Aug 28, 2009

இப்படி ஒரு உறவு?



ரொம்ப நாளா எழுதனும் என நினைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு விசயத்தை இன்று எழுதுகிறேன். நான் காலையில் 5.30 மணிக்கு எழுந்து வாக்கிங் செல்பவன். ஒரு பத்து வருடம் தொடர்ந்து வீட்டிலிருந்து சென்று கொண்டிருந்த நான் ஒரு நாள் நாய்களிடம் மாட்டியதால் காரில் ஒரு பார்க்கிற்கு சென்று அங்கே ஒன்பது ரவுண்ட் வாக்கிங் செல்வது வழக்கம். ஒரு ரவுண்ட் முடிக்க 5 நிமிடம் ஆகும். சமீபகாலமாக எனக்கு ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு இரண்டு மாதமாக இந்த அனுபவம். முதலில் நான் சரியாக கவனிக்கவில்லை. பின்பு ஏதோ உறுத்தவே கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். நான் செல்லும் சமயங்களில் ஆள் நடமாட்டமே இருக்காது. நான் காலை 6.30 மணிக்கு வாக்கிங்கை முடிப்பேன். 6.30 மணிக்கு பின்புதான் மக்கள் வர ஆரம்பிபார்கள். தினமும் அதிகாலையே செல்வதால் எனக்கு எந்த வித பயமும் இருப்பதில்லை. ஒரு நாள் யாரோ என்னை பின் தொடர்வது போல ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. திரும்பி பார்த்தால் யாரும் இல்லை. திரும்பவும் திரும்பி பார்த்தால் யாரும் இல்லை. ஆனால், இலைச்சருகுகள் கால் பட்டு ஏற்படும் சிறிய ஒலி மட்டும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அந்த நேரத்தில் அவ்வளவாக வெளிச்சம் இருக்காது. பொதுவாக எனக்கு பேய், பிசாசு மேல் நம்பிக்கை இல்லை. அதனால் என்னை யாரும் அவ்வளவு எளிதில் பயமுறுத்தி விட முடியாது. அதிகாலையில் என்னை பார்த்துதான் மற்றவர்கள் பயப்படுவார்களே தவிர, நான் யாரை பார்த்தும் பயப்பட்டதில்லை.

ஆனால், அன்று மட்டும் ஏதோ ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. என்ன ஆனாலும் சரி யார் என்று பார்த்துவிடுவது? என்று ஒளிந்து இருந்து பார்த்தால் என்னை தொடர்ந்து வந்தது ஒரு சிறிய பூனைகுட்டி. அப்பாடா! ஒரு வழியாக பிரச்சனை தீர்ந்தது என நினைத்து, 'பூனைதானே' என்றபடி நான் வாக்கிங்கை தொடர ஆரம்பித்தேன். பார்த்தால், அந்த பூனை என்னை தொடர ஆரம்பித்தது. இது ஒரு பெரிய விசயமில்லை என நினைத்துக்கொண்டு, திரும்பவும் வாக்கிங்கை தொடர்ந்தேன். பூனையும் தொடர்ந்தது. நான் நின்றால் பூனையும் நிற்கிறது. நான் நடந்தால் அதுவும் நடக்கிறது. சரி ஓடலாம் என நினைத்து ஓடினால் அதுவும் பின்னே ஓடி வருகிறது. இப்படியாக அன்றைய வாக்கிங் முடிந்தவுடன் காருக்கு அருகில் வந்தேன். நான் காரை கிளப்பும் வரையில் அது காருக்கு அருகிலேயே நின்றது.

பிறகு வீட்டிற்கு வந்து என் வழக்கமான வேலைகளை முடித்து, அலுவலகம் வந்து, மாலையில் வீட்டுக்கு போய் சாப்பிட்டு படுத்து தூங்கும் வரை எனக்கு அந்த பூனை நினைவே இல்லை. ஆனால் அடுத்த நாள், பார்க்கிற்கு போனால் எனக்காக காத்திருந்தது போல் நான் சென்றவுடன் என்னை பின் தொடர ஆரம்பித்தது. என்னடா? இது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறதே? சரி, இரண்டு நாட்களாய்தானே, இனி வராது என நினைத்தேன். ஆனால், அதே போல இப்போது தினமும் அந்த பூனை என்னை தொடர்கிறது. இதில் என்ன ஆச்சரியம் என்றால் ஒரு நாள் வழக்கத்திற்கு மாறாக காலை 6.30க்கு சென்றேன். ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக. அந்த பூனையும் ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்தது போல் 6.30க்கு வருகிறது. ஒரு நாள் சாயந்தர வேளையில் வாக்கிங் போனேன். சாயந்தரமும் என்னை தொடர்கிறது.

வாரத்தில் ஒரு நாள் நான் வாக்கிங் செல்ல மாட்டேன். அன்று அந்த பூனை என்னை செய்கிறது என்று பார்க்க எனக்கு ஆசை. சரி என்று ஒரு நாள் காலையில் பார்க்கிற்கு சென்று இறங்காமல் காரை நிறுத்திவிட்டு பார்த்தால், மறுநிமிடமே என் கார் அருகில் எங்கிருந்தோ வந்த பூனை,'மியாவ், மியாவ்' என கத்திக்கொண்டே நிற்கிறது.

ஒவ்வொரு முறையும் அது என்னை பார்க்கும்போதும் ஏதோ சொல்ல வருவது போல் தெரிகிறது. ஆனால் எனக்கு பூனை பாஷை தெரியாததால் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. சரி, வீட்டிற்கு கொண்டு வந்து வளர்க்கலாம் என்றால், என் பையன் பூனையுடன் விளையாடுகிறேன் பேர்வழி என்று பூனையை ஏதாவது செய்துவிட்டாலோ, இல்லை பூனை இவனை கடித்து விட்டாலோ என்ன செய்வது என பயமாயிருக்கிறது. பூனையின் முடி வீட்டிற்குள் விழக்கூடாது என்று என் வீடில் சொல்கிறார்கள்.

எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் உள்ளது. சிறு வயதில் ஒரு பூனை எங்கள் வீட்டையே ரெண்டு படுத்திகொண்டிருந்தது. ஒரு முறை பாலை குடிக்கிறேன் பேர்வழி என்று சொம்பில் தலையை விட்டு, தலையை எடுக்க முடியாமல் அது கத்தி, பிறகு நாங்கள் அதை சொம்பிலிருந்து விடுவித்தோம். அதனால் கடுப்பான நாங்கள் எங்கள் தெருவில் உள்ள ஒருவரிடம் அந்த பூனையை கொடுத்து கண்காணாத ஒரு இடத்தில் விட்டு விட்டு வருமாறு கூறினோம். அவரும் வாங்கி சென்று நான்கு கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் விட்டு விட்டு வருவதாக கூறி வாங்கி சென்றார். அவர் பூனையை விட்டு விட்டு வருவதற்குள் பூனை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விட்டது.

இப்படியாக எனக்கும் பூனைக்கும் ஒரு உறவு இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. இநத பூனை அந்த நான் பார்த்த சிறு வயது பூனையின் உறவா எனத்தெரிய வில்லை. அது இந்திய பூனை. இது மலேசிய பூனை. ஒரு வேளை இந்த பூனை என் மூதாததையர் யாராவதாக இருக்குமோ? என்ற ஐயம் எனக்கு அவ்வப்போது ஏற்படுகிறது. அது உறவினராக இருப்பதால்தான் ஏதோ சொல்ல வருகிறது போல?

யாருக்காவது பூனை பாஷை தெரிந்தால் எனக்கு சொல்லி கொடுங்களேன்? ப்ளீஸ்.

Aug 27, 2009

முருகனே, பிதாவே, அல்லாவே.... பிரார்த்திக்கலாம் வாங்க!!!

பதிவர் சிங்கை நாதனுக்கு காலையில் VAD Fixing அறுவை சிகிச்சை நடந்துகொண்டுள்ளது. அனைவரும் சேர்ந்து பிரார்த்தனை செய்து கொண்டுள்ளோம். ஆப்பரேசன் நல்லபடியாக நடந்து அவர் விரைவில் குணமடைய இன்னொரு முறை வேண்டலாம் வாருங்கள்:

காப்பு


துதிப்போர்க்கு வல்வினை போம்; துன்பம்போம்; நெஞ்சில்
பதிப்போர்க்குச் செல்வம் பலித்துக்-கதித்தோங்கும்
நிஷ்டையுங் கைகூடும், நிமலரருள் கந்தர்
சஷ்டி கவசம் தனை.

அமர ரிடர்தீர அமரம் புரிந்த
குமரனடி நெஞ்சே குறி.

பாடலில் சில பகுதி

உன் திருவடியை உறுதியென் றெண்ணும்
எந்தலை வைத்துன் இணையடி காக்க
என்னுயிர்க் குயிராம் இறைவன் காக்க
பன்னிரு விழியால் பாலனைக் காக்க

அடியேன் வதனம் அழகுவேல் காக்க
பொடிபுனை நெற்றியைப் புனிதவேல் காக்க
கதிர்வேல் இரண்டும் கண்ணினைக் காக்க
விதிசெவி இரண்டும் வேலவர் காக்க

நாசிகளி ரண்டும் நல்வேல் காக்க
பேசிய வாய்தனைப் பெருவேல் காக்க
முப்பத் திருபல் முனைவேல் காக்க
செப்பிய நாவைச் செவ்வேல் காக்க

கன்னமி ரண்டும் கதிர்வேல் காக்க
என்னிளங் கழுத்தை இனியவேல் காக்க
மார்பை ரத்ன வடிவேல் காக்க
சேரிள முலைமார் திருவேல் காக்க

வடிவே லிருதோள் வளம்பெறக் காக்க
பிடரிக ளிடண்டும் பெருவேல் காக்க
அழகுடன் முதுகை அருள்வேல் காக்க
பழுபதி னாறும் பருவேல் காக்க

வெற்றிவேல் வயிற்றை விளங்கவே காக்க
சிற்றிடை யழகுறச் செவ்வேல் காக்க
நாணாங் கயிற்றை நல்வேல் காக்க
ஆண்குறி யிரண்டும் அயில்வேல் காக்க
பிட்ட மிரண்டும் பெருவேல் காக்க
பணைத் தொடை இரண்டும் பருவேல் காக்க

கணைக்கால் முழந்தாள் கதிர்வேல் காக்க
வட்டக் குதத்தை வல்வேல் காக்க
ஐவிரல் அடியினை அருள்வேல் காக்க
கைகளி ரண்டும் கருணைவேல் காக்க

முன்கையி ரண்டும் முரண்வேல் காக்க
பின்கையி ரண்டும் பின்னவள் இருக்க
நாவில் சரஸ்வதி நற்றுணை யாக
நாபிக் கமலம் நல்வேல் காக்க
முப்பால் நாடியை முனைவேல் காக்க

எப்பொழு தும்எனை எதிர்வேல் காக்க
அடியேன் வதனம் அசைவுள நேரம்
கடுகவே வந்து கனகவேல் காக்க
வரும்பகல் தன்னில் வச்சிரவேல் காக்க
அரையிருள் தன்னில் அனையவேல் காக்க

ஏமத்தில் சாமத்தில் எதிர்வேல் காக்க
தாமதம் நீக்கிச் சதுர்வேல் காக்க
காக்க காக்க கனகவேல் காக்க
நோக்க நோக்க நொடியில் நோக்க
தாக்க தாக்க தடையறக் தாக்க

***************

பரமண்டலங்களில் இருக்கும் பிதாவே
உமது நாமம் பரிசுத்தபடுவதாக
உமது இராஜ்யம் வருவதாக
உமது சித்தம் பரமண்டலங்களில் செய்யப்படுவதுப்போல
பூமண்டலத்திலும் செய்யபடுவதாக
அன்றேன்று எங்களுக்குறிய ஆகாரத்தை தாரும்
எங்களுக்கு விரோதமானவர்கள் குற்றங்கள் செய்வதை
நீங்கள் மன்னிப்பது போல எங்கள் குற்றங்களை மன்னியும்
எங்களை சோதனைக்குள் பிரவேசிக்கப்படாமல்
இரட்சித்துக்கொள்ளும்
உமது இராஜ்ஜியமும் வல்லமையும் மகிமையும்
என்றென்றைக்கும் உடையவைகளே
ஆமன்.

நம்முடைய கர்த்தராகிய யேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையும்
பிதாவாகிய தேவனின் அன்பும்
பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஐக்கியமும்
என்றெக்கும் நம்முடையே இருப்பதாக
ஆமென்.

********************

எல்லாம் வல்ல எங்கள் குல தெய்வம் கொப்பாட்டியம்மனே
அன்பு ஆண்டவரே,
ஏழுமலையானே
யேசுநாதரே
அல்லாவே,
கபிரியேல்புரம் மாதாவே,
சமயபுரம் மாரியம்மனே,
கோர்ட் மாரியம்மனே,
மாரன் முருகனே
பத்து மலை முருகனே

உங்கள் ஆசிர்வாதத்தால், சிங்கை பதிவர் செந்தில்நாதன் நல்லபடியாக அறுவை சிகிச்சை முடிந்து பூரண குணம் பெற உங்கள் பொற்பாதங்களில் விழுந்து வேண்டி கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

Aug 26, 2009

இப்படியும் சில மனிதர்கள்!

இந்த சம்பவம் நடந்து பன்னிரண்டு வருடம் இருக்கும். நான் ராணிப்பேட்டையில் இருந்த நேரம். என்னுடன் சில நண்பர்கள் தங்கியிருந்தார்கள். நான் சில பேருக்கு சில நிறுவனங்களில் வேலை வாங்கி கொடுத்து இருந்தேன். சில பேர் இன்னும் அதே நிறுவனங்களில் வேலை பார்க்கிறார்கள். சிலர் வேறு வேலைக்கு சென்று விட்டனர். அப்போது எனக்கு மலேசியாவில் வேலை செய்ய வாய்ப்பு கிடைக்க அனைவருக்கும் ட்ரீட் கொடுத்துவிட்டு, எல்லோரிடமும் சொல்லி விட்டு செல்வதற்காக என் ஊரான லால்குடிக்கு சென்றேன். அப்போது ஒரு நண்பர் வீட்டிற்கு நான் மலேசியா போவதை சொல்ல போயிருந்தேன். அந்த நண்பருக்கும் நான் ராணிப்பேட்டையில் வேலை வாங்கி கொடுத்து இருந்தேன். அப்போது அந்த நண்பர் ராணிப்பேட்டையில் இருந்ததால், அவர் அப்பா மற்றும் அம்மா வீட்டில் இருந்தார்கள். அவர் அப்பா ஒரு வயதானவர். அவர்கள் குடும்பத்தினருடன் பேசி முடித்து விட்டு கிளம்பும் போது அவர் அப்பா என்னிடம் கூறினார்,

" ஏண்டா, நீதான் மலேசியா போற இல்லை. உன் வேலை காலியாத்தானே இருக்கும். அதை என் பையனுக்கு வாங்கி தரக் கூடாதா?"

அவர் பையன் முடித்திருந்தது ஏகப்பட்ட அரியருக்கு பின் ஒரு டிகிரி. என் படிப்பு? வேண்டாம் விடுங்க. நான் அப்போது இருந்த வேலை அசிஸ்டண்ட் மேனஜர். அவர் பையன் வேலை பார்த்தது வேறு கம்பனியில் ஒரு சாதாரண சூப்ரவைஸர். அவர் கேட்ட கேள்வியை பாருங்க!!!

எனக்கு வந்ததே கோ......

**************************************

எங்கள் ஊரில் கோபால் அய்யர் என்று ஒருத்தர் உண்டு. அவர் நல்ல மனிதர். ஆனால் சில சமயம் அவர் கேட்கும் கேள்விகள் எரிச்சலை உண்டு பண்ணும். நான் அவ்வளவாக அவருடன் பேசுவதில்லை. நான் லீவில் ஒரு முறை இந்தியா சென்றபோது, அவர் என்னிடம் இப்படி கேட்டார்,

" என்னடா மலேசியா எப்படி இருக்கு? நல்ல வேலை பார்க்குறியா? என்ன சம்பளம் ஒரு 10000 ரூபாய் இருக்குமா?"

"ஆமா, என் ஒரு நாள் சம்பளம்" என சொல்ல நினைத்து அடக்கிக்கொண்டேன். அவர் அப்படிக் கேட்டவுடன் எனக்கு வந்ததே கோ......

**************************************

என்னோட சித்தப்பாவோட நண்பர் ஒருவர். அதே போல் ஒரு நாள் வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் கொஞ்சம் சுமாரான வசதி படைத்தவர். அவர் பிள்ளைகள் எல்லாம் அப்படி ஒன்றும் பெரிய வேலையில் இல்லை. என்னிடம் பேசிகொண்டிருந்தவர் திடீரென கேட்டார்,

" மலேசியால வேலை எல்லாம் கஷ்டமா இருக்குமே? என்ன ஷிப்ட் வேலையா? ஓவர் டைம் எல்லாம் பார்த்துதான் நீங்க நிறைய சம்பாரிக்கணும். அப்படித்தானே?"

இந்த இடத்துல ஒரு சுயதம்பட்டம். என் முதல் வேலையே ஆபிஸர் கேடர்தான். நான் அசிஸ்டண்ட் ஆகவோ, கிளர்க் ஆகவோ வேலை பார்த்ததே இல்லை. என் வாழ்நாளில் ஓவர் டைம் செய்து பணம் ஈட்டும் சூழல் ஏற்படவே இல்லை. ஏனென்றால் நான் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஓவர் டைம் பார்க்கும் கேடரில் வேலை பார்த்ததே இல்லை.

அதனால் அவர் அப்படி கேட்டவுடன், எனக்கு வந்ததே கோ......

**************************************

சொந்த வீடு கிராமத்தில் இருந்தாலும், 1997 வரை வாடகை வீட்டில் குடியிருந்தோம். 1997ல் இருந்து 2003 செப்டம்பர் வரை அத்தை வீட்டில் குடியிருந்தோம். பல லட்சம் செலவு செய்து நான் வீடு கட்டி, நிறைய செலவு செய்து கிரஹப்பிரவேசம் வைத்து, சொந்த வீட்டிற்கு 2003 அக்டோபரில் குடி போனோம். நாங்கள் அங்கு தங்குவது வருடத்தில் சில நாட்கள்தான். அம்மாவுடன் மற்ற உறவினர்கள் அங்கே தங்கி உள்ளார்கள். அப்போது ஒரு பெண்மணி வீட்டிற்கு வந்தார். அவர்கள் நாங்கள் முன்பு குடியிருந்த வீட்டிற்கு அருகில் இருந்தவர். ரொம்ப ஏழை. இப்போதுதான் அவர்கள் பையன் சம்பாரிக்க ஆரம்பித்துள்ளான். அவர்கள் வீட்டை சுற்றி பார்த்துவிட்டு கேட்ட கேள்வி,

" ஏங்க இந்த வீட்டிற்கு எவ்வளவு வாடகை?"

அவர் அப்படி கேட்டவுடன், எனக்கு வந்ததே கோ......

**************************************

சமீபத்தில் மலேசியாவில், எங்கள் ஊரில் ஆடிப்பூரம் திருவிழாவில், தினமும் சாமி தூக்கும்போது ஒரு நபரை சந்தித்தேன். 11 நாட்களில் நல்ல பழக்கம் ஆனார். நான் இன்னொருவரிடம் தீபாவளிக்கு ஊருக்கு போவதைப் பற்றி பேசியதை கவனித்த அவர், " வருடத்திற்கு எத்தனை முறை ஊருக்கு போவீங்க" என்றார்.

"இரண்டு முறை"

" தனியாவா இல்லை குடும்பத்தோடையா?"

" குடும்பத்தோடத்தான்"

" நீங்க வாங்கற சம்பளத்துக்கு கட்டுபடியாகுமா?"

இங்க நீங்க கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், நான் என்ன வேலை பார்க்கிறேன் என்றோ, என்ன சம்பளம் என்றோ எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் நான் அவரிடம் கூறவே இல்லை. ஆனால், அவர் தன் சம்பளத்தைப் பற்றி கூறியபோது அதிர்ந்தேன். அவர் சம்பளம் வெறும் 700 ரிங்கட். அவர் இந்தியா போய் குடும்பத்தை பார்த்து 5 வருடங்கள் ஆகிறது. அதன் பிறகு நான் "ஏன் இந்த சம்பளத்தில் இந்தியாவில் வேலை பார்க்க முடியாதா?" என்று கேட்டதோ, நான் அவருக்கு அட்வைஸ் செய்ததனால் என்னிடம் பேசுவதை நிறுத்திகொண்டதோ இந்த பதிவிற்கு தேவை இல்லாத விசயம்.

ஆனால், " நீங்க வாங்கற சம்பளத்துக்கு கட்டுபடியாகுமா?" என அவர் கேட்ட பிறகு, எனக்கு வந்ததே கோ......

**************************************

மேலே கூறிய அனைத்து சம்பவங்களிலும் எனக்கு முதலில் கோபம் ஏற்பட்டாலும் பிறகு சிரிப்புத்தான் வந்தது. ஆழ்ந்து இந்த பிரச்சனைகளை அலசினோமானால், ஒரு உண்மை தெரியும். ஒருவர் அடுத்தவரிடம் இதே போல் கேள்வி கேட்கும்போது அவர்கள் அவரவரின் நிலைகளிலிருந்தே கேள்விகள் கேட்கிறார்கள். அடுத்தவன் ஏற்கனவே முன்னேறி விட்டான் என்றோ, அவன் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறான் அல்லது இருப்பான் என்றோ யாரும் நினைப்பதில்லை. சிலர் தெரிந்தே தங்களின் இயலாமையாலும், ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையாலும் வேண்டுமென்றே அடுத்தவர்களின் வெற்றியை ஒத்துக்கொள்வதே இல்லை. இவ்வாறு தன் நிலையை ஒத்துக்கொள்ளாதவர்கள் பிள்ளைகளோ, உறவினர்களோ எப்படி நல்ல நிலைக்கு வர முடியும்?

பல முறை பெயில் ஆன, தட்டுத்தடுமாறி டிகிரி முடித்த பையனை அவனின் தந்தை ஒரு நிறுவனத்தில் அசிஸ்டண்ட் மேனேஜர் வேலை காலியானதும், ''என் பையனை அந்த வேலைக்கு சேர்த்து விடு?'' என்று சொல்ல வைத்தது எது?

அவரின் அறியாமையா? இல்லை தன் பையனின் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளும் மனப்பான்மை இல்லாமையா?

**************************************

Aug 25, 2009

மனித நேயம்..



" உங்களுக்கு இந்த வேலை பிடிச்சிருக்கா?"

" புடிச்சிருக்கு சார்"

" கஷ்டமா இல்லை?"

" ஆரம்பத்துல ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. இப்போ பழகிடுச்சு"

" ஏண்டா இந்த வேலைக்கு வந்தோம்னு என்னைக்காவது நினைச்சுருக்கீங்களா?"

" இல்லை சார். நம்பளால பல உயிர்களை காப்பாற்ற முடியுதுனு நினைக்கும்போது சந்தோசமா இருக்கு சார்"

" இந்த வேலைல எப்போதுமே ஒரு பதட்டம். ஒரே சோகம், அழுகை இதெல்லாம் இருக்குமே? எப்படி சமாளிக்கறீங்க"

" அது எதுவுமே என்னை இப்போ பாதிக்கறது இல்ல சார். நான் பாட்டுக்கும் என் வேலைல கவனமா இருப்பேன்"

" அதையும் மீறி சில சமயம் காப்பாற்ற முடியாமல் போகும்போது, எல்லோரும் அழும்போது எப்படி உணர்வீர்கள்"

" அவர்கள் முன்னால் எந்த உணர்ச்சியும் காட்ட மாட்டேன். ஆனால் வீட்டுக்கு வந்து தனியாக மனம் ஆறுதல் அடையும் வரை அழுவேன் சார்"

இந்த உரையாடல் எனக்கும் ஒரு ஆம்புலன்ஸ் டிரைவருக்கும் இடையே நடந்தது. உலகத்தில் எத்தனையோ வேலைகள் உள்ளன. அதில் மிகவும் கஷ்டமான வேலைகளுள் ஒன்று ஆம்புலன்ஸ் டிரைவர் வேலை. எந்த நேரத்தில் கூப்பிடுவார்கள் என்று தெரியாது. ஆனால் அவர்கள் மனம் எப்போதும் எதற்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும். எப்போதாவது ஏதோ காரணங்களால் வீட்டில் யாராவது அழுதால் எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. சத்தம் போடுவேன். யார் அழுதாலும் பிடிக்காது. ஆனால், ஆம்புலன்ஸ் டிரைவரை நினைத்துப் பாருங்கள். எப்போதுமே அவருக்கு அழுகை ஓசை காதில் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கும்.

ஒரு இடத்தில் ஆக்ஸிடெண்ட் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த இடத்திற்கு ஆம்புலன்ஸ் வந்தவுடன் அனைத்து வேலைகளும் டிரைவரும் செய்ய வேண்டும். அந்த இடத்தில் அடிபட்டவரின் உறவினரோ அல்லது நண்பரோ இருந்து விட்டால் அவ்வள்வுதான். அழுது கூப்பாடு போட்டு, அனைவருக்கும் தகவல் சொல்லி.... அனைத்து செய்கைகளும் ஆம்புலன்ஸ் டிரைவரின் கவனத்தை திசை திருப்பி விடக்கூடாது. மலேசியாவில் தினமும் நிறைய ரோட் ஆக்ஸிடெண்ட் நட்க்கிறது. ஆம்புலன்ஸ் சைரன் கேட்காத நாட்கள் மிகக்குறைவு. அதுவும் இந்த ரம்ஜான் விடுமுறை நாள்களில் தினமும் ஒரு 20 பேராவது ரோட் ஆக்ஸிடெண்டில் சாவார்கள்.

நான் அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு. இந்த மாதிரி அவசரத்தில் வேன் ஓட்டும் டிரைவரின் மன நிலை எப்படி இருக்கும். பதட்டமாக இருக்குமா? அவரால் ஓட்டும்போது பாட்டு கேட்கமுடியுமா? அவர் குடும்பத்தை பற்றி நினைக்க முடியுமா? அவர் மனம் லேசாக இருக்குமா? இல்லை சாதாரணமாக இருக்குமா? இந்த சிந்தனைகளின் விளைவாகத்தான் நான் மேலே கேட்ட கேள்விகள்.

அப்பா கிட்டத்தட்ட 15 நாள் அப்பல்லோ ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தார்கள். டாகடர்கள் 'அவ்வள்வுதான் இனிமேல் ஒன்றும் முடியாது' என கைவிரிக்க நான் மலேசியாவில் இருந்து சென்னை வரும் வரை காத்திருந்தார்கள். நான் போனவுடன் கைவிரித்தார்கள். பிறகு உடனே சென்னையிலிருந்து லால்குடி போக நான் தான் ஆம்புலன்ஸ் தேடி ஏற்பாடு பண்ணினேன். பிறகு அனைவரும் ஒரு ஆம்புலன்ஸிலும், நானும் எனது குடும்பமும் ஒரு காரிலும் சென்றோம். போகும்போது அங்கங்கே நிறுத்தி காபி, டீ குடித்து டிரைவருக்கும் வாங்கி கொடுத்தோம். அருமையாக பொறுமையாக ஓட்டிச்சென்றார். இரவு வீட்டிற்கு சென்றோம்.

பணம் கொடுக்கும்போது அப்பா டிரைவரை கூப்பிட்டு, " என்னய்யா வண்டி ஓட்டுன நீ. தூக்கி தூக்கி போட்டுச்சு. ஒன் வண்டில மனுசன் வருவானா? ஒழுங்கா ஓட்டிட்டு வரதில்லையா" அப்படின்னு திட்டினார்.

டிரைவர் பொறுமையாக, " சாரி சார். மன்னிச்சுக்கங்க" என்று கூறினார்.

நான் டிரைவரைக்கூப்பிட்டு, " கோபப்படாதீங்க. அப்பாக்காக நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்குறேன். நீங்க எப்படி ஓட்டி வந்தீங்கன்னு எனக்குத்தெரியும்" என்றேன்.

அதற்கு உடனே அவர், " என்ன தம்பி இதுக்கு போய் மன்னிப்பு எல்லாம் கேட்கறீங்க. அவுரே முடியாம வந்தார். அவர் கஷ்டம் அவருக்கு. உடம்புக்கு முடியாம வர ஒருத்தர் இந்த மாதிரி ரோட்டுல வந்தா கோபம் தான் வரும். உங்கப்பா பரவாயில்லை தம்பி. சாதாரணமாத்தான் திட்டுனார். எனக்கு நோயாளிங்க திட்டுரது அவ்வளவு கஷ்டமா இருக்காது. ஏன்னா, அவங்களே கஷ்டத்துல இருப்பாங்க. சில சமயம் கூட வரவங்க அவங்க ஆத்திரத்த என் மேல காமிப்பாங்க. அப்பத்தான் கஷ்டமா இருக்கும். நான் என்னதான் பணத்துக்காக வேலை செஞ்சாலும், இதை ஒரு சேவை மனப்பான்மையுடன் தான் செய்யுறேன். அப்பாவை நல்லா பார்த்துக்கங்க" என்றார்.

அன்னையிலிருந்து எந்த ஆம்புலன்ஸை பார்த்தாலும் அந்த டிரைவர் ஞாபகம்தான் வரும்.

Aug 24, 2009

மிக்ஸர் - 24.08.09

சமீபகாலமாக நண்பர் கேபிள் சங்கரின் சினிமா விமர்சனம் பார்த்து விட்டுத்தான் படங்கள் பார்ப்பதையே வழக்கமாக வைத்திருக்கிறேன்.நண்பர்கள் 'கந்தசாமி' படத்தைப் பற்றி எழுதிய அனைத்து விமர்சனங்களையும் படித்தேன். படம் பார்க்க கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். நேற்று மலேசியா ஆஸ்ட்ரோ வெள்ளித்திரை சேனலில் 'விக்ரம்' நேர்காணல் நடைப்பெற்றது. படத்தை ப்ரோமோட் பண்ணுவதற்காக மலேசியாவில் உள்ளார் விகரம். ஆனால், அந்த பேட்டியை நினைத்தால் கோபம்தான் வந்தது. இது போல ஒரு படம் உலகத்தில் வந்ததே இல்லை என்பது போல இருந்தது அவரது பேச்சு. மணிரத்னம், சங்கர் இவர்களுக்கு அடுத்து மிகச்சிறந்த டைரக்டர் சுசி கணேசன்தான் என்கிறார் விக்ரம். அவ்வளவு சிறந்த படம் என்கிறார். ஒவ்வொரு சீனும் அவ்வளவு சிறப்பாம். சிரேயாவின் சில காட்சிகளை பார்க்க நேர்ந்தது. 'கொடுமைடா சாமி'. செக்ஸ் உணர்வுகள் ஏற்படுவதற்கு பதில் அருவெறுப்புத்தான் ஏற்படுகிறது. 'அழகிய தமிழ் மகன்' தாவணி சிரேயா எங்கே? கந்தசாமி சிரேயா எங்கே?

******************************************

ஆதவன் படப்பாடல்கள் அனைத்தும் கேட்டேன். கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறேன். மிகவும் அருமை. ஹாரிஷ் ஜெயராஜ் ஏமாற்றவில்லை. எனக்கு மிகவும் பிடித்துள்ளது. காரில், MP3ல், வீட்டில், ஜிம்மில் எங்கும் ஆதவன் பாடல்கள்தான். 'ஹஸிலி பிஸிலியும், ஏனோ ஏனோ' பாடல்களும் மிகவும் அருமை. ஆனால், 'மாசி மாசி..." பாடல்தான் பல்லவி மட்டும், ஏ.ஆர் ரகுமானின் "காதல் யோகி காதல் யோகி ஏ ஏ'' பாடலை நினைவுப்படுத்துகிறது.

******************************************

ஜெயா டிவியில் விக்ரமன் கொடுத்த பேட்டி இரண்டு வாரம் இங்கே ஒளிபரப்பினார்கள். அப்போது அவர் கூறினார், " நான் ஒரு நல்ல இசை ரசிகன். என்னிடம் நாளை ரிலீஸாகப் போகும் எந்த பாடல் சிடி வேண்டுமானாலும் கொடுங்கள், அந்த பாடல்கள் ஹிட் ஆகுமா இல்லையா எனச் சொல்கிறேன். நான் சொல்வது 100% அப்படியே நடக்கும், நடந்தும் உள்ளது"

உடனே பேட்டி எடுத்த ஐஸ்வர்யா அவர் படத்தின் பாடல்களைப் பற்றி கேட்க, " ஒப்புக்கொள்கிறேன். என்னுடைய பாடல்கள் எல்லாம் கொஞ்சம் மைனஸ் நோட்ஸ்ல தான் இருக்கும். எனக்கு புடிச்சா மாதிரிதான் என் படத்து பாடல்கள் இருக்கும்" என்றார். என் கேள்வி இதுதான், அதற்காக ஒரே ட்யூனிலா?

அவர் சொன்ன இன்னும் இரண்டு விசயங்கள் நம்புவதற்கு கஷ்டமாக உள்ளது. யாராவது உண்மையா? எனக்கூறவும்:

"சிவாஜி படப்பாடல்கள் பிறகு அதிகம் ஆடியோ கேஸட்/ சிடி விற்ற படம் மரியாதை"

" மரியாதை படம் மிகப்பெரிய ஹிட். மலேசியா, சிங்கப்பூர் என அனைத்து நாடுகளிலிருந்தும் ரசிகர்கள் போன் செய்து படம் சூப்பர் என்றார்கள். அப்போதே எனக்குத் தெரியும், இது மிகப் பெரிய ஹிட் என்று. அதன்படி படம் ஹிட் ஆனது"

உண்மையா????

******************************************

சென்ற வியாழன் இரவு "எல்லாம் அவன் செயல்" என ஒரு படம் பார்த்தேன். படம் விறு விறு என போனது. பட நடுவே சஸ்பென்ஸை யூகிக்க முடிந்தாலும், படம் தொய்வில்லாமல் போனது. முழுப்படம் முடிந்து தான் எழுந்தேன். அந்த ஹீரோ பெயர் தெரியவில்லை. கோபம், சோகம், சிரிப்பு என எல்லா பாவனைகளுக்கும் ஒரே விதமான உணர்ச்சிதான் அவர் முகத்தில். அதுதான் எரிச்சலாக இருந்தது. படத்தில் ஒரு காட்சி அரசு வக்கில் ஒரு பிச்சக்காரனை சாட்சியாக விசாரித்து விட்டு அவன் சொதப்பி விட போலிஸ் ஆபிசர் நாசரிடம் இப்படி கூறுவார்:

" என்னையா சாட்சி பிடிச்சுருக்க. இப்படி சொதப்பிட்டான். போயும் போயும் ஒரு பிச்சைக்காரந்தான் கிடைத்தானா? ஒரு ஆட்டோக்காரன் அல்லது ஒரு பரிசல்காரன் கிடைக்கலியா"

பரிசல் இதை கவனிச்சாரா இல்லையா தெரியல.

******************************************

சிங்கைநாதன் மருத்துவ சிகிச்சை தொடர்பாக எனக்குத்தெரிந்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் மெயில் செய்தேன். கிட்டத்தட்ட 150 பேருக்கும் மேல் இருக்கும். என்ன ஆச்சர்யம்! ஒருத்தர் கூட ஒரு ரிப்ளை மெயிலோ அல்லது விபரம் கெட்டோ என்னை அணுக வில்லை?எனக்கு மிகுந்த வருத்தமாக இருக்கிறது. யாரையும் வற்புறுத்துவதும் நல்லதில்லை. இதெல்லாம் அவர்களாக அவர்கள் மனம் விரும்பி செய்யும் செயல். அனைவரும் சைலண்ட்டாக உதவுவார்கள் என நம்பி ஆண்டவனை பிரார்த்திக்கிறேன்.

******************************************

எங்கு சென்றாலும் நல்ல ஹோட்டல்களாக சென்று சாப்பிடுவது வழக்கம். தனியக கோலாலம்பூரில் தங்கினால் சரவணபவனோடு என் சாப்பாடு முடிந்து விடும். அலுவலக நண்பர்கள் வந்தால், பாஸேஜ் துரு இந்தியா, பாம்பே பேலஸ், நவாப், ஸ்பைஸி கார்டன், தாஜ் ரெஸ்டாரண்ட் என டின்னருக்கு போவதுண்டு. எல்லாமே 5 ஸ்டார் ஹோட்டல் தரம். ஆனால் ரொம்ப விலை. தமிழ் நாட்டில் எந்த ஹோட்டலுக்கு போனாலும் சாப்பாடு சரியில்லையென்றால் வரும்போது ஒரு கம்ப்ளெயிண்டாக சொல்லி விட்டு வருவதுண்டு. அந்த பழக்கம் வீடு வரை தொடர்கிறது. பின்பு அந்த பழக்கத்தை விட்டு விட்டேன். ஆனால், சென்ற வாரம் மேலே சொன்ன ஒரு ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு தயிர்சாதம் ஆர்டர் பண்ணினோம். வந்தது, ஒரே புளிப்பு. சாதம் வேறு அரை வேக்காடு. பாதி சாப்பிட்டு விட்டு அப்படியே வைத்து விட்டோம். ஒரு தயிசாதம் 300 ரூபாய். மனம் கேட்காமல் அந்த சர்வரிடம் சொன்னேன். அவன் போய் மேனஜரை அழைத்து வந்தான். அவர் சமாதானமாக ஏதாவது சொல்லியிருந்தால் ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை. அவர்,

" நார்த் இந்தியால தயிர்சாதம் இப்படித்தான் இருக்கும்" என சொல்லப்போக,

நார்த் இந்தியாவைப் பற்றி தெரிந்த என் நண்பர் கோபம் ஆக ஏறக்குறைய கைகலப்பு ஏற்படும் சூழ்நிலை. இந்த லட்சணத்தில் பத்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை, "ஹவ் ஈஸ் த புட் சர்" என விசாரிப்பு வேறு???

நல்லா இல்லைனு ஒத்துக்கிட்டா என்ன? இப்படித்தான் யாரும் தன்னோட தவறுகளை ஒத்துக்கறதே இல்லை!!!

******************************************

"புளிப்பு" க்கு ஆங்கில வார்த்தை ''SOUR TASTE"

"துவர்ப்பு" க்கு ஆங்கிலத்துல சரியான வார்த்தை என்ன?

நான் பார்த்த அகராதியில " ASTRINGENT TASTE"

சரியான வார்த்தை என்னவென்று யாராவது சொல்ல முடியுமா?

******************************************

Aug 21, 2009

என் பதிவுகளைப் பற்றி என் நண்பர் சொல்லுவது?????

இரண்டு நாட்கள் கோலாலம்பூரில் நிறைய மீட்டிங். ஒரு பதிவும் எழுத முடியவில்லை. படிக்கவும் முடியவில்லை. பதிவுலகத்தை பற்றிய நினைவுகள் அடிக்கடி வந்து போயின. என்னுடன் வந்திருந்த என் அலுவலக நண்பர் முதல் நாள் இரவு கேட்டார்,

" ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?"

" இரண்டு நாளா ஒன்னும் எழுதல அதான்"

" கண்டிப்பா ஏதாவது எழுதணும்னு கட்டாயமா என்ன?"

" அப்படி எல்லாம் ஒன்னுமில்ல"

" அப்புறமென்ன?"

" இருந்தாலும் மனசு ஒரு மாதிரி இருக்கு அதான்"

" நீங்க எழுதறதால என்ன பிரயோசனம்? ஏதாவது துட்டு கிட்டு கிடைக்குதா என்ன?"

" துட்டு கிடைக்காது. நிறைய பேர் படிப்பாங்க. ஹிட் கவுண்டர் ஏறும் இல்ல"

" ஹிட் கவுண்டர் ஏறுவதால் என்ன பயன்"

" ஒன்னும் இல்ல. சும்மா ஒரு சந்தோசம். அதான்"

" மூன்று மாசத்துக்கு முன்னாடி எழுத வராதப்ப சந்தோசமா இல்லையா என்ன?"

" ம்ம் சந்தோசமாத்தான் இருந்தேன்"

" அப்பறம் என்ன? இப்ப மட்டும் புது சந்தோசம்?"

" இது தனி. நம்ப எழுத்த பல பேர் படிக்கறாங்க இல்ல"

" பல பேர்னா எத்தனை பேர்"

" எழுதுனா ஒரு நாளைக்கு 150 பேர். எழுதாத நாள்ல ஒரு 80 பேர்"

" இதையா பல பேர் படிக்கிறாங்க அப்படினு சொன்னீங்க"

" ஆமா"

" நீங்க எழுதலனா, ஏன் இன்னைக்கு எழுதுலனு யாராவது கேட்குறாங்களா, என்ன?"

" அந்த மாதிரி எல்லாம் இல்ல"

" அப்ப ரொம்ப சிம்பிள். நீங்க எழுதுனா படிக்கறாங்க. இல்லைனா படிக்கறது இல்ல"

" ஆமாம்"

" தினமும் ஏன் எழுதறது இல்லனு யாரும் கேட்கும் அளவுக்கு நீங்க இல்ல. அதனால முடிஞ்சா எழுதுங்க. இல்லைனா பேசாம ரிலாக்ஸா இருங்க. நீங்க எழுதாத நாட்கள்ல உலகம் இயங்காம இல்ல. அதுபாட்டுக்கு இயங்கிகிட்டுத்தான் இருக்கு. தினமும் எல்லாரும் எழுதணும்னு ஒன்னும் கட்டாயம் இல்ல. அதனால அதைபத்தி நினைக்காம ரிலாக்ஸா வாழ்க்கைய நடத்துங்க. அதை விட்டு விட்டு ஏதையோ பறி கொடுத்தாப்புல இருக்கறது எந்த விதத்துல நியாயம்? சோ, எழுத விசயங்களும், மூடும் வரும்போது எழுதுங்க. தினமும் எழுதித்தான் ஆகணும் இல்லைன்னா நம்பள எழுத்துலகம் மறந்துடும்னு நினைக்காதீங்க. அப்படி மறந்துட்டாங்கன்னா, கவலைப்படாதீங்க. உங்க எழுத்து நல்லா இருக்கும் பட்சத்துல தானா வந்து எல்லாம் படிப்பாங்க. இது ஒன்னும் உங்க தொழில் இல்லையே? எதையுமே கட்டாயம் செஞ்சுத்தான் ஆகணும் அப்படிங்கற மன நிலையில செஞ்சா நல்லா வராது. அதுவா வரும்போது பண்ணா நல்லா வரும். அதனால என்னைக்கு மூடு வருதோ அன்னைக்கு எழுதுங்க. தினமும் எழுதி ஆகணும் அப்படிங்கற கட்டாயத்துல எதையும் எழுதாதீங்க. இதுதான் நான் உங்களுக்கு ஒரு நண்பனா சொல்லும் விசயம்"

ஆமால்ல. அவர் சொன்னது சரிதானே?

Aug 18, 2009

மறக்க முடியாத நண்பர்கள் - 1

மறக்க முடியாத நண்பர்கள் சிலரை பற்றி பதிவுகளில் அவ்வப்போது பதிந்து வைத்துக்கொள்ளலாம் என நினைக்கிறேன். வாழ்க்கையில் நிறைய பேரை சந்திக்கிறோம். ஆனால், சிலர் மட்டுமே நம் மனதில் நீங்காது இடம் பிடித்துவிடுவார்கள். அநத வகையில் என் மனதில் வரும் ஒரு நபர் எங்கள் ஊரில் டீ கடை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் ஒரு முஸ்லிம் நண்பர். அவரை 'பாய்' என்றுதான் நாங்கள் அழைப்போம்.

நாங்கள் படித்து முடித்து வேலையில்லாமல் அலைந்து கொண்டிருந்தபோது எங்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தது பாய் டீ கடைதான். காலையில் எழுந்து பல விலக்கி முடித்தவுடன் நான் போவது பாய்க் கடைக்குத்தான். அங்கே போனவுடன் அன்றைய தினசரி பேப்பரை படிக்க உட்கார்ந்து விடுவேன். சுடசுட டீ போட்டுத்தருவார். டீயை குடித்துக்கொண்டு பேப்பர் படிக்கும் சுகமே தனி. பிறகு ஒவ்வொருவராக வருவார்கள். காலையிலையே அரட்டை கச்சேரி ஆரம்பித்து விடும். மற்ற நண்பர்கள் சிகரட் பிடிக்கையில் நான் திரிவேணி பாக்கு வாங்கி சாப்பிடுவேன். டீ குடித்தவுடன் திரிவேணி பாக்கு சாப்பிடுவது அவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கும். பிறகு பள்ளிக்கு, கல்லூரிக்கு செல்லும் பெண்களை எல்லாம் தரிசனம் செய்து விட்டு வீட்டுக்கு கிளம்ப 9 மணி ஆகிவிடும்.

வீட்டிற்கு போய் குளித்து சாப்பிட்டு விட்டு மீண்டும் பாய் கடை வாசம். ஒரு டீ 90 பைசா இருக்கும்போதே நான் காசு கொடுத்து சாப்பிட்டதாக நினைவு இல்லை. எல்லாமே கணக்குத்தான். ஒரு நாள் கூட பணம் (காசு இல்லை?) எப்போ தருவீங்கன்னு கேட்டதே இல்லை. அவ்வளவு நல்ல, பிழைக்கத்தெரியாத மனிதர் அவர். நான் ஏன் பணம் எனக் குறிப்பிட்டேன்? ஒரு டீ 90 பைசாதானே? ஏனென்றால், ஒவ்வொருவரும் ரூபாய் 500, 1000 என கணக்கு வைத்திருந்தோம்.

அதிக நாட்கள் நண்பர்கள், " உலக்ஸ், இன்னைக்கு டீ செலவு உன் கணக்கு" என்பார்கள். யார் கணக்காய் இருந்தால் என்ன? பாயை பொறுத்தவரை ஒரே கணக்குத்தான், பணம் வராத கணக்கு. பாய் கடையில் உட்கார்ந்து தான் வேலைக்கு விண்ணப்பம் அனுப்புவோம். எந்த நேர்காணல் போகும் முன்னும் அங்குதான் எல்லோரும் அமர்ந்து விவாதிப்போம். பாய்க்கு அவ்வளவு கல்வி அறிவு இல்லாததால் அதிகம் எதிலும் கலந்து கொள்ள மாட்டார். வாரத்தில் இரண்டு, மூன்று நாட்கள் நண்பர்கள் பீர் அடிப்பார்கள். அதற்கு கூட பாய் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார்.

" ஏம்பா, அதிகம் சத்தம் வராம பாத்துக்கங்க. வியாபாரம் நடக்கற இடம்" இதுதான் அவரின் அதிக பட்ச பேச்சே? அந்த அளவிற்கு நண்பர்கள் மேல் அதிகம் பாசம் வைத்தவர்.

சில நாட்கள், அவர் சாப்பிட செல்லும் சமயங்களில் என்னை கடையை பார்த்துக்கொள்ள சொல்லுவார். அந்த கல்லா பெட்டி அருகே உட்காரும்போது, "ஏதோ, கடையே நம்முடையது" என்பது போல மனம் சந்தோசம் அடையும். பாய் கொஞ்சம் லேட்டாக வர மாட்டாரா? எனத்தோன்றும்.

சைட் அடிக்கும் பிரச்சனையில் ஆரம்பித்து எல்லாவித பிரச்சனைக்கும் கட்டப்பஞ்சாயத்து பாய் கடையில்தான் நடக்கும். எந்த பிரச்சனையிலும் அவர் தலையிட மாட்டார். அந்த அளவிற்கு நட்பிற்கு மதிப்பு கொடுப்பவர்.

எங்களுடைய எல்லா கவலைகளையும், பிரச்சனைகளையும் அவரிடம் சொல்லுவோம். பதிலோ, அந்த பிரச்சனைகளை எப்படி அணுகுவது என்றோ சொல்லா விட்டாலும், பொறுமையாக கேட்டுக்கொள்வார். ஏனென்றால், அந்த வயதில் நம் பிரச்சனைகளை கேட்க நண்பர்களை விட்டால் வேறு யார் இருப்பார்கள்? பொறுமையாக ஒன்று அல்லது இரண்டு வார்த்தைகளில் அவரின் கருத்தினை சொல்வார். நாங்களும் கேட்டுக்கொள்வோம்.

ரம்ஜான் சமயத்தில் எல்லோரும் ரெடியாகி விடுவோம், அவர் வீட்டில் பிரியாணி சாப்பிட. அந்த அளவிற்கு நட்பாக இருப்போம். நான் என் கடனை எல்லாம் திருப்பி கொடுத்து விட்டேனா, இல்லையா? என இன்னும் சரியாக நினைவில்லை. எப்போது கேட்டாலும் அவர் சரியான பதில் தருவதில்லை?

அந்த கடையில் உட்கார்ந்த நண்பர்களில் பலர் பல பதவிகளில் உள்ளார்கள். ஏறக்குறைய 10 வக்கில்கள், ஒரு நிதி அதிகாரி (நான்), ஒரு பேராசிரியர், இன்ஜினியர், இப்படி.

ஆனால், பாய்????

இன்னும் அதே கடையில் அதே மாதிரி டீ போட்டுக் கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார். ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு செல்லும்போதும், அவரை பார்க்கும்போதும் என் மனசு வலிக்கிறது. எங்களையெல்லாம் ஏற்றிவிட்ட ஏணிபோல் அவர்.

ஏதாவது ஒரு விதத்தில் நான் அவர் குடும்பத்திற்கு உதவி செய்ய வேண்டும்!!!

Aug 17, 2009

புரிதல்.... - சிறுகதை - பாகம் 2 (நிறைவு)

இந்த வார கிரீடம் பெறும் பதிவராக என்னைத் தேர்ந்தெடுத்த தமிழ்10 நிர்வாகிகளுக்கு என் இதயம் கனிந்த நன்றி.

ஒரு மாதிரி வீட்டிற்கு வந்தவளை அத்தை விசாரிக்க, நடந்த அனைத்தையும் கூறினாள் கீதா. கோபமடைந்த அத்தை அவளை கூட்டிகொண்டு பக்கத்து வீட்டுக்கு போக, அந்த நேரம் வீட்டில் யாரும் இல்லாமல் இருக்க, அத்தை அவனை நாக்கை பிடுங்கி கொள்வது போல் கேள்விகள் கேட்க, அவன் அத்தை காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டு, " யாரிடமும் சொல்லி விடாதீர்கள்" எனக் கெஞ்சினான். பிறகு வீட்டிற்கு வந்து, மாமா வந்தவுடன் போலீஸுக்கு போகலாமா? என யோசித்துக்கொண்டிருந்த போது பக்கத்து வீட்டில் ஒரே சத்தமாக இருக்க, என்ன? என்று எட்டிப்பார்த்தால், அந்த காமுகன் பயந்து போய், தூக்கில் தொங்கி தன் உயிரை விட்டிருந்தான்.

அன்று அத்தை சொன்னது இன்றும் இவள் நினைவில், " இங்க பாரு கீதா, நடந்தது நடந்து போச்சு. அதை அப்படியே ஒரு கெட்ட கனவா நினைச்சு மறந்துடு. அவனும் செத்து போய்ட்டான். சாகர வரைக்கும் யார் கிட்டயும் சொல்லாத. நானும் சொல்ல மாட்டேன்". இன்று வரை யாரிடமும் சொல்ல வில்லை. விசயம் தெரிந்த அத்தையும் சென்ற வருடம் தெய்வமாகிவிட்டாள். இருந்தாலும், ரவியை பார்க்கும்போதெல்லாம், இவளுக்கு ஒரு குற்ற உணர்ச்சி இருந்து கொண்டே இருந்தது. " தான் தகுதியானவள் தானா?" என்று அடிக்கடி தன்னையே கேட்டுக்கொண்டாள். அப்படியே பழைய நினைவை அசைப்போட்டவள், இன்று இரவு எப்படியும் ரவியிடம் சொல்வதென்று முடிவெடுத்து விட்டாள். இவ்வளவு அன்பாக இருக்கும் கணவனிடம், உண்மையை மறைக்கக் கூடாது என முடிவெடுத்தாள். இரவுக்காக காத்திருக்க தொடங்கினாள்.

இரவு ருமிற்குள் ஒரு பதட்டத்துடனே நுழைந்தாள். உடம்பு மெல்ல நடுங்கியது. ரவிக்கு மிகவும் பிடித்த நைட்டி அணிந்திருந்தாள். மெல்ல இயல்பு நிலைக்கு வர முயற்சித்தாள். ரூமிற்கு நுழைந்தவள் ரவியைப் பார்த்தாள். ஏதோ ரவியும் ஒரு மூட் அவுட்டில் இருப்பது போலவே தெரிந்தது. சொல்லலாமா, வேண்டாமா? என யோசித்தவள் இன்று சொல்லிவிடலாம என ஒரு முடிவுடன் ரவியை நெருங்கினாள். கட்டில் அருகே வந்தவளை இழுத்து அணைத்தான் ரவி.

"ஏங்க, உங்க கிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்ங்க"

" நான் கூட உன் கிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்னு ரொமப நாள நினைச்சிட்டுருக்கேண்டா. அதை சொன்னா எப்படி நீ எடுத்துப்பன்னு தெரியல, அதான் யோசிச்சேன். அதான் இது வரை சொல்லலை. ஆமா, நீ என்ன என் கிட்ட சொல்லணும்?"

" நீங்க முதல்ல சொல்லுங்க, அப்புறம் நான் சொல்லறேன்"

" தங்கம் நான் சொல்லரத நினைச்சு என்ன தப்பா நினைக்கக்கூடாது. உன் கிட்ட எந்த உண்மையையும் மறைக்க விரும்புல"

" பரவாயில்ல, சொல்லுங்க. நான் ஒண்ணும் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்"

" கண்ணம்மா, நான் காலேஜ் படிச்சப்போ கவிதானு ஒரு பொண்ண உயிருக்கு உயிரா காதலிச்சேண்டா. நாங்க சுத்தாத இடம் இல்லை. நாங்க கல்யாணம் பண்ணரதுனு ஒரு முடிவுல இருந்தோம். ஆனா, அம்மாவுக்கு ஏன்னோ அவளை அந்த அளவுக்கு புடிக்கலை. இருந்தாலும் சமாளிச்சுக்கலாம்னு நாங்க பழகிகிட்டு இருந்தோம். அப்போதான் அந்த தப்பு நடந்துடுச்சு"

" என்ன தப்பு?" - என்று ஒரு நடுக்கத்துடன் கேட்டாள் கீதா.

" கண்ணம்மா, நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து குற்றாலம் டூர் போனோம். அருவில குளிச்சோம். பின்னாடி ரொம்ப நேரம் ஆயிட்டதுனால ஒரு ரூம்ல தங்குனோம். அன்னைக்கு இருந்த சூழ்நிலை, நாமதானே கல்யாணம் பண்ணிக்க போறோம் அப்படிங்கற எண்ணத்துல நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து அன்னைக்கு இரவு தப்பு பண்ணிட்டோம். ஆனா, அன்னைக்கு ஒரு நாள் தான். அதுக்கு அப்புறம் எதுவும் நடக்குல. ஆனா, அதுக்கு பிறகு சில பல காரணத்துனால அவ என்னை விட்டு பிரிஞ்சு போய் வேறு ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா. நான் வாழ்க்கையை வெறுத்து கல்யாணமே செய்ய வேண்டாம் என நினைத்து அலைந்து கொண்டிருந்த நிலையில்தான் உன்னை பார்த்தேன். பிறகு மனம் மாறி கல்யாணம் செய்து கொண்டேன். ஆனால், அந்த ஒரு முறைதான் தவறு செய்தேன். இனி அப்படி நடக்காது. சாகும் வரை எனக்கு நீதான். இது உன் மேல் சத்தியம். உன்னை போல் ஒரு தேவதை என் வாழ்வில் கிடைக்கப்போவது தெரிந்து இருந்தால் அன்று அப்படி நடந்திருக்க மாட்டேன். என்னை மன்னித்து விடுடா செல்லம்" என்று கண் கலங்கிய ரவியை பார்த்த கீதா,

" போனது போகட்டும்ங்க. அதையே நினைச்சு வேதனைப்படாதீங்க. குழப்பம் இல்லாம சந்தோசமா இருங்க. நான் உங்களுக்கு துணையா எப்பவும் இருப்பேன். இனி நம் வாழிவில் சந்தோசம் மட்டுமே இருக்கட்டும்" என்று மிகத்தெளிவுடன் கூறியவளை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தான் ரவி.

" ஆமா, நீ ஏதோ என் கிட்ட சொல்லணும்னு சொன்னியே?"

" அது ஒண்ணும் இல்லைங்க. நாளைக்கு குல தெயவம் கோயிலுக்கு போலாமா இல்லை அடுத்த வாரம் போலாமா?" ன்னு கேட்க வந்தேன்.

" அதுக்கென்ன நாளைக்கே போலாண்டா"

கீதாவுக்கு தான் ரவியிடம் சொல்ல வந்த விசயத்தை ஏனோ சொல்லத் தோன்றவில்லை.

Aug 14, 2009

தேவையான இரத்தம் உடனடியாக கிடைப்பதற்கு..

சென்ற வாரம் ஒரு பதிவர், ஹைதராபாத்தில் டெங்கி காய்ச்சலால் ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கும் அவர் தங்கைக்கு B+ Positive ரத்தம் உடனடியாக தேவை, யாரேனும் டொனேட் பண்ண விரும்பும் பட்சத்தில் அவரை தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லியிருந்தார். இன்று காலை எனக்கு நண்பர் ஒருவரிடமிருந்து ஒரு மெயில் வந்தது. அந்த மெயிலில் உள்ள செய்தி இந்த மாதிரி ஆபத்தில் இருப்பவர்களுக்கு உதவுமே என்பதால் இங்கே பதிவிடுகிறேன்.


CIRCULAR
Date: 15/06/09 Ref: 15 Jun RJ/ CIR

" அனைவருக்கும் வணக்கம்,

இப்போது அவசரத்திற்கு, ஏதேனும் ஆப்பரேசனுக்கு தேவையான இரத்தம் உடனடியாக கிடைக்க இந்தியாவில் வழி இருக்கிறது. அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்றால், உங்கள் கைத்தொலைபேசியில் கீழ் கண்டவாறு எழுதி அனுப்ப வேண்டும்:

" BLOOD< Needed Blood Group> and send SMS to 96000 97000"

உங்களுக்கு பி பாஸிட்டிவ் இரத்தம் தேவை என்றால்,

" BLOOD< B+> and send SMS to 96000 97000"

உடனே உங்களை இரத்த தானம் செய்ய விரும்பும் நபர் போன் செய்வார்.

இதை படிக்கும் நபர்கள் தயவு செய்து எல்லோருக்கும் இந்த தகவலை சொல்லுங்கள். இதனால் பல உயிர்களை காப்பற்ற முடியும். இது அவசியம் எல்லோரும் தெரிந்து கொண்டு, அனைவரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய விசயம்.

அதனால் உடனே செய்யுங்கள்.

Forward this to all your friends whom you care ... as the minute you spare to share this information can save some- body's life with rare Blood group! If you could not be a donor; be a Communicator. "

இந்த செய்தி அனைவருக்கும் உதவினால் எனக்கு சந்தோசம்.

Aug 13, 2009

பன்றிக்காய்ச்சல் - மக்கள் அநாவசியமாக பீதியடையத் தேவையில்லை

எங்கு பார்த்தாலும் இதே பேச்சு. பீதி. ஏன்? பத்திரிக்கைகள்தான் காரணம். நன்றாக கவனித்தீர்களானால் ஒரு உண்மை தெரியும். இது போல கிருமிகள் அவ்வப்போது வந்து போய் கொண்டுதான் இருக்கிறது. மக்கள் சிலர் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

H1N1 வைரஸ் என்றால் என்ன? அது எப்படி பரவுகிறது? யாரை தாக்குகிறது? அதிலிருந்து எப்படி பாதுகாத்துக்கொள்வது? இது போனற விசயங்களை ஏற்கனவே பல பேர் எழுதிவிட்டதால், நான் அந்த விசயங்களை இங்கே தொடப்போவதில்லை. மக்கள் அநாவசியமாக பீதியடையத் தேவையில்லை என்பதை சொல்வதற்காக இந்த பதிவு.

இப்போது உங்களுக்கு சில விவரங்கள் தருகிறேன்:

01. உலகம் முழுவதும்

மக்கள் தொகை 660 கோடி.
உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் தகவல் படி 06.08.09 அன்று வரை H1N1 வைரஸினால் பாதிக்க பட்டவர்கள் 1,77,457 பேர்.
இறந்தவர்கள் 1462.

02. இந்தியா

மக்கள் தொகை 110 கோடி.
12.08.09 அன்று வரை H1N1 வைரஸினால் பாதிக்க பட்டவர்கள் 1078 பேர்.
இறந்தவர்கள் 17.

03. மலேசியா

மக்கள் தொகை 2.3 கோடி.
12.08.09 அன்று வரை H1N1 வைரஸினால் பாதிக்க பட்டவர்கள் 2253 பேர்.
இறந்தவர்கள் 44.

உதாரணத்திற்கு மேலே உள்ள தகவல்கள் போதுமென நினைக்கிறேன். இப்போது நீங்களே கணக்கு பண்ணிக்கொள்ளுங்கள். எததனை சதவிகிதம் என்று??? தினமும் இந்த வைரஸ் இல்லாதபோதும் இதே மாதிரி அறிகுறியில் தினமும் மக்கள் இறந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். தினமும் மலேசியாவில் ரோட் ஆக்ஸிடண்டில் இறப்பவர்கள் எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகம். அப்படி இந்த வைரஸ் காற்றில் பரவி அனவைரும் சாவோம் என்றால், இந்த ஆறு மாதத்தில் உலகில் பாதி பேர் செத்து இருக்க வேண்டும். ஏன் அப்படி நடக்கவில்லை. அதனால் மக்கள் அநாவசியமாக அச்சம் அடையத் தேவையில்லை.

மிக வேகமாக இந்த வைரஸ் பரவியிருந்த மெக்ஸிகோ, அமெரிக்கா, ஆஸ்த்ரேலியா, நியுஸிலாந்து ஆகிய நாடுகளில் தற்போது நோயின் தாக்கம் குறைந்து உள்ளதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இப்போது மலேசியா, சிங்கப்பூர், இந்தியாவில் பரவுகிறது. விரைவில் போய்விடும் என நம்புவோம்.

மலேசியாவில் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 90 சதவிகிதம் நபர்கள் ஆஸ்பத்திரியில் சேராமலே வெளி நோயாளிகளாயிருந்து பாதிப்பிலிருந்து விலகியவர்கள். மீதம் 10 சதிவிதம் பேர் அவசரப்பிரிவில் சேர்ந்து சிகிச்சை பெற்றவர்கள். அதில் இறந்த 44 பேரில், அதிகமான நபர்கள் High Risk பிரிவில் இருந்தவர்கள்.

டாக்டர்களும், உலக சுகாதார நிறுவனமும் இதிலிருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள சொல்லும் வழிமுறைகள் என்ன?

01. தினமும் இரு முறை குளித்து உடம்பை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்
02. தினமும் உடற்பயிற்சி செய்யுங்கள்
03. நிறைய தண்ணீர் குடியுங்கள்
04. சத்தான உணவை உட்கொள்ளுங்கள்
05. நன்றாக 8 மணி நேரம் தூங்குங்கள்
06. வெளியில் சென்று வந்தவுடன் கைகளை நன்றாக சோப்பு போட்டு கழுவுங்கள்
07. பன்றிக்காய்ச்சல் அறிகுறியுடன் இருப்பவர்கள் அருகில் வந்தால் அவர்கள் அருகில் போகாதீர்கள்
08. மாஸ்க் அணிந்து கொள்ளுங்கள்.

நன்றாக பார்த்தீர்களானால், மேலே கூறிய அனைத்துமே தினமும் எல்லோரும் சாதாரணமாக கடைபிடிக்க வேண்டியவைகள் ( பாயிண்ட் 8 ஐத் தவிர, 7 வது பாயிண்டுக்கு வேண்டுமானால், வேறு நோய் அறிகுறி என மாற்றிகொள்ளுங்கள்). பன்றிக் காய்ச்சலுக்காக மட்டும் இதை கடைபிடிக்க வேண்டியதில்லை. நம் தினசரி வாழ்க்கையையே இப்படி மாற்றிக் கொண்டோமானால், நம்மை எந்த நோயிமே அண்டாது.

நேற்று சன் டிவி செய்தியில் இப்படி கூறினார்கள்:

" மக்கள் அநாவசியமாக பீதியடையத்தேவையில்லை. இந்த வைரஸ் அதிகம் தாக்குவது ஹை ரிஸ்க் பிரிவினரைத்தான். இதைப்பற்றி சுகாதாரதுறையைச் சேர்ந்த டாக்டர் சொல்லுவது (உடனே அவர் நேர்காணல் கிளிப்பிங்),

பன்றிக்காய்ச்சல் பற்றி மக்கள் பீதி அடைய வேண்டாம். அந்த வைரஸ் அதிகமாக TB, HIV, Cancer patients, மற்றும் High Risk catagory யில் உள்ளவர்களை மட்டுமே தாக்குகிறது. மற்றவர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் என சொல்ல வந்தவர், முடிக்கும்போது, " அதனால் அவர்கள் அருகில் வந்தால் உடனே உங்களை பரிசோதனை செய்து கொள்ளுங்கள்" என்றார்.

அறிகுறி இருப்பவர்கள் பரிசோதனை செய்து கொள்ளவேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவர் சொல்லவந்தது வேறு, சொன்னது வேறு. இப்படி பேசினால் மக்கள் பீதி அடையாமல் என்ன செய்வார்கள்?

அதனால் நாம் அனைவரும் ஜாக்கிரதையாக இருப்போம். ஆனால் பீதியில் வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

தயவு செய்து நம் டிவி செய்திகளைப் பார்த்து பயம் கொள்ள வேண்டாம். உண்மையான செய்தி தெரிய வேண்டுமானால், உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் இணையத்தளத்தை பார்த்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள். பயம் இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக பயமே வாழ்க்கை ஆகி விடக்கூடாது. சந்தோசமாக, மகிழ்ச்சியாக வாழ்க்கையை அனுபவியுங்கள்.

Aug 12, 2009

புரிதல்.... - சிறுகதை - பாகம் 1.

மிகுந்த சந்தோசமாய் உணர்ந்தாள் கீதா. "என்ன தவம் செய்தாயடி நீ ?" எனத் தன்னையே அடிக்கடி கேட்டுக்கொண்டாள். நடந்த நிகழ்ச்சிகளை கொஞ்சம் அசை போட தொடங்கினாள். மிகவும் கஷ்டப்படும் குடும்பம் அவளுடையது. அப்பா ஒரு அரசாங்க உத்தியோகத்தில். ஒரு அக்கா, ஒரு தம்பி என சற்றே சிறிய குடும்பம். அக்காவுக்கு கல்யாணம் ஆகி இரண்டு வருடமாகிறது. அவள் மாமியார் வீட்டிலிருந்ததை விட தாய் வீட்டில் இருந்ததுதான் அதிகம். அப்படி ஒரு மாப்பிள்ளை. ஆனால், வாரத்திற்கு தவறாமல் மூன்று முறை அல்லது நான்கு முறை இரவில் வந்து விட்டு செலவது மட்டும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. ஒரு கல்யாணம் ஆகாத பெண் ஒருவள் இந்த வீட்டில் இருக்கிறாளே? என்ற எண்ணம் எல்லாம் இல்லாமல் அவர்கள் அடிக்கும் கூத்துக்கு ஒரு அளவே இல்லை. யாரும் வீட்டில் கேட்க முடியாது. கேட்டாள், அவ்வளவுதான் " சீர் சரியில்லை, போட்ட நகை பத்த வில்லை" என்று ஆரம்பித்து விடுவான். ஆம். 'ன்' தான். வரதட்சணையை பெரிய விசயமாக கேட்கும் மனிதனுக்கு மரியாதை என்ன வேண்டி கிடக்கிறது? இந்த நிலையில் எனக்கு கல்யாணம் நடை பெறுமா என்று எல்லோரும் சிந்தித்த நிலையில்தான், வந்து சேர்ந்தான், ரவி.

ரவி முதலில் அவள் வீட்டிற்கு வந்தபோது எல்லோருக்குமே ஆச்சர்யம்தான். ஏனென்றால், கீதா வீட்டில் அவளுடைய கல்யாணத்திற்கு எந்த விதமான முயற்சியும் எடுக்க வில்லை. எப்படியோ இவர்கள் வீட்டில் பெண் இருப்பதை தெரிந்து கொண்டு, இவளை எங்கோ பார்த்து, பிடித்து போய் பெண் கேட்க வந்து விட்டான். எல்லோருக்கும் பிடித்து போனது. பிடிக்காதா? என்ன?. ஒரு பைசா கூட வரதட்சணை வேண்டாம், கல்யாண செலவும் எங்களுடையது, எனச்சொல்லி கண்ணுக்கு அழகான மாப்பிள்ளை வந்தால் யார் வேணாம்? என சொல்லுவார்கள். வீட்டிற்கு ஒரே பிள்ளை வேறு. நல்ல பணக்கார இடம். உடனே கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கொண்டார்கள். வீட்டில் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி.

நல்லபடியாக கல்யாணம் முடிந்து இதோ மூன்று மாதம் ஆகிவிட்டது. ரவி இவளை ராஜாத்தி போல் உள்ளங்கையில் வைத்து தாங்குவதை பார்த்து அனைவருக்கும் சந்தோசம். இது போல் சந்தோசத்தை அவள் பிறந்ததிலிருந்து அனுபவித்ததே இல்லை. ஒரு பெண்ணுக்கு என்ன வேண்டுமோ அனைத்தும் அவள் வீட்டில் இருந்தது. பெரிய வீடு. வீடு நிறைய வேலை ஆட்கள். சமையலுக்கு ஆள், வீட்டை பெருக்க ஆள், தோட்டத்திற்கு ஆள். இவளுக்கு ஒரு கார், அவனுக்கு ஒரு கார். இருவரும் சேர்ந்து செல்ல ஒரு கார் என அனைத்து வசதிகளும் இருந்தன. மாமியாரும் இவளை ஒரு மகள் போலவே நடத்தினாள். பீரோ முழுவதும் புது புடவைகள், சுடிதார்கள் மற்றும் நகைகள். இரவு சுகத்துக்கும் ஒன்றும் குறைவில்லை. அதனால் தான் "என்ன தவம் செய்தாயடி நீ ?" எனத் தன்னையே அடிக்கடி கேட்டுக்கொண்டாள். ஆனால், இவ்வளவு அன்பிற்கும் தான் தகுதியானவள் தானா?.....என்ற நினைவு அவளை அடிக்கடி வாட்டி வதைத்தது. அவள் நினைவுகள் 10 வருடம் பின்னோக்கி போனது.

அப்போது கீதா 10 வது படித்துக் கொண்டிருந்தாள். வருட விடு முறைக்கு அத்தை வீட்டுக்கு சென்று இருந்தாள். அவளுக்கு பாட்டு என்றால் உயிர். அத்தை வீட்டிற்கு அடுத்த வீட்டு மாமா, பாட்டு சொல்லிக் கொடுப்பவர். ஒரு நாள் அத்தை கூப்பிட்டு,

" கீதா, ஒரு மாத லீவ்ல என்ன செய்யப்போற?, பேசாம பக்கத்து வீட்டு மாமாட்ட பாட்டு கத்துக்கோயேன்"

" ஆசையாத்தான் இருக்கு. ஆனா அம்மா என்ன சொல்லுவாளொ தெரியலையே?"

" அம்மா கிட்ட பர்மிசன் வாங்க வேண்டியது என் பொறுப்பு, உனக்கு இண்ட்ரஸ்ட் இருக்கா?"

" எனக்கு இண்ட்ரஸ்ட் இருக்கு அத்தை"

உடனே அம்மாவிடம் பேசி சம்மதம் வாங்கி விட்டாள். அடுத்த நாளே பாட்டு கிளாஸ் செல்ல ஆரம்பித்தாள். பாட்டு சொல்லிக் கொடுக்கும் மாமா என்றவுடன் வயதானவரோ? என நினைத்தவளுக்கு பயங்கர ஆச்சர்யம். ரொம்ப சிறியவராக இருந்தார். என்ன மிஞ்சி போனால் ஒரு 45 வயது இருக்கும். பார்த்த மாத்திரத்திலேயே பிடித்து விட்டது கீதாவிற்கு. ரொம்ப அருமையான குரல் வளம். நன்றாக பாடுவார். அவர் பாடுவதை கேட்டு கேட்டு மெய் மறந்து போனாள் கீதா.

பாட்டு கற்றுக்கொள்கிறாளோ இல்லையோ, அவர் பாடுவதை கேட்பதற்காகவே தினமும் போனாள். இவளுக்கு அவ்வளவாக விபரம் தெரியாத வயசு. ஆனால், வாத்தியாரோ வேறு வித கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கிறார் என்பதை அறியாமலே தினமும் வகுப்பிற்கு சென்றாள். ஒரு நாள் அவர் பாடுவதை மெய் மறந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். உலகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறியாமல் கண்களை மூடி அவர் பாட்டை ரசித்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால், பாட்டு வாத்தியார் அவளை கட்டி பிடித்ததையோ, அணைத்து முத்த மிட்டதையோ அவள் முழுமையாக அறிந்து கொள்ளுமுன் எல்லாம் முடிந்து விட்டிருந்தது. தனக்கு நேர்ந்தது என்ன? என்பதை அறிவதற்கே பல மணி நேரம் ஆனது.

- தொடரும்....

Aug 9, 2009

புத்தகங்கள் வாசிக்கும் அனுபவம்...

சிறு வயதிலிருந்து புத்தகங்கள் படிப்பது என்றால் அப்படி ஒரு ஆனந்தம். அப்பா அம்மாவுக்கு தெரியாமல் ஆனந்த விகடன், குமுதம் என ஆரம்பித்து, பிறகு நாவல்கள் படிப்பது என விரிந்தது என் வாசிப்பு அனுபவம். பள்ளி, கல்லூரி விடுமுறை நாட்களில் மகாபாரதம், ராமாயணம் என படித்தேன். அதிலும் மகாபாரதம் படித்தால் வீட்டில் திட்டுவார்கள். ஏனென்றால் சண்டை வருமாம். ராமாயணமும், மகாபாரதமும் படிக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியதே எங்கள் ஊர் புலவர் திரு கீரன் அவர்கள் சொற்பொழிவை கேட்டுத்தான். அவர் பேச்சை நாள் முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம். அப்படி இருக்கும் அவருடைய பேச்சு.

பிறகு சுஜாதா அறிமுகம் ஆனார். பிறகு சுஜாதா பித்து பிடித்து அலைந்தேன். கையில் எப்போதும் அவருடைய ஏதாவது ஒரு புத்தகம் இருக்கும். அவர் கதைகளை படித்துவிட்டு நாமும் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்து நிறைய எழுதினேன். சில நன்றாக வந்தது. சில சரியாக வரவில்லை. "உங்களுக்கு நிறைய அனுபவம் வேண்டும். நிறைய படிக்க வேண்டும் என எல்லோரும் சொன்னதால் நிறைய படித்தேன். சுஜாதா ஒரு முறை பஸ்ஸில் செல்லும்போது அவர் எழுதிய பாக்கட் நாவலை யாரோ படித்து முடித்தபின் பஸ்ஸிலிருந்து தூக்கி போட்டுவிட, அதிலிருந்து அவர் பாக்கட் நாவலில் எழுதுவதை நிறுத்தி விட்டார். அன்றிலிருந்து பாக்கட் நாவல் படிப்பதை நான் நிறுத்தினேன். அந்த அளவிற்கு சுஜாதா பைத்தியம்.

பாலகுமாரன் அறிமுகத்தின் பிறகு நிறைய சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன். சுஜாதா அவர்கள் கதையை விறு விறு என நகர்த்திச் செல்வார். பாலகுமாரனின் அணுகுமுறை வேறு. ஒருவன் ஆபிஸிலிருந்து வீட்டுக்கு வருவதைப் பற்றி எழுதினால் அவன் வரும் வழியில் பார்க்கும் அனைத்து விசயங்களையும் ஒரு பத்து பக்கத்துக்காகவாவது எழுதுவார்.

சுஜாதா, பாலகுமாரன், ராஜேஷ்குமார், ராஜேந்திரகுமார் இப்படி எல்லா எழுத்தாளர்களையும் படிக்கும் நேரத்தில் இலக்கியம் பக்கமும் ஆர்வம் ஏற்பட்டு படிக்க முற்படுகையில் கல்வி குறுக்கிட்டது. நான் படித்த ப்ரொபசனல் கோர்ஸ் எல்லாம் படிக்கவே தினமும் பல மணி நேரங்கள் செலவிட வேண்டி வந்தது. அப்படியே புத்தகங்கள் படிக்கும் ஆர்வம் மெல்ல மெல்ல என்னை விட்டு போவதுபோல் இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சம் வார பத்திரிக்கைகள் மட்டும் படிக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டேன். படித்து முடித்து வேலைக்கு சேர்ந்தவுடன் என் படிப்பு ஆர்வத்தையும், எழுத்து ஆர்வத்தையும் தொடர நினைத்தேன். ஆனால், அங்கும் முடியவில்லை. ஏனென்றால், ஒரு கம்பனியில் சேர்ந்தவுடன் நம்மை நிலை நிறுத்திக்கொள்ள கடுமையாக உழைக்க வேண்டி வந்தது.

நன்றாக உழைத்து ஒரு நிலையை அடைந்து கல்யாணமும் ஆனவுடன் குடும்பத்திற்கு என நிறைய நேரம் செலவிடும்படி ஆகிவிட்டது. மலேசியா வந்தவுடன் வார பத்திரிக்கை படிப்பதும் அறவே நின்று போனது. என்னுடைய எழுத்து ஆர்வமும், படிப்பு ஆர்வமும் இப்படியே 12 வருடம் வீணாகிப்போனது. அதற்காக ஒரேடியாக ரொம்பவும் வருத்தப்பட முடியாது. ஏனென்றால் பொருளாதர சூழ்நிலை நல்ல நிலையில் உயர்ந்தது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

கடவுள் புண்ணியத்தில் இந்த ப்ளாக் அறிமுகமானதும் ஏதோ ஓரளவு எழுதி என்னால் என் மனதை சந்தோசப்படுத்திக்கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இங்கே என்ன வருத்தம் என்றால், என் படிக்கும் பழக்கம் சுத்தமாக போய்விட்டது. ஒவ்வொரு முறை கோலாலம்பூர் போகும்போதும் நிறைய வார புத்தகங்கள் வாங்கி வருகிறேன். அவைகள் மட்டுமே தற்போது நான் படிக்கும் புத்தகங்கள். சென்ற முறை இந்தியா சென்றபோது 2000 ரூபாய்க்கு புத்த்கங்கள் வாங்கி வந்தேன். சில புத்தகங்கள் நன்றாக இருந்தன. சில என்னால் படிக்க முடியவில்லை. ஓசோ எழுதிய "பகவத் கீதை ஒரு தரிசனம்" மூன்று பாகம் வாங்கி வந்தேன். என்னால் ஒரு 15 பக்கத்துக்கு மேல் படிக்க முடியவில்லை. படிக்க ஆரம்பித்தால் ஏகப்பட்ட சிந்தனைகள் வருகிறது. சிந்து பைரவி படத்தில் சுலக்சணா பாட்டு கற்றுக்கொள்ளும்போது, கான்ஸ்சண்ட்ட்ரேசன் இல்லாமல் தவிப்பாரே அந்த நிலையில்தான் நான் இப்போது.

பரிட்சைக்கு படித்து படித்து என்னால் பாட புத்தகங்களையும், மற்ற புத்தகங்களையும் வேறு படுத்தி பார்க்க முடியவில்லை. பாடபுத்தகங்கள் போலவே மற்ற புத்தகங்களையும் படிக்கும்படி ஆகிறது. ஏறக்குறைய எந்த புத்தகம் படித்தாலும் பாடப்புத்தகங்கள் போலவே மனப்பாடம் ஆகிவிடுகிறது. அதிகம் பரிட்சைக்கு படித்ததால் இன்னும் அதேவித மன நிலையே இருக்கிறது.

நிறைய படித்தால் மட்டுமே நல்ல எழுத்தாளனாக முடியும் என்ற உண்மை எனக்குத் தெரியாமல் இல்லை. முழு நேர எழுத்தாளனாக வேண்டும் என்று எந்த எண்ணமும் இல்லை. அதே சமயத்தில், இனி எழுத்துலகை விட்டு என்னால் விலக முடியாது என்பது மட்டும் நன்றாக புரிகிறது. நேரம் இல்லை அதனால் என்னால் படிக்க முடியவில்லை என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ஏனென்றால் எங்கள் MD எப்போதும் ஏதேனும் ஒரு புத்த்கத்துடனே இருப்பார். கொஞ்ச நேரம் கிடைத்தால் கூட படிக்க ஆரம்பித்துவிடுவார். காரில் செல்லும்போது, விமானத்தில் செல்லும்போது.. அவர் ஒரு நிமிடம் கூட வீணாக்கி நான் பார்த்ததில்லை.

எனக்கு நிறைய புத்தகங்கள் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் போகவில்லை. ஆனால் எங்கிருந்து நான் ஆரம்பிப்பது? எந்த புத்தகத்திலிருந்து தொடங்குவது? நண்பர்கள் யாரேனும் சொல்வார்களேயானால் நான் மிகுந்த நன்றியுடையவனாயிருப்பேன்.

நண்பர்களின் கருத்துக்களை பின்னூட்டம் வாயிலாக எதிர்பார்க்கிறேன்.

மிக்ஸர் - 10.08.09 - சிறுகதை போட்டி முடிவு பற்றி...

சிறுகதை போட்டி முடிவு பற்றி:

உரையாடல் அமைப்பின் சிறுகதை போட்டி முடிவில் எனக்கு சில வருத்தங்கள். நான் தேர்வாகும் என நினைத்த சில கதைகள் தேர்வாகவில்லை. நான் நினைத்த கதைகள்தான் தேர்வாக வேண்டும் என நான் நினைப்பது சரியில்லைதான். நான் குறிப்பிட்ட சில கதைகள்தான் படித்தேன். 250 கதைகளும் படிக்கும் அளவிற்கு எனக்கு நேரம் இல்லை. என் கதையும் தேர்வாக இல்லை என்பது வேறு விசயம். எல்லோரும் நினைக்கலாம், "உங்கள் கதை என்ன அவ்வளவு சிறந்த கதையா என்று?". எல்லாருக்குமே அவர்கள் கதை சிறந்தவைகள் தானே? 250 கதைகளை படித்து பார்த்து தேர்வு செய்வது என்பது சாதாரணமான விசயமில்லைதான். அதற்கு அவர்கள் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? பத்திரிக்கை துறை சார்ந்த சிலரை நடுவராக போட்டு இருக்க வேண்டும். முதலில் அவர்கள் தேர்வு செய்த நடுவர்கள் தனிப்பட்ட காரணங்களால் விலகிக்கொண்ட சூழ்நிலையில் வேறு சில பத்திரிக்கை நண்பர்களை நடுவர்களாக நியமித்திருக்க வேண்டும். ஏன் அவ்வாறு செய்யவில்லை? வேறு வழியில்லாத சூழ்நிலையில் நாங்களே நடுவர்களாக இருந்தோம் என சொல்கிறார்கள். அதை ஏன் முடிவு நாள் அன்று அறிவித்தார்கள்? ஏன் முன்பே கூறவில்லை?

முதலில் என் கதை தேர்வாகவில்லையே என்ற வருத்தம் இருந்தாலும், பிறகு மனதை தேற்றிக்கொண்டேன். அவர்கள் இருவர் பார்வையில் என் கதை தேர்வாக இல்லை அவ்வளவுதான். எனக்கு என் கதை பிடித்திருக்கிறது என்ற அதே எண்ணத்துடன் நாளைய போட்டி பற்றிய அறிவிப்பை எதிர் நோக்கியுள்ளேன். நாளை அறிவிக்க போகும் போட்டியை இதைவிட சரியான முறையில் நடத்துவார்கள் என நம்புகிறேன்.

அதேபோல் 37 கதைகள் சிறந்தவைகளாக இருந்தன என்றும் சொல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். இப்போது எல்லோருமே அந்த 37 கதைகளில் நம் கதை இருக்காதா? என்ற எண்ணத்தில், அந்த கதைகள் எழுதியவர்களைப் பற்றியும் குறிப்பிடுங்களேன் என்கிறார்கள். நியாயம்தானே? நாம் என்ன பணத்திற்காகவா இதை எதிர்பார்க்கிறோம்? நமக்கும் எழுத்தாளர் என்ற அங்கிகாரம் கிடைக்குமே என்ற நப்பாசைதான்? மற்றபடி என்ன???

இந்த பதிவு உரையாடல் அமைப்பினருக்கு எதிரான ஒரு பதிவு அல்ல. நண்பர் பைத்தியக்காரன் அவர்கள், விமர்சனங்களை பின்னூட்டம் மூலமாகவோ, தனி பதிவாகவோ போடலாம் எனக்கூறியிருந்ததால் நான் இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.

************************************************

ஒரு செய்தி:

நான் சில நாட்களுக்கு முன் எழுதிய மிக்ஸர் என்ற பதிவில் மலேசியாவில் பழைய அதே சமயம் உபயோகப்படுத்தக்கூடிய துணிகளை சில நிறுவனைங்களில் சேர்த்துவிடுவோம், அந்த நிறுவனங்கள் அவைகளை சில ஏழை நாடுகளுக்கு அனுப்புகின்றன. அதே போல் இந்தியாவில் இருக்கிறதா? எனத் தெரியவில்லை என எழுதியிருந்தேன்.

அதைபடித்துவிட்டு அருணா சீனிவாசன் என்ற தோழி இந்தியாவிலும் அப்படி உள்ளது என்று சொல்லி, அதைபற்றிய செய்தியினை பற்றிய ஒரு லிங்க் கொடுத்து மெயில் அனுப்பியிருந்தார். அவருக்கு என் நன்றியினை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இதோ அந்த செய்தியின் லிங்க்:

http://sify.com/news/fullstory.php?a=jehbxbidgbb&title=Clothes_bank_Fulfilling_a_basic_need

*******************************************************

ஒரு புத்தக விமர்சனம்:

சமீபத்தில் ஒரு புத்தகம் படிக்க நேர்ந்தது. இது பெண்களுக்கான புத்தகம். இதுவரை படிக்காத நம் பெண் பதிவர்களுக்கும், பெண் வாசகிகளுக்கும் பயன்படட்டுமே என்ற எண்ணத்தில் இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்:

புத்தகத்தின் பெயர்: மங்கையருக்கு பயன் தரும் அறிவார்ந்த விஷயங்கள்

ஆசிரியர்: ஜெயா V. ராமன்

வெளியீடு: மணிமேகலை பிரசுரம்

முதல் பதிப்பு: 2008

விலை: 150 ரூபாய்

பக்கங்கள்: 288

ஆசிரியர் தன் அனுபவங்களையும், தான் கேட்ட, படித்த பல விசயங்களையும் மிக எளிய முறையில் எழுதியுள்ளார். ஆசிரியர் 1982ல் இருந்து 2008 வரை மங்கையர் மலரில் எழுதிய கட்டுரைகளை மணிமேகலை பிரசுரம் ஒரு புத்தகமாக நல்ல தரமான பேப்பரில் வெளியிட்டு உள்ளது.

பெண்கள் அவசியம் படிக்க வேண்டிய ஒரு புத்தகம்.

********************************************************

Aug 7, 2009

"கோலங்கள்" திருச்செல்வம் சிந்திப்பாரா???



நான் கடந்த ஒரு வாரமாக அலுவலக வேலை காரணமாக கோலாலம்பூரில் இருந்ததால் என்னால் எந்த பதிவும் எழுத முடியவில்லை. தமிழ்மணம், தமிழிஷை படிக்கவும் முடியவில்லை. நான் பல மலேசிய நண்பர்களையும், சிங்கப்பூர் நண்பர்களையும் சந்திக்க நேர்ந்தது. அவர்கள் என்னிடம் "கோலங்கள்" நாடகத்தை பற்றி மிகுந்த வேதனையுடன் பேசினார்கள். அவர்களுக்கும் எனக்கும் நடந்த உரையாடலை முதலில் தருகிறேன்:

" நீங்கள் கோலங்கள் நாடகம் பார்ப்பதுண்டா?" .

" நான் கோலங்கள், அரசி போன்ற டிவி சீரியல்களை பார்ப்பதில்லை"

" ஏன்?"

" நான் உடல் நலத்தில் அதிக கவனம் செலுத்துபவன் அதனால்தான்"

" உடல் நலத்துக்கும், டிவி சீரியலுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

" எனக்கு கோலங்கள் போன்ற தொடரை பார்த்தால் என்னுடைய ரத்தம் கொதிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. அது உடல் நலத்துக்கு கெடுதல் என்று டாக்டர்கள் கூறியதால் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டேன்" என்றேன்.

" நாங்களும் இனி அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் போல" என்று சொன்னார்கள்.

அவர்கள் கோலங்கள் சீரியலை பற்றி எழுப்பிய கேள்விகளை நான் கீழே தருகிறேன்:

01. ஆதி என்ற அந்த மனிதனுக்கு அபி குடும்பத்தை பழி வாங்குவதை தவிர வேறு வேலையே இல்லையா? அவன் எப்போதுதான் பிஸினஸை கவனிப்பான்?

02. சொந்த தம்பி மனைவியே ஆதியுடன் சேர்ந்து அடிக்கும் லூட்டி ரசிக்கும்படி உள்ளதா? அவளிடமே சொந்த தம்பியை கொலை செய்ய சொல்லுவது போன்ற காட்சி தேவையா?

03. தமிழ்நாடு போலீஸ் மேல் அளவு கடந்த மரியாதை வைத்துள்ளோம். ஆனால், ஒரு உயர்ந்த நேர்மையான அதிகாரியை, அவரின் வீக்னஸை பயன்படுத்தி, ஒரு கோடியை லஞ்சம் கொடுத்து அபியை அரஸ்ட் செய்ய சொல்வது போன்ற காட்சி தேவையா? அந்த காட்சிகளை பார்க்க எங்களுக்கு வெட்கமாக உள்ளது. உலக தமிழர்கள் அந்த காட்சியை பார்த்து தமிழ் நாடு போலீஸை பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?

04. ஆதி லேடி போலீஸை வைத்து சொந்த மனைவியை ஸ்டேசன் கூட்டி சென்று அடித்து உதைத்து... இதெல்லாம் தேவையா?

05. உண்மையில் ஆதியை போல் ஒரு மனிதன் இந்த உலகத்தில் இருக்க முடியுமா?

06. ஏன் ஒரு நல்ல சப்ஜக்டை வைத்து நாடகமே எடுக்க முடியாதா?

07. திருச்செல்வம் நல்ல திறமையான டைரக்டர்தான். அதில் எங்களுக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவருடைய திறமையை நல்ல சினிமா படங்களுக்கோ இல்லை நல்ல நாடகங்களுக்கோ பயன்படுத்தலாமே?

08. எதற்காக இப்படி இந்த நாடகத்தை முடிக்காமல் இழுத்துக்கொண்டே போகிறார்?. அவராக நன்றாக நாடகம் எடுக்க முடியும் பட்சத்தில், இந்த நாடகத்தை முடித்து விட்டு வேறு ஒரு நாடகம் எடுக்கலாமே?

09. ஆதி கேரக்டரில் நடிக்கும் அந்த நடிகர் இப்படி கத்தி பேசி பேசி உண்மையிலேயே அவர் ஒரு மன நோயாளி ஆகிவிடுவாரோ என்று எங்களுக்கு அச்சமாக உள்ளது.

10. தயவு செய்து எந்த நாடகம் எடுத்தாலும் உலக தமிழர்களின் உணர்வுகளையும் மனதில் வைத்து நல்லதாக எடுக்க சொல்லுங்கள்.

என்னால் அவர்கள் கேட்ட எந்த கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. சம்பந்த பட்டவர்கள் கேட்கலாம், " அப்படி பட்டவர்கள் நாடகத்தை பார்க்காமல் இருக்க வேண்டியதுதானே?"

இந்த கேள்வியை சம்பந்த பட்டவர்கள் கேட்பார்களேயானால், கேள்விகேட்பவர்கள் அவர்களை பார்த்து கேட்டுக்கொள்ளவேண்டிய கேள்வி,

" வெளி நாட்டு தமிழர்கள் இல்லாமல் உங்களால் உங்கள் பிஸினஸில் லாபம் பார்க்க முடியுமா?"

என்னை பொறுத்தரை அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகள் நியாயமானதே. சம்பந்த பட்டவர்கள் கோபப்படாமல், கேள்விகளை நல்ல விமர்சனங்களாக எடுத்துக்கொண்டு தங்களை நல்லபடியாக செதுக்கிக் கொள்வதே நல்லது.

பணம் முக்கியம்தான், ஆனால் நம் சமுதாயத்தை பற்றி மட்டமாக சித்திரித்து நாடகம் எடுத்து அதனால் சம்பாதிக்கும் பணம் தேவையா என்ன?

திருச்செல்வம் நன்றாக காட்சிகளை எடுக்க கூடியவர் என்பதில் எந்த வித ஐயமும் இல்லை. திறமை இருப்பதால்தான் அவரால் இத்தனை வருடம் ஒரே சீரியலை எடுக்க முடிகிறது. அந்த திறமையை நல்ல விசயத்துக்கு பயன்படுத்தினால் என்ன? என்பதுதான் அனைவரின் கேள்வியும்?

சிந்திப்பாரா திருச்செல்வம்???