Apr 26, 2010

மிக்ஸர் - 26.04.2010

விஜய் படங்களின் பாடல்கள் என்றால் அனைத்துமே சூப்பராக இருக்கும். யார் மியுஸிக் டைரக்டராக இருந்தாலும் அனைத்துப் பாடல்களுமே ஹிட்தான். அப்படித்தான் இது வரை இருந்தது. ஆனால், சுறா படத்தின் பாடல்கள் அவ்வளவு நன்றாக இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. நானும் தினமும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன். எப்படியாவது நமக்கு பிடிக்காதா? என்ற நம்பிக்கையில். ஆனால்..? விஜய் படங்களுக்கு ஏ. ஆர் ரகுமான், ஹரிஷ் ஜெயராஜ், விஜய் ஆண்டனி மட்டுமே மியூஸிக் டைரக்டர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பது என் ஆசை. ஆனால், இந்தப் படம் சன் டிவியின் வெளியீடு. எப்படியாவது பாடல்களை ஹிட் ஆக்கி விடுவார்கள்.

ம்ம்ம். அடுத்த நல்ல பாடல்கள் வரும்வரை விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா பாடல்களை கேட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான்.

********************************************************************

சிறு வயதில் பள்ளி விடுமுறை என்றால் ரொம்ப கொண்டாட்டமாக இருக்கும். படிக்க வேண்டாம். யாரும் அதிகம் கண்டிக்க மாட்டார்கள். தெருவில் விளையாடலாம். கோலிக்குண்டு, கிட்டிப்புல், கபடி இப்படி நிறைய. மேல் நிலை பள்ளி படிக்கையில் வீட்டில் கேரம், செஸ் விளையாடுவோம். அதைத் தவிர யாராவது விருந்தினர்கள் வந்து போய் கொண்டு இருப்பார்கள். அதிகாலையும், சாயங்கால வேளைகளிலும் கிரிக்கட் விளையாடுவோம். கல்லூரி படிக்கையில் நிறைய நேரம் நண்பர்களுடன் அரட்டையில் செலவிடுவோம்.

ஆனால் உறவினர் வீட்டிற்கு லீவிற்காக சென்றதே இல்லை. என்ன காரணம் என்று இன்று வரை தெரியவில்லை. அப்பா எங்களை எந்த உறவினர் வீட்டிற்கும் லீவிற்காக அனுப்பியதே கிடையாது. இருந்தாலும் சந்தோசமாகவே விடுமுறை நாட்களை அனுபவித்திருக்கிறேன். ஆனால், அதே சந்தோசங்கள் என் பிள்ளைகளுக்கு கிடைக்கவில்லை எனும்போது மிகுந்த வேதனையாக உள்ளது. என் பிள்ளைகளுக்கு பள்ளி விடுமுறை விட்டு 10 நாட்கள் ஆகிறது. ஆபிஸ் வேலை காரணமாக எங்கும் கூட்டிச் செல்ல இயலவில்லை.

நான் சிறு வயதில் அனுபவித்த எதுவுமே அவர்கள் அனுபவிக்காமல் போய்விடுவார்களோ? என வருத்தமாக உள்ளது. நான் வசிக்கும் தெருவில் இந்தியர்களே கிடையாது. எல்லோருமே மலேசியர்கள். சேர்ந்து விளையாடுவது என்பது நடக்காத காரியம். காரணம் கலச்சார வேறுபாடு. வீட்டிலே பிள்ளைகள் அடைந்து கிடப்பதை நினைக்கையில் வெறுப்பாக உள்ளது.

பணத்திற்காக என்னவெல்லாம் இழக்க வேண்டியுள்ளது பாருங்கள். என் பிள்ளைகள் நிறையவே மிஸ் செய்கிறார்கள். அவர்கள் மட்டுமா? நாங்களும்தான். எப்போழுது இந்தியா வந்து வாழப் போகிறோம் என்று ஏக்கமாக உள்ளது.

********************************************************************

சனிக்கிழமை இரவு 'அசத்தப்போவது யாரு' நிகழ்ச்சி சன் டிவியில் பார்த்தேன். இது இந்தியாவில் சென்ற வாரம் ஒளிப்பரப்பட்டு இருக்கும் என நினைக்கிறேன். சமீபகாலமாக இந்த நிகழ்ச்சி மிகவும் போரடிக்க ஆரம்பித்து விட்டதால், மதுரை முத்துவின் ஜோக்குகளுக்கு பிறகு பார்ப்பதில்லை. ஆனால் இந்த வாரம் சிறப்பு விருந்தினராக பிரிதிவிராஜ் வரவே முழுவதும் பார்த்தேன். பிரிதிவியின் பங்களிப்பும் மிக நன்றாகவே இருந்தது. அதில் ஈரோடு சீனுவும், கிரியும் சேர்ந்து செய்த அண்ணாமலை படக் காமடி கிளாஸ். இன்னும் நினைத்து நினைத்து சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். தலைவர் ரஜினி பார்த்தால் கூட சிரித்துக்கொண்டே இருப்பார்.

பார்க்காதவர்கள் எப்படியாவது அந்த காமடியை பார்த்துவிடுங்கள். ரொம்பவே சிரிப்பீர்கள்.

********************************************************************

சனிக்கிழமை 'பையா' படம் பார்த்தேன். ஏப்ரல் 2ம் தேதியிலிருந்து இன்றுவரை மலேசியாவில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. நாங்கள் சென்றபோது மொத்தம் ஆறு பேர்தான். எங்களுக்காக படம் போட்டார்கள். முதலில் நாங்கள் நான்கு பேர்தான். இண்டர்நெட்டில் டிக்கட் புக் செய்திருந்தேன். ஐந்து நபர்களுக்கு மேல் இருந்தால்தான் படம் போடுவார்களாம். அதற்காக கொஞ்சம் கவலையுடன் காத்திருந்தேன். நல்ல வேளை ஒரு காதல் ஜோடி கடைசி நேரத்தில் வந்து காப்பாற்றியது. இதை வைத்து படம் நன்றாக இல்லை என்று முடிவு செய்யக்கூடாது. இங்கே இருக்கும் தமிழ் மக்கள் மிகக் குறைவு. ஒரு நாளைக்கு மூன்று காட்சிகள். அவர்களும் எதத்னை முறைதான் பார்ப்பார்கள். தமன்னா நல்ல அழகான, செக்ஸியான பிகர் என்றுதான் இந்த படம் பார்க்கும்வரை நினைத்திருந்தேன். கேமரா மேனுக்கு அப்படி என்ன தமன்னா மேல் கோபமோ தெரியவில்லை? குளோசப் காட்சிகளில் தமன்னா முகம் படு கேவலமாக உள்ளது.

'அடடா அடடா அடமழைடா' பாட்டில் மட்டும் கொள்ளை அழகு. ஜோக்கே இல்லாமல் ஒரு முழுப்படம் எடுக்க நிறைய தைரியம் வேண்டும். லிங்குசாமிக்கு அது நிறையவே உள்ளது. இது படத்தை பற்றிய விமர்சனம் அல்ல.சும்மா நானும் இந்த படத்தை பார்த்துட்டேன் அப்படீனு சொல்றதுக்காக இதை எழுதிகிறேன்.

********************************************************************

நேற்றைய இரவு சன் டிவி நியூஸிலும், இன்று காலை மக்கள் டிவி நிகழ்ச்சியிலும் இந்த செய்தியினை கேட்டேன், "துபாயிலிருந்து கொச்சின் வந்த விமானம் நடுவானில் ஏர் பாக்கட் காரணமாக 15000 அடி தூரம் தலை கீழாக விழுந்து, விமானியின் சாமார்த்தியத்தால், பத்திரமாக பின்பு தரை இறங்கி உள்ளது".

படிக்கும் மற்றவர்களுக்கு இது ஒரு சாதாரண செய்தி. ஆனால், எனக்கு? இதைப் பற்றி முன்பே ஒரு முறை எழுதியிருக்கிறேன். அந்த கொடுமையை நானும் அனுபவித்திருக்கிறேன். 24.10.2000 அன்று இரவு மலேசிய நேரம் சரியாக 11.30 மணிக்கு எனக்கு அந்த அனுபவம் கோலாலம்பூரிலிருந்து சென்னை செல்லும்போது ஏற்பட்டது. நான் தனியே என் குழந்தையை பார்க்க சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது அவள் நான்கு மாதக் குழந்தை. 31.10.2000 அன்று இரவு என் மனைவியுடனும், என் மகளுடனும் மலேசியா திரும்பி வருவதாக ஏற்பாடு. அப்போதுதான் நான் சென்ற விமானம் 10000 அடி கீழே மிக வேகமாக விழுந்தது. நான் அநேகமாக அவ்வளவுதான் என்று முடிவு செய்து விட்டேன். விமானத்தில் உள்ள அனைவரும் கத்தி தீர்த்து விட்டனர். அவ்வாறு இரண்டு முறை விமானம் விழுந்தது. அன்று தான் என் இதயம் அவ்வளவு வேகமாக கூட துடிக்க முடியும் என்பதை நான் அறிந்தேன்.

உயிர் பயம் என்றால் என்ன? என்பதை உணர்த்திய நாள் அது.

********************************************************************

படிக்கும் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி!

எனக்கு நிறைய கருத்துக்கள்/விசயங்கள்/கட்டுரைகள் மெயில்களில் வருகின்றன. நண்பர்கள் அதனை என் பிளாக்கில் பிரசுரிக்கச் சொல்கின்றனர். சில மெயில்கள் ஆங்கிலத்தில் உள்ளன. நான் கூடுமான வரை என்னுடைய எழுத்துக்களையே இங்கே பிரசுரிக்க நினைக்கிறேன். யார் எழுதியது என்று தெரியாமல், நாம் எப்படி பிரசுரிக்கலாம்? சமப்ந்தப்பட்டவர்கள் படிக்க நேர்ந்தால்? அதனால் எனக்கு என்னவோ அப்படி அடுத்தவர்கள் எழுதியதை, எழுதியவர்கள் பெயர் தெரியாத நிலையில் பிரசுரிக்க விருப்பம் இல்லை.

நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

Apr 25, 2010

இந்தியா ஒளிர்கிறது!

எங்கள் ஊர் பஸ் ஸ்டாண்டு அருகே சில பூக்கடைகள் உண்டு. காலை மாலை என எந்த வேலையிலும் பிஸியாகவே இருப்பார்கள். நான் சிறு வயதில் அவர்களை பார்த்து பொறாமைப் பட்டதுண்டு. எப்போதுமே இவ்வளவு கூட்டம் உள்ளதே, அப்படி என்றால் எவ்வளவு பணம் அவர்களிடம் இருக்கும்? என்று நான் அடிக்கடி அந்த வயதில் நினைப்பதுண்டு. அங்கே உள்ள ஒரு பூக்கடையில் ஒரு சிறு பெண் அவள் அம்மாவிற்கு உதவி செய்து கொண்டிருப்பாள். அவள் பார்க்க அத்தனை அழகாக இருப்பாள். நான் பள்ளி, கல்லூரி படித்த காலங்களில் அவள் அழகை பார்த்து வியந்ததுண்டு. அவள் மட்டும் சினிமாவில் சேர்ந்து இருந்தால், எங்கோ போயிருப்பாள். ஆனால் விதி யாரை விட்டது. இததனை வருடங்களுக்கு அப்புறமும் அந்த பூக்கடை இன்னும் அங்கே உள்ளது. இப்போது எல்லாம் நான் அதிகம் அந்த கடையை கவனிப்பதில்லை. ஆனால், கடந்த முறை கோவில் செல்லும் போது, அங்கே நிறுத்தி டிரைவரிடம் பூ வாங்க சொன்னேன். அப்போதுதான் கவனித்தேன். அதே இடத்தில் உட்கார்ந்து பூ கொடுக்கும் பெண்மணியை எங்கோ பார்த்தது போல் இருக்கவே, டிரைவரிடம் 'யார் அது?' என்று கேட்டேன். 'அவர்தான் பூக்கார அம்மாவின் பெண்' என்று என்னிடம் கூறினார். நான் அடைந்த அதிர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. ஒரு சினிமா ஹீரோயின் போல இருந்த அவள், இன்று எலும்பும் தோளுமாய், மிகவும் சோர்ந்து போய் இருந்தாள். அவளை பார்க்காமலேயே இருந்திருக்கலாம். ஏன் பார்த்தோம் என்று ஆகிவிட்டது.

அவள் ஏன் இப்படி ஆனாள்? காரணம் வறுமை!

சிறு வயதில் எனக்கு செருப்பு வாங்கும்போது எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு கடைக்கு அப்பா கூட்டிச்செல்வார். அப்போது அந்த கடையில் என் வயது உடைய ஒரு பையனையும் பார்த்திருக்கிறேன். அப்பா ரொம்ப முயற்சி செய்துதான் அவனை பள்ளியில் படிக்க வைத்தார். முயற்சி என்றால் அப்பா பள்ளியில் சேர்த்து விடவில்லை. அந்த பையனின் அப்பாவிற்கு வேண்டிய உதவிகள் செய்து, புத்திமதி சொல்லி அவனை படிக்க வைக்க உதவி செய்தார். ஆனால் என்ன நடந்தது? சமீபத்தில் அதே கடையியில் அவன் அப்பா இருந்த இடத்தில் அவனைப் பார்த்தேன். ஏன் அவன் படிப்பு என்ன ஆயிற்று? அவனால் மேற்கொண்டு படிக்க இயலவில்லை.

காரணம் வறுமை!

இப்படி நான் சொல்லிக்கொண்டே போக நிறைய உதாரணங்கள் உள்ளது. ஏழைகள் ஏழைகளாகவே வாழ்ந்து கொண்டுள்ளனர். பணம் பணக்காரர்களிடம் மட்டுமே செல்கிறது. ஆனால் இந்தியா முன்னேறிக்கொண்டுதான் உள்ளது. உழைக்கும் ஏழை வர்க்கத்தினர் இவ்வாறு கஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு சில சுயநல மனிதர்கள் மக்களின் பணத்தை சுரண்டி வாழ்க்கையை நடத்துவதை பார்க்கும் போது உள்ளம் கொதிக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட ஒருவர்தான் கேதன் தேசாய். ஒரு மிகப் பெரிய பொறுப்பில் இருந்த இவர் கொள்ளையடித்த மொத்த பணத்தின் மதிப்பு இதுவரை நமக்கு தெரிந்தவரையில் 3000 கோடி ரூபாய்.

பஞ்சாபில் உள்ள தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிக்கு அங்கீகாரம் அளிக்க இரண்டு கோடி ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கியதாக கைது செய்யப்பட்ட இந்திய மருத்துவக் கவுன்சில் தலைவர் கேதன் தேசாய் வீடுகளில் சி.பி.ஐ. போலீசார் அதிரடி சோதனை நடத்தி உள்ளனர். இதில், ரூ.1,800 கோடி ரொக்கமாகவும்; 1,500 கிலோ தங்கமும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. டெல்லி, அரியானா, குஜராத் மாநிலங்களில் தேசாய்க்கு சொந்தமான வீடுகள், அலுவலகங்களில் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட இந்த பல கோடி ரொக்கம், தங்கத்தை மூட்டை மூட்டையாக லாரிகளில் ஏற்றியதை பார்த்தபொது மக்கள் அதிர்ச்சி அடைந்து உள்ளனர். டெல்லியில் உள்ள மருத்துவக் கவுன்சில் தான், நாட்டில் உள்ள அரசு, தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்கு அங்கீகாரம் அளிக்க வேண்டும். அதன் தலைவராக கடந்த 20 ஆண்டுகளாக இருந்து வருபவர் கேதன் தேசாய். இளம் வயதில் இந்த உயர்ந்த பதவியில் அமர்ந்தவர் இவர்.

தேசாய் பல ஆண்டாகவே லஞ்ச வேட்டையில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும் என்று சி.பி.ஐ., அதிகாரிகள் சந்தேகிப்பதாக தெரிகிறது. இதில் என்ன சந்தேகம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இவ்வளவு கொள்ளை ஒரு சில வருடங்களில் முடியுமா என்ன?. ஒரு கல்லூரிக்கு அங்கீகாரம் அளிக்க, குறைந்தப்பட்சம் ரூ.25 கோடியில் இருந்து ரூ.30 கோடி ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கி இருக்கிறார்.

இவ்வளவு பணத்தையும் சும்மா வீட்டில் வைத்திருந்திருக்கிறார். எதற்காக இவ்வளவு பணம்? அதுவும் வெறும் பணமாகவே எதற்காக வைத்திருந்தார்? என்ன நினைத்து அவர் பணமாகவும், நகையாகவும் அவர் சேமித்து வைத்தார்? ஒரு சாதாரண மனிதன் இன்கம்டேக்ஸ் கட்டவில்லை என்றால் 'லபோ திபோ' என்று குதிக்கும் அரசாங்கம், இவ்வளவு பணம் ஒரு தனி மனிதனிடம் போகும் வரையில் எப்படி ஒன்றும் செய்யாமல் இருந்தது? சத்தியமாக அவர் ஒருவரால் மட்டும் இந்த ஊழலை செய்திருக்க முடியாது. இதில் நிறைய நபர்கள் உடந்தையாக இருந்திருக்க வேண்டும். யாரோ வேண்டாத ஒருவர் சிபிஐயிடம் போட்டுக் கொடுத்து இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவர் மாட்டி இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.

போலிஸ் அவரை அரஸ்ட் செய்து விட்டது. முடிவில் என்ன நடக்கும்?. அவர் விரைவில் ஜாமினில் வெளி வந்துவிடுவார். கேஸ் ஒரு 10 வருடம் நடக்கும். அதன் பிறகு அவருக்கு வயதாகி இறந்துவிடுவார். அது வரை அவரிடம் உள்ள சொத்துக்களின் மூலம் அவரும் அவர் குடும்பத்தாரும் சந்தோசமாகவே வாழ்வார்கள். ஆனால், எங்கள் ஊர் பூக்காரியின் குடும்பமும், செருப்பு தைப்பவனிம் குடும்பமும் காலம் முழுவதும் வேதனைகளை சுமந்தே வாழ வேண்டும்?. என்ன நியாயம் இது? நான் குறிப்பிட்டது இரண்டு நபர்களை பற்றி மட்டுமே. இது போல் லட்சக்கணக்கான மக்கள் ஏழையாகவே பிறந்து, வாழ்ந்து, ஏழையாகவே இறந்து போகிறார்கள்.

இந்தியா போன்ற ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் சட்டத்தை ஏன் இன்னும் கடுமையாக்க முடியவில்லை? ஏன் தீர்ப்பு வருவதில் தாமதம் ஆகிறது? என்ன காரணம்? ஒருவரைத்தானே இப்போது பிடித்திருக்கிறார்கள். இது போல் இன்னும் எத்தனை பேரோ?

சிலசமயம் அதிக ஜனநாயகம் கூட ஆபத்துதான் என்று நினைக்கிறேன். என்ன செய்வது, என்னால் இது போல் எழுதுவதைத்தவிர வேறு என்ன செய்து விட முடியும்?

ஆம், இந்தியா ஒளிர்கிறது. ஊழல் பெருச்சாளிகள் மூலமாகவும்,அரசியல்வாதிகள் மூலமாகவும்.

Apr 23, 2010

வெறுமையாய் உணர்கிறேன்?

16 வயதில் இப்படி இருந்ததாக நினைவு. பசிக்கும் ஆனால் சாப்பிட பிடிக்காது. எல்லோர் மேலும் எரிச்சலாக வரும். அறிவுரை சொல்பவர்கள் மேல் கோபம் கோபமாக வரும். ஆனால் ஒரு சிலரை பார்த்தால் 'ஜிவ்' என்று இருக்கும். எதுவுமே புரியாத வயது. எதுவும் தெரியாத வயது. ஆனால் எல்லாம் தெரிந்ததாக காட்டிக்கொண்ட வயது. இப்படிப்பட்ட உணர்வுகளோடு வாழ்ந்தாலும் கவலை என்றால் என்ன என்று தெரியாத வயது. அப்பா பணத்தில் ஜாலியாக இருந்த நாட்கள் அவை. மீண்டும் வராதா? என்று ஏங்க வைத்த வாழ்க்கை.

ஆனால் இன்று? எல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் எல்லாம் இல்லாதது போலும் இருக்கிறது. சந்தோசம் இருக்கிறது ஆனால், சந்தோசம் இல்லாதது போலும் இருக்கிறது. என்னை சுற்றி உள்ளவர்களும் சந்தோசமாக இருக்க வேண்டும் என்று என் மனம் விரும்புகிறது. ஆனால், அது சாத்தியம் இல்லாமலேயே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. தினமும் ஆபிஸ் செல்கிறேன். பிள்ளைகள் பள்ளி செல்கிறார்கள். வாரம் தவறாமல் கோவில் செல்கிறோம். ஷாப்பிங் செல்கிறோம். எப்போதாவது சினிமா செல்கிறோம். மாதம் பிறந்தால் நல்ல சம்பளம் வருகிறது. இருந்தாலும் மனதில் ஒரு வெறுமை இருந்து கொண்டே உள்ளது. அது என்ன? என்று என்னால் கண்டு பிடிக்க இயலவில்லை.

சந்தோசம் நிரந்தரம் இல்லை என்பது மட்டும் தெரிந்தே இருக்கிறது. ஆனால், சந்தோசம் என்றால் என்ன? என்பதிலும் குழப்பம் இருந்து கொண்டே உள்ளது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான சந்தோசம். எனககு எது அதிக பட்ச சந்தோசம் கொடுக்கும்? என்று என்னால் இது வரை கண்டு பிடிக்கவே முடியவில்லை. ஆனால், இந்த வெறுமை உணர்வு என் அலுவல் சம்பந்தபட்டதாக இருக்குமோ என்றே சந்தேகமும் இருக்கிறது. ஒரு முக்கியமான புராஜக்ட் வேலையில் உள்ளேன். ஆரம்பித்து ஏறக்குறைய 15 மாதங்கள் முடிந்த நிலையில், நல்ல படியாக முடியுமா? இல்லை முடியாதா? என்று குழப்பமாக உள்ளது. மிகப் பெரிய முயற்சி அது. ஆனால் யாரிடமும் என்னால் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத சூழல். அந்த அளவிற்கு முக்கியமான வேலை. ஏதாவது மனக்குழப்பம் வந்தால், யாரிடமாவது பகிர்ந்து கொண்டால் ஓரளவு தெளிவு பிறக்கும். ஆனால், நான் இருக்கும் சூழ்நிலையில், நான் என்னிடம் மட்டும்தான் பகிர்ந்து கொள்ளமுடியும். என்னால் அந்த வேலையில் இருந்து கழட்டிக்கொண்டு வெளியில் செல்லவும் முடியவில்லை. அவ்வாறு செய்தால் அது என்னை நம்பியவர்களுக்கு துரோகம் செய்வது போன்றது.

பாடல்கள் மட்டும் போதும் எனக்கு. பாடல்கள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தால் எனக்கு சாப்பாடு கூட வேண்டாம். என்னால் உயிர் வாழ முடியும். ஆனால், கேட்க நேரம்? புத்தகங்கள் படிக்க பிடிக்கும். ஆனந்த விகடன், குமுதம் கிடைக்காத ஊரில் அல்லவா நான் இருக்கிறேன். என்ன காரணமோ, எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் என்னால் எனக்கு பிடித்த புத்தகங்களை இந்தியாவிலிருந்து வாங்கிவர முடியாமலே போய் விட்டது. நிறைய படித்தால்தான் நிறைய எழுத முடியுமாம். ஒன்றும் படிக்காமலே நான் எப்படி 162 இடுகைகள் எழுதினேன் என்று தெரியவில்லை.

பணம், சொத்து மட்டுமே வாழ்க்கை என்றால் அதை என்றோ அடைந்து விட்டதாகவே நினைக்கிறேன். அதனால், பெரிய செலவந்தன் என்று யாரும் நினைக்க வேண்டாம். பணக்காரன் என்றால் யார்? என்ன அளவுகோல்? யார் நிர்ணயம் செய்வது?. என்னைப் பொறுத்தவரையில் என்றுமே நான் பணக்காரன்தான். அப்படித்தான் நம்மை நாம் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நிறைய எழுத வேண்டும் என்றுதான் பதிவுலகத்துக்கு வந்தேன். தினமும் இரண்டு பதிவுகள் எழுதும் அளவிற்கு என்னிடம் விசயம் உள்ளது. எழுத உட்கார்ந்தால், எதற்காக எழுத வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது? நிறைய கதைகள் என் மனதில் கருவாகவே உள்ளன. என்று பிரசவிக்கும் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. ஏனென்றால் ஒரு வெறுமையான உணர்வு.

போன வருடம் மார்ச் 23ம் தேதி இப்படி எழுதியிருந்தேன்:

"என்ன வேண்டும் எனக்கு?

சிறு வயதில் எல்லாவற்றிலும் ஆசை. துணி மணியில் ஆரம்பித்து சாப்பாடு வரை. கஷ்டப்பட்டு படித்தேன். அப்பொழுது இருந்த மன நிலை என்ன? எப்படியாவது நனறாக படித்து பெரிய ஆளாக வர வேண்டும். படித்து வந்தாச்சு. அப்புறம் என்ன? நல்ல டிகிரி படிக்கனும், நிறைய படிக்கனும். நிறைய படிச்சாச்சு. படிச்சு என்ன பண்ண, நல்ல வேலை கிடைக்கணும். நல்ல வேலைல சேந்தாச்சு. இந்தியால வேலை பார்த்து என்னைக்கு பணக்காரனாவது, வெளிநாடு போக வேண்டாமா? அதுவும் போயச்சு. வெளிநாட்டு வேலை கிடைச்சாச்சு, பெரிய போஸ்ட் வேணாமா? அதுவும் வந்துடுச்சு. கம்பனி கார், வீடு இத்யாதி, இத்யாதி.......

நமக்குன்னு ஒரு வீடு வேண்டாமா, நம்ம சொந்த ஊர்ல?, கஷ்டப்பட்டு ஒரு வீடு கட்டியாச்சு. அப்புறம் என்ன? நண்பன் கேட்டான், நல்ல ஒரு நிலம், ஒரு ஏக்கர் விலைக்கு வருதான், வேணுமா? ஆசை யார விட்டது (எனக்கு தேவை கடைசியில ஒரு ஆறு அடி நிலம்தான் என்று தெரிந்தே, நிலமும் வாங்கியாச்சு) .......

இப்போது நான் என்ன செய்வது? ஏதாவது ஒன்று தேவை என எண்ணும்போது அதை நோக்கியே மனம் செல்கிறது. அது முடிந்தவடன் மற்றதை நோக்கி செல்கிறது? முடிவில் எதை நோக்கி போகிறோம்?

இவ்வளவு இருந்தும் ஏதோ ஒன்று குறைகிறது அது என்ன? எதை நோக்கி நான் அல்ல நாம் போகிறோம்? என்ன வேண்டும் எனக்கு? எதற்காக நான் பிறந்தேன்? என்னுடைய குறிக்கோள் என்ன? என்னுடைய பிறப்பின் நோக்கம் என்ன?

70 வயதில் (ரொம்ப அதிகமோ) இறந்தாலும், இறந்துவிடுவோம், என தெரிந்தே, தினமும் யோகா செய்கிறேன், வாக்கிங் போகிறேன், ஜிம் போகிறேன், தியானம் செய்கிறேன். சந்தோசமாகத்தான் இருக்கிறேன். ஆனாலும் ஏதோவொறு தேடுதல் எனக்குள் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. அது என்ன? அதை எப்போது நான் அடைய போகிறேன்?"


போன வருடம் இருந்த இந்த தேடல் ஒரு வருடம் முடிந்தும் இன்னும் என் மனதில் இருந்து கொண்டேதான் உள்ளது. இந்த தேடலுக்கு விடை கிடைக்காததால் ஒரு விதமான வெறுமை உணர்வு மனதில் இருந்து கொண்டே உள்ளது. எப்போது இந்த வெறுமை உணர்வு என்னை விட்டு போகும்? என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

உங்களுக்கு தெரிந்தால் சொல்லுங்கள் நண்பர்களே?

Apr 19, 2010

இது நியாயமா? நீங்களே சொல்லுங்கள்!

கடந்தவார இறுதியில் ஒரு நாள் பிஸினஸ் மீட்டிங்கிற்காக பக்கத்து டவுன் செல்ல வேண்டியிருந்தது. என்னை கூப்பிட்ட அந்த நபர் 'இன்னும் சில இந்தியர்களையும் நீங்கள் சந்திக்கலாம், அதனால் தவறாமல் வந்துவிடுங்கள்' என்றார். அவர் பல வருடங்களாக என்னைக் கூப்பிட்டு வந்தாலும் இப்போது அவரை சந்திப்பதற்கான ஒரு முக்கிய காரணம் இருந்ததால், நான் அங்கே செல்லலாம் என முடிவெடுத்தேன். என் கூட இன்னொரு நண்பரும் வந்தார். மீட்டிங் அன்று மதியம் என்னிடம் பேசிய அந்த ஆர்கனைஸர்,

" சார், நாம் சந்திக்க போகும் இடம் ஒரு கிளப். அங்கே நிறைய பிஸினஸ் பெரும்புள்ளிகள் வருவார்கள். அதனால், அங்கே சும்மா சந்திப்பது இயலாத காரியம். டிரிங்க்ஸ் சாப்பிட்டு கொண்டுதான் நாம் பேச வேண்டி இருக்கும். உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இல்லைதானே" என்றார்.

" நான் டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடுவதில்லை. எனக்கு ஏதேனும் ஜூஸ் இருந்தால் போதும்" என்றேன்.

" கொஞ்சம் ஒயின் சாப்பிடுங்களேன்" என்றார்.

" வேண்டாம். ஜூஸ் போதும்" என்றேன்.

நானும் என் நண்பரும் அந்த கிளப்பிற்கு இரவு 8 மணிக்கு சென்றடைந்தோம். மெதுவாக பிஸினஸ் பேச ஆரம்பித்தோம். முதலில் அவர் பீர் ஆர்டர் செய்தார். அங்கே ஜுஸ் இல்லாததால் எனக்கு 100+ என்ற ஒரு கேன் டிரிங்கை ஆர்டர் செய்தார். பிறகு ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தார்கள். பக்கத்து ஹாலில் ஏற்கனவே நிறைய நபர்கள் குழுமிருந்தார்கள். அங்கே அனைவரும் பில்லியார்ட்ஸ் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். அனைவரும் மாலை நான்கு மணியிலிருந்தே அங்கே இருப்பதாக பின்பு அறிந்தேன். அவர்கள் அனைவருமே முழு போதையில் இருந்தார்கள். எல்லோரையும் எங்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார், அந்த நண்பர். அங்கே இருந்த அனைவருமே பெரிய பெரிய பிஸினஸ்மேன்கள். எல்லோரும் எங்கள் டேபிள் அருகே வரும்போது, என் நண்பர் அறிமுக படுத்தி வைப்பார். அனைவரும் ஆரம்பித்த உடனேயே, " நீங்கள் ஒன்றும் டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடவில்லையா?" எனக் கேட்பார்கள். நான், "வேண்டாம்" என்றதும், "அட்லீஸ்ட் ஒயின் சாப்பிடலாமே" என்பார்கள்.

ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு வெறுப்பாகிவிட்டது. இதற்குத்தான் நான் அந்த மாதிரி இடங்களுக்கு செல்வதில்லை. பெரும்பாலும் நான் அவாயிட் செய்து விடுவேன். அன்று தெரியாமல் சென்று மாட்டிக்கொண்டேன். அங்கே வேலை செய்பவர்கள் அனைவரும் பெண்கள். அதுவும் தமிழ்ப் பெண்கள். ஆனால், அந்த பிஸினஸ் மேன்கள் அனைவரும் பச்ச பச்சையாக கெட்ட வார்த்தையில் ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கே இருந்த பெண்களும் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டதாக தெரியவில்லை. எனக்குத்தான் ஒரு மாதிரி இருந்தது.

"When In Rome, Do As The Romans Do" என்று நானும் குடித்திருந்தால் எனக்கு ஒன்றும் தவறாக தெரிந்திருக்காது. ஆனால், குடிக்காமல் இருந்ததால், எனக்கு எல்லாமே வித்தியாசமாக இருந்தது. என் நண்பர்களுடன் நான் அனைத்து பார்ட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், ஒருவரும் என்னை 'கொஞ்சம் டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடு என்றோ, நீ குடிக்காததால் எங்கள் சந்தோசம் போனது' என்றோ சொன்னதில்லை. ஏனென்றால் எல்லோருக்குமே என்னைப் பற்றி நன்கு தெரியும் என்பதால் என்னை யாரும் வற்புறுத்துவதும் இல்லை. என் சந்தோசமோ அல்லது அவர்கள் சந்தோசமோ கெட்டதும் இல்லை.

பின்பு ஒரு வழியாக மீட்டிங் முடிந்து இரவு 11.30 மணி அளவில் கிளம்பினோம். அங்கே இருந்து ஒரு மணி நேரம் காரில் பயணம் செய்துதான் வீட்டிற்கு வர வேண்டும். வரும் வழியில் எனக்கும் என் உடன் வந்த நண்பருக்கும் நடந்த ஒரு விவாதம் என்னை எரிச்சல் படுத்தியது. அவரும் நானும் பேசியதை, உங்களின் கருத்திற்காக இங்கே தருகிறேன்:

" உலக்ஸ், யார் டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடுகிறாயா? என்று கேட்டாலும், ஐ டோண்ட் டிரிங்க் என்று சொல்வது ஒன்றும் பெரிய விசயமில்லை"

நான் ஒன்றும் பதில் பேசாமல் அமைதி காத்தேன். அநாவசியமான விவாதத்திற்கு செல்ல எனக்கு விருப்பம் இல்லை. பின்பு அவரே தொடர்ந்தார்.

" டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடாமல் இருப்பது பெரிய விசயம் இல்லை. அளவோடு சாப்பிடுவது தான் பெரிய விசயம். இப்போது என்னை பாருங்கள், எவ்வளவு ஸ்டியாக வண்டி ஓட்டுகிறேன் ( நண்பர் ஏற்கனவே நிறைய பாட்டில் பீர் குடித்திருந்தார். காரின் ஸ்பீடா மீட்டர் 120 கிமீ வேகம் காட்டியது. உயிரை கையில் பிடித்து காரில் உட்கார்ந்து இருந்தது, எனக்கல்லவா தெரியும்). இந்த மாதிரி மீட்டிங் எல்லாம் வரும்போது, டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடவில்லை என்றால், அனைவரும் கோபித்துக் கொள்வார்கள். அவர்களை அவமானப் படுத்துவதாக எடுத்துக் கொள்வார்கள். எந்த பிஸினஸும் கொடுக்க மாட்டார்கள். கொஞ்சம் அளவாக குடிப்பதில் எந்த தவறும் இல்லை. நானும் உன்னைப் போல் ஆரம்ப காலத்தில் குடிக்காமல்தான் இருந்தேன். ஒரு பிஸினஸில் ஒரு முக்கியமான ஆவணத்தில் ஒருவரின் கையெழுத்து வாங்க அவரை அழைத்துக்கொண்டு ஒரு ஹோட்டல் பாருக்கு சென்றிருந்தேன். அவருக்கு டிரிங்க்ஸ் ஆர்டர் செய்தேன். அவர் நீண்ட நேரம் கையெழுத்தும் போடவில்லை. குடிக்கவும் ஆரம்பிக்க வில்லை. பின்பு ஏன் என்று விசாரித்தேன். நீங்கள் குடிக்காமல், நான் குடிக்க முடியாது என்றார். அன்றுதான் முதல் பாட்டிலைத் தொட்டேன். அது இன்று வரை தொடர்கிறது. சோஷியல் டிரிங்கராக இருப்பதில் எந்த தவறும் இல்லை" என்று நீண்ட விளக்க உரை கொடுத்தார்.

நான் அமைதியாக இருந்ததை பார்த்து, " நான் ஒன்றும் நீங்கள் குடித்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை" என்றார். அதற்கு மட்டும் நான் பதில் சொன்னேன்,

" குடித்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்று நீங்கள் சொன்னாலும், நான் குடிக்கப் போவதில்லை. பிறகு எதற்கு இந்த பேச்சு. தயவு செய்து வேறு பேச்சு பேசுங்கள்" என்றேன். அதன் பிறகு அவர் வாயே திறக்கவில்லை. நான் அவரையும் எந்த குறையும் சொல்ல வில்லை. அவர் பார்வையில் அது சரி. ஆனால், குடிக்க விரும்பவில்லை என்று சொல்லும் ஒருவனை, குடித்துத்தான் ஆக வேண்டும், இல்லாவிட்டால் மற்றவர்கள் தவறாக நினைப்பார்கள், என்று சொலவது எந்த விதத்தில் நியாயம்?

அந்த கிளப்பிற்கு வரும் பிஸினஸ்மேன்கள் எல்லாம் தினமும் வந்து அங்கே இரவு வரை இருந்து குடித்து விட்டு பிஸினஸ் பேசிவிட்டு செல்கிறார்கள் என்று பின்பு அறிந்தேன். அது அவர்களின் இஷ்டம். ஆனால், அதற்காக மீட்டிங் அரேஞ் செய்த நண்பர் சொன்ன ஒரு விளக்கம் என்னை ரொம்பவே யோசிக்க வைத்து விட்டது:

" நாங்கள் இங்கே தினமும் வருகிறோம். குடித்துக்கொண்டே அனைத்து பிரச்சனைகளையும் பேசி அலசுகிறோம். ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆலோசனை பெற்றுக்கொள்கிறோம். அதனால்தான் எங்களால் எங்கள் துறைகளில் சிறந்து விளங்க முடிகிறது. இல்லை என்றால் அவ்வளவுதான்"

நான் இதுவரை அந்த மாதிரி கிளப்களில் மெம்பர் இல்லை. அந்த மாதிரி கிளப்களுக்கு போய், அந்த மாதிரி நபர்களிடம் எநத பிரச்சனையும் சொன்னதில்லை, ஆலோசனைகளையும் பெற்றதில்லை. அதனால் நான் என் துறையில் சிறந்து விளங்காமல் ஒன்றும் இல்லை.

அவர்கள் மேலே சொன்ன அந்த கருத்து, தினமும் குடிப்பதற்கு அவர்களாகவே ஏற்படுத்திக்கொண்ட காரணமாகத்தான் நான் நினைக்கிறேன். நான் யாரையும் குடிப்பது தவறு என்று அறிவுரை சொல்லவில்லை. நான் குடிப்பதில்லை, அவ்வளவுதான்.

ஆனால், என் நண்பர் உள்பட அங்கே இருந்த சிலர் என்னை பார்த்த அந்த ஏளனப் பார்வை!! அப்பா!!!

"ஒருத்தன் குடிக்காம இருப்பது தப்பாய்யா?"

Apr 14, 2010

ஜீரணிக்க கொ...கஷ்.. இருக்கு.. பாகம் 4 (18+)

திடீரென என் கையைப் பிடித்தவர், " ஐ நீட் யு நவ்" என்றார்.

என் உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. என்னால் பதில் பேச முடியவில்லை. அந்த நிமிடம் கூட ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் அவர், கல்யாணம் ஆகாததால், செக்ஸ் விசயத்தில் வீக்காக இருக்கிறார் என்றுதான் நினைத்தேன். அடுத்து அவர் பேசியவைகள்தான் என்னை அதிர்ச்சிக்கடலில் ஆழ்த்திவிட்டது.

" வாங்க உங்க ரூமுக்கு போலாம். நான் நல்லா உங்களை திருப்தி படுத்துறேன். ஒரு மணி நேரம் தான். அதுக்கு அப்புறம் உங்களுக்கு நல்லா மசாஜ் பண்ணி விடறேன். உங்களுக்கு என்ன விருப்பமோ, எப்படியெல்லாம் இருக்கணும்னு பிரியப்படறீங்களோ, அப்படியெல்லாம் இருக்கலாம். வெறும் 200 வெள்ளிதான்"

நான் நொறுங்கி போய்விட்டேன். நான் அவர்களை அப்படி நினைக்கவே இல்லை. நினைத்தும் பார்க்க முடியவில்லை. அழகு என்றால் அப்படி ஒரு அழகு. இண்டர்நேஷனல் அழகு எனலாம். அவர் ஏன் இப்படி எல்லாம்?

" நான் அந்த மாதிரி ஆள் இல்லைங்க. சாரி. என்னை விட்டுடுங்க"

" நான் ரொம்ப கஷ்டப்படறேங்க, ஹெல்ப் பண்ணக்கூடாதா? ப்ளீஸ் என கெஞ்ச ஆரம்பித்து விட்டார்". தமிழில் பச்சை பச்சையாக பேச ஆரம்பித்து விட்டார். கல்யாணம் ஆகாதவர்கள் என்றால் நிச்சயம் சபலப்பட்டு விடுவார்கள்.

யாருக்குமே அங்கே தமிழ் தெரியாதது அவருக்கு சவுகரியமாக போய்விட்டது. நான் முடியவே முடியாது என மறுத்துவிட்டேன். ஆனால், விடாப்பிடியாக என்னை நச்சரிக்க ஆரம்பித்தார். நான் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டேன். ஹைகிளாஸ் பெண்மணியாக நான் நினைக்க அவர் ஒரு ரோட்டோர ப்ராஸ்டியூட் போல் நடந்து கொண்டதை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

நான் முன்பே கூறியிருந்தது போல செக்ஸ் என்பதை புனிதமாக நினைப்பவன் நான். அது இந்த மாதிரி விலைபோவதை என்றைக்குமே நான் விரும்புவதில்லை. பிறகு ஒரு வழியாக சமாளித்து,

" உண்மையாகவே எனக்கு விருப்பம் இல்லைங்க. ஆனா, நீங்க என்னை ரொம்ப ஏமாத்திட்டீங்க. உங்களை நான் இது போல நினைச்சுக்கூட பார்க்கலை. உங்க நடை, உடை, பேச்சு எல்லாம் ரொம்ப ஹைகிளாஸா இருக்குது. நீங்க ஏன் இப்படி"

" வறுமை சார். வறுமை"

" அதுக்கு வேற தொழில் பண்ணுவதுதானே. இதான் கிடைச்சுதா" என்று ஆரம்பித்து நான் பேச ஆரம்பித்ததை அவர் விரும்பவில்லை என்று அவர் பார்வையிலேயே தெரிந்தது.

பிறகு அவர் கேட்ட இன்னொரு கேள்வி என்னை ரொம்ப எரிச்சலாக்கியது.

" சார், உங்களுக்கு என்னோட இருக்கப் பிடிக்கலைனா பரவாயில்லை. உங்களுக்கு போன்ல செ... பிடிக்குமா? வெறும் 100 வெள்ளிதான்"

" எனக்கு ஒன்னும் பிடிக்காது. ஆளை விடுங்க"

" நல்லா இருக்கும் சார்"

" வேண்டாம்" என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து நகர ஆரம்பித்தேன். அப்போது அங்கு வந்த ஒரு ஈரோப்பியன்,

" ஹாய் இந்தியன் ஸ்வீட்டி" என்று கூறியவாறு அந்த பெண்மணிக்கு கை கொடுத்தான்.

என் கண் முன்னாலே, எழுந்து அவரை இழுத்து அணைத்தபடி ஒரு கிஸ் கொடுத்துக்கொண்டே அடுத்த இருட்டான டேபிளை நோக்கி நகர்ந்தார். 'விட்டது சனியன்' என நினைத்து போகலாம் என நினைத்தால், சர்வர் வந்து பில்லை நீட்டினார். அவரிடம் எப்படி கேட்பது?

ஒன்றுமே செய்யாமல் 100 வெள்ளி தண்டம் அழுதுவிட்டு ரூமுக்கு வந்தேன். தூங்கலாம் என நினைத்தால் அந்த பெண்மணியும், அந்த வெளிநாட்டுக்காரனும் நினைவுக்கு வந்தார்கள். கஷ்டப்பட்டு தூங்க ஆரம்பித்தேன்.

காலை 5.30க்கு வாக்கிங் கிளம்பினேன். அப்போது ஒரு கார் வந்து ஹோட்டல் வாசலில் இறங்கியது. அதிலிருந்து ஒருவன் இறங்கினான். இவனை எங்கோ பார்த்து இருக்கிறோமே? ஆம். நேற்று அந்த பெண்ணுடன் வந்தவன் அல்லவா இவன்? ஒளிந்து கொண்டு என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்தேன்.

காரிலிருந்து அவன் கூட ஒரு 5 வயது பெண் குழந்தையும் இறங்கியது, " டாடி, இருங்க நானும் வறேன்"

அப்போதுதான் அந்த பெண்மணி லிப்டில் இருந்து இறங்கி வந்தாள்.

" அம்மா" என்று கத்திக்கொண்டு அந்த குழந்தை அவளை நோக்கி ஓடியது.

சீஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ

என்று காறி துப்பிவிட்டு நான் வாக்கிங் சென்றேன்.

Apr 12, 2010

ஜீரணிக்க கொ...கஷ்.. இருக்கு.. பாகம் 3 (18+)

அன்று எல்லா மீட்டிங்கும் முடிந்து ஹோட்டல் செல்வதற்கு இரவு 10 மணி ஆனது. உடம்பெல்லாம் ஒரே அசதி. உடன் வந்த நண்பர் உடனே ரூமுக்கு சென்று விட்டார். நான் சிறிது நேரம் ஹோட்டல் லாபியில் அமரலாம் என்று அங்கே சென்றேன். நான் தங்கியிருந்த அந்த ஹோட்டலில் கீழ் தளத்தில் லாபியில் உள்ள ரெஸ்டாரண்டில் இரவில் ஒரு ட்ரூப் பாடல்கள் பாடுவார்கள். அந்த பாடல்களை கேட்டுக்கொண்டே அங்கே இருக்கும் நபர்கள் மது அருந்துவார்கள். பாடிக்கொண்டே நடனம் ஆடுபவர்கள் அனைவரும் வெளிநாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆடைகள் எல்லாம் மிக குறைந்த அளவிலே இருக்கும். பார்த்து பார்த்து பழகிவிட்டதால் எனக்கு எந்தவிதமான உணர்வுகளும் வருவதில்லை. ஆரம்ப காலங்களில் புத்தி பேதலிச்சுப் போய் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை ஒப்புக்கொள்கிறேன்.

தண்ணி அடிக்கும் நல்ல பழக்கம் இல்லாததால் ஒரு ஆரஞ்சு பழ ஜீஸை வாங்கிக்கொண்டு நான் அந்த ரெஸ்ட்ராண்டில் சிறிது நேரம் அமர்ந்தேன். அவர்கள் பாடும் பாடல்களையும், நடன அசைவுகளையும் ரசித்துக்கொண்டே அமர்ந்து இருந்தேன். அப்போது ஒரு ஆணும் பெண்ணும் அங்கே வந்தார்கள். வந்தவர்கள் சீனாக் காரர்களாகவோ அல்லது வெளிநாட்டுக்காரர்களாகவோ இருந்திருந்தால் நான் இந்த பதிவை எழுத வேண்டிய அவசியமே ஏற்பட்டு இருக்காது. வந்தவர்கள் இருவரும் தமிழர்கள். உடன் வந்த ஆண், அந்த பெண்ணை விட்டு விட்டு சென்றுவிட்டார். அந்த பெண்மணி எப்படி இருந்தார்கள் என்றால், அசல் படத்தில் வெளிநாட்டில் ஒரு பெண் இருப்பாரே? அவர் பெயர் என்ன? ஷமிரா ரெட்டி? அவர் போலவே இருந்தார். உடையும் அதே போல் ஷர்ட், மேலே கருப்பு நிற கோட், ஒரு ஸ்கர்ட் அப்புறம் ஒரு நீண்ட ஸ்டாக்கின்ஸ். பார்ப்பதற்கு ஒரு மிகப்பெரிய நிறுவனத்தில், பெரிய ஸ்தானத்தில் வேலை பார்க்கும் ஊழியர் போல் இருந்தார்.

இங்கே பெரிய கமபனிகளில் வேலை பார்க்கும் எக்ஸ்க்யூட்டிவ்கள் அந்த மாதிரி உடை அணிவது வழக்கம். அதே போன்ற உடையை ஒரு தமிழ் பெண் அணிந்து பார்ப்பது ஒருவித அழகுதான். மறுப்பதற்கு இல்லை. அதுவும் அங்கே அவரை இறக்கிவிட்டு சென்றவருடன் அவர் பேசிய அந்த நுனி நாக்கு ஆங்கிலம்....கேட்பதற்கே இனிமையாக இருந்தது. நான் என்ன நினைத்தேன் என்றால், "அவரும் என்னைப்போல ஏதோ ஒரு மீட்டிங்கை முடித்துவிட்டு அங்கே வந்துருக்கிறார். அதே ஹோட்டலில் தங்குவார் போல" என்று. ஆனால், அந்த பெண்மணியை பார்த்ததும் என்னை அறியாமல் ஒரு மரியாதை ஏற்பட்டது.

பிறகு அங்கும் இங்கும் சுற்றி பார்த்துவிட்டு எங்கும் இடம் இல்லாததால் என் அருகே வந்து அமர்ந்தார். எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது. ஏனென்றால் அவர் அமர்ந்தவிதம். அவரின் உடைகளைப்பற்றி ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன். மற்றவைகளையும், ஏன் எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆனது என்பதையும் வாசகர்கள் கற்பனைக்கு விட்டு விடுகிறேன்.

" ஹலோ" என்றார்.

நானும் பதிலுக்கு "ஹலோ" என்றேன்.

பிறகு தொடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தார். நான் பொதுவாக தெரியாத நபர்களிடம் அதிகம் பேசுவதில்லை. அதுவும் பெண்கள் என்றால் கொஞ்சம் பயப்படுவேன். தேவையில்லாமல் என் மனதை சஞ்சலப்படுத்திக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. ஆனால், இந்த முறை அவரின் பேச்சு என்னை கொஞ்சம் வசீகரித்தது என்னவோ உண்மைதான். தொடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தார்.

நானும், என்ன சொல்லலாமோ அந்த அளவிற்கு மட்டும் என்னைப்பற்றி சொல்லிகொண்டு வந்தேன். அருகில் பார்க்க மிக கவர்ச்சியாக இருந்தார். லைட்டை வேறு டிம் ஆக்கிவிட்டிருந்தார்கள். கோட்டை கழட்டி பின்னால் சேரில் மாட்டினார். குனிந்து பேச ஆரம்பித்தார். அவர் போட்டிருந்த டி ஷர்ட் அவருடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டு வெளியே வர முயற்சித்தது. என் கண்கள் என் கட்டளைகளை உதாசீனப்படுத்தியது. பிறகு அவரைப் பற்றி சொல்ல ஆரம்பித்தார். தான் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை பார்ப்பதாகவும், அந்த இரவு மட்டும் அங்கே தங்கி விட்டு காலை ஊருக்கு செல்வதாகவும் கூறினார். கூட வந்தவர், "யார்?'' என்று கேட்டேன். அது அவருடைய கஸின் பிரதர் என்றார். அப்படியே பல விசயங்களை ரொம்ப, ரொம்ப ரொம்ப டீஸண்டாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

பிறகு, " ஏதேனும் டிரிங்ஸ் சாப்பிடலாமா?" என்றார்.

" வொய் நாட்?" என்று சொல்லிவிட்டு சர்வரை கூப்பிட்டேன். சர்வர் வந்தவுடன் அவர்தான் ஆர்டர் பண்ணினார். அவர் ஆர்டர் பண்ணியதை கேள்வி பட்டதும் எனக்கு ஒரு சிறிய அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. ஆனால் அதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டேன். இங்கே பல பேரை நான் அப்படி பார்த்த அனுபவம் உள்ளதால், எனக்கு அந்த அளவு அதிர்ச்சி ஏற்படவில்லை.

" எனக்கு ஒரு லார்ஜ் விஸ்கி. சார் உங்களுக்கு?"

" எனக்கு ஒரு ஆரஞ்சு ஜூஸ் போதும்"

" ஏன் சார், டிரிங்ஸ் சாப்பிட மாட்டிங்களா?"

" இல்லைங்க நான் சாப்பிடறது இல்லை"

" என்ன சார், இவ்வளவு பெரிய போஸ்ட்ல இருக்கீங்க. டிரிங்ஸ் சாப்பிட மாட்டேங்கறீங்க"

" இல்லீங்க. எனக்கு பிடிக்காது"

பிறகு டிரிங்ஸ் வந்தது. சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். நான் இதுவரை நடந்ததை எதையுமே தவறாக நினைக்கவில்லை. 'நான் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ண அங்கே போனேன். யாரோ ஒருவர் வந்து என் முன்னே அமர்ந்து டிரிங்ஸ் சாப்பிடுகிறார்' அந்த அளவிற்கு தான் நான் நினைத்தேன்.

டிரிங்ஸ் கொஞ்சம் உள்ளே போக ஆரம்பித்ததும், " ரொம்ப கோல்டா இருக்கு இல்லை இந்த இடம்" என்றார்.

" ஆமாம்" என்றேன்.

" உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா?" என்றார். ஏனோ பொய் சொல்லத் தோன்றவில்லை.

" எனக்கு இன்னும் ஆகவில்லை" என்றார்.

எனக்கு அது தேவையில்லாத விசயமாக இருந்த போதும், "ம்ம்ம்ம்" என்றேன்.

" என்ன சம்பாதித்து என்ன பயன்? கல்யாணம் ஆகவில்லை என்றால் என்ன பிரயோசனம்"

" ஏன் அப்படி சொல்லறீங்க. பண்ணிக்க வேண்டியதுதானே"

" நமக்கு புடிச்சா மாதிரி கிடைக்கணும் இல்ல. உங்களை மாதிரி ஒரு ஆள் கிடைச்சா பரவாயில்லை"

பேச்சு திசை மாதிரி செல்வதை உணர்ந்தேன். பதில் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தேன்.

திடீரென என் கையைப் பிடித்தவர், " ஐ நீட் யு நவ்" என்றார்.


இன்னும் வரும்...

பின் குறிப்பு: எனக்கு ஏற்பட்ட உண்மை அனுபவத்தை மட்டுமே இங்கே எழுதியிருக்கிறேன். பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லுங்கள் நிறுத்திவிடுகிறேன். தொடரலாமா? வேண்டாமா? இன்னும் இரு பாகம் வரை வரலாம்.

Apr 7, 2010

ஜீரணிக்க கொ...கஷ்.. இருக்கு.. பாகம் 2

நான் கோலாலம்பூரில் தங்கும் சமயங்களில் அதிகாலை எழுந்து, என் ஹோட்டலில் இருந்து பெட்ரோனாஸ் இரட்டைக் கோபுரம் வரை வாக்கிங் செல்வதுண்டு. அது ஒரு அருமையான இனிமையான அனுபவமாக இருக்கும். அவ்வாறு ஒரு நாள் நான் வாக்கிங் சென்ற போது எனக்கு ஏற்பட்ட ஒரு அனுபவத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

வெளிநாட்டுக்கு தனியே வந்து தங்கும் புதிய நண்பர்களுக்கு என் அனுபவம் உதவுமே என்ற நோக்கில்தான் நான் இதை எழுதுகிறேன். மற்றபடி வேறு எந்த காரணமும் இல்லை.

அந்த இரவு என் மீட்டிங் முடிய வெகு நேரம் ஆகிவிட்டது. எனக்கு ஹோட்டல்களில் சரியாக தூங்க முடியாது. அதனால் ஏதாவது புத்தகம் படித்துக்கொண்டோ, பாட்டுக்கெட்டுக்கொண்டோ தூங்குவேன். ஆனால் எந்த நேரத்தில் தூங்கினாலும், காலை வாக்கிங் செல்ல எழுந்துவிடுவேன். அன்று காலையும் அப்படித்தான். சரியாக 5.30க்கு எனக்கு ஏற்படப்போகும் ஆபத்தை உணராமல் என் வாக்கிங்கை தொடங்கினேன். லேசாக மழை தூறிக்கொண்டு இருந்தது. ஹோட்டலிலே எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ஒரு குடை வாங்கிக்கொண்டேன். ஹோட்டலுக்கு எதிரில் மிக அருகிலேயே ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல் உள்ளது. நான் தங்கியிருந்ததும் ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல்தான். இதை எதற்கு நான் கூறுகிறேன் என்றால், இரண்டு ஹோட்டல்களுக்கும் உள்ள ஒரு வித்தியாசத்தை விளக்கத்தான்.

நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டலில் அதிகமாக மிடில் ஈஸ்டில் இருந்து வருபவர்கள்தான் தங்குவார்கள். வெள்ளைக்காரர்களை பார்ப்பது அறிது. ஆனால், அருகில் உள்ள ஹோட்டலில் அதிகமாக ஈரோப்பியர்களும், அமெரிக்கர்களும் தங்குவார்கள். இரண்டுமே ஐந்து நட்சத்திர விடுதி என்றாலும், இரண்டுக்கும் ஒரு கலாச்சார வேறுபாடு இருப்பதை எளிதாக நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியும். சரி, விசயத்திற்கு வருகிறேன். நான் என் குடையை எடுத்துக்கொண்டு என் வாக்கிங்கை தொடங்கினேன். அந்த ஹோட்டலில் அதிகமாக செயற்கையாக செய்த புதர்கள் போல், அங்கங்கே செடிகள் இருக்கும். நான் அதன் அழகை பார்த்து ரசித்தபடியே அன்றைய மீட்டிங்களில் பேசப்போவதை அசைப்போட்டுக்கொண்டே நடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது, அந்த இடத்தை கடக்கையில், திடீரென ஒரு கை என்னை உள்ளே இழுத்தது. என்னவோ, ஏதோ என்று நான் சுதாரிப்பதற்குள் நான் புதரின் உள்ளே ஒரு மிக அழகிய பெண்ணின் இரு கைகளுக்கிடையே இருந்தேன். அதோடு இல்லாமல் திடீரென அந்த பெண் தன்னுடைய டி ஷர்ட்டை முழுவதுமாக உயர்த்திவிட்டாள். எல்லாம் அப்படியே வெளியே தெரிந்தது. அவளுடைய இன்னோரு கையால் என்.................?

இந்த இடத்தில் உங்களுக்கு நான் ஒரு விசயத்தை தெளிவு படுத்த விரும்புகிறேன். உங்களுக்கு கொத்து புரோட்டா என்றால் சாப்பிட ரொம்ப பிடிக்கும் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதற்காக ஒரு பிளேட் கொத்து புரோட்டாவை அதிகாலை நீங்கள் எழுந்தவுடன் கொடுத்தால் சாப்புடுவீர்களா? மாட்டீர்கள். ஏன் என்றால், அதற்கு என்று ஒரு நேரம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு பிடித்ததை சாப்பிட உங்களுக்கு பசி இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் உங்களுக்கு சாப்பிட ஆசை வரும். அது போல்தான் ஆனது என் நிலை.

என்னதான், எனக்கு பிடிக்கும் என்றாலும் நான் 'அதை' பார்க்கும் மன நிலையில் அப்போது இல்லை. எனக்கு வாக்கிங் முடிந்து வந்து எங்கள் சேர்மனுடன் ப்ரேக் பாஸ்ட் மீட்டிங் முடிக்க வேண்டும், பிறகு வெளியே மீட்டிங் செல்ல வேண்டும் என்றுதான் என் மனம் நினைத்துக் கொண்டிருந்ததே தவிர, அவளின் டி ஷர்ட்டின் உள்ளே உள்ளதை பார்க்க ஆசைப்படவில்லை. ஆனால், நான் அவள் கைகளின் உள்ளே. என்ன செய்வது? திரும்பி பார்த்தால் அருகிலேயே ஒரு போலிஸ் பூத். கத்தலாம் என்றால், அவள் ஏதாவது நம்மை மாட்டிவிட்டால்?, 'நாம் வேறு இந்தியாவில் இருந்து வந்து இங்கே வேலை பார்ப்பவன்', அதனால் போலீஸ் அவர்களுக்கு சாதகமாகதான் நடந்து கொள்ளும், என்ன செய்வது? ஒரு நிமிடத்தில் அனைத்தும் நடந்தது.

திடீரென ஒரு சிந்தனை என் மனதில் தோன்றியது. "நாமோ தினமும் ஜிம் சென்று உடம்பை நன்றாக வைத்துள்ளோம். அவளோ ஒரு பெண். அதனால் சமாளிக்கலாம்" என நினைத்து, அவளை ஒரே தள்ளு புதரில் தள்ளி ஒட்டமாக எதிர் திசை நோக்கி ஓடினேன். உடம்பெல்லாம் வேர்த்து கொட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. இருதயம் வேகமாக அடிக்க ஆரம்பித்தது. இதை நான் சொல்கையில் சிலருக்கு சற்று மிகையாக தெரியலாம். எந்த செயலுமே மூளை ஒத்துழைத்தால் மட்டுமே உடலும் ஒத்துழைக்கும். இல்லை என்றால் கஷ்டம்தான். இதை விளக்குவதற்கு நான் இன்னுமொரு உதாரணமும் சொல்கிறேன். ஒரு முறை ஒரு நண்பரின் வற்புறுத்தலின் பேரில் ஒரு மிக உயர்ந்த கிளப்பிற்கு போனேன். அங்கு உள்ள பெண்கள் எல்லாம் ஸ்கூல் ஸ்டுடண்ட் என்றால் நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். அங்கே காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்த இடம் இல்லை. அங்கே சிறு சிறு அறையாக இருக்கும். ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு விலை. அங்கே உள்ள பெண்ணிடம் பேச, அருகில் அமர்ந்து சாப்பிட என்று.... அந்த சிறிய அறையில் ஒரு ஷோபா, டிவி, பாத்ரூம் டாய்லெட் எல்லாம் இருக்கும். இது எல்லாம் அங்கே இருந்த மேனஜர் சொல்லித்தான் எனக்குத் தெரியும். நான் அங்கே போனவுடன், எனக்கு ஏற்பட்ட உணர்ச்சியை உங்களுக்கு இங்கே சொல்கிறேன்.

என் நண்பர் அந்த மேனேஜரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். என் உடம்பு நடுங்குகிறது. வயிற்றைக்கலக்குகிறது. இருதயம் வேகமாக அடிக்க ஆரம்பிக்கிறது. கால்கள் தள்ளாடுகிறது. என் நண்பர் பயந்து போய் என்னை அழைத்து வந்து விட்டார். வெளியே வந்ததும் நார்மலாக ஆகிவிட்டேன். என் நண்பர், " நீ எல்லாம் பேசதான் லாயக்கு. எதற்கும் ஒரு பிரோயசனமும் இல்லாத ஆள்" எனக் கோபித்துக் கொண்டார். உண்மைதான். எப்போதோ என் அப்பா அம்மா சொன்ன அறிவுரைகள்தான் என்னை இன்னும் எந்த தப்பும் செய்யாமல் வைத்துள்ளது. அங்கே சென்றவுடன், 'இது தவறான இடம்' மூளை ஆர்டர் போட்டதால்தான் என் உடம்பு ஆட ஆரம்பித்தது. இதுதான் உண்மை. நம்புவதற்கு கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தாலும் நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

மீண்டும் விசயத்திற்கு வருகிறேன். பிறகு ஒரு வழியாக என் வாக்கிங்கை அரைகுறையாக முடித்துக்கொண்டு அதே வழியில் மிக ஜாக்கிரதையாக நடந்து வந்தேன். அப்போது சிறிது வெளிச்சம் வந்திருந்தது. அந்த ஹோட்டல் அருகிலேயே ஒரு பெட்ரோல் பங்க் உள்ளது. அதில் போய் பேஸ்ட் வாங்குவதற்காக சென்றேன். உள்ளே சென்றே எனக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. அங்கே புதரின் உள்ள என்னை இழுத்த அதே பெண் சிகரட் வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

என் அதிர்ச்சி அவள் சிகரட் வாங்கியதால் ஏற்பட்டது அல்ல. பின் எதனால்? ஏன் என்றால் அவ்வளவு கவர்ச்சியும், அழகும், செக்ஸியான முகமும் கொண்டிருந்த அவள் ஒரு பெண்ணே அல்ல. அவள் ஒரு ஷீ மேல். அந்த மாதிரியான நபர்கள் ஒரு சில விசயத்தில் ரொம்ப பேமஸ் என்று பின்னால் அறிய நேரிட்டது. அவர்களின் வியாபார இடம் இது போல செடிகள் நிறைந்த இடமும், ஹோட்டல்களின் கார் பார்க் ஏரியாவும் என்பதை, பின்பு நண்பர்கள் மூலம் அறிந்து கொண்டேன்.

எனக்கு எப்போதுமே அவர்கள் மேல் ஒரு பரிதாபம் உண்டு. ஆனால், அதிலும் சில நல்லவர்களும் இருக்கிறார்கள். சிலர் இப்படியும் இருக்கிறார்கள். அவர்களாவது ஏதோ தெரியாமலோ அல்லது வயிற்று பிழைப்புக்காகவோ இப்படி செய்கிறார்கள். ஆனால், ஆண்களில் சிலரும், பெண்களில் சிலரும் கூட இப்படி எல்லாம் இருக்கிறார்கள் என்பது உங்களால் ஜீரணிக்க முடிகிறதா?

ஆண்களில் சிலரும் எந்த அளவிற்கு கீழ் இறங்கி 'அதற்காக' அலைகிறார்கள் என்பதைப் பற்றிய என் அனுபவம் நாளை......

இன்னும் வரும்...

Apr 6, 2010

ஜீரணிக்க கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு..

'அதைப்' பற்றிய எண்ணங்கள் என் மனதில் தோன்ற ஆரம்பித்தது 9 ஆம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கும் போது. அப்போதெல்லாம் இப்போது போல் இண்டர்நெட் வசதிகள் இல்லை. வகுப்பில் வயதில் பெரிய பையன்கள், அதாவது ஒரே வகுப்பில் நிறைய வருடம் படிக்கும் நண்பர்கள் கதை கதையாக சொல்வார்கள். நாங்கள் 'ஆ' என்று வாய் பிளந்து கேட்டுக்கொண்டு இருப்போம். அவர்கள் சொல்வது சரியா? தவறா என்று கூட நாம் யாரிடமும் கலந்து ஆலோசிக்க முடியாது. சிக்கலான வயது அது. நம் ஒத்த வயதுடைய பெண்களைப் பார்த்தாலே உடம்பும், மனதும் சும்மா 'ஜிவ்வ்வ்' என்று ஏறும். அதனால் உடல் நிலை கெட்டதுதான் மிச்சம். கல்லூரி படிக்கும் போது ஒரளவு தெரிய ஆரம்பித்தது. பல புத்தகங்கள் நண்பர்கள் கொடுத்து உதவினார்கள். பாடப் புத்தகங்கள் கொடுக்கின்றார்களோ இல்லையோ இது போன்ற புத்தகங்கள் நிறைய கொடுத்து உதவுவார்கள்.

பிறகு ஒரு வாரியாக தியரிடிக்கலாக தெரிந்து கொண்டேன். பிராக்டிக்கலாக தெரிந்து கொள்ளும் துணிவு எனக்கு என்றைக்குமே வந்தது இல்லை. காரணம் பயம் தவிர வேறு என்ன? பிறகு எல்லாம் தெரிய வந்த போதுதான், படிப்பதற்கும், பார்ப்பதற்கும், செயல் முறைக்கும் நிறைய வேறுபாடு உள்ளது என தெரிய வந்தது. முழுமையான சந்தோசம் அடைய தேவை மனமும் மனமும் ஒன்றுபட்டு இருக்க வேண்டும், சும்மா எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்று இருக்கக் கூடாது என்ற உண்மையும் பிறகுதான் தெரிந்தது.

நான் நிறைய நாட்கள் நினைப்பது உண்டு. இந்த கற்பழிப்பு என்கின்றார்களே? அதில் உண்மையிலேயே சம்பந்தப்பட்ட அந்த நபர் முழுமையான சுகம் அடைய முடியுமா? என்னை பொறுத்தவரை முடியாது என்றே நினைக்கிறேன். அதற்குறிய மனமும், மனதில் ஏற்படும் அந்த உணர்ச்சிகளும், உடல் ஒத்துழைப்பும் இல்லாமல் முழு சந்தோசம் அடைய முடியாது என்றே நான் நினைக்கிறேன். அதனால்தான் கூடலை ஒரு புனிதமான செயல் என்றார்கள், நம் முன்னோர்கள். நானும் அந்த ஒரு விசயத்தை ஒரு புனிதமான செயல் என்றே நினைக்கிறேன்.

இதைப் பற்றி ஏன் இப்போது எழுதுகிறேன் என்றால், அப்படிபட்ட அந்த புனிதமான செயல் இப்போது எப்படி மக்களால் பார்க்கப் படுகிறது? என்று எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தின் மூலம் சொல்லத்தான். கோலாலம்பூரில் புக்கிட் பிண்டாங் என்று ஒரு பகுதி உள்ளது. மிகவும் பிரபலாமான பகுதி அது. அங்கே நிறைய ஷாப்பிங் மால்கள் உள்ள ஒரு பிஸியான ஏரியா. அங்கே நிறைய மஜாஜ் பார்லர்களும், பப்களும் உள்ளது. அங்கே இரவானாலும், பகலானாலும் நீங்கள் அங்கே நடந்து செல்லும் போது, நிறைய நபர்கள் உங்களை, மஜாஜுக்கு அழைப்பார்கள். தேவை என்றால் போகலாம், தேவை இல்லை என்றாலும் உங்களை வற்புறுத்த மாட்டார்கள். இங்கே உள்ள அனைத்து ஹோட்டல்களிலுமே மஜாஜ் பார்லர்கள் உண்டு.

எல்லா ஹோட்டல்களிலுமே மஜாஜும் உண்டு, மஜாஜ் என்ற பெயரில் மற்றவைகளும் உண்டு. நாம்தான் கொஞ்சம் சுயக்கட்டுப்பாட்டோடு இருக்க வேண்டும். எல்லா அறைகளிலும் அதற்குறிய குறிப்புகளோடு பேப்பர்களும் உண்டு. அதுவும் நீங்கள் தனியே வந்து இருக்கின்றீர்கள் என்றால், சில சமயம் போன் செய்து உங்களுக்கு மஜாஜ் வேண்டுமா? என்று கேட்பதும் நடக்கும்.

9வது படிக்கும்போது, 'என்ன? என்ன? எப்படி இருக்கும்' என்று நினைத்த அந்த நினைவு இன்று அங்கே நடந்து போகையில் அவர்கள் என்னை அழைக்கும்போது ஏற்படுவதில்லை. எதையும் மூடி வைத்தால்தான் அதற்கு மதிப்பு உண்டு என்பதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். நம் ஊரில் ஒரு பெண்ணை பாவடை தாவணியில் பார்த்து உணர்ச்சி வசப்பட்ட காலம் மட்டுமே என் நினைவில் வந்து போகிறது. அப்படிப்பட்ட என்னை ஒரு பெண் ஒரு ஷார்ட்ஸையும், ஒரு ஸீ த்ரூ டி சர்ட்டையும் அணிந்து கொண்டு கூப்பிடும்போது, அந்த உணர்ச்சி வருவதற்கு பதில் அறுவெருப்பே வருகிறது.

புனிதமாக செயல்படுத்த வேண்டிய அந்த உறவை காசுக்காக அவர்கள் சர்வசாதரணமாக விற்கும்போது அவர்களை நினைத்து பரிதாபம் மட்டுமே என்னால் பட முடிகிறது. நம் நாட்டில் எந்த பெண்ணும் அவ்வாறு தமிழில் கேட்கமாட்டார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். இங்கே ஆங்கிலத்தில், ' அது வேண்டுமா? இது வேண்டுமா? பண்ணட்டா?' என்று கேட்கையில், செக்ஸ் என்பது எவ்வளவு கேவலமாக போய் விட்டது என்று தெரிகிறது. அங்கே கிளப்களுக்கு வரும் வெளிநாட்டுக்காரர்கள், பிலிப்பினோ பெண்களையோ அல்லது தாய்லாந்து பெண்களையோ சர்வசாதரணமாக அழைத்துச் செல்வதை நாம் பார்க்கலாம். அவர்கள் தங்கி இருக்கும் ஹோட்டலுக்கு அழைத்து சென்றால் கூட ஹோட்டல் நிர்வாகம் எதுவும் கேட்பதில்லை. அவர்களுக்கு எல்லாம் எய்ட்ஸ் என்ற ஒரு நோய் இருப்பது தெரியுமா? இல்லை அவர்களுக்கு எல்லாம் வராதா? என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

வெளி நாட்டில் தனியாக இருந்து வேலை பார்க்கும் ஆண்கள் அல்லது தனியாக ஹோட்டலில் தங்கும் ஆண்கள், தங்கள் கற்பை காப்பற்றிக் கொள்வது என்பது மிகவும் கஷ்டமான சூழ்நிலை போல் ஆகிவிட்டது. சுயக்கட்டுப்பாடு என்பது மிக மிக முக்கியம். இல்லை என்றால் சில நிமிட சுகத்திற்கு பல வருட சந்தோசங்களை இழக்க வேண்டி வரலாம்.

ஒரு சில அனுபவங்கள் பற்றி நாளைய இடுகையில்...

இன்னும் வரும்...

Apr 3, 2010

சில எரிச்சலான செய்திகள்...

மலேசியாவில் ஆஸ்ட்ரோ டிவியில் தமிழ் (ஓரளவு) புதுப்படத்திற்கு என்று ஒரு சேனல் உள்ளது. இதற்கு தனியே பணம் செலுத்த வேண்டும். ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் ஒரு படம் ரிலீஸாகும். ஒவ்வொரு படமும் தினமும் இருமுறை ஒளிப்பரப்பாகும். இதை ஏற்கனவே வேறு ஒரு இடுகையில் குறிப்பிட்டுள்ளேன். இப்போது சில நிகழ்ச்சியினையும் அதே போல் ஒளிப்பரப்ப ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். போன வாரம் வெள்ளி மற்றும் சனி கிழமைகளில் இரவு 9 மணியிலிருந்து 12 மணி வரை "2008 விஜய் அவார்ட்ஸ்" நிகழ்ச்சி (விழா 2009 இறுதியில் நடந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்) ஒளிப்பரப்பானது. இந்தியாவில் உள்ள நண்பர்கள் ஏற்கனவே பார்த்திருக்கக்கூடும். நானும் இந்த நிகழ்ச்சியை ரசித்துத்தான் பார்த்தேன். அதில் நான் பார்த்த ஒரு பகுதி என்னை எரிச்சல் ஏற்படுத்தியது. அந்த பழைய நிகழ்ச்சியைப் பற்றி ஏன் இப்போது எழுதுகின்றீர்கள்? என தயவு செய்து கேட்காதீர்கள். நான் பார்க்கும்போதுதானே நான் எழுத முடியும்?

சிறந்த குழுவிற்கான பரிசு சுப்ரமணியபுரம் படத்திற்கு கிடைத்தது. பரிசு வாங்குவதற்காக சசிகுமாரும், மற்றவர்களும் மேடைக்கு வந்தனர். நடிகர் ஜெய், ஜேம்ஸ் வசந்தனையும் மேடைக்கு அழைத்தார். அவரும் உடனே மேடைக்கு வந்தார். உடனே நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் கோபி, "உங்கள் குழு சார்பாக யார் பேசப் போகின்றீர்கள்" என்றார். உடனே சசி, ஜேம்ஸ் வசந்தனை கைக்காட்டினார். உடனே கோபி, "பாத்தீங்களா ஜேம்ஸ் சார். சசிகுமார் உங்களின் ஒரு நல்ல மாணவன் என்பதை எப்படி நிரூபிக்கிறார்? " என்று கேட்டார். அதற்கு ஜேம்ஸ் வசந்தனின் விளக்கத்தை பாருங்கள்:

" இந்த விசயத்துல சசிகுமார் நல்ல ஸ்டூடண்ட் தான். ஆனால்... என்று நிறுத்திவிட்டு ஒரு நக்கல் சிரிப்புடன், சசிகுமாரின் அனுமதியுடன் உங்களுக்கு ஒரு சமபவத்தை கூறுகிறேன். நான் அவன் மாணவனாக இருந்த காலங்களில் அவ்வப்போது அவனுக்கு ஆங்கில இலக்கணத்தை சொல்லித் தருவதுண்டு. நாங்கள் சவுதி அரேபியாக்கு சென்றிருந்த போது அங்கே பாலைவனத்தை (டெஸர்ட்ஸ்) பார்த்தோம். சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு அங்கே உள்ள ஒரு கிளப்பில் இரவு உணவு சாப்பிட்டோம். பிறகு சாப்பிட்டு முடித்தவுடன், 'நாங்கள் டெஸர்ட்ஸ் சாப்பிட போகிறோம்' என்று கிளம்பினான் சசி. நான், " இப்போதுதானே டெஸர்ட்டிலிருந்து வந்தாய். மீண்டும் டெஸர்ட் என்கிறாயே? இந்த டெஸர்ட்டுக்கு என்ன அர்த்தம்? என்றேன். உடனே சசி, "டெஸர்ட்னா டெஸர்ட்தான்" என்றான். "இரண்டுக்கும் ஸ்பெல்லிங் என்ன ?" என்றும் கேட்டேன். அவரும் ஜெய்யும் பல நிமிட யோசனைக்குப் பிறகு desert என்று கூறினார்கள். நான், இரண்டுக்கும் ஒரே ஸ்பெல்லிங் இல்லை, என்று சொல்லிவிட்டு, இரவு உணவிற்கு பிறகு சாப்பிடும் டெஸர்டுக்கு கூட ஒரு S சேர்க்க வேண்டும், என்று கூறினேன். பிறகு ஒரு அரைமணி நேரத்திற்கு பிறகு என்னிடம் வந்தவர், என்னிடம் வந்த சசி, 'சார் ஒரு S சேர்க்கனும்னு சொன்னிங்க, எந்த இடத்துல சேர்க்கனும்னு கேட்டார்' னு சொல்லி அவ்வளவு பெரிய மேடையில் அவர் மட்டுமே சிரித்தார்.

உடனே சசிகுமார், " நான் ஒரு தமிழன்" என்று சொல்லிவிட்டு சென்றார். சசிகுமாருக்கு கோபம் வந்ததோ இல்லையோ? எனக்கு அவ்வளவு கோபமும், எரிச்சலும் வந்தது. என்னுடைய கேள்வி இதுதான். அவ்வளவு பெரிய அரங்கில், அத்தனை மக்களுக்கு மத்தியில் ஒருவரின் குறையை இப்படியா சொல்வது. அப்படியென்ன, ஆங்கிலம் என்பது அவ்வளவு பெரிய விசயமா? என்ன?. சசிக்கு சரியாக ஆங்கிலம் தெரியாததால் என்ன குறைந்து போய்விட்டார். இல்லை ஆங்கிலம் அதிகம் தெரிந்த ஜேம்ஸ்தான் என்னைத்தை பெரிதாக சாதித்து விட்டார்? அதிலும் ஜேம்ஸ் வசந்தனின் அந்த அசட்டு சிரிப்பு அப்படியே...........

இதுல என்ன ஒரு கொடுமைனா தினமும் அந்த நிகழ்ச்சியை ஒளிப்பரப்புகின்றார்கள்.

சாரி, ஜேம்ஸ் வசந்தன்! நீங்க செஞ்சது தப்பு!

****************************************************************

அதே நிகழ்ச்சியில கோபியின் தொண தொண பேச்சும் ஒரே எரிச்சல். ஏதோ இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் ஒன்று சேர்ந்ததற்கு சந்தோசப்படுவது போல், ஹரிஷ் ஜெயராஜும், கொளதம் மேனனும் மேடையில் இருப்பதை பார்த்து, பிரிந்தவர் மீண்டும் சேர்ந்து இருப்பது சந்தோசம் அளிக்கிறது என்றும், அவர்கள் மீண்டும் இணைந்து படம் பண்ண வேண்டும் என்றும் (இல்லையென்றால் உலகம் அழிந்துவிடும் போல) பேசும்போது எல்லாம் எரிச்சல்தான் வந்தது. பேச வேண்டியதுதான், எது தேவையோ அதை மட்டும் பேசினால் போதாதா? தொண தொணன்னு சே... அதுலயும் சமயம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் கமலே கூச்சப்படும் அளவிற்கு அவரை புகழ்ந்து தள்ளியது... திஸ் ஈஸ் டூ மச் கோபி.

****************************************************************

வியாழன் மதியம் கோலாலம்பூரில் ஒரு லன்ச் மீட்டிங்கின் போது அங்கே வந்திருந்த விருந்தினர் ஒருவர் கூறியது;

அமெரிக்காவை சேர்ந்த ஒருவர் இந்தியாவை சுற்றிப்பார்ப்பதற்காக இந்தியா சென்றுள்ளார். அமெரிக்காவில் அவரின் வீட்டிற்கு அடுத்த வீட்டில் குடியிருப்பவர், ஒரு இந்தியர். அமெரிக்கர் ஒரு மாதம் இந்தியாவில் பயணம் செய்து விட்டு அமெரிக்கா சென்றுள்ளார். நீண்ட நாட்களாக இந்தியாவுக்கே செல்லாத அந்த பக்கத்து வீட்டு இந்தியர், அமெரிக்கரிடம்,

" இந்தியா எப்படி உள்ளது?" என்றாராம்.

அதற்கு அவர், " நன்றாக உள்ளது. டெல்லி, மும்பை (இப்படி பல இடங்களை சொல்லி) எல்லாமே அருமையாக உள்ளது" என்றாராம்.

" இந்தியர்கள் எப்படி உள்ளார்கள்?"

மீண்டும் அவர், பல இடங்களையும், கட்டிடங்களையும் பற்றி அருமை என்று சொல்லி இருக்கிறார். நம்ப ஆளும் விடாமல்,

" எல்லாம் சரி, இந்தியர்கள் எப்படி உள்ளார்கள்?" என்று கேட்டுருக்கிறார்.

அதற்கு அமெரிக்கர், " இந்தியர்களை நான் பார்க்கவில்லை" என்று இருக்கிறார்.

நம் நண்பருக்கு ஆச்சர்யம். உடனே, " என்ன நீங்கள் ஒரு மாதம் இந்தியாவில் இருந்து உள்ளீர்கள். இந்தியர்களையே நான் பார்க்கவில்லை என்கின்றீர்களே? எப்படி?" என்று கேட்டு இருக்கிறார். அதற்கு அமெரிக்கர் இப்படி பதில் சொன்னாராம்:

" ஆமாம். நான் ஒரு மாதம் இந்தியாவில் இருந்தது உண்மைதான். ஆனால் ஒரு இந்தியரையும் பார்க்கவில்லை என்பதும் உண்மைதான். நான் பார்த்து எல்லாம், மராட்டியர்கள், காஷ்மீரியர்கள், பீகாரிகள், தமிழர்கள், தெலுங்கர்கள்..............இப்படித்தான். இந்தியர் என்று ஒருவரையும் பார்க்கவில்லை"

அவர் சொன்னது ஒரு வேளை உண்மையோ???

****************************************************************