Aug 29, 2010

நல்லா இருக்கு தமிழ் நாடு!

விடுமுறைக்காக ஊருக்கு வந்து பத்து நாட்கள் முடிந்து விட்டது. வேறு விசயங்களை பற்றி சொல்வதற்கு முன் இந்த விசயத்தை சொல்லி விடுகிறேன்.

ஏர்போர்ட்டை விட்டு வந்ததும் முதலில் நான் செய்த காரியம் BSNL ஒரு இன்டெர்நெட் கார்டு வாங்கியதுதான். அது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று இப்போது உணர்கிறேன். நானும் வந்ததில் இருந்து மெயில் பார்க்க முயர்சிக்கிறேன். ஒரு மெயில் பார்க்க ஒரு மணி நேரம் ஆகிறது. மெயில் பார்க்கவே இப்படி என்றால், எப்படி எழுதுவது? Broad Band Connection வாங்கி இருக்கலாம்தான். பதினைந்து நாட்களுக்கு அவ்வளவு செலவு ஏன் என நினைத்து வாங்காமல் விட்டதன் பயனை இப்போது அனுபவிக்கிறேன்.

ஜிம்பாவேயில் ஒரு பர்கர் விலை ஒரு மில்லியன் டாலர் என்ற விசயம் உங்களுக்கு தெரிந்து இருக்கலாம். எப்படி அவ்வளவு பணத்தை எண்ணுவது? அதனால் எடை மிஷினில்தான் பணத்தை கணக்கிடுகிறார்களாம். அப்படி இந்தியாவிலும் ஆகிவிடுமோ என பயமாக உள்ளது. யாரை எதை கேட்டாலும் எல்லோருமே லட்சத்தில்தான் பேசுகிறார்கள்.நான் என் வீடு 2002ல் கட்டும் போது, ஒரு சதுர அடி 151 ரூபாய்க்கு வாங்கினேன். இப்போது பக்கத்து மனை விலைக்கு வந்ததால் விலை கேட்டேன். ஒரு சதுர அடி 750 ரூபாயாம். எட்டு வருடத்தில் இந்த மாற்றம். எப்படி இது நடந்தது?

முன்பெல்லாம் NRI ஆல்தான் இப்படி விலை ஏறுகிறது என்று ஒரு குற்றச்சாட்டு உண்டு. இப்போது அது தலை கீழாக மாறியுள்ளதாக நினைக்கிறேன். லோக்கல் புள்ளிகளே அதிக பணம் கொடுத்து வாங்குகிறார்கள். முன்பெல்லாம் டாக்ஸி டிரைவருக்கு நாள் படியாக 100 ரூபாய் கொடுப்பேன். மூன்று வேளை சாப்பாடும் வாங்கி தருவேன். இப்போது 250 ரூபாய் கேட்கிறார்கள். எல்லோரிடமும் பணம் அதிக அளவில் விளையாடுகிறது.

நேற்று முன் தினம் வங்கி மேலாளார் அறையில் இருந்த போது நான் கேட்ட சுவாரசியமான உரையாடல்:

" சார், உங்க Branch க்கு அனுப்பவா?"

" வேணாம் சார். எங்க கிட்டயே நிறைய சேர்ந்துடுச்சு. நாங்களே எங்கே அனுப்பறதுனு தெரியாம முழிக்கிறோம்"

அவர்கள் பேசிக்கொண்டது எதைப் பற்றி தெரியுமா? அவர்களிடம் உள்ள பணத்தை பற்றி. அவர் ஏறக்குறைய ஐந்து Branch க்கு தொடர்பு கொண்டார். அந்த அளவிற்கு பேங்க் வசம் பணம் கையிறுப்பு உள்ளது. நம் பணத்தை அவர்கள் பாதுகாக்க நம்மிடம் அவர்கள் பணம் வாங்கும் காலம் வெகு தூரத்தில் இல்லை என்றே எனக்கு படுகிறது.

நகைகள் எப்போதும் நான் மலேசியாவில்தான் வாங்குவது வழக்கம். அங்கு நகையின் qualitiy யும் நன்றாக இருக்கும். செய் கூலி ரெகுலர் கஸ்டமருக்கு மிக குறைந்த வகையில் வாங்குவார்கள். சேதாரம் என்பது சுத்தமாக இல்லை. இந்த முறையும் உறவினருக்கு அப்படித்தான் வாங்கி வந்தேன். திடிரேன என் வீட்டில் ஒரு பங்ஷன் வரவே ஒரு ஐந்து பவுன் செயின் வாங்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. 40 கிராம் செயினுக்கு செய்கூலிக்காகவும், சேதாரத்திற்க்காகவும் அவர்கள் வசூலித்த தொகை மட்டும் 9000 ரூபாய். ஏறக்குறைய 5 கிராம் பவுனின் விலை. ஏன் மலேசியாவிற்கும், திருச்சிக்கும் இந்த அளவு வேறுபாடு என்று இன்று வரை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

மிக குறைவாக படித்த என் நண்பன் ஒருவன் ஒரு கட்சியில் சேர்ந்து ஒரு பதவியில் இருக்கிறான். அவன் இன்று ஒரு சவேரா கார், வீடு மற்றும் சில ஏக்கர் நிலத்திற்கு உரிமையாளனாகிவிட்டான். இவ்வளவு படித்து கஷ்டப்பட்டு வேலையில் இருப்பதற்கு பதில் அரசியலில் சேர்ந்து இருக்கலாம். என்ன செய்வது? இனி அது முடியாத காரியம். நான் இருப்பதோ வெளிநாட்டில். அதை விட முக்கியமான காரணம், வாக்காளர் லிஸ்டில் என் பெயர் இல்லை. ஆனால், ரேஷன் கார்டில் என் பெயர் உள்ளது.

எங்கு பார்த்தாலும் புது புது சாலைகள், மேம்பாலங்கள், கட்டிடங்கள் என தமிழ்நாடு மிக வேகமாக முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு பக்கம் சந்தோசமாக உள்ளது. இன்னொரு பக்கம் வருத்தமாக உள்ளது, இருந்து அனுபவிக்க முடியவில்லெயே என்று!

நிறைய எழுதுவதற்காக அனுபவங்களை சேகரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். சுஜாதா சொன்னது போல் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் ஒரு சிறுகதையாக பார்க்க முயற்சிக்கிறேன். ஆனால், என்ன பிரச்சனை என்றால் நான் ஒரு தொடர்கதையாக பார்த்து விடுகிறேன்.

மீண்டும் முடிந்தால் நாளை சந்திக்கலாம்.

Aug 10, 2010

உதவி எனப்படுவது யாதெனில்....

இந்த சம்பவத்தை உங்களிடம் சொல்லப்போகும் நான் நல்லவனா இல்லை கெட்டவனா என எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை முழுமையாக நான் சொன்ன பின் உங்களுக்கு விடை தெரியலாம். அதனால் நான் சொல்ல போகும் விசயத்தை முழுமையாக கேட்டுவிடுங்கள். நான் ரவி. மலேசியாவில் உள்ள மிகப்பெரிய, இல்லை, கொஞ்சம் பெரிய ஒரு பன்னாட்டு கமபனியில் மிக முக்கியமான பொறுப்பில் இருப்பவன். அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவன். நல்ல எண்ணங்கள் கொண்டவன் என்று மற்றவர்கள் சொல்லி கேள்வி பட்டிருக்கிறேன். அது உண்மையா, இல்லையா என தெரியவில்லை. படிக்கும் நீங்கள்தான் சொல்ல வேண்டும். கொஞ்சம் சமூக சேவை செய்பவன். மற்றபடி ஒரு சராசரியான NRI க்கு உள்ள குணங்களே என்னிடமும் உள்ளது. என்ன அது? எப்போதும் பணம், பணம் என்று அலைபவன். ஆனால், சம்பாதிக்கும் பணத்தில் ஒரு பகுதியை நல்ல காரியங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும் என நினைப்பவன். கவனிக்கவும். நினைப்பவன். சரி, இப்போது விசயத்திற்கு வருகிறேன். இன்று காலையிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறேன்.

இன்று காலையிலிருந்தே என் அலுவலகம் பரப்பரப்பாக இருந்தது. காரணம் எங்கள் பகுதி மந்திரி இன்று எங்கள் கம்பனியில் ஒரு விழாவில் கலந்துகொள்ள வருகிறார். அதனால் எங்கும் அலுவலகத்தை சேர்ந்த ஊழியர்கள் ரொம்ப பிஸியாக இருந்தார்கள். எல்லோருக்கும் அவரை எப்படி வரவேற்கவேண்டும் என்பதில் ஆரம்பித்து, நிகழ்ச்சியை எப்படி நடத்தி முடிப்பது என்பது வரை ஒரு முறை பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. நானும் என் பங்குக்கு செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் செய்துவிட்டு மணியை பார்த்தேன். மணி 11.45. நல்ல பசி. அப்போதுதான் நினைவு வந்தது, நான் காலையில் சாப்பிடாமல் வந்தது. இன்று அமாவாசை. இனி, மதியம் போய் விரதம் முடித்துதான் சாப்பிட வேண்டும். கம்பனியில் எதுவும் சாப்பிட முடியாது. எங்கு திரும்பினாலும், சிக்கனும், மீனும் ஆக்கிரமித்து இருந்தன. இன்று என்றும் இல்லாத அளவுக்கு பசி. இன்னும் ஒரு மணி நேரம் பதினைந்து நிமிடங்கள் உள்ளது, வீட்டிற்கு சென்று சாப்பிட. இப்படி நினைக்க கூடாதுதான், என்ன செய்ய அப்படிப்பட்ட பசி? வீட்டிற்கு சென்று அப்பாவுக்கு பூஜை செய்து விட்டு, விரதம் கழித்து விட்டு உடனே திரும்ப வேண்டும். உடனே ஒரு அவசரம் என்னை தொற்றிக்கொண்டது.

மற்ற வேலைகளையும் முடித்தேன். மணி பார்த்தேன். மதியம் 1. 2.15க்குதான் மந்திரி வருகிறார். அதற்குள் வந்துவிடலாம் என்று வீட்டிற்கு விரைந்தேன். எல்லாம் ரெடியாக இருந்தது. ஒன்றும் பேசவில்லை. அவ்வளவு பசி. கொஞ்சம் என்னை ஆசுவாச படுத்திக்கொண்டவுடன், மனைவிதான் பேச்சை ஆரம்பித்தார்,

"ஏங்க, ஊருக்கு போக டிக்கட் புக் பண்ணீட்டிங்களா?"

"இன்னும் இல்லைப்பா''

"இன்னைக்கு அமாவாசைங்க. இன்னைக்கே பண்ணுங்க"

"சரி. மந்திரி மீட்டிங் முடிந்தவுடன் புக் செய்கிறேன்"

"ஏங்க குமார் கார் ஆக்ஸிடண்ட் ஆகி, கடைசில பைன் கட்டி வந்தாங்களாம். அன்னைக்கு நீங்க பேசுனப்போ, குமார் உங்க கிட்ட ஒண்ணும் சொல்ல இல்லை"

"அதனால என்னப்பா? இப்போ ஏன் அதை பத்தி பேசற?"

"ஏன் அவங்க கார் மட்டும் எப்பவும் ஆக்ஸிடண்ட் ஆகுது?"

"தெரியலைப்பா" என்றவன் அதற்குள் சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்தேன்.

"சரி, சாயந்திரம் கோயில் போகணும் சீக்கிரம் கிளம்பி இருங்க" என்று சொல்லிவிட்டு காரை கிளப்பினேன். காரில் ஏஸியை அட்ஜஸ்ட் செய்துவிட்டு , "புதிய மனிதா" பாடலை ரசித்துக்கொண்டே மிக மெதுவாக என்றைக்கும் இல்லாமல் மிக மெதுவாக காரை ஓட்டிக்கொண்டு சென்றேன். ஒவ்வொரு காராக என்னை ஓவர்டேக் செய்து போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். முன்னே கேஸ் சிலிண்டர் நிரம்பிய லாரி சென்று கொண்டிருந்தது. ஏனோ அதனை முந்தி செல்ல தோன்றவில்லை.

அப்போதுதான் அந்த சம்பவம் நடந்தது. என் காரை உரசினால் போல் மூன்று மோட்டார் பைக்குகள் முந்தி சென்றன. என் எதிரில் நிறைய கார்கள் வரவே என் லேனில் மூன்று பைக்கும் நெருங்கவே நான் என் வண்டியின் வேகத்தை குறைத்தேன். இரண்டு பைக்குகள் கேஸ் சிலிண்டர் லாரியை முந்தி சென்றன.

அந்த ஒரு பைக் ஓட்டுனர் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. லாரியின் வல்ப்பக்கம் செல்லாமல் சடாரென திரும்பி லாரியின் இடப்பக்கம் செல்ல முற்பட, ஏற்கனவே அங்கே நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த வேறு ஒரு லாரியின் முனையில் வந்த வேகத்தில் மோதி, தூக்கி எரியப்பட்டு, பைக், நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த லாரிக்குள்ளும், ஓட்டி வந்த அந்த நபர் தூக்கி வீசி எரியப்பட்டு அப்படியே என் கார் முன்னால் ஒரு பத்தடி தூரத்தில் விழுந்தார். கைகளையும், கால்களையும் X வைத்துக்கொண்டு தலையை ஒரு முறை தலையை தூக்கி பார்த்துவிட்டு அப்படியே தரையில் 'பொத்' என்று விழுந்து விட்டார். ஒரு துளி ரத்தம் நான் பார்க்கவில்லை. இறந்துவிட்டாரா இல்லை உயிர் இருக்கிறதா தெரியவில்லை.

என்ன செய்வது என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நான் இருப்பதோ வெளிநாட்டில். இங்கே ஆக்ஸிடண்ட் நடந்தால், பைக் ஓட்டுபவர் இறந்தால் இடித்தவரை கேள்வி கேட்காமல் ஜெயிலில் போட்டு விடுவார்கள். ஆனால், நான் இடிக்கவில்லை. அந்த சம்பவம் ஒரு நிமிடம் லேட்டாக நடந்திருந்தால், என் கார் அவர் மேல் ஏறி இருக்கும். நல்ல வேளை அவ்வாறு ஏதும் நடக்கவில்லை. ஆனால், அங்கு நிற்க பயம். மனதில் ஒரு குழப்பம். அவருக்கு முதல் உதவி செய்யலாமா? இல்லை ஏதேனும் பிரச்சனை வர வாய்ப்புண்டா? மந்திரி பங்ஷன் வேறு சரியான நேரத்திற்கு போக வேண்டுமே? என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டே ஒரு குழப்பத்துடன் காரை நிறுத்தாமல் கம்பனிக்கு புறப்பட்டேன். பின் கண்ணாடி வழியே பார்த்ததில் தூரத்தில் அனைத்து கார்களும் நிற்பது தெரிந்தது.

ஒரு வித பதட்டத்துடன் கமபனியில் நுழைந்தேன். மந்திரி ஒரு நாற்பது நிமிடம் தாமதமாக வந்தார். நிகழ்ச்சி நல்லபடியாக நடந்தது. நிகழ்ச்சியின் முடிவில், எனக்கு நான் செய்த சமூக தொண்டிற்காகவும், ஏகப்பட்ட ஏழைகளின் உயிரை காப்பாற்றியதற்காகவும், என் உதவும் குணத்திற்காகவும் எனக்கு மந்திரி விருது வழங்கி கெளவரவித்தார். எல்லோரும் பயங்கரமாக கைத்தட்டி என்னை பாராட்டினார்கள்.

எல்லாம் முடிந்த பிறகு, என் அலுவலக பி ஆர் வோ நண்பரை கேட்டேன்,

"ஏன் மந்திரி லேட்டாக வந்தார்?"

"வழியில யாரோ ஒருத்தர் பைக்ல வந்து அடிப்பட்டு கிடந்திருக்கிறார். அதனால் ஒரே டிராஃபிக் ஜாமாம். உடனே யாராவது முதல் உதவி அளித்திருந்தால் அடிப்பட்டவரை உடனே காப்பாற்றி இருக்கலாமாம். இப்போது அவரை ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பிவிட்டு மந்திரி வந்திருக்கிறார். அவர் இப்போது உயிருக்கு போராடிக்கொண்டிருப்பதாக சொல்கிறார்கள்"

ஒரு நிமிடம் என் தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது.

"நான் வாங்கிய விருது என்னை பார்த்து ஏளனமாக சிரிப்பது போல் இருந்தது"


பின்குறிப்பு: நேற்று என் கண் முன்னே நடந்த ஒரு ஆக்ஸிடண்டையும், அந்த நபருக்கு உதவ முடியாத என் இயலாமையையும் ஒரு புனைவாக எழுதியுள்ளேன்.

Aug 9, 2010

மிக்ஸர் - 09.08.2010

"சந்தோசத்துலயே பெரிய சந்தோசம் அடுத்தவங்களை சந்தோசப்படுத்துவது தான்னு " சொல்லுவாங்க. அதை விட பெரிய சந்தோசமா நான் நினைப்பது, நம்மை உதாசீனப்படுத்தியவர்களுக்கு, அவமான படுத்தியவர்களுக்கு, சண்டை போட்டவர்களுக்கு ஒரு பிரச்சனை வரும்போது அவர்களை தேடிச்சென்று அவர்களுக்கு உதவுவதைத்தான்.எனக்கு சமீபத்தில் அது போல் ஒரு வாய்ப்பு அமைந்தது. நாம் அப்படி உதவி செய்யும்போது அவர்கள் நம்மிடம் காட்டும் அன்பு இருக்கிறதே? அதை எழுத்தால் எழுதிவிட முடியாது. இந்த பழக்கத்தை நான் கற்றுக்கொண்டது சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் அவர்களிடம் இருந்துதான். அவர்தான் இது போல் நிறைய நபர்களுக்கு உதவி இருக்கிறார். இப்படி உதவுவதை விட்டு விட்டு கடைசி வரை பகைமை பாராட்டுவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது. இந்த பண்பை நாம் கடைபிடித்தால், நம்மை பிடிக்காதவர்கள் என்று யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். அதனால்தான் திருவள்ளுவர் அப்போதே எழுதி வைத்துவிட்டு போனார்:

"இன்னா செய்தாரை ஒருத்தல் அவர்
நாண நன்னயம் செய்து விடல்" என்று

நீங்களும் முயற்சித்து பாருங்களேன்!

**********************************

நீண்ட நாட்கள் பார்க்க வேண்டும் என நினைத்து நேற்று முன்தினம்தான் 'விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா' படம் பார்த்தேன். அற்புதம். கதை என்று ஒன்றும் இல்லை. அப்படியே ரியல் டீன் ஏஜ் வாழ்க்கையை படம் பிடித்து காண்பித்து உள்ளார் கெளதம் மேனன். முடிவு எனக்கு பிடிக்கவில்லை என்றாலும், அதுதான் உண்மை. அதுதான் வாழ்க்கை. நம் தமிழ் நாட்டில் எத்தனை பேரின் காதல் கல்யாணத்தில் முடிந்திருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள். விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். சிம்பு இதுபோல் நடித்தால் பெரிய ஆளாக வர நிறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது. சிம்பு திரிஷாவின் அழகு இன்னும் என் கண்முன்னே நிற்கிறது. நான் என் பதினாறு வயது இளமைக்கால நினைவுகளுக்கு சென்றுவிட்டு வந்தது போல் உள்ளது. ரகுமானின் இசை மிக அற்புதம். படம் தந்த பிரமிப்பில் நான் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்த போது என் பெண் கேட்ட கேள்விதான் என்னை ரொம்ப சிந்திக்க வைத்தது:

" ஏன் டாடி ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க. அவங்க ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலைனா. இது படம் டாடி"

ஆமால்ல. இனி பிள்ளைகளுடன் படம் பார்க்கும்போது நம் உணர்வுகளை வெளிகாட்டிக்கொள்ளாமல் படம் பார்க்கவேண்டும் போல. இந்த படத்தை பற்றி இப்போ ஏன் எழுதறீங்கன்னு கேட்கறீங்களா? என்ன பண்ணறது? நான் படத்தை பார்க்கும்போது தானே எழுத முடியும்!

**********************************

'எந்திரன்' ஆடியோ ரிலீஸ் நேரில் பார்க்கும் வாய்ப்புகள் இருந்தும் என்னால் போக முடியவில்லை. நேரடி ஒளிபரப்பில் பார்த்தேன். மொத்தம் 5 மணி நேர நிகழ்ச்சி. இரவு 7.30க்கு எல்லோரும் வருவதையும், அவர்களின் நேர்காணலையும் லைவாக காண்பித்தார்கள். இரவு 12.30க்கு முடிந்தது. அதைப்பற்றி எழுதிவிட்டு தூங்கலாம் என நினைத்து கம்ப்யூட்டரை திறந்தால் அதற்குள் ஏகப்பட்ட பதிவுகள். யூடியுப் காணொளிகள். சரி, என்று எழுதாமல் விட்டு விட்டேன். கடந்த சனியும், ஞாயிறும் சன் டிவியில் காண்பித்தார்கள், அவர்களுக்கே உரிய பாணியில் ஏகப்பட்ட எடிட்டிங்கோடு. விவேக்கை கொஞ்சம் யாராவது கட்டுபடுத்தினால் நல்லது. அவர் கவிதை என்று எதையோ எழுதி ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியிலும் அடிக்கும் கூத்தை பார்க்க சகிக்கவில்லை. ஆனால் எனக்கு பிடித்த ஐஸ்வர்யா மேல் எனக்கு அன்று மிகுந்த கோபம். எல்லாரையும் பற்றி பேசியவர், தலைவரை பற்றி பேச மறந்துவிட்டார். பிறகு என்ன நினைத்தாரோ ஓடி வந்து மீண்டும் பேசினார். ஆனால் அவர் பேசிய ஆங்கிலம் இருக்கிறதே? அப்பப்பா!!!!! அப்படியே கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம் போலிருந்தது.

**********************************

'எந்திரன்' பாடல் முதல் நாள் கேட்டபோது எனக்கு ரகுமான் மேல் கோபமாக வந்தது. ஏனென்றால் ஒன்றுமே பிடிக்கவில்லை. அதனால் இரண்டு நாள் கேட்காமல் இருந்தேன். இரண்டாவது முறை கேட்டபோது 'புதிய மனிதா' பிடிக்க ஆரம்பித்தது. பின்பு ஒவ்வொரு பாடல்களாக பிடிக்க ஆரம்பித்து, இப்போது எந்திரன் பாடல்கள் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். சில பாடல்களின் ஆரம்பம் மற்றும் முடிவு வேறு சில பாடல்களை நினைவு படுத்தினாலும் மொத்தத்தில் எல்லா பாடல்களுமே அருமையாக உள்ளது. உற்று கவனித்தோமானால் வித விதமான சத்தங்கள் கேட்கிறது. என்ன என்ன கருவிகள் பயன்படுத்தி உள்ளார் என்று கண்டு பிடிப்பது மிக சிரமம். எந்திரன் பாடல்களை ஆர்கெஸ்ட்ராவில் எல்லாம் எப்படி பாடபோகிறார்கள்? என்று தெரியவில்லை. அத்தனை கஷ்டம் என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

**********************************

ஒரு குழும மெயில் ஐடியிலிருந்து அடிக்கடி எனக்கு மெயில்கள் வரும். அவர்களுக்கு எப்படி என் ஐடி கிடைத்தது என்று எனக்கு ரொம்ப குழப்பமாக இருந்தது. ஏனென்றால் பிளாக்கில் என் பெர்சனல் மெயில் ஐடியை மாற்றி வெகு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. மெயில் வருவதோ பெர்சனல் ஐடிக்கு! ஒரு வேளை ஆரம்ப நாட்களில் என் பதிவுகளில் இருந்து ஐடி கிடைத்திருக்கும் போல, இருந்தாலும் கேட்டு விடலாம் என நினைத்து ஒரு மெயிலில் கேட்டேன். அதற்கு "உங்கள் கதையை ஆனந்தவிகடனில் படித்திருக்கிறேன். பிறகு உங்கள் பிளாக்கை படிக்க ஆரம்பித்தேன். நகைச்சுவை பதிவுகள் படித்திருக்கிறேன்" நான் எழுதி இது வரை ஒரே ஒரு கதை, அதுவும் ஒரு பக்கக் கதை, அதுவும் சென்னை பதிப்பில் மட்டுமே ஆவியில் வெளிவந்தது. அதை படித்து, ஞாபகம் வைத்து நம்மை ஒருவர் தொடர்ந்து படிக்கிறார் என்னும் போது உண்மையிலேயே மிக சந்தோசமாக உள்ளது. ஒரு கதைக்கே இப்படி என்றால்? இன்னும் நிறைய எழுதினால்...?

நிறைய எழுதலாம்தான்... ஆனால், ரொம்ப நல்லா எழுதனுமாமே... பார்ப்போம்????

**********************************

யாருக்காவது அவசரமா போன் பண்ணி அவங்க எடுக்கலைனா உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும். எரிச்சலா இருக்காது? அந்த கொடுமையை நான் தினமும் அனுபவிக்கிறேன். தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் சரி, அலுவலக வேலையிலும் சரி அந்த கொடுமையை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். உதாரணத்திற்கு என்னுடைய தினசரி வேலையில் நிறைய பேருக்கு போன செய்ய வேண்டி உள்ளது. அனைவருமே பெரிய பெரிய பதவியில் உள்ளவர்கள். நான் 10 முறை போன் செய்தால் அவர்கள் ஒரு முறை எடுப்பார்கள். அவர்களிடம் பதில்கள் இருந்தாலோ அல்லது அவர்கள் ஃபிரீயாக இருந்தால் மட்டுமே போனை எடுத்து பேசுவார்கள். அதே போல் நானும் இருக்கலாம் என நினைத்தால் முடியவில்லை. காரணம், "ஐய்யயையோ ஏதாவது முக்கியமான விசயமா இருக்குமோ" என பதறி போய் எடுக்க வேண்டியுள்ளது. ஏனென்றால் அலுவலக வேலை அவ்வளவு முக்கியமாக உள்ளது. ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் வெறுத்து போய், என்னதான் அவர்கள் பெரிய பதவியில் இருந்தாலும், ஏன் அவர்கள் போனை அட்டண்ட் செய்வதில்லை என்று கேட்டால் அவர்களின் பதில்கள் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா?

"மீட்டிங்ல இருந்தேன்''

"போனை சைலண்ட் மோட்ல வைச்சிருந்தேன்"

"ஓஒ நீங்கதானா அது. மிஸ்டு கால் பார்த்தேன். போன் பண்ணலாம்னு நினைச்சேன், ஆனா அதுக்குள்ள நீங்களே பண்ணீட்டிங்க"

"சாரி, சாரி நான் கவனிக்கலை"

"போனை கார்லயே வைச்சுட்டேன்"

இதெல்லாம் விட கொடுமை. சமீபத்தில் ஒருவர் சொன்ன பதில்,

"மசாஜ் பண்ண போயிருந்தேன். அப்ப போய் போனை எடுக்க முடியுமா என்ன?"

நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா, ஒருத்தர் நமக்கு போன செய்கிறார் என்றால் ஏதோ முக்கியமான விசயத்திற்குதானே போன் செய்வார், நம்மிடம் ஏதோ பேச நினைக்கிறார் என்றுதானே அர்த்தம். போனை எடுத்து ஓர் வார்த்தை பேசிவிட்டு, பிஸியாக இருந்தால் பிறகு பேசுகிறேன் என சொல்லி வைத்தால் என்ன குறைந்தா போயிடுவோம். இந்த ஒரு basic discipline கூட பெரிய பதவியில் இருப்பவர்களிடம் இல்லை என்றால் என்ன அர்த்தம்?

**********************************

Aug 4, 2010

உழைப்பு! உழைப்பு!! உழைப்பு!!!

இது என்னுடைய வலைப்பூ என்பதால் என்னுடைய அனுபவங்களே நிறைய இடம் பெறுகின்றன. வேறு சில விசயங்களையும் நேரம் கிடைக்கும்போது எழுத முடிவு எடுத்துள்ளேன். நான் எப்போதும் பிஸியாகவே உள்ளதால் நான் 'மிக கடுமையான உழைப்பளி' என என்னை நானே அடிக்கடி எண்ணிக்கொள்வதுண்டு. ஆனால் அது எவ்வளவு பெரிய தப்பு என்பதை சமீபத்தில் உணர்ந்தேன். நான் ஏன் அப்படி உணர்ந்தேன் என்று சொலவதற்கு முன்னால் என் நண்பன் ஒருவனை பற்றி உங்களிடம் சொல்லி விடுகிறேன். அப்பொழுதுதான் எப்படி எல்லாம் மனிதர்கள் தங்கள் நேரங்களை செலவிடுகிறார்கள், உழைக்கிறார்கள் என்பது புரியும்.

சமீபத்தில் என் நண்பன் ஒருவனை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவன் MCOM வரை படித்துள்ளான். ஆரம்ப காலங்களில் அவனுக்கு நிறைய இடங்களில் நான் வேலைக்கு சேர உதவி இருக்கிறேன். அப்போது எல்லாம் அவன், "இல்லை உலக்ஸ், இன்னும் தங்கைக்கு கல்யாணம் ஆகல. எனக்கும் பொண்ணு பார்த்துட்டு இருக்காங்க. அதனால், கடமைகளை முடித்துவிட்டு வெளியூர் வேலைக்கு செல்கிறேன். அதுவரை, திருச்சியிலேயே ஏதாவது ஒரு வேலையில் சேர்ந்து கொள்கிறேன்" என்று ஒரு சிட் கம்பனியில் வேலைக்கு சேர்ந்தான். இப்போது பல வருடங்களுக்கு பிறகு பார்த்த போதும் அதே கம்பனியில் வேலை பார்ப்பதாக கூறினான். நான் அவனிடம், "ஏண்டா, இப்போதான் உன் கடமை எல்லாம் முடிந்து விட்டதே? ஏன் வேறு வேலைக்கு முயற்சி பண்ணக்கூடாது?"

"இல்லை உலக்ஸ், நமக்கு இதுவே போதும். மாதம் 8000 ரூபாய் சம்பளம் கிடைக்கிறது. சொந்த வீடு உள்ளது. இனி எங்கு நான் போய் வேலை பார்க்க" என்றான். அவனிடம் பேசி பிரயோசனம் இல்லை என நினைத்து தொடர்ந்து அவனிடம் பேசாமல் திரும்பிவிட்டேன்.

இந்த மாதிரி ஒரு சோம்பேறித்தனமாக எல்லோரும் இருந்தால் ஒரு நாடு எப்படி உருப்படும்? ஏதோ அதிக சம்பளத்தில் வேலை பார்த்தாலும் பரவாயில்லை. மிக குறைந்த சம்பளம். எப்படி அவனால் திருப்தியாக வாழ முடிகிறது என்று தெரியவில்லை. இனி அவனை பார்ப்பதை தவிர்க்க வேண்டும் என முடிவு எடுத்துள்ளேன்.

அடுத்ததாக நான் சொல்ல விரும்புவது ஒரு வக்கீலை பற்றி...

எங்கள் கம்பனியின் முக்கியமான வேலைக்காக ஒரு சைனிஷ் லா கம்பனியை அமர்த்தி இருக்கிறோம். அந்த கம்பனியின் ஓனர் ஒரு சைனிஷ் லாயர். வயது 39. இந்த வயதில் அவர் மில்லியன் கணக்கில் சம்பாதிக்கிறார். ஒரு பென்ஸ் கார், ஒரு BMW கார் வைத்துள்ளார். அவருடைய ஒரு மணி நேர சம்பளம் 13000 ரூபாய். மிகுந்த புத்திசாலி. அவர் எனக்கு கடந்த இரண்டு வருடங்களாக பழக்கம். அவரின் ஆளுமை திறன் எப்போதுமே என்னை மயக்குகிற ஒரு விசயம். பல பேர் இருக்கும் மீட்டிங்குகளில் கேட்கப்படும் சந்தேகங்களுக்கும், கேள்விகளுக்கும் அவர் பதில் சொல்ல எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டுமே. அந்த அளவிற்கு இந்த வயதிலேயே அனுபவ அறிவு அதிகம் உள்ளவர்.

அலுவலக நேரங்களில் அவரோடு போனில் பேசவே முடியாது. எப்போதும் பிஸியாகவே இருப்பார். அவராக பேசினால்தான் உண்டு. அதனால் அவர் மேல் எனக்கு நிறைய கோபங்கள் உண்டு. சில நேரங்களில் காலை 7.30க்கு எல்லாம் பேசுவார். அப்போதெல்லாம் நான் அலுவலகம் கிளம்பிக்கொண்டு இருப்பேன். சில சமயம் பேசுவேன். பல சமயங்களில் பிறகு பேசுகிறேன் என்று சொல்லி வைத்துவிடுவேன்.

சென்ற வாரம் ஒரு மதிய உணவின் போது, நானும் அவரும் கொஞ்சம் சாவகாசமாக பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது நான் கேட்டேன்,

"காலையில் 7.30க்கு எல்லாம் பேசுகின்றீர்களே? எப்படி அப்போதே அலுவலகம் வந்து விடுவீர்களா?"

"ஆம். நான் காலை 6 மணிக்கு எல்லாம் வந்து விடுவேன்"

நான் ஆச்சர்யமாக, "அப்படியா. எத்தனை மணிக்கு காலை எழுந்து கிளம்புவீர்கள்?"

" காலை 4.45க்கு எழுந்து ரெடியாகி, 5.30க்கு கிளம்பி, ஆபிஸ் அருகில் உள்ள கடையில் ஒரு முட்டையும் ஒரு காபியும் சாப்பிட்டு விட்டு 6 மணிக்கு ஆபிஸ் வந்துவிடுவேன். 6 மணியிலிருந்து 8 வரை அன்றைய தினத்துக்கான வழக்குகளின் பாயிண்ட்ஸ்களை குறிப்பெடுத்துக்கொள்வேன். பின்பு 8.30க்கு கோர்ட் செல்வேன் (மலேசியாவில் இப்போது காலை 8.30க்கு எல்லாம் கோர்ட் ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள்). பின்பு மதிய வேளைகளிலும், இரவிலும் க்ளையன்ஸ் மீட்டிங் இருக்கும்"

நான் ஆவல் மிகுதியில், "எத்தனை மணிக்கு வீட்டிற்கு செல்வீர்கள்?" என்றேன்.

"இரவு 11.45 அல்லது 12 மணி ஆகும்"

"அப்படியானால், எத்தனை மணி நேரம் தூங்குவீர்கள்"

"நான் 4 மணி நேரத்துக்கு மேல் தூங்குவதில்லை"

"எப்படி உங்களால் இப்படி உழைக்க முடிகிறது? எப்படி 4 மணி நேர தூக்கம் போதும் என நினைக்கின்றீர்கள்?"

"நான் தினமும் இரவில் ஒரு மணி நேரம் பாரில் செலவழிக்கிறேன். என்னால் விஸ்கி இல்லாமல் தூங்க முடியாது"

"இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டுமா?"

"என்னால் இதிலில் இருந்து இனிமேல் வெளிவர முடியாது"

"இதை உங்கள் குடும்பம் எப்படி எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஏதும் கம்ப்ளையிண்ட் செய்வதில்லையா"

"சொல்லிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். என்ன செய்ய? அவ்வளவு வேலை இருக்கிறதே?"

குடிக்கும் பழக்கத்தை தவிர என்னால் அவரிடம் எந்த கெட்ட பழக்கத்தையும் காண முடியவில்லை. ஆனால், சனிக்கிழமை மட்டும் அவர் எந்த வேலையும் செய்வதில்லை. அன்று முழுக்க அவர் குடும்பத்துடன்தான் செலவழிக்கிறார்.

இந்த சின்ன வயதிலேயே அவர் மிகப் பெரிய கோடிஸ்வரர் ஆகிவிட்டார். இருந்தாலும் இன்னும் ஓடி ஓடி உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

அவர் சந்திப்புக்கு பின் ஏனோ என் நண்பனை பற்றியும், என்னைபப்ற்றியும் நான் அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்கிறேன்.