Oct 29, 2010

காணாமல் போன சந்தோசங்கள்?

பள்ளி, கல்லூரி நாட்களில் அனுபவித்த சந்தோச பண்டிகை தினங்கள் தினமும் மனதில் வந்து போகின்றன. மிக அதிக சந்தோசத்துடன் தீபாவளியை கொண்டாடிய நாட்கள் இன்றும் என் நினைவில். நான் ஏன் 'கொண்டாடிய நாட்கள்' நாட்கள் என்கிறேன் என்றால், எங்களை பொறுத்தவரை தீபாவளி என்பது ஒரு நாள் கொண்டாட்டம் கிடையாது. ஏறக்குறைய ஒரு மாதம் கொண்டாடுவோம். எங்களை என்று இங்கே நான் சொல்வது என் பால்ய நண்பர்களையும் சேர்த்து.

தீபாவளிக்கு புதுத்துணிகள் வாங்குவது என்பது சாதாரண விசயமாக கருதாமல் அதை எதையோ மிகப்பெரிய புராஜக்ட் அளவிற்கு பேசி முடிவு எடுப்போம். ஒரு பேண்ட் வாங்குவதற்கு ஊரில் உள்ள கடைகள் எல்லாம் ஏறி இறங்குவோம். திருச்சி என்.எஸ்.பி ரோட்டில் யாரும் நுழையக்கூட முடியாது. அப்படி ஒரு கூட்டம் இருக்கும். துணி வாங்க செல்வதைவிட துணி வாங்க வருபவர்களை வேடிக்கை பார்க்க சென்ற நாட்கள் அதிகம்.

எங்கள் தெருவில் என் வயது ஒத்த பதினைந்து நண்பர்கள் இருந்தோம். தீபாவளிக்கு முந்தைய ஒரு மாதமும் எங்கள் பேச்சு தீபாவளியை பற்றி மட்டுமே இருக்கும். எல்லோரும் அவரவர் வாங்கிய துணிகளைப் பற்றியும், லேட்டஸ்ட் மாடல் டிரெஸ்களை பற்றியும் பேசிக்கொண்டு இருப்போம்.

எப்படியாவது அப்பாவிடம் பேசி பேசி இரண்டு செட் பேண்ட், சர்ட் வாங்கிவிடுவேன். அதை போட்டு எல்லோரிடமும் காண்பிக்க எப்போது தீபாவளி வரும் என்று ஏங்கிக் கொண்டு இருப்பேன். எங்கள் குடும்பம் மிகப்பெரியது என்பதால், நிறைய ஸ்வீட் வகைகள் செய்வார்கள். தினமும் இரவில் அந்த ஸ்வீட் செய்யும் நிகழ்ச்சியை அவர்கள் ஒருவித சந்தோசத்துடன் செய்யும் போது, எனக்கும் அந்த சந்தோசம் பற்றிக்கொள்ளும்.

எவ்வளவு செலவு செய்தாலும் அப்பா வெடி வாங்க மட்டும் அதிக காசு தர மாட்டார். எப்படியோ அங்கே இங்கே தேத்தி ஒரு 500 ரூபாய்க்கு வெடி வாங்கிவிடுவேன். இப்போது 500ரூபாய்க்கு ஒரு வெடிக்கட்டு கிடைப்பதே பெரிய விசயம் போல் உள்ளது. வாங்கிய வெடிகளை வெடிக்க வேண்டும், அதுவும் அப்பாவுக்கு தெரியாமல் வெடிக்க வேண்டும். அப்படி வெடிப்பது சந்தோசம் கலந்த ஒரு திரில்லாகவே இருக்கும். அப்படி ஒரு முறை கலசம் வைக்கும்போது வெடித்து, கைகளில் சுட்டுக்கொண்டு அப்பாவுக்கு தெரியாமல் உப்பில் கை வைத்து சரி செய்ய முயற்சித்து முடியாமல், பின் அப்பாவுக்கு தெரிந்து, அவரிடம் திட்டு வாங்கியதை எல்லாம் இன்று நினைத்தாலும், ஒரு வித சந்தோசம் தோன்றுகிறது.

தீபாவளிக்கு முதல்நாள்தான் மிக அதிக சந்தோசமாக இருக்கும். ஒரு மாதமாகவே ஊரே தீபாவளியை பற்றி பேசி பேசி எல்லோருமே ஒரு வித சந்தோசத்தில் இருப்பார்கள். அதுவும் முதல் நாள் பார்த்தீர்கள் என்றால், ஒரே சொந்தக்காரர்கள் கூட்டமாக இருக்கும். தூரத்தில் வேலையில் இருக்கும் அண்ணாவோ, அக்காவோ அல்லது அத்தையோ வருவார்கள். வெளியூரில் இருக்கும் நண்பர்கள் வருவார்கள். வீட்டில், "இந்த மாவை வாங்கி வா? அவங்க வீட்டுல முறுக்கு சுடுறது வாங்கிவா" "வெறகு தீர்ந்துட போவுது நாளும் கிழமையுமா விறகு இல்லாம அல்லாட முடியாது, போய் நல்ல காஞ்ச விறகா வாங்கிவா" என்று வீட்டில் துரத்தி அடிப்பார்கள். ஒருவித முணுமுணுப்புடன் அனைத்தையும் செய்வது வழக்கம்.

முதல் நாள் சாப்பாடு தூக்கம் இல்லாமல் நண்பர்கள் அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருப்போம். அப்போதுதான் ஊருக்கு கல்யாணம் ஆகி முதல் முறை வந்திருக்கும் புது மணப்பெண்கள், நண்பனின் அக்காவாகவோ, தங்கையாகவோ இருப்பார்கள். முன்பு தோழிகள் போல் விரசம் இல்லாமல் பழகியவர்களாக இருப்பார்கள். கல்யாணம் ஆகி முதல்முறை வரும்போது நம்மை பார்க்கும்போது ஒரு வித நாணத்துடன் அவர்கள் நம்மிடம் பேசும் அழகே ஒரு வித சந்தோசத்தை கொடுக்கும். தவறாகவும் நினைக்க முடியாது அதே சமயத்தில் அப்படி அவர்களிடம் பேச வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர்கள் வீட்டிற்கு செல்வது வழக்கம்.

தீபாவளி முதல் நாள் இரவுதான், ரவா உருண்டை, பாசிப்பருப்பு உருண்டை, சோமாசா செய்வார்கள். ஏன் அன்றைய இரவுதான் செய்கிறார்கள் என்பது எனக்கு இன்று வரை விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. பொதுவாக அம்மாவோ, அக்காக்களோ, தங்கைகளோ அன்று இரவுதான் மருதாணி போட்டுவிடுவார்கள். அவர்களும் போட்டுக்கொள்வார்கள். இரண்டு கைகளும் மருதாணி இருக்கும். அப்போது பார்த்து கொசு கடிக்கும். அப்போது ஒவ்வொருவரும் நெளியும் நெளியும் அம்மாவிடம் கொசுவை அடிக்க சொல்ல ஓடியதும் இன்றும் என் மனதில்.

அதிகாலையில் எழுந்து எல்லோருக்கும் முன்னே ஒரு சரம் வெடியாவது வைத்துவிட துடிப்பேன். ஆனாலும், யாராவது ஒருத்தர் வீட்டில் வைத்துவிடுவார்கள். பிறகு சாமி கும்பிட்டு, அப்பா எல்லோரையும் கூப்பிட்டு தலையில் எண்ணைய் வைத்து, சீக்கிரம் குளிக்க சொல்வார்கள். எல்லோரும் சுடு தண்ணிக்கு அடித்துக்கொள்வோம். எல்லாரும் குளித்து முடித்து புது டிரஸ் போட்டு, சாமி கும்பிட்டு உடனே வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடுவேன் இரண்டு விசயத்திற்காக, ஒன்று, தீபாவளி காலை சாப்பாடு எப்போதும் என் நண்பன் வீட்டில்தான், அதற்காக. பிறகுதான் வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிடுவேன். நண்பனின் அம்மா ஒரு தீபாவளி லேகியம் தருவார்கள். அதை சாப்பிட்டால் எவ்வளவு ஸ்வீட் சாப்பிட்டாலும் வயிற்றுக்கு ஒரு கெடுதலும் வராது.

இரண்டாவது விசயம் புது டிரஸை போட்டுக்கொண்டு நம்ம ஆளிடம் காமிப்பதற்கு!. அவங்க பார்க்கிறாங்களோ இல்லையோ அவங்க வீட்டு பக்கம் சைக்கிளிலோ அல்லது பைக்கிலோ...........ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்.... எல்லாம் ஒரு கனவா போச்சு.

இன்னும் தீபாவளிக்கு ஒரு வாரம்தான் இருக்கு. இன்று காலை வீட்டைவிட்டு வெளியே வருகிறேன். ஒரு ஈ காக்கா இல்லை. தீபாவளி வருவதற்கான ஒரு அறிகுறி இல்லை. என்ன செய்வது இருப்பது தமிழ் நாட்டில் இல்லையே? மனதிற்குள் ஒருவித சோகம். காணாமல் போன அந்த சந்தோச நாட்கள் வந்து வந்து போகின்றன.

இத்தனை வருசமா எப்படியாவது தீபாவளிக்கு வீட்டிற்கு போய் விடுவேன். இந்த முறை போக முடியாத சூழல். அதனால்தான் இந்த புலம்பல். அப்படியே போனாலும், பழைய சந்தோசம் வருவதில்லை. சந்தோசத்தை மட்டுமே அள்ளிக்கொடுக்கும் அப்பா இல்லை. அக்காக்களும், தம்பிகளும், சொந்தங்களும் - ஏதாவது பிரச்சனைகளில் சந்தோச நாட்களை சந்தோசமாக ஏற்பதில்லை.

நான் அப்படி இல்லை.

சந்தோசப்பிரியன். பிள்ளைகள் சந்தோசத்திற்காகவாவது நாம் சந்தோசமாக இருக்க வேண்டும் இல்லையா?

Oct 27, 2010

நானும் சிக்ஸ் பேக்ஸ் ABSம்!!!



நான் சிறு வயதிலிருந்தே உடல் நிலையில் அதிக கவனம் செலுத்துபவன். நிறைய கிரிக்கட் விளையாடியதாலும், எப்போதுமே விளையாட்டு மைதானத்திலேயே இருந்ததாலும் கல்லூரி காலம் வரை 'சுள்ளான்' பட தனுஷ் போல ரொம்ப சிலிம் ஆக இருந்தேன். எப்போது வேலை கிடைத்து, வீட்டை விட்டு வெளியில் வந்து 'அந்த' பேச்சுலர் வாழ்க்கை ஆரம்பித்ததோ அப்போது ஆரம்பித்தது பிரச்சனை. அதிக சந்தோசம் காரணமா இல்லை அதிக சாப்பாடு காரணமா இல்லை அதிக பேச்சிலருக்கே உரித்தான பழக்க வழக்கம் காரணமா தெரியவில்லை (என்ன பழக்க வழக்கம் என்பது படிப்பவர்களின் சாய்ஸுக்கு விட்டுவிடுகிறேன்) வயிற்றின் அளவு மட்டும் 29லிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெரிதாகி 34 ஆகிவிட்டது. இது ஒன்றும் அதிகம் இல்லைதான்.

ஆனாலும், ரஜினி, விஜய் மற்றும் சூர்யாவை பார்க்கும்போது எல்லாம் பொறாமையாக இருக்கும். நாம் ஏன் நம் வயிற்றை கவனிக்கவில்லை என்று தோன்றும். இந்த வயதில் நடிகர் ஷாருக்கான் அமெரிக்கா போய் உடலை அழகாக்கி சிக்ஸ் பேக்ஸுடன் வந்தவுடன், என் ஆவலும் அதிகரித்தது. 14 வருடமாக ஜிம் சென்று வந்தாலும், உடம்பின் அனைத்து பாகங்களும் சரியாக ஒரு அளவோடு இருந்தாலும், வயிறு மட்டும் ஏறவும் இல்லை, இறங்கவும் இல்லை. பல முறை முயற்சி செய்தேன். அதிகமாக சிட் அப்ஸ் மற்றும் அனைத்துவிதமான பயிற்சிகளும் செய்தாலும், வயிற்றை மட்டும் குறைக்கவே முடியவில்லை.

இரவு உணவை குறைக்கச் சொன்னார்கள். ஐந்து இட்லியிலிருந்து மூன்றாக குறைத்தேன். வெள்ளை முட்டை சாப்பிட சொன்னார்கள். தினமும் காலையில் இரண்டு, இரவில் இரண்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். அவர்கள் சொன்ன அனைத்தையும் செய்து பார்த்தேன். சிக்ஸ் பேக் வருவதற்கு பதில் ஒரே பேக் சற்று பெரிதானது. இதற்கு இடையில் என் பெண் வேறு,

"என்ன டாடி இது? தினமும் ஜிம்முக்கு போறீங்க. வயிறு மட்டும் அப்படியே இருக்கிறது?" என்று கிண்டல் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டாள்.

இந்த நிலையில் என் மலேசிய நண்பன் ஒருவன், என்னுடன் ஜிம்மில் வொர்க் அவுட் செய்பவன், மாலை ஜிம் செய்வதற்கு பதில் இரவில் செய்ய ஆரம்பித்தான். ஏனென்றால், அவன் ஷிப்ட் முறையில் வேலை பார்ப்பவன். அவன் சமீபத்தில் ஒரு நாள் மாலையில் ஜிம்முக்கு வந்தான். அவனை பார்த்தவுடன் என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. 34 இன்ச் இருந்த அவன் இடுப்பு இப்போது 30க்கு வந்துவிட்டது. நெஞ்சுக்கு கீழ் இடுப்பு உள்ளதா இல்லையா என்றே தெரியவில்லை. ஆறு மாதத்தில் எப்படி இந்த மாற்றம்? அவனிடம் கேட்டேன். அவன் சொன்னது என்னவென்றால், சிக்ஸ் பேக் அவ்வளவு சாதாரணம் அல்ல. அதற்கு கீழ் கண்ட முறையை தினமும் கடை பிடிக்க வேண்டும்:

01. காலையில் வேகமான நடை பயிற்சி அல்லது ஜாகிங் அல்லது ட்ரெட் மில்லில் கார்டியோ நடை பயிற்சி.

02. மாலையில் ஜிம்மில் முதலில் அனைத்து பாகங்களுக்கும் வொர்க் அவுட் (தினமும் ஒரு பாகத்திற்கும் செய்யலாம். ஒரு நாள் பைசப், ஒரு நாள் ட்ரைசப், ஒரு நாள் செஸ்ட் என்று)

03. கடைசியில் ABS

04. ஒரு நாளைக்கு சிறிது சிறிதாக ஆறு முறை சாப்பிட வேண்டும்.

05. காலையில் இரண்டு வெள்ளை முட்டை + ஒரு இட்லியோ அல்லது கோதுமை கலந்த பிரட்டோ + சாலட்

06. மதியம் கொஞ்சம் அரிசி சாதம் + கோழியின் நெஞ்சு கறி + ஒரு பீஸ் மீன்+ சாலட்

07. இரவில் அரிசி உணவு அதாவது கார்போ ஹைட்ரேட் உணவு சாப்பிடக்கூடாது. தூங்குவதற்கு இரண்டு மணிநேரத்துக்கு முன்பே சாப்பிட்டு முடிக்க வேண்டும்.

08. மற்ற இடைப்பட்ட நேரங்களில் பழங்களோ அல்லது காய்கறிகளோ சாப்பிடலாம்.

09. தேவை என்றால் ப்ரோட்டின் சப்ளிமெண்ட் சாப்பிடலாம். இல்லை வெள்ளை முட்டை எண்ணிக்கையை அதிகரித்துக்கொள்ளலாம்.

10. எண்ணையில் வறுத்த பொறித்த எதையுமே சாப்பிடக்கூடாது.

அவன் சொன்னதை கேட்டதிலிருந்து எனக்கும் ஆசை வந்து தினமும் கடை பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். நான் மீன் சாப்பிடுவது கிடையாது. தினமும் கோழிக்கறியும் சாப்பிட முடியாது.

முடிந்த வரை கடைப்பிடிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். என்ன ஒன்று,

எனக்கு என்னவெல்லாம் பிடிக்குமோ அது எதையும் சாப்பிட முடியவில்லை.
எனக்கு என்னவெல்லாம் பிடிக்காதோ அதை சாப்பிட வேண்டியுள்ளது.

இப்படி நான் கஷ்டப்படுவதை பார்த்து என் வீட்டில் என்னைப் பார்த்து கேட்ட கேள்வி:

" அப்படி சிக்ஸ் பேக் வந்து என்னத்தை சாதிக்க போறீங்க?"

ஆமால்ல, என்னத்தை சாதிக்கப்போறேன்!!!

பின் குறிப்பு:

01. சிக்ஸ் பேக் வந்தவுடன் இப்போ இருக்கும் அனைத்து பேண்ட்களையும் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.

02. நான் கூடிய விரைவில் சிக்ஸ் பேக் பெற நண்பர்களின் ஆலோசனைகள் வரவேற்கப்படுகின்றன.

Oct 19, 2010

காதலித்தே ஆக வேண்டும்?

"அம்மா விசயம் தெரியுமா? அந்த கோடிவீட்டு கோமளா இல்ல. அவ பக்கத்துவீட்டு ராமுவ இழுத்துட்டு ஓடிட்டாளாம்" - பக்கத்துவீட்டு அம்மா.

"என்னைக்கு அக்கா?" - எங்கள் வீட்டில்.

"நேத்து ராத்திரி"

அதன் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து ஊருக்கு வந்த அவர்கள் இருவரையும் ஊரில் சேர்க்கவே இல்லை. அவர்கள் பட்ட கஷ்டங்கள் கொஞ்சம் நஞ்சம் அல்ல.

இது நடந்தது 20 வருடங்களுக்கு முன் எங்கள் கிராமத்தில்.

நான் கல்லூரி படிக்கையில் இது போல் சிலர் ஓடிப்போனார்கள். வெகு சிலரே குடும்பத்துடன் சேர்ந்து வாழந்தார். ஓடிபோய் திருமணம் செய்து கொண்ட நிறைய நண்பர்களின் வாழ்க்கை சரியாக அமையவில்லை. சொந்த குடும்பத்தின் ஆதரவு இல்லாமல் அவர்கள் பட்ட வேதனையை நான் கண்கூட பார்த்திருக்கிறேன்.

அதில் ஒரு நண்பனின் தங்கை கல்யாணத்திற்கு முன்பே கர்ப்பம். அதனால் அவர்கள் பட்ட அவமானம் நிறைய. நல்ல வேளை காதலித்தவனே அவளை கல்யாணம் செய்து கொண்டான். என்னதான் ஆதாம் ஏவாள் காலத்திலிருந்தே காதல் இருந்தாலும், நாங்கள் படிக்கும் காலங்களில் நம் தமிழ்நாட்டில் காதல் கல்யாணம் என்பது கனவில் மட்டுமே சாத்தியாமாயிருந்தது.

காதலித்தவர்களையும், காதல் கல்யாணம் செய்தவர்களையும் எதிரிகளாகவே அந்த குடும்பத்தினர் பார்த்தனர். ஏகப்பட்ட வெட்டு குத்து காதல் கல்யாணங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்.

அந்த மாதிரி நிகழ்ச்சிகளை பார்த்ததினாலேயே, "யாரையும் இழுத்துக்கொண்டு ஓடக்கூடாது" என்று முடிவு எடுத்திருந்தேன். இழுத்துக்கொண்டு ஓடும் அளவிற்கு யாரும் என்னிடம் இருந்திருக்கவில்லை என்பது வேறு விசயம்.

காதல் திருமணம் தப்பு என்றோ இல்லை அம்மா அப்பா பார்த்து ஏற்படுத்தி தரும் குடும்ப வாழ்க்கைத்தான் சிறந்தது என்றோ நான் வாதிட விரும்பவில்லை. அது அவரவர்கள் மன நிலையை பொறுத்தது.

நான் இங்க சொல்ல வந்த விசயம் என்னவென்றால், அப்போது எல்லாம் காதலர்கள் ஒரு வித பயத்துடனும், குடும்பத்தாருக்கு பயந்தும் காதலித்து வந்தார்கள். அதுவும் அனைத்து பெண்களும் ஆண்களும் காதலித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்திலும் வாழ்ந்ததாக நினைவில்லை.

சிறுவயதில் இருக்கும் ஒருவித இனக்கவர்ச்சி அனைவருக்குமே இருந்திருக்கும். அதிலிருந்து யாரும் தப்பிவிட முடியாது. இங்கு மலேசியாவில் 95% காதல் கல்யாணம் தான். அதனால் இங்கு எதுவுமே எனக்கு வித்தியாசமாக தெரியவில்லை. ஆனால், தமிழ் நாட்டில் நம் மக்கள் தெளிவாக இருந்தாலும் இந்த டிவி சேனல்கள் அவர்களை சும்மா இருக்க விடமாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

சன் மியூசிக் சேனலின் 'அன்பே அன்பே' நிகழ்ச்சியை பார்த்தால் வேதனையும் கவலையுமே அதிகரிக்கிறது, அது காதலர்களுக்கான நிகழ்ச்சியாம். அனைத்து காதலர்களுக்கும் கேள்வி என்ற பெயரில் ஏதாவது ஒரு கண்றாவியை தினமும் கேட்கிறார்கள். அதற்கு ஆண்களும் பெண்களும் சொல்லும் பதில்கள் அதைவிட கொடுமை.

ஏதோ எல்லோரும் காதலித்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்பது போல் இருக்கிறது அந்த நிகழ்ச்சி. காதல் தவறு என்று சொல்லவில்லை. சரியான வயதில் சரியான நபர்களை காதலித்து கல்யாணம் செய்தால் பரவாயில்லை. ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்பவர்கள் பேசுவதெல்லாம் அந்த அளவு ஒரு புரிதலுடன் பேசுவதாக தெரியவில்லை.

சிறு பெண்கள் கூட இந்த நிகழ்ச்சியை பார்த்து கெட்டு போவதற்கு நிறைய சாத்தியக்கூறுகள் உண்டு. காதலைப் பற்றி பேச பயந்த காலம் போய் இப்போது பொது ஊடகத்தில் தன் காதலைப் பற்றி பெண்கள் தைரியமாக பேசுவதை பார்த்தால் வேதனையாக இருக்கிறது.

'சுறா' படத்தின் ஒரு காட்சி அன்று சன் டிவியில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். அதில் தமன்னா விஜயை பார்த்து (விஜயை பார்க்கும் இரண்டாவது காட்சியிலெயே) தன் காதலை சொல்லுவார்.

அந்த காட்சியைப் பார்த்த என் ஆறு வயது பையன் கேட்ட கேள்வி,

"என்ன டாடி இவ்வளவு சீக்கிரம் " I Love You" சொல்லிட்டாங்க?

பதில் சொல்ல முடியாமல் குழம்பிப்போனேன்.

Oct 13, 2010

கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டும்?

ஒரு நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரியாக இருப்பவர்கள் மிகுந்த பொறுப்புடனும், நல்ல திறமையுடனும் இருக்க வேண்டும். அதை விட முக்கியம் எல்லோராலும் மதிக்கப்பட வேண்டும். எல்லோருக்குமே பிடித்தவராக ஒரு பாஸ் இருப்பது மிகவும் கஷ்டம். இருந்தாலும், மெஜாரிட்டி ஊழியர்களுக்கு அவரை பிடித்திருக்க வேண்டும். இரண்டு வகையான பாஸ்கள் இருக்க வாய்ப்புண்டு. சில பேர் மிகுந்த கடுமையுடன் இருப்பார்கள். சிலர் சாந்தமாக இருப்பார்கள். இவர்கள்தான் சிறந்தவர்கள் என்று இருவகையான பாஸ்களையும் நாம் சொல்ல முடியாது.

சில பேர் எப்போதும் திட்டி வேலை வாங்குவார்கள். ஆனால், உள் மனதில் நல்லவர்களாக இருப்பார்கள். ஊழியருக்கு ஒரு கஷ்டம் என்றால் உடனே ஓடிப் போய் உதவுவார்கள். சிலர் சாந்தமாக பேசுவார்கள், ஆனால், சுயநலம் மிக்கவர்களாக இருப்பார்கள். முதலாளிகளைப் பொருத்தவரை அவர்கள் நிறுவனம் நன்றாக ஓடினால் போதும். அதிகமாக உள் விசயங்களில் தலையிட மாட்டார்கள். தலையிடவும் கூடாது. அப்படி எல்லா விசயங்களிலும் தலையிட்டால், மேல் அதிகாரியால் சரியாக வேலை செய்ய முடியாது.

சமீபத்தில் எனக்குத் தெரிந்த ஒரு நிறுவனத்தில் ஒரு அதிகாரி இருந்தார். அப்படி ஒன்றும் பெரிய கல்வித் தகுதியோ இல்லை மிக பெரிய அறிவாளியோ கிடையாது. ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அதிர்ஷ்டம் காரணமாக அந்த பதவி அவருக்கு கிடைத்தது. அப்படி அந்த பதவி கிடைத்ததும் அவரை கையில் பிடிக்க முடியவில்லை. தலை கால் புரியாமல் ஆடினார். அவர் வைத்ததுதான் சட்டம் என்று ஆனது.

தனக்கு மட்டும்தான் எல்லாம் தெரியும், உலகில் உள்ள மற்ற அனைவரும் முட்டாள் என்ற எண்ணம் கொண்டவர். சரி, அப்படி ஏதாவது அவரால் கம்பனி பயன் அடைந்ததா என்றால் அதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் ஆரம்பிப்பார். எதையும் முடிக்க மாட்டார். Totally Disorganised Person.

யாராவது சிறு தவறு செய்தாலோ அல்லது அவர் சொல்வதை சரியாக கேட்காவிட்டாலோ, சம்பந்தப்பட்ட நபரை அவர் மேனேஜராக இருந்தாலும் அனைத்து தொழிலாளிகள் முன்னிலையில் திட்டி அவமானப்படுத்துவார். அனைவரும் அவரின் திட்டால் கூனி குறுகி போய்விடுவார்கள், பல நேரத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்னிடம் அவரைப் பற்றி சொல்வதுண்டு. சிலர் அவரை அடிக்கும் அளவிற்கு ஆத்திரப்பட்டார்கள். ஆனால் அவரின் நல்ல நேரம் அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.

இதை அறிந்த நான், ஒரு நாள் அவரிடம் கேட்டேன், 'இப்படி அனைவரின் முன்னிலையிலும் திட்டுகின்றீர்களே? இது நியாயமா? ஏன் உங்கள் அறைக்கு கூப்பிட்டு புத்தி சொல்லலாம் இல்லையா?"

அவரின் பதில் என்ன தெரியுமா?

"அப்படி அனைவரின் முன்னிலையில் திட்டினால்தான், அவர்கள் அதை நினைத்து இனி தவறு செய்யமாட்டார்கள்"

என்னால் இந்த பதிலை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அனைவருக்கும் மனம் ஒன்றுதான். எல்லோரும் விரும்புவது அன்பை மட்டும்தான். ஏதோ சில காரணங்களால், சிலர் மேல் அதிகாரிகளாகவும், சிலர் சாதாரண ஊழியர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். அதற்காக அவர்களை அடிமைகள் போல் நடத்தலாமா? அவர்கள் மனம் என்ன பாடுபடும்?

அப்படிப்பட்ட அந்த நபர் சமீபத்தில் வேலையை விட்டு வேறு கம்பனிக்கு சென்றார். அவருக்கு பிரிவு உபச்சார விழா நடந்தது. நானும் சென்றிருந்தேன். அப்போது அவர் ஊழியர்களிடம் பேசும்போது, "இவ்வளவு நாள் உங்களை ஏதேனும் திட்டி இருந்தால் என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்" என்றார்.

எனக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது. இவர் இருக்கும்வரை எல்லோரையும் திட்டுவாராம். போகும்போது ஒரே வார்த்தையில் மன்னிப்பு கேட்பாராம். உடனே அனைவரும் அவரை மன்னிக்க வேண்டுமாம். எந்த ஊர் நியாயம் அது? அத்தனை நாள் அவர்கள் பட்ட வேதனைக்கு என்ன பதில்?

எனக்கு சிறு வயதில் நடந்த ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு நண்பன் கோபத்தில் இன்னொருவரை, "போடாங்........." என்று அம்மாவை இழுத்து திட்டிவிட்டான். நண்பர்கள் அவனை கடிந்து கொள்ளவே அவன் அந்த நண்பனிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். பாதிக்கப்பட்ட அந்த நண்பன் அவனை மன்னிக்கவில்லை. என்ன செய்தான் தெரியுமா?

"போடா...................." என்று அவனைத் திருப்பி திட்டிவிட்டு அவனும் சிம்பிளாக ஒரு மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு போய்விட்டான்.

அவர் ஊருக்கு போனபின் என்னை தினமும் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தார். நான் ஒரு முறையும் அவர் போன்காலை அட்டண்ட் செய்யவில்லை. மற்ற நண்பர்களுக்காக, என்னால் இப்படி மட்டுமே என் கோபத்தை தீர்த்துக்கொள்ள முடிந்தது.

யாராக இருந்தாலும், அதிகாரிகளாகவோ அல்லது ஊழியர்களாக இருந்தாலும் அடுத்தவர்களை காரணம் இல்லாமல் திட்டாதீர்கள். கடும் சொற்களை உபயோகிக்காதீர்கள். எல்லோரிடமும் கூடிய மட்டும் அனபாக இருக்க பழகிக்கொள்ளுங்கள்.

அன்பாலும் காரியத்தை சாதிக்க முடியும்.

Oct 11, 2010

சிதைந்து போன நினைவுகள்! (பாகம் 2)

[என்னை நட்சத்திர பதிவராக தேர்ந்தெடுத்து என்னை அதிகம் எழுத வைத்த தமிழ்மணம் நிர்வாகிகளுக்கு என் இதயம் கனிந்த நன்றி.

எனக்கு பின்னுட்டுமிட்டு உற்சாகப்படுத்திய நண்பர்களுக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்]


இப்படியாக நானும் கீதாவும் முதலில் நண்பர்கள் ஆனோம். என்னதான் என் மனதை முழுவதுமாக கீதா ஆக்கிரமித்திருந்தாலும் நானும் அவளிடம் காதலிப்பதாகச் சொல்ல வில்லை. அவளும் என்னிடம் எதுவுமே சொல்ல வில்லை. ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

எங்களின் இதயப் பூர்வமான அன்பை இருவருமே பரிமாறிக்கொள்ளாததால் உலகம் இயங்காமல் அப்படியே நின்று விடுமா என்ன?வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டுதான் இருந்தது. வருடங்களும் கடந்து சென்றது. பின்பு என்று அவள் என் காதலியானாள்?? ம்ம் நினைவுக்கு வருகிறது. 19 வயதிலேயே என் தங்கைக்கு திருமணம் ஆனது. அவள் முதல் பிரசவத்துக்கு எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தாள்.

அவளைப் பார்ப்பதற்காக கீதாவும் என் வீட்டுக்கு அடிக்கடி வந்து சென்று கொண்டிருந்தாள். ஒரு நாள் மாலை அம்மாவும் அப்பாவும் ஒரு திருமணத்திற்காக வெளியூர் சென்றிருந்த நிலையில், கீதா என் தங்கையை பார்க்க சென்றிருந்த நேரத்தில், தங்கைக்கு பிரசவ வலி எடுக்க, கீதாதான் எனக்கு போன் பண்ணி விசயத்தைச் சொன்னாள். பிறகு அவசர அவசரமாக நான் ஆபிஸிலிருந்து கிளம்பி வீட்டிற்கு சென்று, இருவருமாக சேர்ந்து அவளை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து, பின்பு அனைவருக்கும் தகவல் சொல்லி, அவள் அழகான ஆண் குழந்தையை பெற்றெடுக்க, பிரசவ வார்டுக்கு வெளியே நின்றிருந்த என்னிடம் அந்த செய்தியை சொல்ல வந்த அவளை சந்தோசமாக நான் கட்டிபிடிக்க, அவளும் அதை ஏற்க, வீட்டில் அனைவரும் பார்த்து விட வெட்கத்துடன் விலகிச் சென்று விட்டாள்.

எல்லா சந்தோசத்திற்கும் முடிவு எழுதுவதற்காகத் தான் அந்த நாள் வந்தது என நினைக்கிறேன்.

அன்று மாலை நேரம். வீட்டில் எல்லோரும் கோவிலுக்கு சென்று இருந்தார்கள். யாரோ உள்ளே வருவது தெரிய பார்த்தால், கீதா. முதல் முறையாக எனக்குப் பிடித்த நீல நிறப் புடவையில்.

" ஹேய் கீதா, என்ன இந்த நேரத்துல. வீட்டுல யாரும் இல்லை"

" அதானல என்ன? அதான் நீங்க இருக்கீங்க இல்லை?"

இப்படியாக பேச ஆரம்பித்த நாங்கள் எந்த கணத்தில், எந்த நொடியில் "அந்த' தவறை செய்தோம் என எனக்குத் தெரியவில்லை. தனிமை காரணமா? இல்லை எங்கள் மனதில் ஏற்கனவே அந்த ஆசை இருந்ததா? தெரியவில்லை. எல்லாம் முடிந்த பிறகு இருவர் கண்களிலும் குற்ற உணர்ச்சி + கண்ணீர். நாங்கள் எங்களை சரி செய்வதற்குள் வீட்டில் அனைவரும் வந்து விட்டார்கள். அதன் பிறகு ஒரு அரை மணி நேரம் வீட்டில் இருந்து விட்டு சென்று விட்டாள்.

அதன் பின் அவள் என் வீட்டிற்கு வரவே இல்லை. அவள் வீட்டிற்கு செல்ல எனக்குப் பயம். சரியாக ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு வந்த அந்த செய்தி என் தலையை யாரோ சம்மட்டியால் அடிப்பது போல் இருந்தது. தங்கைதான் அந்த செய்தியை என்னிடம் சொன்னாள். அவள் அப்பாவிற்கு வேறு ஊருக்கு மாற்றல் வந்ததால் குடும்பமே ஊரை காலி செய்து விட்டு சென்று விட்டதாம். அந்த செய்தி தந்த பாதிப்பால் மிகவும் மோசமான மனநிலைக்கு தள்ளப்பட்டேன்.

ஏன் என்னிடம் சொல்லாமல் சென்று விட்டாள்? நான் என்ன தவறு செய்தேன்? நான் கல்யாணம் பண்ணும் முடிவில்தானே இருந்தேன்? குழப்பத்தில் தவித்தேன். தேடாத ஊரில்லை. கடைசி வரை அவளைக் கண்டு பிடிக்கவே முடியவில்லை. ஆனால், நான் ஏன் என்னை அன்று கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை? எப்படி நான் உணர்ச்சிகளை கட்டுப் படுத்த முடியாத சராசரி மனிதனானேன்? அந்த குற்ற உணர்ச்சி மட்டும் என் மனதை எப்போதும் அரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அதன் பிறகு இதோ இன்றுதான் அவளைப் பார்க்கிறேன். ஒரு வழியாக பக்கத்தில் சென்று அவளைப் பார்த்தவுடன்,

" நீங்க கீதா தானே"

" ராகவன்" என்றவள் கண்களில் கண்ணீர்த் துளிகள். எனக்கும்தான்.

எத்தனை வருடங்கள் கழித்து சந்திக்கிறோம். அதுவும் அந்த 'சூழலுக்கு' பின்? அவள் பேசிக் கொண்டே வர, நான் இமைக்காமல் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

பஸ் நின்றதும் என்னை அவள் வீட்டிற்கு கூப்பிட நானும் சென்றேன்,

அவள் வீட்டிற்குள் நுழைந்தவன் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டு, என்னென்னவோ அவளைக் கேட்க நினைத்து, வார்த்தைகள் வர மறுத்து, பிறகு ஒரு வழியாக சமாளித்து, சரி பரவாயில்லை கேட்டு விடலாம் என நினைத்து கேட்க ஆரம்பிக்கும் வேலையில், அவள் என்னிடம் பேச ஆரம்பித்தாள்,

" என் கணவர் பேங்க்ல பெரிய மேனஜரா இருக்கார். பிள்ளைங்க எல்லாம் மெட்ராஸ்ல இருக்காங்க. என் கணவர் ரொம்ப நல்லா என்னை பார்த்துக் கொள்கிறார். பிள்ளைகளும் அப்படியே. நான் ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கேங்க" என்று பேசிக்கொண்டே போனாள். என்னைப் பேசவே அவள் அனுமதிக்க வில்லை. ஏனோ எனக்கு அங்கு இருக்கப் பிடிக்க வில்லை. மனம் எல்லாம் பாரமாக இருந்தது.

"சரி, நான் வறேன்" என கிளம்புகையில் அவள் கேட்டாள்,

" உங்களுக்கு எத்தனை பிள்ளைகள்?"

" மொத்தம் நான்கு" என்று சொல்லி முடித்து வெளியில் வந்தேன். கல்யாணமே பண்ணாத எனக்கு எப்படி நான்கு குழந்தைகள் இருக்க முடியும்?
உலகமே வெறுத்துப் போய் விட்டது. சரி, நமக்குத்தான் திருமணம் ஆகவில்லை. அவள் கணவன், குழந்தைகளுடன் சந்தோஷமாக இருப்பாள், அந்தக் காட்சியை கண் குளிர பார்த்து வரலாம் என நினைத்துதான் அங்கே சென்றேன்.
ஆனால், அவள் தங்கியிருக்கும் இல்லம் யாரும் இல்லாதவர்கள் தங்கும் ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லம் என்பது எப்படி எனக்குத் தெரியாமலே போகும் என்று நம்பினாள் என்பதுதான் எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை.
அவள் என்னை விட்டு பிரிந்ததற்கு ஏதேனும் காரணம் இருப்பது போலவே, இதற்கும் காரணம் இருக்கக் கூடும். அந்தக் காரணங்களை ஒருவேளை எப்போதுமே நான் தெரிந்துக் கொள்ளாமல் போகலாம்.

Oct 10, 2010

சிதைந்து போன நினைவுகள்! (பாகம் 1)

[என்னை நட்சத்திர பதிவராக தேர்ந்தெடுத்து என்னை அதிகம் எழுத வைத்த தமிழ்மணம் நிர்வாகிகளுக்கு என் இதயம் கனிந்த நன்றி.

எனக்கு பின்னுட்டுமிட்டு உற்சாகப்படுத்திய நண்பர்களுக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்]


"உனக்கென்ன ஒரு பார்வை
ஓசியில் வீசிவிட்டு
செல்கிறாய்.
என் உள்ளமல்லவா வைக்கோலாய்
பற்றி எரிகிறது"

- கவிஞர் சுரதா.


ம். அவளேதான். கேட்டுவிடலாமா? வேண்டாம், அவளாக இல்லாது போகும் பட்சத்தில் பிரச்சனை வர வாய்ப்பு உள்ளது. என்ன செய்வது இப்போ? தலையே வெடித்து விடும்போல் இருந்தது. இப்படி புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் என் பெயர் ராகவன். நான் ஏன் இப்படி புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நீங்கள் அறிய என் கடந்த கால வாழ்க்கைக்குச் செல்ல வேண்டும். இருங்கள், அவள் பஸ்ஸில் ஏறப்போகிறாள். நானும் ஏறிக் கொள்கிறேன். இந்த பஸ் எங்கே போகிறது? அதுவா எனக்கு முக்கியம்? அவள் இந்த பஸ்ஸில் போகிறாள் அதுவல்லவா முக்கியம். ஒரு வழியாக பஸ்ஸில் ஏறி விட்டேன். எங்கே அவள்? தேடுகிறேன். அவளுக்கு எப்படியும் இடம் கிடைத்து விடும். ஆனால் நான் ஆண் அல்லவா? நின்று கொண்டு சென்றால் ஒன்றும் தப்பில்லையே? அவள் ஒரு வாறு இடம் பிடித்து அமரட்டும். அதற்குள் நான் உங்களுக்கு கடந்த காலத்தை சொல்லி விடுகிறேன்.

முதலில் அவளை எங்கே சந்தித்தேன்?. ஆம். இதே போல் ஒரு பஸ் பயணத்தில்தான். ஆனால் ஊர்தான் வேறு வேறு. இப்போது நான் வந்திருப்பது ஒரு வேலை விசயமாக சென்னைக்கு. ஆனால் அன்று எங்கள் ஊர் பஸ்ஸில். இன்னும் அவள் பெயரை உங்களுக்கு சொல்ல வில்லை பாருங்கள். அவள் கீதா. அருமையான பெயர். அப்போது பத்தாவது வகுப்பு பரிட்சை நடந்து கொண்டிருந்தது. பஸ் முழுவதும் கும்பல். எங்கள் ஊரில் இருந்து திருச்சிக்கு நான் படிக்கும் பள்ளி செல்ல ஒரு மணி நேரம் பஸ்ஸில் செல்ல வேண்டும். 8.30 மணி பஸ்ஸை விட்டால் பரிட்சை ஹாலுக்கு சரியான நேரத்தில் செல்ல முடியாது. இந்த பஸ்ஸில் எப்போதுமே கும்பல்தான். நான் பஸ் படிக்கட்டில் நின்று கொண்டிருந்தேன். பஸ் கிளம்பியது. யாரோ ஓடி வருவது போல் தெரிய பஸ்ஸை நிறுத்தச் சொன்னேன். ஒரளவு பஸ் மெதுவாக சென்று கொண்டிருக்கும் போதுதான் அவளைப் பார்த்தேன். என் கையைக் கொடுத்து பஸ்ஸில் ஏற்றி விட்டேன். அவளை மெல்ல படிக்கு மேலே அனுப்பினேன்.

" தேங்ஸ்" என்றாள்.

" ஏங்க இப்படி ஓடற பஸ்ல ஏறீங்க. கீழே விழுந்துட்டிங்கன்னா என்ன செய்யறது. கொஞ்சம் முன்னாடியே கிளம்பி வரக் கூடாது?"

அழுது விடுவாள் போல இருந்தது. அதற்கு மேல் நான் அவளை ஒன்றும் கேட்க வில்லை. எதையும் கேட்டுத் தொந்தரவு படுத்த விரும்பவில்லை. அழகான பெண்களை தொந்தரவுப் படுத்துவது எனக்கு எப்போதுமே பிடிப்பதில்லை. ஆனால் என் கண்கள் மட்டும் அவளை மேய்ந்தது. பச்சைக் கலர் பாவாடை மற்றும் வெளிர் நிற பச்சை சட்டை போட்டிருந்தாள். தலையை சரியாக வாராமல் குதிரை வால் போட்டிருந்தாள். தலை முடி கொஞ்சம் ஈரமாக இருந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் அவள் முடியின் ஈரம் கசிந்து அவள் ப்ளவுஸில் பட்டு அவளுடைய உள்ளாடையின் பட்டை லேசாக முதுகு வழியாக தெரிந்தது. பார்த்ததும் எனக்கு கோபமாக வந்தது. ஏன்? தெரியவில்லை. எனக்கு ஏன் கோபம் வர வேண்டும்? யாரோ ஒரு வயசான மாமா அவளையே வெறித்துப் பார்ப்பது போல் இருக்க அவளைக் கூப்பிட்டேன்.

" என்னங்க?" என்று கொஞ்சம் பயத்துடன் என்னைப் பார்த்தாள்.

" நாளையிலிருந்து தலை முடியை நன்றாக காய வைத்து பிறகு சடை பின்னி வா. உன் சட்டை பின்னால் நனைந்து....." அவள் முதுகை பார்வையால் காட்டி அந்த மாமாவையும் கண்களால் காட்டினேன். புத்திசாலி உடனே புரிந்து கொண்டாள். எப்படி முதல் முறை பார்க்கும் ஒரு பெண்ணிடம் இப்படி பேசினேன்? எனக்கே தெரியவில்லை. "ஏங்க" என்று முதலில் பேச ஆரம்பித்த நான், திடீரென "நீ" என ஒருமையில் பேச ஆரம்பித்தேன். ' ஏன் இந்த திடீர் அன்னியோயன்யம்?" எனக்குத் தெரியவில்லை.

பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கும் போது சிரித்துக் கொண்டே மீண்டும் ஒரு நன்றி சொன்னாள். அன்று முழுவதும் அவள் முகமே என்னை சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தது.

நான் காலை 7.30 மணி பஸ்ஸில் செல்வதுதான் வழக்கம். ஆனால் முதல் நாள் லேட்டானதால்தான் 8.30 மணி பஸ்ஸில் சென்றேன். அடுத்த நாள் காலை என்னையறியாமலே 7.30 மணி பஸ்ஸுக்கு செல்லாமல் லேட்டாக கிளம்பினேன். வீட்டில் என்னை எல்லோரும் ஆச்சரியமாக பார்த்தார்கள்.

" ஏண்ணா, இவ்வளவு லேட்டா போற? பரிட்சைக்கு லேட்டாகவா போறது" எட்டாவது படிக்கும் என் தங்கை கேட்டாள். அவளும் திருச்சியில்தான் படிக்கிறாள். ஆனால் அவள் டிரெயினில் போகிறாள். நானும்தான். இப்போது பரிட்சை என்பதால் பஸ்.

சரியாக 8.15 மணிக்கு பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு சென்றேன். அங்கு சென்றவுடன் திரும்பி திரும்பி பார்த்தேன்.

" குட் மார்னிங். யாரைத் தேடறீங்க?"

திரும்பினால் கீதா. " குட் மார்னிங்" என்று சொல்லி விட்டு அவளைப் பார்த்தேன். நன்றாக ஷேம்பு போட்டு குளித்த தலையில் அழகாக இரண்டு சடைப் போட்டு மல்லிகைப் பூ வைத்து ஒரு அழகான சின்ன தேவதை போல் இருந்தாள். பஸ் வந்து ஏறியதும்,

" தேங்க்ஸ்" என்றேன்.

" எதுக்கு?"

" நான் சொன்ன அறிவுரையை மதித்து அதன் படி வந்ததற்காக"

ஒரு வெட்கச் சிரிப்புடன் உள்ளே சென்றாள். அன்றுடன் எனக்குப் பரிட்சை முடிந்தது.

அதன் பிறகு எப்போது சந்தித்தேன்? ம்ம். ஞாபகம் வந்து விட்டது. அன்று ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை. என் தங்கை அம்மாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது காதில் விழுந்தது,

" அம்மா, என் பிரண்ட் ஒருத்தி இன்னைக்கு நம்ம வீட்டுக்கு வருகிறாள். அதனால் அவளுக்கும் சேர்த்து சமைத்து விடு"

இந்தக் காதில் வாங்கி அந்த காதில் விட்டு விட்டு வாசலுக்கு கிளம்பியவன் ஆச்சர்யத்தில் அதிர்ந்தேன். வாசலில் கீதா.

" ஹேய் நீ எங்க இங்க?"

" நீங்க எங்க இங்க?"

" இது என் வீடு"

" ஓ அப்ப நீங்க சுதா அண்ணனா?"

" ஓ அப்ப நீ சுதாவத்தான் பார்க்க வந்தியா?"

" பின்ன யாரைன்னு நினைச்சீங்க?" என்று அவள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் போதே என் தங்கை வந்து,

" வா வா கீதா. ஹேய் அண்ணா இது கீதா. என் கிளாஸ்மேட். என்னமோ முன்னமே தெரிஞ்சா மாதிரி பேசிட்டு இருக்க?"

" எனக்கு உங்க அண்ணாவை ஏற்கனவே தெரியும் சுதா. நான் சொன்னேன் இல்ல. அன்னைக்கு பஸ்சுல..."

" ஓ அது எங்க அண்ணாவா. அவன் எப்பவும் அப்படித்தான். பொண்ணுன்னா அப்படி இருக்கனும் அப்படி இருக்கனும்னு ஏதாவது சொல்லிக் கிட்டே இருப்பான்"

இப்படியாக நானும் கீதாவும் முதலில் நண்பர்கள் ஆனோம். என்னதான் என் மனதை முழுவதுமாக கீதா ஆக்கிரமித்திருந்தாலும் நானும் அவளிடம் காதலிப்பதாகச் சொல்ல வில்லை. அவளும் என்னிடம் எதுவுமே சொல்ல வில்லை. ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

- தொடரும்

Oct 9, 2010

மாதா, பிதா, குரு, திரு ஆர். பார்த்தசாரதி

அந்த ப்ராஜக்ட் முடிந்தவுடனேயே எனக்கு Accounts Officer ஆக பதவி உயர்வு கொடுத்தார். அவ்வளவு பெரிய நிறுவனத்தில் எத்தனையோ பேர் வேலை பார்க்க எனக்கு மட்டும் எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும் நிறைய அறிவுரைகளும், உதவிகளும் செய்திருக்கிறார். பிறகு எனக்கு படிப்படியாக பதவி உயர்வுகளை வழங்கினார். பின்பு Assistant Manager ஆக பதவி உயர்வு கொடுத்து அழகு பார்த்தார்.

1997ல் அக்கா திருமணத்தின்போது பணம் இல்லாமல் கஷ்டப்பட்டோம். அப்போது கம்பனியில் லோன் அப்ளை செய்தேன். கம்பனியின் பாலிஸிபடி மிக குறைந்த அளவு பணமே கிடைத்தது. அதனால் மனம் வாடி போய் உட்கார்ந்து இருந்தேன். இதை உணர்ந்த அவர் என்னை அவர் அறைக்கு அழைத்தார். பேண்ட்டிலிருந்து கட்டுகட்டாக தன் சொந்த பணத்தை எடுத்து கொடுத்தார். கம்பனியின் ரூல்ஸையும் மதிக்க வேண்டும் அதே சமயம் எனக்கும் உதவ வேண்டும் என்ற அவரது நல்ல எண்ணத்தை அன்றுதான் புரிந்து கொண்டேன். பிறகு நான் அந்த பணத்தை இரண்டு வருடங்கள் கழித்துதான் திருப்பிக்கொடுத்தேன்.

அதே போல் வீட்டில் தங்கைக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் இருந்தது. அந்த விசயம் எனக்குத் தெரியாமல் இருந்தது. சரியான அந்த சமயத்தில் என்னை புரோமோட் செய்து மலேசியாவிற்கு அனுப்பினார். என் மனைவியை செலக்ட் செய்வதில் நான் மிகுந்த குழப்பத்தில் இருந்த போது, அவர் மலேசியா வந்த தருணத்தில் என்னை அவரின் ஹோட்டல் ரூமுக்கு அழைத்து சென்று ஒரு மணிநேரம் அட்வைஸ் செய்தார். என் சந்தோசமான மணவாழ்க்கைக்கு அவரும் ஒரு காரணம். அதனால்தான் இன்றுவரை நான் அவரை ஒரு வாழும் கடவுளாகவே மதித்து வருகிறேன்.

ஒரு முறை கோலாலம்பூரில் நடந்த ஒரு பெரிய கான்பிரன்ஸுக்கு அவர் செல்வதாக இருந்தது. மொத்தம் 5 நாட்கள். திடிரென என்னை அந்த கான்பிரன்ஸுக்கு அனுப்பினார். அது ஒரு இண்டர்நேஷனல் கான்பரன்ஸ். வந்தவர்கள் எல்லோருமே CEO லெவல். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. மற்றவர்கள் பேசுவது எதுவும் எனக்கு புரியவில்லை என்றாலும், கம்பனி இவ்வளவு செலவு செய்திருப்பதால், மிகவும் கவனமாக அவர்கள் பேசுவதை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒரு வழியாக செமினார் முடிந்து கம்பனிக்கு வந்தேன்.

இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்த என் சேர்மன், என்னைக் கூப்பிட்டு,

"செமினார் எப்படி இருந்தது? பயனுள்ளதாக இருந்ததா?" என்று கேட்டார்.

நான் உடனே, "சார், அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் பேசியது எதுவுமே எனக்கு புரியவில்லை. எனக்கு அந்த அளவு ஆங்கில அறிவு இல்லை" என்றேன்.

அதற்கு அவர் என்ன பதில் கூறினார் தெரியுமா?

"நீ ஏன் அப்படி நினைத்து உன்னைத் தாழ்த்திகொள்கிறாய். ஆங்கிலம் என்பது ஒரு மொழி. அது அவர்களுக்கு தாய் மொழி. அதனால் அவர்கள் சரியாக பேசி இருக்கலாம். உனக்குத்தெரிந்த தமிழ் அவர்களுக்கு தெரியாது. அதே போல் நீ பேசுகிற ஆங்கிலமும், அவர்களுக்கு புரியாமல் இருக்கலாம் இல்லையா?' அதனால், உன்னுடைய ஆங்கில அறிவு கம்மி என்று எப்போதும் நினைக்காதே?"

என்ன மாதிரி ஒரு அறிவுரை பாருங்கள். அதுதான் எங்கள் சேர்மன் கம் MD திரு ஆர்.பார்த்தசாரதி.

இதற்காக நான் செய்தது எல்லாம் ஒன்றும் அதிகம் இல்லை. கடின உழைப்பு அவ்வளவுதான். இதோ 13 வருடங்கள் மலேசியாவில் இருந்துவிட்டேன். மொத்தம் 18 வருடங்கள் இந்த குரூப்பில் இருந்து விட்டேன். நான் சம்பாதித்த அனைத்து சொத்துகளுக்கும், செல்வங்களுக்கும், என் சந்தோச வாழ்க்கைக்கும் காரணம் என் சேர்மன் ஆர்.பார்த்தசாரதிதான். நண்பர்கள் சொல்வதுண்டு, "நீ வேறு கம்பனிக்கு சென்றால் இதை விட அதிகம் சம்பாதிக்கலாம்" என்று. இருக்கலாம். பணம் மட்டுமே சம்பாதிக்க முடியும். இந்த மாதிரி ஒரு அன்பான பாஸ் கிடைப்பாரா?

இதோ இப்போது கூட என் நீண்ட நாள் கனவான CFO பதவி கொடுத்து என்னை உயர்த்தி இருக்கிறார். அதனால்தான் சொன்னேன், தனியார் கம்பனிகளிலும் உண்மையாக உழைத்தோம் என்றால் எந்த உயரத்தையும் நாம் தொட முடியும். மக்கள் மத்தியில் தனியார் கம்பனி என்றால் மாடு மாதிரி உழைக்க சொல்வார்கள். ஆனால் அதற்குறிய சம்பளம் தர மாட்டார்கள் என்ற தவறான எண்ணம் உள்ளது. தனியார் கம்பனியாக இருந்தாலும் உண்மையாகவும், கடுமையாகவும் உழைத்தால் நிச்சயம் நாம் விரும்பியதை அடையலாம் என்பதை மீண்டும் இங்கே வலியுறுத்துகிறேன்.

ஆனால் நம் லட்சியமும், குறிக்கோளும் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். நல்ல முயற்சி எடுக்க வேண்டும். கிடைத்த வாய்ப்பை சரியாக பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். எண்ணம் நல்லவையாக இருக்க வேண்டும். கடுமையான உழைப்பும், தெளிவான சிந்தனையும் இருக்க வேண்டும். எப்போதும் ஒரு தேடல் நம் மனதில் இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தோமானால் தோல்வி நம்மை அண்டவே அண்டாது. தோல்வி நம்மிடம் தோல்வி அடைந்து விடும்.

என்னுடைய லட்சியம் இன்னும் முடிவடையவில்லை. இன்னும் சாதிக்க வேண்டும். சாதிப்பேன். சாதிப்பேன் என்றதும் உடனே யாரையும் கம்பேர் செய்து அப்படி என்ன சாதித்து விட்டாய் என கேட்காதீர்கள். சினிமா நடிகரையோ, பணக்கார நண்பர்களையோ தயவு செய்து கம்பேர் செய்யாதீர்கள். என்னை போல் அடிமட்டத்திலிருந்து வந்தவர்களோடு கம்பேர் செய்யுங்கள். அப்போதுதான் உண்மையான வெற்றி என்றால் என்னவென்று தெரியும். சாதாரணமாக லால்குடி டீக்கடையில் உட்கார்ந்து இருந்த நான் இன்று மல்டி நேஷ்னல் லெவெல் வங்கிகளின் CEO க்களிடமும் தாரளமாக பிஸினஸ் பேச முடிகிறது என்றால் என்ன காரணம்? கடினமான உழைப்பும், தெளிவான சிந்தனை மட்டுமே.

தயவு செய்து நான் எழுதியவைகளை, "இவன் தற்பெருமை அடிக்கிறான்'' என யாரும் கிண்டல் செய்ய வேண்டாம். என்னைப் போல் கிராமத்தில் இப்போதும் கஷடப்பட்டு படித்து முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் எவரேனும் இதை படிக்க நேர்ந்தால் அவர்களுக்கு என் எழுத்து ஒரு நம்பிக்கையை கொடுக்கும் என்ற நம்பிக்கையிலெயே இவைகளை நான் சொல்ல நேர்ந்தது.

Oct 8, 2010

என்னை செதுக்கிய சிற்பி திரு ஆர். பார்த்தசாரதி

வேலை தேட தொடங்கியபோதுதான் உணர்ந்தேன். என் லட்சியத்தை அடைவது ஒன்றும் அவ்வளவு சுலபம் இல்லை என்று. இரண்டு கம்பனிக்கு அப்ளை செய்தேன். ஒன்று பன்னாரி அம்மன் சுகர்ஸ், இன்னொன்று Breakes India Ltd. இரண்டிலுமே written test and Interview பாஸ் செய்துவிட்டேன். ஆனால் Group Discussionல் சொதப்பிவிட்டேன். ஏதாவது ஒரு டாபிக் கொடுத்து உரையாட சொல்வார்கள். என்னால் முடியாது. அப்படியே அவர்கள் பேசுவதையே பொறாமையாக பார்த்துக்கொண்டு இருப்பேன். ஏனென்றால் எனக்கு ஆங்கில அறிவு கிடையாது. நான் படித்த கிராமத்தில் எல்லாமே தமிழ்தான். நான் இங்கிலீஷ் மீடியத்தில் சேர்ந்ததே 9ம் வகுப்பில்தான். நான் பிஷப் ஹீபர் தெப்பக்குளத்தில் படித்தேன். அங்கு சேர்ந்த மாணவர்கள் எல்லாம் வெஸ்ட்ரி மற்றும் கேம்பியன் ஸ்கூலில் படித்தவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொள்வார்கள்.

எனக்கு அழுகையாக வரும். யாரும் என்னிடம் பேசமாட்டார்கள், எல்லாம் ஒரு மூன்று மாதம்தான். முதல் காலாண்டுத்தேர்வில் நான் எடுத்த மதிப்பெண்களை பார்த்தவர்கள் அவர்களாகவே என்னிடம் பேச ஆரம்பித்தார்கள். படித்து மனப்பாடம் பண்ணி பரிட்சை எழுதி நிறைய மார்க் வாங்கினேனே தவிர சரியாக என்னால் ஆங்கிலத்தில் உரையாட முடியாமலே போய்விட்டது. அதனுடைய கஷ்டம் வேலைத் தேடும்போதுதான் தெரிந்தது. இந்த காரணங்களால் அந்த இரு கம்பனியிலும் நான் தேர்வாகவில்லை.

அந்த சமயத்தில்தான் எங்கள் கம்பனிக்கு அப்ளை செய்தேன். மே மாதம் 15ஆம் தேதி 1992ல் நேர்காணலுக்காக முதல் முறையாக ராணிப்பேட்டை சென்றேன். பெர்சனல் மேனஜர் என்னைப் பார்த்து, அக்கவுண்ட் மேனேஜர் என்னைப் பார்த்து முடித்தவுடன், என்னை MDயை பார்க்க அனுப்பினார்கள். எப்படி இருந்தாலும் அவர் ஆங்கிலத்தில்தான் உரையாடப் போகிறார். நாம் அவ்வளவுதான் என நினைத்துக் கொண்டே அவர் ரூமை நெருங்கினேன்.

எங்கள் MD ஆர்.பார்த்தசாரதி பார்க்க உயரமாக ஈரோப்பியன் போல இருப்பார். அவரை பார்த்தவுடனே கை கால்கள் எல்லாம் நடுங்க ஆரம்பித்தன. கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு அமர்ந்தேன். ஆங்கிலத்தில் ஆரம்பித்த அவர் என் தடுமாற்றத்தை புரிந்து கொண்டு தமிழிலேயே கேள்விகள் கேட்க ஆரம்பித்தார். கடைசியில் ஒரு கேள்வி கேட்டார்,

"இவ்வளவு தகுதிகள் இருந்தும் ஏன் உனக்கு இன்னும் நல்ல கம்பனியில் வேலை கிடைக்கவில்லை?"

உடனே தயங்காமல் பதில் சொன்னேன்,

"எனக்கு இங்கிலீஷ்ல பேச தெரியாது சார். அதனால எல்லோரும் என்னை ரிஜக்ட் பண்ணுகின்றார்கள். ஆனாலும் என்னால் விரைவில் கற்றுக்கொள்ள முடியும். என்னுடைய லட்சியங்கள் எல்லாம் வேறு. அதை அடைய வேண்டும் என்றால் யாராவது வாய்ப்பு கொடுத்தால்தானே என்னால் முன்னேற முடியும்"

சிரித்துக்கொண்டே என்னை வெளியில் காத்திருக்கச் சொன்னார். ஒரு மணி நேரம் கழித்து என்னை உள்ளே கூப்பிட்டார். உள்ளே சென்றவுடன், என் கையில் ஒரு கடிதத்தை கொடுத்தார். என்ன என்று படித்தவுடன்தான் தெரிந்தது, அது என்னுடைய அப்பாயிண்மெண்ட் ஆர்டர் என்று. என்னை Assistant Accountant ஆக ஆபிஸர் கேர்டரில் தேர்வு செய்திருந்தார். நான் அடைந்த சந்தோசத்திற்கு அளவே இல்லை.

"All the Best" என்று சொல்லிவிட்டு 'எப்போது வேலையில் சேர முடியும்' என்று கேட்டார். நான், "என் வேலையை அப்படியே விட்டுவிட்டு வர முடியாது. அதனால் எனக்கு ஒரு மாதம் டைம் வேண்டும்" எனக் கேட்டேன். அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார். மிக சந்தோசமாக ராணிப்பேட்டையிலிருந்து இரவோடு இரவாக லால்குடி சென்றேன். அந்த இரவில் அப்பா எழுந்து, 'இண்டர்வியூ என்னாச்சு?" எனக்கேட்டார். நான் சஸ்பென்ஸாக இருக்கட்டும் என்று நினைத்து "காலையில் சொல்கிறேன்" என்றேன்.

உடனே அப்பாவின் முகம் மாறிவிட்டது. வேலை கிடைக்கவில்லை என நினைத்து விட்டார்போலும். அதனால் அவரை காக்க வைக்க விரும்பாமல் உடனே அப்பாயிண்ட்மெண்ட் ஆர்டரை காட்டினேன். அந்த இரவில் என் அப்பா அடைந்த சந்தோசத்திற்கு அளவே இல்லை. மொத்த குடும்பமே சந்தோசத்தில் மிதந்தது.

ஆனால் அடுத்த நாள் சிறு குழப்பம் ஏற்பட்டது. எப்போழுதோ இண்டர்வியூ அட்டண்ட் செய்த கம்பனியில் இருந்து வேலைக்கான லெட்டர் வந்தது. சம்பளம் இதைவிட 1500 ரூபாய் அதிகம். ஆனால் அப்பாவும், என் நண்பனும் அந்த கம்பனியில் சேரக்கூடாது, இந்த கம்பனியில்தான் சேர வேண்டும். ஏனென்றால் இப்போது கிடைத்திருப்பது Manufacturing Unit ஆனால் அது மார்க்கெட்டிங் கம்பனி என்று சொல்லி விட்டார்கள்.

பிறகு ஒரு வழியாக 13.06.1992 அன்று என் கம்பனியில் வேலையில் சேர்ந்தேன். சேர்ந்து ஒரு வாரம் கழித்து அப்பாவிற்கு போன் செய்தேன்,

"என்னப்பா திடீர்னு போன் செய்யற"

"ஒண்ணும் இல்லை அப்பா. ஒரு விசயம் சொல்லணும்"

"என்ன?"

"எனக்கு இந்த கம்பனி பிடிக்கலை. ரிஸைன் பண்ணலாமானு பார்க்கறேன்"

"ஏன்?''

"பிடிக்கலை அதான்"

"உடனே கிளம்பி வா பேசலாம். அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்காதே"

உடனே கிளம்பி ஊருக்கு சென்றேன். அப்பா என்ன காரணம் என விசாரித்தார். காரணம் ரொம்ப சிம்பிள். அப்போது எங்கள் அலுவலக்த்தில் நான் மட்டுமே இளைஞன். அனைவரும் நல்ல அனுபவஸ்தர்கள். கொஞ்சம் வயதானவர்கள். அதுவும் இல்லாமல் என்னால் உடனே அவ்வளவு பெரிய கம்பனியின் அக்கவுண்ட்ஸ் டிப்பார்ட்மெண்ட் வேலைகளை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. யாரிடமும் உதவி எதிர்பார்ப்பதும் கடினம். அவர்கள் எல்லோரும் என் சேர்மனின் அப்பா காலத்திலிருந்து எங்கள் கம்பனியில் வேலை பார்ப்பவர்கள்.

அப்பா எனக்கு நன்றாக எடுத்து புரியும்படி கூறினார். நீயாகதான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். விரைவில் எல்லோரும் திரும்பி பார்க்கும்படி உன் திறமையை வளர்த்துக்கொள். நான் வேறு மூன்று வருட பாண்ட் கொடுத்து இருந்தேன். அதனால் அரைமனதுடன் மீண்டும் ராணிப்பேட்டை வந்து சேர்ந்தேன்.

இந்த இடத்தில் எங்கள் MD ஆர்.பார்த்தசாரதியைப் பற்றி சொல்ல வேண்டும். மிக பெரிய புத்திசாலி. Master of All Subjects எனலாம். எந்த சப்ஜக்ட்டைப் பற்றி பேசினாலும் அதைப் பற்றி பேசுவார். நாம் எல்லாம் எதையாவது படித்தாலோ அல்லது பார்த்தாலோ உடனே மறந்துவிடுவோம். அவர் அப்படியே நினைவில் வைத்திருப்பார். 24 மணி நேரமும் கம்பனி பற்றிய சிந்தனையிலே இருப்பார். நான் குழப்பத்தில் இருப்பதை தெரிந்து கொண்டு, அவர் ஒரு நாள் என்னைக் கூப்பிட்டு நலம் விசாரித்துவிட்டு, சில புத்திமதிகள் சொன்னார். கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் பேசினார். அந்த ஒரு மணி நேர பேச்சுத்தான் என்னை அவருடன் 18 வருடமாக இணைத்து வைத்திருக்கிறது. பிறகு அதன்படி நடக்க ஆரம்பித்தேன். சில மாதங்கள் கழித்து நான் அவருடன் ஒரு ப்ராஜக்ட் விசயமாக வேலை பார்க்க வேண்டிய சூழல். தூக்கம் இல்லாமல் வேலை பார்த்தோம். இரவு முழுவதும் வேலை பார்த்தோம். நான் காலை 4 மணிக்கு சென்று 9 மணிக்கு வந்தேன். அவரோ 6 மணிக்கு வீட்டிற்கு சென்று 8 மணிக்கே வந்துவிட்டார். அந்த டெடிகேஷனை அவரிடமிருந்துதான் கற்றுக்கொண்டேன். கடின உழைப்பு என்றால் என்ன? எப்படி ஒரு விசயத்தை அணுகுவது? எப்படி அலசி ஆராய்ந்து முடிவு எடுக்க வேண்டும் எனபதையும் அவரிடம் இருந்துதான் கற்றுக்கொண்டேன்.

- தொடரும்

Oct 7, 2010

தன்னம்பிக்கையும், லட்சியமும்!

என்னதான் அப்பா நன்றாக படிக்க வைத்தாலும், பிள்ளைக்கு படிப்பில் ஆர்வம் இல்லை என்றால் என்ன செய்வது? நல்ல வேளை எனக்கு ஆண்டவன் அந்த கஷ்டத்தை கொடுக்கவில்லை. நான் முன்பே சொன்னதைப் போல தயவு செய்து இதை ஒரு தற்பெருமை பதிவாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். மக்கள் மத்தியில் தனியார் கம்பனி என்றால் மாடு மாதிரி உழைக்க சொல்வார்கள். ஆனால் அதற்குறிய சம்பளம் தர மாட்டார்கள் என்ற தவறான எண்ணம் உள்ளது. தனியார் கம்பனியாக இருந்தாலும் உண்மையாகவும், கடுமையாகவும் உழைத்தால் நிச்ச்யம் நாம் விரும்பியதை அடையலாம். அதற்காக என் வாழ்க்கையில் நடந்த சில சம்பவங்களை உங்களுக்கு சொல்லலாம் என நினைக்கிறேன்.

நான் முன்பே ஏதோ ஒரு இடுகையில் கூறியிருந்தது போல, பத்தாம் வகுப்பில் மிக அதிக மதிப்பெண்கள் எடுத்து இருந்தும் ஒரு பெண்ணின் மேல் உள்ள மோகத்தால் +2 வில் முதல் குரூப் எடுக்காமல் காமர்ஸ் குரூப் எடுத்தேன். அதனால் என்னால் பிகாம் தான் சேர முடிந்தது. இருந்தாலும் மிக நன்றாகவே படித்து முடித்தேன். எனக்கு சார்ட்டர்ட் அக்கவுண்டட் படிக்க வேண்டும் என்று மிகுந்த ஆசை. ஆனால், அதற்கு ஆர்ட்டிக்கல்ஷிப் பயிற்சிக்காக மூன்று வருடங்கள் யாராவது ஆடிட்டரிடம் வேலை செய்ய வேண்டும். அப்பாவிடம் கேட்டால், "நீ எப்போது ஆர்ட்டிக்கல்ஷிப் முடித்து, எப்போது CA முடித்து வேலைக்கு போவது? ஒரு வேளை CA முடிக்க முடியாமல் போய்விட்டால் மூன்று வருடம் வீணாக போய்விடும். நான் என் மூன்று பெண்களையும் போஸ்ட் கிரேஜுவேட் படிக்க வைத்துவிட்டேன். அதனால் நீயும் எம் காம் படி" என்று சொல்லி, என்னை கேட்காமலே அப்ளிகேஷன் வாங்கி என்னை எம் காம் சேர்த்துவிட்டார்.

வேறு வழி இல்லாமல், எம் காம் படிக்க ஆரம்பித்தேன். நன்றாக படித்து யுனிவர்சிட்டி ரேங்க் வாங்கினேன். அனைத்து பாடங்களிலும் யுனிவர்சிடியிலேயே அதிக மார்க் வாங்கி இருந்தாலும், கும்பகோணம் கல்லூரியிலிருந்து வந்த ஆசிரியர்கள் எங்கள் கல்லூரிக்கு மிக குறைந்த மார்க் ப்ராஜக்ட் பேப்பருக்கு வழங்கியதால் கோல்ட் மெடலை 5 மார்க்கில் தவற விட்டேன். ஆனால் யுனிவர்சிட்டி ரேங்க் சர்ட்டிபிகட் கிடைத்தது. படிப்பின் மேல் இருந்த வெறியால் கிடைத்த வேலைகளுக்கு செல்லாமல் ICWA படிக்க ஆரம்பித்தேன். இதற்கு நடுவே அப்பா ரிடையர்ட் ஆகிவிட்டார். அவர் வாங்கி கொடுத்த வேலையையும் ஒரே மாதத்தில் விட்டு விட்டேன். பிறகு மாமாவின் மூலம் பாண்டிச்சேரியில் உள்ள Protchem Industries India Ltd ல் Management Trainee ஆக வேலை செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஆனால் எனக்கு பிடிக்கவில்லை. காரணம் என்னுடைய தேடலே வேறு.

என் இலட்சியமே மிகப்பெரிய வொயிட் காலர் ஜாப் பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான். அதனால் அந்த வேலையையும் விட்டேன். அந்த சமயத்தில் அப்பா ரிடையர்ட் ஆகிவிட்டார். வீட்டில் பணக்கஷ்டம் ஆரம்பித்து விட்டது. அந்த சமயத்தில் நான் ICWA Inter முடித்துவிட்டேன். அதை வைத்துக்கொண்டு வேலை தேட ஆரம்பித்தேன். அப்பவும் அப்பாவோ அம்மாவோ என்னை ஒரு வார்த்தை திட்டியதில்லை. நான் MCOM படிக்க செலவழித்த உழைப்பை CAக்கு கொடுத்து இருந்தால் எப்போதோ முடித்திருப்பேன். என்ன செய்ய? அமையவில்லை. இருந்தாலும் என் குறிக்கோளிலிருந்து நான் சிறிதளவும் விலகவில்லை. அப்பாவிடம் அடிக்கடி சொல்வேன், 'நான் இப்போது தவற விடும் சம்பளத்தை எல்லாம் சேர்த்து வாங்கிவிடுவேன்" அந்த நம்பிக்கையிலிருந்து மட்டும் நான் மாறவே இல்லை.

என்னதான் யுனிவர்சிட்டி ரேங்க் எடுத்திருந்தாலும் அப்படி ஒன்றும் சரியான வேலை கிடைக்கவில்லை. அப்போதுதான் எங்கள் மாவட்ட எம் பியாக இருந்த திரு என்.செல்வராஜ் (தற்போதைய மந்திரி) ஒரு கம்பனி ஆரம்பித்தார். பெயர் RajaSelva Chemicals Pvt Ltd. அதில் Account Officer பதவிக்கு அட்வர்டைஸ்மெண்ட் வந்தது. அந்த பதவிக்கு ஏகப்பட்ட போட்டி. என்னுடைய அனைத்து திமுக நண்பர்களும் அப்ளை செய்தார்கள். எனக்கு கிடைக்க வாய்ப்பு இல்லை என நினைத்து அப்ளை செய்யாமல் இருந்தேன். பிறகு மற்ற நண்பர்களின் தூண்டுதலின் பெயரில் அப்ளை செய்தேன். என்ன ஆச்சர்யம்? சேர்மன் என். செல்வராஜ் கட்சி ஆட்களை எடுக்காமல் என்னை தேர்வு செய்தார். எல்லோருக்கும் கோபம்.

இப்படியாக நவம்பர் மாதம் 1990ல் Account Officer ஆக ரூபாய் 1000 சம்பளத்தில் வேலையில் சேர்ந்தேன். சின்ன கம்பனியாக இருந்தாலும் கடுமையாக உழைத்தேன். அப்போதுதான் படிப்பு வேறு அனுபவம் வேறு என்பதை புரிந்து கொண்டேன். எப்படி அக்கவுண்ட்ஸ் புத்தகங்களை எழுதவது என்பது கூட எனக்குத் தெரியாது. கம்பனி ஆடிட்டராக திரு கீர்த்திராஜன் என்பவர் இருந்தார். அவர்தான் எனக்கு எல்லாம் சொல்லிக்கொடுத்தார். அப்போது எல்லாம் கம்ப்யூட்டர் இல்லை. எல்லாமே கையால்தான் எழுத வேண்டும். தவறு செய்தால் எல்லாவற்றையும் மாற்ற வேண்டி இருக்கும். ஆடிட்டரை பார்க்க பல மணி நேரம் அவர் ஆபிஸில் காத்து இருப்பேன். அன்று அவர் எனக்கு சொல்லிக்கொடுத்ததை எல்லாம் இன்றும் என் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன். அவர் போல் ஒரு ஆசான் கிடைக்க நான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

அந்த கம்பனியில் வேலை பார்த்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட ஒரு சம்பவத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். கஸ்டம்ஸ் ஆபிஸில் ஏதோ ஒரு அப்ரூவல் வாங்குவதற்காக நானும், எங்கள் சேர்மன் என்.செல்வராஜும் அவர் காரில் கஸ்டம்ஸ் அலுவலகம் சென்றோம். அவர் அதற்கு முந்தைய வருடங்ள் வரை பாராளுமன்ற எம்.பியாக இருந்ததால், எல்லா அரசு அலுவலகங்களிலும் மிகுந்த செல்வாக்குடன் இருந்தார்.

கஸ்டம்ஸ் அலுவலகம் சென்று, சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரியிடம் பேச ஆரம்பித்தோம். ஏற்கனவே அந்த அப்ரூவலுக்கான நடைமுறைகள் எனக்கு தெரிந்து இருந்ததால், நான் இடைமறித்து, சேர்மனை பேசவிடாமல் நானே பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது நான் மிகக் குறைந்த வயதுடைய இளைஞன். அவர் பேசும்போது குறுக்கே பேசக்கூடாது என்ற அடிப்படை நாகரிகம் கூட எனக்குத்தெரியவில்லை. நான் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கவே, அவர் கோபமாகி,

"நீயே எல்லாவற்றையும் பேசுவதாக இருந்தால் என்னை எதற்கு கூட்டி வந்தாய்?" என்று கோபத்துடன் வெளியே சென்றுவிட்டார்.

பிறகுதான் என் தவறு எனக்கு புரிந்தது. மிகுந்த செல்வாக்குடன் இருந்தவர் அவர். அவரை பார்க்க கட்சி ஆட்கள் எப்போதும் ஒரு கும்பலாக அவர் வீட்டின் முன்னால் காத்துக் கிடப்பார்கள். ஆனால் நான் சர்வசாதாரணமாக அவர் வீட்டின் உள்ளே செல்வேன். அப்படிப்பட்டவருக்கு என்னால் கோபம் வந்துவிட்டதை நினைத்து வருந்தினேன். அன்றுதான் உணர்ந்தேன், முக்கியமான அலுவலக சந்திப்புகளின் போது.'தலை இருக்கும்போது வால் ஆடக்கூடாது' என்று.

மாத சம்பளம் வாங்கியவுடன் அப்படியே 1000 ரூபாயை அப்பாவிடம் கொடுத்து விடுவேன். தினமும் 10 ரூபாய் பஸ் செலவுக்கு கொடுப்பார் அப்பா. சந்தோசமாகத்தான் இருந்தேன். ஆனால், என் தேடுதல் அது இல்லையே? அங்கே வேலை பார்த்துக்கொண்டே ICWA Final யும் முடித்துவிட்டேன். பிறகு வேலை தேட ஆரம்பித்தேன். எனக்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு. ஒரு கம்பனியை விட்டு வெளியே வருவது என்றால், முதலில் அந்த கம்பனியின் முதலாளியிடம் சொல்வது என் வழக்கம். அந்த அடிப்படையில் சேர்மன் திரு என்.செல்வராஜை அவர் வீட்டில் சந்தித்தேன்,

"வேறு கம்பனிக்கு செல்லலாமா என நினைக்கிறேன். உங்கள் அறிவுரை தேவை" என்றேன்.

உடனே அவர், "நீ சொல்வதுதான் சரி. உன் படிப்புக்கு ஏற்ற வேலை இப்போது என்னிடம் இல்லை. நீ தாரளமாக வேறு கம்பனிக்கு அப்ளை செய்யலாம்" என்றார்.

மிக அருமையாக வந்திருக்க வேண்டிய கம்பனி. அவர் அப்போது திருச்சி மாவட்ட தி மு க செயலாளராக இருந்ததால், அதிக நேரம் கட்சிப்பணியில் ஈடுப்பட்டார். நான் கம்பனியை விட்டு விலகி வந்த சில வருடங்களில் அந்த கம்பனியையே மூடிவிட்டார்கள். எனக்கு அதில் கொஞ்சம் வருத்தம்தான்.

பிறகு என் வேலை தேடும் படலம் ஆரம்பமானது.

Oct 6, 2010

அப்பா என் அன்பு தெய்வம்.........! (பாகம் 2)

ஒரு முறை கல்லூரி படிக்கும்போது அப்பாவிடம் பேண்ட் சட்டை வாங்க பணம் கேட்டேன். அவர் கொடுத்த பணம் எனக்கு போதவில்லை. அதனால் அப்பாவிடம் சண்டை போட்டேன். "என் கிட்ட அவ்வளவு பணம் இல்லைப்பா?" என்றவர், நான் தொடர்ந்து பணம் கேட்கவே, என் நச்சரிப்பு தாங்காமல் வீட்டை விட்டு வெளியில் சென்று விட்டார். ஒரு மணி நேரம் கழித்து வீட்டிற்கு வந்தவர் நான் கேட்ட பணத்தை கொடுத்தார்.

அம்மாவிடம் கேட்டேன், " ஏதும்மா, அப்பாவுக்கு பணம்? முதலில் இல்லை என்றாரே?"

"எங்காவது கடன் வாங்கி வந்திருப்பார்" என்றார்கள்.

அடுத்து வந்த ஒரு நாளில், நான் புது ட்ரெஸ்ஸை போடலாம் என நினைத்து, ரூமிற்கு சென்று எடுக்க போகையில், அப்பாவை பார்க்கிறேன். அவர் பனியன் முழுவதும் ஓட்டை. அதை போட்டு வெள்ளை சைட்டை போட்டு ஆபிஸ் செல்கிறார். அப்பொழுது அவர் ஸ்பெஷல் தாசில்தாராக இருந்தார். அம்மாவிடம் கேட்கிறேன்,

"ஏம்மா, அப்பா ஒரு நல்ல பனியன் வாங்கி போட்டுக்கக் கூடாதா?''

"இதை, நீ பணம் பத்துலனு அப்பாட்ட சண்ட போட்ட பாரு, அப்ப கேட்டுருக்கணும்"

அதற்கப்புறம் அந்த சட்டை போடும்போதெல்லாம் அதே நினைவு. இன்று எத்தனை உடைகள், எத்தனை பனியன்கள்????

அப்பா எனக்குத் தெரிந்து எந்த ஊருக்கும் சுற்றுலாவோ இல்லை ஓய்வு எடுக்கவோ போனதில்லை. காலம் முழுக்க எங்களுக்காகவே உழைத்தார். ஒரு நல்ல உடை அணிந்ததில்லை. எல்லோவற்றையும் பிள்ளைகளுக்கே செலவழிப்பார். பிள்ளைகள் அனைவரையும் அதிகமாக படிக்க வைத்தார். படிப்புதான் உங்களுக்கு நான் வைத்து விட்டு போகும் சொத்து என்பார். உண்மைதான். அந்த படிப்பினால் மட்டுமே என்னால் வாழ்க்கையில் முன்னேற முடிந்தது.

எங்கள் கிராமத்தில் ஐந்தாவது வரைதான் வகுப்புகள் உண்டு. ஆறாவது படிப்பதற்கு லால்குடி வரவேண்டும். தினமும் ஐந்து அல்லது ஆறு கிலோ மீட்டர் நடக்க வேண்டி வரும். நான் கஷ்டப்பட கூடாது என்பதற்காக குடும்பத்தையே லால்குடிக்கு மாற்றினார். வாடகை வீட்டில்தான் குடி இருந்தோம். வீட்டு வாடகை கட்ட முடியாமல் பல வீடுகள் மாறி இருக்கிறோம்.

ஒவ்வொரு மாதமும் வீட்டு வாடகை கட்ட அவர் பட்ட பாடு இன்னும் என் நினைவில் வந்து போகிறது.

1997ஆம் ஆண்டு வரை வாடகை வீட்டில் குடி இருந்தோம். 1997ம் வீட்டிலிருந்து அத்தை கட்டிய வீட்டிற்கு குடிபுகுந்தோம். அப்பாவை எப்படியாவது சொந்த வீட்டில் குடி வைத்து அழகு பார்க்க வேண்டும் என்று எவ்வளவோ முயற்சித்தேன். கடைசிவரை சரியான வீடோ, இடமோ அமையவில்லை.

இன்று என்னிடம் மிகப் பெரிய பங்களா போன்ற வீடு உள்ளது. இன்னும் வீடுகள் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் என்ன பயன்? அதில் எல்லாம் இருந்து அனுபவிக்க என் அப்பா இல்லையே?

காலம் முழுவதும் கஷ்டத்தை மட்டுமே அனுபவித்தவர் சந்தோசத்தை அனுபவிக்காமலேயே போய் சேர்ந்துவிட்டார்.

என்னை மிகுந்த தன்னம்பிக்கை உள்ளவனாகவும், தைரியசாலியாகவும் வளர்த்த பெருமை அப்பாவிற்கே உண்டு. ஒரு சமயத்தில் நான் திசை மாறி செல்ல வாய்ப்புகள் அதிகம் இருந்தது. அறியாத வயது. எதையும் அனுபவித்து பார்க்க துடித்த வயது. எப்படியோ என்னைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டு என்னை நல் வழியில் ஈடுபடுத்தினார்.

எப்போதுமே அப்பா பையிலிருந்து அவருக்கு தெரியாமல் காசு எடுப்பது என் வழக்கம். அவ்வாறு எடுத்து நண்பர்களுக்கு எல்லாம் நிறைய செலவு செய்திருக்கிறேன். தவறு செய்கிறோம் என்ற குற்ற உணர்ச்சி இருந்த போது கூட தொடர்ந்து அந்த தவறை செய்திருக்கிறேன்.

தனுஷ் நடித்த 'பொல்லாதவன்' படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். அப்பா பையிலிருந்து தனுஷ் காசு எடுத்திருப்பார். அதை தெரிந்து கொண்ட அவர் அப்பா அன்று இரவு தனுஷை அடிப்பார். அப்போது தனுஷைப் பார்த்து சொல்வார்:

"நாளைக்கு உன் பையன் வளர்ந்து பெரியவன் ஆகி உன் பையிலிருந்து காசு திருடுவான் பாரு, அப்பத்தெரியும்டா அதோட வலி"

இந்த காட்சியைப் பார்த்த போது எனக்கு என் அப்பா நினைவு வந்தது. ஒரு நாள் செலவுக்கு பணம் எடுக்க பாக்கட்டில் தேடிய போது பணம் தட்டுப்படவில்லை. பொதுவாக அப்பா தூங்கும் போது எடுப்பதுதான் வழக்கம். நான் யோசித்துக்கொண்டு நின்ற போது ஒரு குரல்:

"டேய், சட்டை பையில இல்லை. மேஜைல வைச்சிருக்கேன் பார். எடுத்துக்கோ"

எனக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. அப்போ, இத்தனை நாள் நான் பணம் எடுத்தது தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருந்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு பிறகு நான் அவர் பையிலிருந்து காசு எடுப்பதையே நிறுத்திவிட்டேன்.

நான் கல்லூரி படிக்கையில் பணம் தேவை என்றால் அப்பாவிடம், 'புத்தகம் வாங்க வேண்டும். பணம் கொடுங்கள்" என்பேன். அவரும் படிப்பிற்கு என்றால் என்ன ஏது? எனக்கேட்காமல் பணம் கொடுப்பார். அந்த பணத்தை வாங்கி செலவு செய்வேன். அது எல்லாம் அப்போது எனக்கு தவறாக தெரியவில்லை. ஆனால், இப்போது வருந்துகிறேன்.

இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். என்னிடம் இருக்கும் அனைத்து நல்ல பழக்கங்களுக்கும் அப்பாதான் காரணம்.

ஒரு முறை பாழப்போன காதலில் சிக்கி பிரச்சனை பெரிதானபோது, என்னிடம் மிகவும் கண்டிப்பாக நடந்து கொண்டவர், அன்று இரவு நான் தூங்கியதாக நினைத்துக்கொண்டு, அம்மாவிடம் அவர் பேசிய வார்த்தைகள் இன்னும் என் நினைவில் உள்ளது,

"ஏண்டி, அப்படி யாருடி அது? என் பையனுக்கு பிடிச்ச அந்த பொண்ண ஒரு தடவை பார்க்கணும் போல உள்ளது. நீ பார்த்திருக்கியா? சின்ன பையனா இருக்காண்டி. இல்லாட்டி கூட பேசி பார்க்கலாம்"

அதுதான் அப்பா!

ஒரு சிறிய கம்பனியில் வேலையில் முதலில் சேர்ந்தேன். அந்த கமபனி MD அப்பாவுக்குத் தெரிந்தவர். சேர்ந்த ஒரு வாரத்தில் என்னைக் கூப்பிட்டு 50000 ரூபாய் பணத்தைக் கொடுத்து சேலத்தில் ஒரு இடத்தில் சேர்க்க சொன்னார். நான் வீட்டிற்கு வந்து அம்மாவிடம், ''எனக்கு பயமாக உள்ளது. இவ்வளவு பணத்தை எப்படி தனியாக சேலத்திற்கு எடுத்து செல்வது. எனக்கு இந்த வேலையே வேண்டாம்" என்று சொல்லிவிட்டு அன்று இரவே ஆபிஸ் சென்றேன். ஆபிஸிலேயே தூங்கி விட்டு, அடுத்த நாள் அதிகாலை சேலம் செல்வதாக ஏற்பாடு.

நான் ஆபிஸ் வந்து அன்று இரவு தூங்கி விட்டேன். அலுவலகம் இருந்தது மூன்றாவது மாடியில். ரிசப்ஸன் என்று ஒன்றும் அங்கே கிடையாது. காலையில் எழுந்து ஆபிஸ் கதவை திறந்தால், அந்த அலுவலக்த்தின் நுழைவாயிலில், செருப்புகள் போடும் இடத்தில் அப்பா உட்கார்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். அன்று இரவு வீட்டிற்கு சென்றவுடன், அம்மா நான் பேசியதை சொல்லி இருக்கிறார். உடனே இரவே புறப்பட்டு வந்து கூனி குறுகி அவர் அந்த சிறிய இடத்தில் படுத்து இருந்தது இன்னும் என் கண்களில் இருக்கிறது.

" ஏம்பா, வந்தோன காலிங் பெல்லை அடிக்க வேண்டியதுதானே? நான் வந்து உள்ளே கூட்டி போயிருப்பென் இல்லை"

" நீ துங்கி கிட்டு இருப்ப. உன்னை எதுக்கு தொந்தரவு செய்துகிட்டு அப்படினு நான் பெல் அடிக்கலை"

அதுதான் அப்பா!

எல்லோருக்கும் நல்ல குருவாய், தெய்வமாய், தோழனாய், கண்டிக்கும்போது வில்லனாய், அப்பா அமைவது மிகவும் அறிது.

எனக்கு அந்த பாக்யத்தை ஆண்டவன் அருளினான்.

Oct 5, 2010

அப்பா.........! (பாகம் 1)

எங்கள் ஊர் இடையாற்றுமங்கலம். அது வளஞ்சார் எழில் மிகு சீருர். விடாயாற்றிமங்கலம் என்ற பெயரும் அதற்குண்டு. அவ்வூரில் எங்கள் வீடு உழவர் பெருமக்கள் வாழும் நெடுந்தெருவில் நலங்கொழிக்கும் வலமனை.

எங்கள் தாத்தாவிற்கு அவரின் முதல் மனைவிமூலம் ஒரு பெண் மகவொன்று பிறந்து இறந்தது. பின்னர் குழந்தை இல்லாததால், முதல் மனைவியே எங்கள் தாத்தாவிற்கு விரும்பி இரண்டாம் திருமணம் செய்து வைத்திருக்கிறார். எங்க அப்பாவுடன் பிறந்தவர்கள் மொத்தம் ஒன்பது பேர். தாத்தா கஷ்டப்பட்டு அவர்களை வளர்த்து இருக்கிறார்.

என் அப்பா உ.நாராயணசுவாமி தெளிந்த சிந்தையோடு செயல்திறன் கொண்டவர். அறிவோடும் ஆற்றலோடும் உயரிய பண்புகளோடும் வாழ்ந்தவர். அரிய பணிகளையும் உரிய செயல்களையும் ஆற்றிப் பேரூர் மக்கள் பயனுறத் திகழ்ந்தவர். அவர் தன்முனைப்பில்லாது அடக்கத்தோடு ஆரவாரமின்றிப் பணி செய்து கிடந்தவர். அப்பணிகள் வெளியில் தெரியாத வேர்களைப் போன்று இருந்து மக்களுக்கு பயனளித்தவை.

அவரது வாழ்க்கை பேரூர் மக்களுக்கு என்றும் வழிகாட்டும் ஒளிவிளக்காகத் திகழ்கிறது. அவர் வாழ்க்கையை வள்ளுவம் வளப்படுத்தியது. அந்நெறியில் வாழ்ந்த முறையால், அவர் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தவர் ஆகிறார். ஊர் போற்ற வாழ்ந்து குடிபெருமையையும் அவர் உயர்த்தி ஓண்புகழ் பெற்றவர். இவ்வாறு அவரது ஏற்றத்திற்குக் களமாகும் மனநலத்தையும் இன நலத்தையும் குறிப்பிட்டுக்கூறுவது இங்கே பொருந்தும்.

அப்பா வேலைக்கு போன பிறகு அவருக்கு பெண் பார்த்திருக்கிறார் தாத்தா. அப்பாவிற்கு பெண்ணை பிடித்து விட்டது. ஆனால், தாத்தாவை அந்த வீட்டில் சரியாக மதிக்கவில்லையாம். அதனால் அந்த பெண் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கிறார். அப்பாவிற்கு தாத்தாவிடம் 'பெண் பிடித்திருக்கிறது' என்று சொல்ல பயம். உடனே அவர் கிளம்பி கோயம்புத்தூருக்கு கிளம்பி வேலைக்கு சென்றுவிட்டார்.

அப்பாவின் ஆசையை புரிந்து கொண்ட தாத்தா, அவருக்கு பிடித்த பெண்ணிற்கே திருமணம் செய்துவிட்டார். ஆனால், அப்பா என்ன செய்தார்? அவருக்கு பிடித்த பெண்ணை கல்யாணம் செய்து கொண்டு வந்துவிட்டு, தாத்தாவை அவர்கள் சரியாக மதிக்காத காரணத்தால், அம்மாவை கடைசிவரை அவர்கள் வீட்டிற்கு கூட்டிச் செல்லவே இல்லை. இது தவறு என்று எனக்கு இப்போது தெரிந்தாலும், அப்பா ஏன் அப்படி நடந்து கொண்டார் என நாங்கள் யாரும் அவரிடம் கேட்டது இல்லை. ஆனால், அம்மாவை நன்றாகவே வைத்திருந்தார். அப்பாவிற்கு முதல் மூன்றும் பெண் குழந்தைகள். தாத்தாவிற்கு பேரனை பார்க்க ஆசை. அந்த சமயத்தில் அம்மா மீண்டும் கர்ப்பம்.

அம்மா நிறைமாத கர்ப்பமாக இருந்த போது தாத்தாவிற்கு உடம்பிற்கு முடியவில்லை. தாத்தா அம்மாவை கூப்பிட்டு இந்த முறை உனக்கு ஆண் குழந்தைதான் பிறக்கும் என சொல்லிவிட்டு இறைவனிடம் சென்றுவிட்டார். அவர் இறந்த மூன்றாவது நாள் நான் பிறந்திருக்கிறேன். அதனால், அப்பா எனக்கு 'உலகநாதன்' என்று பெயர் வைத்துவிட்டார். எல்லோரும் தாத்தா பெயரை கூப்பிட சங்கட பட்டுக்கொண்டு வீட்டில் ரவி என கூப்பிட ஆரம்பித்தனர்.

தாத்தா இறந்த பிறகு முழுக்குடும்ப பொறுப்பும் அப்பாவிடம் வந்துவிட்டது. கஷ்டப்பட்டு அனைவரையும் கரை சேர்த்திருக்கிறார். அப்பா பட்ட கஷ்டங்களில் ஒரு சதவிகிதம் கூட நான் படவில்லை. எங்கள் கிராமத்திலிருந்து பல நாட்கள் 5 கிலோ மீட்டர் நடந்தே பஸ் ஸ்டாண்டு செல்வார். ஒரு சைக்கிள் வாங்க கூட காசு இல்லாமல் கஷ்டப்பட்டு இருக்கிறார். எந்த நிமிடம் நினைத்தாலும் என் மனம் கண் கலங்குகிறது.

அப்பா கஷ்டப்பட்டு அவர் தம்பி தங்கைகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொடுத்தார். அவரின் கடைசி தங்கைக்கு என் அப்பா திருமணம் செய்து வைத்த போது என் பெரிய அக்கா கல்யாண வயதை கடந்துவிட்டார். நினைத்துப்பாருங்கள், எவ்வளவு வேதனையை அவர் மனதில் சுமந்து இருப்பார் என்று!

அப்பா ஓய்வு எடுத்து நான் பார்த்ததே இல்லை. எப்போழுதும் உழைத்துக்கொண்டே இருப்பார். கலக்டர் உஜாகர் சிங் திருச்சி மாவட்ட கலக்டராக இருந்த போது, அவர் கையால் "மிஸ்டர் கிளீன்" என்ற அவார்டை வாங்கியவர் அப்பா.

கடின உழைப்பை அப்பாவிடம் இருந்துதான் கற்றுக்கொண்டேன். அப்பா ரொம்ப கண்டிப்பாக இருந்தவர். கஷ்டமான காலங்களில் கூட எங்களை கஷ்டப்படாமல் வளர்த்தவர். ஆனால், ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட் ஆன ஆசாமி.

ஒரு மிலிட்டரி ஆபிஸர் போல் நடந்து கொள்வார். எனக்கு நன்கு விவரம் தெரியும் வரையில் அவர் எனக்கு வில்லனாகத்தான் தெரிந்தார். அவர் மட்டும் வில்லன் போல் நடந்து கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால் நான் கெட்டு சீரழிந்து போயிருப்பேன்.

இரவு 9 மணிக்குள் வீட்டிற்கு வந்து விட வேண்டும். வர லேட் ஆனால், தெரு முனையில் நிற்பார். வரும்போது அவர் பார்க்கும் பார்வை என்னை சுட்டு எரிக்கும். இத்தனை வயது ஆகியும், இன்றும் இரவு 9 மணிக்கு மேலே வெளியில் இருந்தால் ஒரு படபடப்பும், பயமும் என்னிடம் இருக்கிறது. நானும் எவ்வளவோ முயன்றும் அநத உணர்வை தடுக்க முடியவில்லை.

அப்பாவைப் பற்றிய நினைவுகள் இன்னும் தொடரும்.......

Oct 4, 2010

வரலாறு முக்கியம்!

முதலில் என்னை இந்த வார நட்சத்திரப் பதிவராக தேர்வு செய்த தமிழ்மணம் நிர்வாகிகளுக்கு என் நன்றியினை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

இந்த ஏழு நாட்களில் என் முன்னேற்றத்திற்கு காரணாமாக இருந்த சிலரைப் பற்றியும், சில நல்ல அனுபவங்களையும் உங்களுடன் பகிர வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.

சில அனுபவ இடுகைகளை நான் எழுதுவதற்கு காரணம், யாருக்கேனும் என் அனுபவம் அவர்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேற உதவாதா? என்ற நல்ல எண்ணத்தில்தான்.

என்ன எழுதலாம்? என நினைக்கும்போதே உடனே மனதிற்குள் தோன்றிய ஒரே வார்த்தை "அப்பா". என்னை இந்த உலகிற்கு கொண்டு வந்த என் அப்பாவை பற்றி முதலில் எழுதுவதுதான் நன்றாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். நான் என் அப்பாவை பற்றி ஏற்கனவே சில இடங்களில் எழுதி இருந்தாலும், விட்டு போன பல விசயங்களை இங்கே உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். என் அப்பாவை பற்றி தினமும் கூட என்னால் எழுத முடியும். ஏனென்றால் அவ்வளவு விசயங்கள் என் ரத்தத்தில் கலந்து கிடக்கின்றன.

அதற்கு முன் என் பரம்பரை வரலாற்றைப் பற்றி சில விசயங்களை பதியலாம் என எண்ணுகிறேன். அதன் பிறகு அப்பாவைப் பற்றி. நான் ஏன் இதை எல்லாம் இங்கு எழுதுகிறேன் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். காரணம் இருக்கிறது. இந்த உலகத்தில் சுயசரிதை நூல்கள் எல்லாம் பிரபலமானவர்களிடம் மட்டும் இருந்தே வருகிறது. ஏன் என்னை போல் அடிமட்டத்திலிருந்து மேலே வந்தவன் சுயசரிதை எழுதக்கூடாதா? நான் சாதாரண நாட்களில் என் வலைப்பூவில் எழுதினால் தினமும் ஒரு 100 பேர் படிப்பார்கள். அதுவே நட்சத்திர பதிவராக இருக்கும்போது எழுதினால் அதிகம் பேர் படிப்பார்கள். அதுவே புத்தகமாக வந்தால், இன்னும் நிறைய பேர் படிப்பார்கள். அதற்கான சிறு முயற்சியாக கூட இது இருக்கலாம் இல்லையா?

அப்படி என் கதையை படிப்பதனால் யாருக்கு என்ன பயன்? ஏதேனும் பயன் இருக்காதா? என்ற ஆசைதான்.

எங்கள் மரபினரைக் குறித்த வாழ்க்கைச் செய்திகள் ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னைப் பழமை கொண்டவை.

இந்நாளில் விளங்கும் பிச்சாண்டார் கோயிலுக்கு அண்மையில் இருக்கும் கூத்தூரே எங்கள் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த இடம். அவர்கள் கலை நுணுக்கங்களோடு மர வேலைகள் செய்யும் கைவினைஞர்கள். அம்முன்னோர்கள் சீரோடும் சிறப்போடும் வாழ்ந்தவர்கள்.

அந்தக் கூத்தூரில் ஒருநாள் கூத்து ஒன்று, இங்குச் சொல்லுதற்குரியது. ஆடவர்கள் வீட்டின் முன்புறத்தில் தங்கள் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.

செல்வச்சிறிமியர்களோ வீட்டின் உள்ளே விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கே கல கல என்ற சிரிப்பொலி வளையலொலி சலங்கையொலிகள் எல்லாம் கலந்து ஒலித்தன. அந்த மகிழ்ச்சி பொங்கலில் இடிவிழுந்தது.

அப்பொழுது சமயபுரத்தைத் தன் தலைமையிடமாகக் கொண்டு ஆண்ட சிற்றரசன் ஒருவன் அவ்வழியே வந்தான். அவனோ காமுகன். அவன் அங்கு நின்றான்; அந்த மகிழ்ச்சி ஒலி வெள்ளத்தைக் குறித்து கேட்டான். அவனை நன்கறிந்த எங்கள் முன்னோர்கள், "நாங்கள் வளர்க்கும் சண்டைக் கடாக்களின் சலங்கை ஒலி அது" என்று கூறினார்கள். அவனோ "அந்தக் கடாக்களை நாளை அரண்மனைக்குக் கொண்டு வாருங்கள்" என்று ஆணையிட்டுச் சென்று விட்டான்.

எங்கள் முன்னோர்கள் செயவதறியாது திகைத்தார்கள். சிலர் எதிர்க்கத் துணிந்தார்கள். ஆனால் அச்சிறுமியர்களோ தங்களைக் காமுகனிடமிருந்து காத்துக் கொள்ள வழியின்றி அன்று இரவே சாகத்துணிந்து மாண்டார்கள். எஞ்சியிருந்தோர் மனம் நொந்த நிலையில், கொடுங்கோல் மன்னன் நாட்டிலும் கடும்புலி வாழும் காடு நன்றே என்று அவ்வூரை விட்டே புறப்பட்டு விட்டார்கள்.

வழியில் அவர்கள் காவிரி ஆற்றைக் கடந்தபோது அங்குச் செப்புச்சிலை ஒன்று அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. அச்சிலை இடக்கையில் குழந்தையோடு கூடியது. அம் முன்னோர்கள் அதனை எடுத்துக்கொண்டு மரங்கள் அடர்ந்த ஒரு பகுதியை அடைந்தார்கள். அதனைத் தங்கள் வாழிடமாகக் கொண்டார்கள். அஃது ஓர் ஊர் ஆயிற்று. அதுவே திருச்சி - தஞ்சை நெடுஞ்சாலையில் இருக்கும் செங்கிப்பட்டியை அடுத்துள்ள தச்சன்குறிச்சி.

மரங்கள் அடர்ந்த அப்பகுதியில் அவர்கள் மகிழ்ச்சி சிறக்க வாழ்ந்தார்கள். தங்களுக்குக் கிடைத்த தெய்வச்சிலையை வழிபடு தெய்வமாகக் கொண்டு வணங்கத் தொடங்கினார்கள். இதுவே எங்களுக்கு குலதெய்வம், கொப்பாட்டி அம்மன்.

(150 வருடங்கள் ஒரு பானையில் ஒருவர் வீட்டிலிருந்த அந்த சிலைக்கு 2001 ஆம் ஆண்டு அப்பா முயற்சி எடுத்து பங்காளிகளின் உதவிகளோடு ஒரு சிறு கோயிலை அதே இடத்தில் கட்டி கும்பாபிசேஷகம் நடத்தினார். இப்போது நாங்கள் அந்த கோயிலை நிர்வகித்து பராமறித்து வருகிறோம்)

முன்னோர் வாழ்க்கை வளமானதாக அமைந்தது. அவர்களில் ஒரு சாரர் நிலபுலன்கள் வாங்கி உழவிட்டு நிலக்கிழார் போல் வாழ்ந்தார்கள். எனினும் அவர்களும் தம் குழத்தொழிலை மறந்துவிடவில்லை. மற்றொரு சாரார் கலைநுட்பங் காட்டும் கைவன்மையைப் பெருக்கிக் கொண்டார்கள்.

காலம் சுழன்றது. வறட்சி ஏற்பட்டது. நிலம் படைத்தோர் நீர் வளம் மிக்க பகுதியை நாடினார்கள், கலை வல்லவர்களோ தாம் படைத்த கலைப் பொருட்கள் விலை போகும் இடத்திற்குச் சென்றார்கள்.

இப்போதும் செட்டி நாட்டிலுள்ள அரண்மனைகளில் காணப்பெறும் மர வேலைப்பாடுகளெல்லாம் தச்சன்குறிச்சித் தச்சர்கள் செய்தவை என்பார்கள். அப்பணிக்கெனச் சென்றவர்கள் அங்கேயே தங்கிவிட்டார்கள்.

நிலத்தை நம்பியவர்கள் சோளகம்பட்டிக்கு அருகில் உள்ள சுரைக்குடிப்பட்டி வந்தார்கள். ஏரி நீரால் வளம் பெற்ற நிலங்களை வாங்கி அங்கேயே தங்கி வாழ்ந்தார்கள். காலப்போக்கில் அங்கும் வறட்சி ஏற்பட்டது. அதனால் நிலத்தைப் பிறரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் குலத் தொழிலையே மேற்கொண்டு பிற்பகுதிகட்குச் சென்று விட்டார்கள்.

ஒரு குடும்பம் தஞ்சையைச் சேர்ந்த திருச்சோற்றுத் துறைக்கும், மற்றொரு குடும்பம் கரந்தைக்கும் சென்றது.

எங்கள் குடும்பவழி முன்னோர்கள் இடையாற்றுமங்கலம் வந்தார்கள். இடையாற்று மங்கலத்தில் எங்கள் கொள்ளுத்தாத்தா பழனியாண்டி குடியேறினார். அவர் பதினாறு குழந்தைகளுக்குத் தந்தை. அக்குழந்தைகளில் என் தாத்தா உலகநாதனார் கடைக்குழந்தைக்கு மூத்தவர். எங்கள் தாத்தா வாழ்க்கை மிகச் சிறப்பாக அமைந்தது. அவர் பொன் வேலைகளை நுணுக்கமாக செய்து வந்தவர்.

தாத்தா தொழில் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சில சொல்லுவதும் இங்குப் பொருந்துவதாகவே இருக்கும். அவரது பொன் செய் பட்டறையில் பலர் பணியாற்றுவர். சித்த மருத்தவம் செய்தவர். சித்த மருத்துவத்தில் அவர் மேதை. மூலிகைகளை கொண்டு பல புதிய மருந்துகளைக் கண்டுபிடித்து வியத்தகு சாதனைகளையெல்லாம் படைததவர் அவர்.

- தொடரும்

Oct 2, 2010

எந்திரன் - ஷங்கருக்கு நன்றி!



ஏகப்பட்ட விமர்சனங்களை இது வரை நீங்கள் படித்திருப்பீர்கள். எனக்கு சினிமா விமர்சனம் எழுதும் பழக்கம் இல்லை. இருந்தாலும் படத்தைப் பற்றி என்னுடைய சில கருத்துக்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் நேற்று எழுதி இருந்தது போல ஒரே காம்ப்ளக்ஸில் உள்ள ஐந்து தியேட்டர்களில், நான்கில் எந்திரன் ஓடுகிறது.

முன்பு திருச்சியில் ஒரே படம் இரண்டு தியேட்டரில் வெவ்வேறு இடங்களில் ஓடும்போது, ஆட்டோவோவில் முதல் தியேட்டரில் ஓடிய படச்சுருளை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக அடுத்த தியேட்டரை நோக்கி செல்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு மணி நேர இடைவெளியில் அடுத்த தியேட்டரில் ஓடும். இங்கு ஒரே காம்பளக்ஸில் ஓடுவதால், அப்படி ஓட மாட்டார்கள் என்று நினைத்தேன். ஆனால், இங்கும் படச்சுருளை எடுத்துக்கொண்டு இங்கும் அங்கும் ஓடியதை ஆச்சர்யமாக பார்த்தேன். படம் ஆரம்பிக்கும்போது மொத்தம் 20 பேர்கள்தான் இருந்தார்கள். மனம் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது. ரஜினி படத்தை 20 பேருடன் பார்த்த அனுபவமே கிடையாது. ஆனால், கொஞ்ச நேரத்தில் மக்கள் அதிகமாக வர ஆரம்பித்தார்கள். இதில் ஆச்சர்யமான விசயம் என்ன என்றால் நிறைய மலேய மக்களை தியேட்டரில் பார்த்ததுதான்.

படத்தைப் பற்றி ஷங்கர் பேசியது, சன் பிக்ஸர்ஸின் அளவுக்கதிகமான ஆர்ப்பாட்டம், அதை எல்லாம் நினைத்து கொஞ்சம் பயமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், அவர்கள் பேசியதின் நியாயத்தை படம் பார்க்கும்போதுதான் உணர்ந்தேன். அத்தனை உழைப்பு. ஹாலிவுட் ரேஞ்சுக்கு ஒரு தமிழன் படம் எடுத்திருக்கான் என்பதை நினைத்து நாம் எல்லாம் பெருமை கொள்ளலாம். இந்த படத்தை பார்த்தவுடன் வருத்தப்படக்கூடிய ஒரே நபர்........ யார் என்பதை கடைசியில் சொல்கிறேன்.

ஒவ்வொரு காட்சியையும் அனுபவித்து எடுத்து இருக்கிறார் ஷங்கர். 60 வயது ரஜினி மிக அழகாத் தெரிகிறார். ஆனால் 35 வயது ஐஸ்வர்யா? வயது முதிர்ச்சி உடம்பில் அங்கங்கே தெரிகிறது. ஆனால், ஐஸ்வர்யாவை, வடிவேல் பாஷையில் சொல்ல வேண்டும் என்றால், 'எவ்வளவு உரிச்சு காமிக்க முடியுமோ அவ்வளவு உரிச்சு காண்பிச்சிருக்கிறார்" ஷங்கர்.

பாடல்கள் எடுத்திருக்கும் விதம் அற்புதம், "காதல் அணுக்கள்" பாடல் எடுத்திருக்கும் இடம் இதுவரை யாரும் பார்த்திருக்காத இடமாகத்தான் இருக்கும். அதே போல் 'அரிமா அரிமா' பாட்லும் அருமையாக உள்ளது. ஏ ஆர் ரகுமான் பாடல்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே ஹிட். பின்னனி இசை சான்ஸே இல்லை. அவ்வளவு இனிமை. அதுவும் கடைசி கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் மிக அற்புதம். அதற்கு மட்டுமே 65 லட்சம் செலவு ஆகியதாக தகவல்.

வசனங்கள் சுஜாதா, ஷங்கர், கார்க்கி என்று இருந்தாலும், சுஜாதாவின் சாயல்தான் அதிகம் தெரிகிறது. ஆனால், அந்த ஷேவிங் ரேசர் வசனத்தை தவிர்த்து இருக்கலாம். ரஜினி படத்தில் இப்படி ஒரு வசனமா?

ஒளிப்பதிவு மிகத்தெளிவு. கொசுக்களை வைத்தும் காமடி செய்ய ஷங்கரால் மட்டுமே முடியும்.

கடைசி கிளைமாக்ஸ் காட்சிக்காக எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம். பிள்ளைகள் இருவரும் இருக்கையின் நுனியில் அமர்ந்து பார்த்ததே அதற்கு சாட்சி. படம் ஆரம்பித்து இடைவெளி வரை போனதே தெரியவில்லை. ஆனால், இடவேளைக்கு அடுத்து கொஞ்சம் திரைக்கதை தடுமாறி, பின்பு கடைசியில் சூடு பிடிக்க ஆரம்பிக்கிறது. வில்லனாக ஒருவரை காட்டிவிட்டு, இடையிலேயே அவரை சாக வைத்து பின் ரோபோ ரஜினியே வில்லனாவது புது முயற்சி.

விஞ்ஞானி ரஜினியின் நடிப்பை விட ரோபோ சிட்டியின் நடிப்பு அமர்க்களம். இண்டர்வெல் முடியும்வரை சிரித்து சிரித்து வயிரே புண்ணாகிவிட்டது. அந்த அளவிற்கு நகைச்சுவை அருமையாக வந்துள்ளது. கருணாஸும், சந்தானமும்தான் அதற்கு காரணம் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அது தவறு. சிட்டியால்தான் தியேட்டரே அதிகம் குலுங்குகிறது. கருணாஸையும், சந்தானத்தையும் ஷங்கர் சரியாக பயன்படுத்தாமல் விட்டுவிட்டார்.

படத்தில் நிறைய லாஜிக் மீறல்கள் இருந்தாலும், இது ஒரு சையின்ஸ் ஃபிக்ஸன் படம் என்பதால் தாரளமாக எல்லாவற்றையும் மன்னித்துவிட்டு படத்தை ரசிக்கலாம். ஆனால், என்னதான் லாஜிக் மீறலை ஒத்துக்கொண்டாலும் படத்தில் வரும் ஒரு காட்சியை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவ்வளவு பெரிய விஞ்ஞானி, ரோபோ சிட்டியை இனி வேண்டாம் என்று முடிவு செய்து, அக்கு வேறு ஆணி வேறாக பிய்த்து எடுத்து விட்டு, அதை கொண்டு போய் குப்பைத்தொட்டியில் போடுவது கொஞ்சம் நெருடலாய் உள்ளது. அவ்வளவு முக்கியமான ரோபோவை அழிக்கும் போது அதனுடைய அனைத்து புரோக்ராமையும் ஏன் அழிக்காமல் விட்டார்? என்பது யோசிக்க வைக்கிறது. அதே போல் வில்லன் போனதும் அவன் காரில் ரோபோ வந்து அதாக உட்காருவதும், கொஞ்சம் நம்ப முடியவில்லை.

படத்தில் நிறைய கேரக்டர்கள் ஒரு சில சீன்கள் மட்டுமே வந்து போகிறார்கள். ஒரு 5 நபர்களை மட்டும் வைத்தே படம் நகர்கிறது. ஆனால், அந்த கடைசி ஸீன், என்னதான் சிட்டி ஒரு ரோபோ என்றாலும், மனமும் என் கண்களும் கொஞ்சம் கலங்கியது. அது ஏன் என்பதை தியேட்டரில் போய் பாருங்களேன்!

இந்த காலத்தில் குடும்பத்தோடு அமர்ந்து அழாமல் சிரித்து சந்தோசமாக பார்க்கும்படி படம் வருவது மிக அபூர்வம். எந்திரன் அப்படிப்பட்ட படம். தயவு செய்து யாரும் மிஸ் செய்யாமல் பாருங்கள்.

விடை: வருத்தப்படக்கூடிய ஒரே நபர் ஷாருக்கான்.

Oct 1, 2010

எங்கள் ஊரில் 'எந்திரன்'

நேற்று நண்பர் ஒருவருக்கு போன் செய்தேன்.

''சார், தெரியுமா? தமிழ்நாடு முழுவதும் ஒரே ஃபீவராம். ஏறக்குறைய எல்லோருக்குமாம்"

அவர் என்னவோ ஏதோ என நினைத்து, "அப்படியா? எனக்குத்தெரியாதே, நான் இன்னும் நியூஸ் பார்க்கலே. ஏதாவது பன்றிக்காய்ச்சல் மாதிரியா?" என்றார்.

நான் கொஞ்ச நேரம் கழித்து, "இல்லை சார். சாதாரண ஃபீவர் இல்லை. எந்திரன் ஃபீவர்" என்றேன். அவர் சபா என்ற ஊரில் இருப்பதால் அவரிடமிருந்து அடி வாங்காமல் தப்பித்தேன்.

நேற்று வரை மலேசியா முழுவதும் எந்த தியேட்டரிலும் ஆன் லைன் புக்கிங் ஆரம்பிக்கவில்லை. ஒரே கவலை ஆனது. இன்று காலை ஆபிஸ் வந்ததுமே, ஒரே போன்கால்கள், "சார், புக்கிங் ஆரம்பிச்சாச்சு"

இதுவரை எல்லா ரஜினி படங்களையும் முதல் நாளிலேயே பார்த்துவிடுவது என் வழக்கம். ஆனால், என்ன செய்ய? இந்த முறை இரண்டாம் நாள் பார்க்கும்படி ஆகிவிட்டது.

ராணிப்பேட்டையில் இருந்த போது அருணாச்சலம் படம் ரிலீஸான தினம் இன்றும் என் நினைவில பசுமையாக உள்ளது. எல்லா ஊர்களிலும் அடுத்த நாள் ரிலீஸ் என்றால், ஆற்காட்டில் முதல் நாள் இரவு 12 மணிக்கு படம் ரிலீஸானது. அன்று இரவு 9 மணி அளவில் தியேட்டர் சென்றோம். உள்ளே வரிசையில் நின்றோம். அது போல் வேதனையை என் வாழ்நாளில் அனுபவித்தது கிடையாது. அப்படி ஒரு கூட்டம். மொத்தம் இரண்டு மணி நேரம் வரிசையில் நின்றேன். வேர்த்து கொட்டி சைட்டை எல்லாம் கழட்டிவிட்டு படம் பார்த்தோம்.

ரொம்ப நேரம் நின்றதாலோ என்னவோ எனக்கு அன்று இரவு அருணாச்சலம் படம் பிடிக்கவே இல்லை. மிகுந்த ஏமாற்றத்துடன் ரூமிற்கு திரும்பினேன். ஆனால், அடுத்து வந்த நாட்களில் மீண்டும் பார்த்தபோது படம் ரொம்பவும் பிடித்துவிட்டது. இன்று வரை பலமுறை அந்த படத்தை பார்த்துவிட்டேன். சமீபத்தில் கூட ஊரில் இருந்த போது 'கே' டிவியில் அருணாச்சலம் பார்த்தேன். எப்போது பார்த்தாலும் சந்தோசமாக இருக்கும். அதுதான் ரஜினி.

இன்று என் பிள்ளைகளும் ரஜினியின் தீவிர ரசிகர்கள் ஆகிவிட்டார்கள். நானும்தான். அதற்காக கமல், விஜய், சூர்யா, அஜித் பிடிக்காது என்று அர்த்தம் இல்லை. ரஜினியை ரொம்ப பிடிக்கும் என்று சொல்வதில் என்றுமே வெட்கப்பட்டது இல்லை.

லால்குடியில் என் நண்பர்கள் அனைவருமே ரஜினியின் ரசிகர்கள். ராகவேந்திரா படம் ரிலீஸானபோது என் நண்பன் ராகவேந்திரர் போல வேடம் இட்டு படம் பார்க்க வந்தான். இன்று அவன் மிகப்பெரிய வக்கீலாக இருக்கிறான். எதற்காக இதை சொல்கிறேன் என்றால், தீவிர ரசிகராய் இருந்தாலும், நம் சொந்த முன்னேற்றத்தையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். ர்ஜினியும் அதைத்தான் எப்போதும் சொல்வார்.

எந்திரன் படத்தின் மார்க்கெட்டிங் டெக்னிக் ரொம்ப பயங்கரமா இருக்கு. 15 நாட்களிலேயே போட்ட பணம் எடுத்துவிடுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

எங்கள் ஊருக்கு பக்கத்தில் இரு காம்ப்ளக்ஸில் எந்திரன் படம் இன்று மதியம் வெளியாகிறது. ஒவ்வொரு காம்ப்ளெக்ஸிலும் சின்ன சின்னதாக நான்கு தியேட்டர்கள் உண்டு. சாதாரண நாட்களில் ஒன்று அல்லது இரண்டு தியேட்டர்களில் மட்டுமே தமிழ் படம் ஓடும். மற்ற தியேட்டரில் ஆங்கிலம் மற்றும் சீனப் படங்கள் ஓடும்.

முதல்முறையாக ஏறக்குறைய அனைத்து தியேட்டர்களிலும் எந்திரன் படம்
ரிலீஸாகிறது. என்று நினைக்கிறேன். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு காம்ப்ளக்ஸிலும் உள்ள தியேட்டர்களை சேர்த்து மொத்தம் 15 காட்சிகள். இருக்கும் மக்கள் தொகையோ மிக குறைவு. இங்கு ரஜினி படம் மற்றும் விஜய் படம் மட்டுமே அதிக நாட்கள் ஓடி உள்ளது. ஆனால் இந்த முறை இத்தனை காட்சிகள் ஓடுவதால், எப்படி அதிக நாட்கள் ஓடும் என தெரியவில்லை. அதைப்பற்றி எல்லாம் நான் கவலைப்படவில்லை.

எப்போதும் குழந்தைகளுக்கு டிக்கட் விலை குறைவாக இருக்கும். இந்தப் படத்திற்கு எல்லோருக்கும், குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை ஒரே விலைதான். படம் பார்க்க டிக்கட் புக் செய்தவுடந்தான் நிம்மதி. எனக்கு ஆச்சர்யம் என்ன என்றால், பிள்ளைகள் ஏதோ தீபாவளி பொங்கல் போல் சந்தோசமாக நாளை மதியத்தை நினைத்து காத்திருக்கிறார்கள். உண்மையை சொல்லப்போனால் நானும்தான்.

கலாநிதிமாறன் இவ்வளவு சம்பாதிக்க போகிறார், ரஜினியின் சம்பளம் அவ்வளவாமே? இதைப்பற்றி எல்லாம் நான் கவலைப்படுவதில்லை. இருக்கும் வேலைப் பளுவில், குடும்பத்துடன் ரஜினி படம் பார்த்தால் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உணர்கிறேன். அந்த சந்தோசம்தான் எனக்கு வேண்டும்.

அதற்கு எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் செலவு செய்யலாம். என்ன ஒன்று எப்படியாவது படம் பார்க்கும் வரை எந்த விமர்சனத்தையும் படிக்காமல் இன்றைய தினத்தை ஓட்ட வேண்டும். அதுதான் என் இப்போதைய கவலை.

எப்போதுமே சீரியஸாகத்தான் இடுகை இருக்க வேண்டுமா என்ன? கொஞ்சம் மனசையும் லேசாக்கிக்கொள்ளவே இந்த இடுகை. அதனால் தொடர்ந்து என்னைப் படித்து வரும் நண்பர்கள் கோபம் கொள்ளவேண்டாம்.