Jan 22, 2011

மிக்ஸர் - 22.01.2011


கடுமையான வேலைப்பளு. ஆனால் பேங்கிற்கும் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அப்போதுதான் ஏஜிஎம் வந்து சென்றிருந்ததால் பேங்கிலும் பரபரப்பு இருந்தது. மேனஜர் டென்ஷனோடு இருப்பார். தவறான நேரத்தில் வந்துவிட்டோமோ என நினைத்து அவரின் ரூமை நெருங்கினேன். அவர் ரொம்ப கூலாக பேச ஆரம்பித்தார்.

"சாரி சார்! ரொம்ப பிஸியா இருப்பீங்க போல. அப்புறம் வரட்டா?"

"என்ன பிஸி. உக்காருங்க. டென்ஷனா இருக்குங்கிறதுதுக்காக நம்ம இயல்பு மாறக்கூடாது. எப்பவும் போல் சந்தோசமாக இருக்க வேண்டும்" என்றவர் ஜாலியாக பேச ஆரம்பித்தார்.

அவர் உதிர்த்த சில ஜோக்குகள்:

ஜோக் 1:

ஒருவர் எங்க வங்கியில் கடன் கேட்டு விண்ணப்பித்திருந்தார். அவரின் விண்ணப்பத்தை சரி பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஆபிஸருக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்திருக்கிறது. சரி, அவரிடமே கேட்கலாம் என நினைத்து, அவருக்கு தொலை பேசி இருக்கிறார்,

"சார், நான் பேங்கிலிருந்து பேசறேன். உங்க விண்ணப்பத்துல ஒரு சந்தேகம் இருக்கு சார். கொஞ்சம் பேசலாமா?"

"சார், நான் வண்டி ஓட்டிகிட்டு இருக்கேன். அப்புறம் பேசலாமே?"

"அதனால என்ன? வண்டியை ஓரமா நிறுத்திட்டு பேசுங்க"

"சார், அது முடியாது"

"ஏன்"

"டிரையினை எப்படி ஓரமா நிறுத்த முடியும் சார்"

அவர் ரயில் இன்ஜின் டிரைவர் என்பது அப்புறம் தான் ஆபிஸருக்கு தெரிந்திருக்கிறது.

**********************************************************

ஜோக் 2:

"சார், உங்க பையன் படிப்பை முடிச்சுட்டானா?"

"முடிச்சிட்டான்"

"மேலே படிக்கிறானா?"

"ம்ம்ம் படிக்கிறான்"

"என்ன படிக்கிறான்?"

"ஏதோ அரியர்ஸாம், அதான் படிக்கிறேன்னான்"

**********************************************************

ஜோக் 3

படித்ததில் பிடித்தது. எழுதியவர் பெயர் மறந்துவிட்டது:

"ஏங்க, சக்கரை இல்லைங்கறதுக்கு சந்தோசப்படாம இதுக்குப் போய் வருத்தப்படறீங்க"

"ஹலோ, ரேஷன்ல சக்கரை இல்லைனுட்டாங்க!!!

**********************************************************

கேட்டதில் பிடித்தது:

உலகத்துல மனச்சிதைவு நோய் ரெண்டு பேருக்கு மட்டும் வராது?

யார் யார்?

ஒருத்தன் இன்னும் பொறக்கலை. இன்னொருத்தன் ஏற்கனவே செத்துப்போய்ட்டான்.

- பெரியார்தாசன்.

**********************************************************

நண்பர் இறப்பதற்கு முதல் நாள் இரவு, சாப்பிடமுடியாமல் கஷ்டப்பட்டபோது, அவரை உடனே ஆஸ்பிட்டல் கூட்டிப்போகலாமா? இல்லை காலையில் கூட்டிப்போகலாமா? என நிறைய யோசித்துருக்கிறார்கள். டிரிங்ஸ் சாப்பிட்ட நிலையில் கூட்டிச்சென்றால், டாக்டர் திட்டக்கூடும் என்பதால் அடுத்த நாள் காலை கூட்டிச்செல்லலாம் என நினைத்து விட்டுவிட்டார்கள். அதிகாலை நண்பர் இறந்துவிட்டார். அவனின் அப்பா என்னிடம்,

"இரவே கூட்டிச் சென்றிருக்கலாம். சென்றிருந்தால் பிழைத்திருப்பானோ?" என அழுதார்.

அதற்கு நண்பர் என்னிடம்,


"அப்படித்தான் நடக்கும். எப்போதுமே எமதர்மன் தன் மேல் குற்றம் வராமல் பார்த்துக்கொள்வான்"

உண்மையாக இருக்குமோ?

**********************************************************

நேற்று ஒரு இடத்தில் பிளாட் பார்க்க சென்றிருந்தோம். மாலை 6 மணி இருக்கும். நானும் என் இன்ஜினியரும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒரு லுங்கி, பனியனுடன் வந்தார்.

"யார் நீங்க? எதுக்கு வந்தீங்க? இங்க எதுக்கு நிக்கறீங்க?"

எனக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. உடனே,

"உங்களுக்கு என்ன? நான் எதுக்கு உங்க கிட்ட சொல்லணும்? இந்தியால நான் எங்க வேணா வருவேன் போவேன்"

என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தவர்,

"பிளாட் பார்க்க வந்தீங்களோனு நினைச்சேன்" என்று சொல்லி விட்டு போய் விட்டார்.

நண்பர், "வாங்க, இந்த நிலத்து ஓனர் யாருனு அவர் கிட்ட கேட்கலாம்?"

வேறு வழியில்லாமல் அவரிடம் சென்று கேட்டோம்.

'யாருங்க இங்க பிளாட் போடறது?"

"நாந்தான். அதான் உங்களை கேட்டேன்"

அசடு வழிந்து வந்தேன்.

நண்பர் வேறு, "என்ன உலக்ஸ், அவர் கேட்ட முறை தப்பா இருக்கலாம். ஏன் கோபப்பட்டீங்க? அதனாலதான் அவர் கிட்ட பேச சொன்னேன்"

இப்படித்தான் சில சமயம் ஆகிவிடுகிறது.

**********************************************************

Jan 20, 2011

இனி ஒரு விதி செய்வோம் (சிறுகதை) - 2

காபி சாப்பிட்டனர். ரகு பேசவேயில்லை. தன் மனம் ஏன் ராஜியைப் பற்றியே நினைக்கிறது என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. கேட்டுவிடலாமா? கேட்டேவிட்டான்.

"ரத்னா, நான் ஒண்ணு கேட்பேன். தப்பா நினைக்க மாட்டியே?" என்றவன் சுற்றும் முற்றும் கண்களை அலைய விட்டான்.

"பயப்படாதீங்க ரகு. அக்கா சமையற்கட்டுல இருக்கா? என்ன கேட்கணும் கேளுங்க" என்றாள், தன் முடியை ஸ்டைலாக கோதிவிட்டுக்கொண்டே.

"உங்க அக்கா முகம் ஏன் சோகமா இருக்கு?" என்றவன் தவறாகத் தான் ஏதும் கேட்டுவிட்டோமோ? என்று அவள் முகத்தை நோக்கினான்.

"இவ்வளவு நாளா உங்க கிட்ட சொல்லாததற்கு மன்னிச்சிடுங்க ரகு. எங்க அக்கா ஒரு விதவை"

"அப்படியா?" என்றவன் ஏதோ மின்சாரத்தினால் தாக்குண்டவன் போல் அதிர்ந்தான்.

"ஆமாம். எங்க அக்கா கல்யாணம் ஆகி ஒரு மாதம் நல்லாத்தான் வாழ்க்கை நடத்தினா. ஆனா அது காலனுக்குப் பிடிக்கலை. அவளோட ஹஸ்பெண்டை ஆக்ஸிடண்ட் மூலமா வாங்கிட்டான். அதிலேயிருந்து இப்படியே இருக்காங்க"

"வெரி சாரிம்மா. ஆமாம், ஏன் உங்க அக்கா வேற கல்யாணம் செஞ்சுக்கலை?"

"இதெல்லாம் கேக்கறதுக்கு வேணா நல்லா இருக்கலாம். ஆனா, இந்த சமுதாயத்துக்கு ஓத்து வராது?"

"ஏன் ஒத்து வராது? ஆம்பளை எவ்வளவு பேரை வேணும்னாலும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கலாம். பொம்பளை செஞ்சா பாவமா?" என்றவன் பெருமூச்சு விட்டவாறு சாய்ந்து உட்கார்ந்தான்.

"ரகு, நீங்க பேச்சுப்போட்டியில் பேசிப்பேசி இப்படி சொல்றீங்க. ஆனா இதெல்லாம் நடக்காத காரியம். சரி, என்ன இதெல்லாம் பேசிகிட்டு!.. வீட்டுக்கு நேரமாகலை.... போங்க சீக்கிரம்">

- என்றவள் அவன் சுசிகியில் ஏறும் வரை உடனிருந்தாள்.

வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட்டு அமர்ந்தவனுக்கு மூடே சரியில்லை. அவன் மனம் முழுவதும் அந்த ராஜியே சுற்றிச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தாள். ஒரு தம்மாவது அடிக்கலாம் என்று கடைக்குச் சென்றவன் கண்களில் அவனின் உற்ற நண்பன் கணேஷ் தென்பட்டான்.

அவனிடம் நடந்தவைகளைக் கூறினான். அனைத்தையும் பொறுமையாக கேட்ட கணேஷ்,

"ஏண்டா ரகு! நீதான் பாரதியார் கவிதைகளைப்பற்றி இப்படி பேசறியே மேடை மேடையா! பெண் சுதந்திரம் கேட்கறியே, நீ ஏன் அவங்களைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கக் கூடாது?"

இந்த கேள்வியைக் கேட்ட அவன் காது, அந்த வார்த்தைகளை அப்படியே பிடித்து வைத்துக்கொண்டது. சுற்றிச் சுற்றி வந்தது அந்த வரிகள். அவனிடமிருந்து விடை பெற்றுக்கொண்டு வந்தவன் மனம் கேட்டது,

"ஆமாம்! நீ ஏன் ராஜியை மறுமணம் செஞ்சுக்கக் கூடாது"

தீர்மானமான முடிவுடன் படுத்தான்.

அடுத்த நாள்.

ரத்னா வீட்டிற்கு சென்றான். அவள் கல்லூரி சென்றிருந்தாள். தெரிந்துதான் அங்கு சென்றான். இவனைக் கண்ட ராஜியின் கண்களில் அதிர்ச்சி.

"ரத்னா இல்லையே?" என்றாள் சிறிது அதிர்ச்சி கலந்த வெட்கத்துடன்.

"பரவாயில்லை. நான் உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன். அவள் அச்சப்படவே, "நீங்க விரும்பலைனா வெளியே போயிடுறேன்"

"இல்லை இல்லை, உட்காருங்க" என்றவள் சேரை எடுத்து போட்டாள்.

"இங்க பாருங்க. நான் அதிகம் பேசிப் பழக்கம் இல்லாதவன். எல்லாம் மேடையோட சரி. அதனால நேரடியாகவே உங்களைக் கேட்கிறேன். உங்களை எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. என்னை உங்களுக்கு பிசிச்சுதுனா நான் உங்களை கல்யாணம் செஞ்சுக்குறேன்"

இதைக் கேட்டவள் அதிர்ந்தாள். பேசினாள். கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டாள். பதில் சொன்னான் ரகு. தன் பேச்சுத் திறமை முழுவதையும் உபயோகித்தான்.

"உங்க அப்பா! அம்மா!" - வினவினாள் ராஜி.

"அதைப்பத்தி நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம்"

ரத்னாவிற்கு விரிவாக லெட்டர் எழுதி வைத்து விட்டு அவளுடன் தன் வீட்டிற்கு சென்றான்.

நிச்சயம் ராஜியின் பெற்றோர்கள் சம்மதிப்பார்கள். தன் பெற்றோரிடம் அனுமதி வாங்கி விடலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவன் சென்றான். அவன் பார்வையில் நல்ல இதயம் தெரிந்தது.

இலவச இணைப்பு:

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் லெட்டரைப் படித்த ரத்னா மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்,

"ரகு! நீங்க விதவையைக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கப்போறதுனால, என்னை ஏமாத்திட்டதா நினைச்சுட்டீங்க. உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? நீங்க எப்படிப்பட்டவர்னு தெரிஞ்சுதான், எங்க அக்காகிட்ட உங்களை அறிமுகப்படுத்தி வைச்சேன். எனக்கு எத்தனையோ மாப்பிள்ளைங்க இனி வருவாங்க! ஆனா எங்க அக்காவுக்கு....? உங்களைப்போல நல்லவர் கிடைக்கறது கஷ்டம். நானா உங்க கிட்ட கேட்கக் கஷ்டமாயிருந்தது. அதனாலதான் எங்க அக்காவை அறிமுகம் பண்ணி வைச்சேன்,

இந்த இளைஞர் ஆண்டுல, நீங்க விதவையை மணந்ததப் பெருமையா நினைச்சி சந்தோசப் படுவீங்அன்னு தெரியும். அதுக்குக் காரணமா, நான் இருந்ததை நினைச்சு நான் சந்தோசப்படுவேன்"

---- அவள் கண்கள் கலங்கியதென்னமோ உண்மைதான்.



Jan 19, 2011

இனி ஒரு விதி செய்வோம் (சிறுகதை) - 1

(அனைத்துலக இளைஞர் ஆண்டை ஒட்டி நடைபெற்ற சிறுகதைப் போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கதை. எழுதி பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. போட்டி ஆரம்பிக்கும் 40 நிமிடங்களுக்கு முன் தலைப்பு கொடுத்தார்கள். 40 நிமிடங்களில் எழுதி முடித்த கதை. இத்தனை வருடங்கள் கழித்து இதைப் படிக்கும் போது இரண்டு விசயங்கள் தோன்றுகிறது: 01. கல்லூரி படிக்கும் போதே ஒரளவு கதை எழுத வந்திருக்கிறது. 02. தொடர்ந்து எழுதி இருந்தால் நானும் ஒரு நல்ல எழுத்தாளராக வந்திருக்க முடியும். இந்த கதையை கொஞ்சம் மாற்றலாம்தான். ஆனால், எனக்கு விருப்பம் இல்லை. அதனால், எங்கள் கல்லூரி ஆண்டு விழா மலரில் வந்த கதையை உங்களுக்காக அப்படியே தருகிறேன்)

இனி கதை:

காலை மணி 10 இருக்கும். அந்த லைப்ரரியே நிரம்பி வழிந்தது. ஜோசப் கல்லூரி மாணவர்கள் போலும்! அவர்கள் ரெபரன்ஸ் செக்க்ஷனில் அமர்ந்திருந்தனர். அந்த ஹாலில் உள்ள நான்காவது டேபிள் சேரில் அமர்ந்தான் ரகு. அவனுக்கு 19, 20 வயது இருக்கலாம். ஸ்டோன் வாஷ் பேண்ட், ஸ்டோன் வாஷ் ஷர்ட் அணிந்திருந்தான். முகத்தில் தாடி காணாமல் போயிருந்தது. மீசையும்தான். கையில் பாரதியார் கவிதை. அன்று மாலை நடக்கவிருக்கும் பேச்சுப் போட்டிக்குத் தன்னைத் தயார் படுத்திக்கொள்ள அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்திருந்தான். ஆனால் மனமோ, அவன் காதலி ரத்னாவின் மேலிருந்தது.

"என்ன பேசிவிட்டாள் அவள்? ரகு செய்தது இதுதான். ரத்னா நேற்று அவனைச் சினிமாவிற்குக் கூப்பிட்டிருந்தாள். அவளின் அம்மா, அப்பா ஊருக்கு சென்றிருந்தார்கள். இவன் 'வேறு வேலை இருக்கிறது' என்று சொல்லி, சினிமாவிற்கும் போகவில்லை, அவள் வீட்டிற்கும் போகவில்லை.

அதற்காகக் காலையிலிருந்து இவனிடம் அவள் பேசவேயில்லை.அவளை எப்படி வழிக்குக் கொண்டு வருவது? தெரியாமல் திகைத்தான்.

மாலை போட்டியும் முடிந்தது. வழக்கம் போல ரகுதான் 'ஃபர்ஸ்ட்'. பெண்கள் விடுதலையைப் பற்றிப் பேசியிருந்தான். பரிசை அவளிடம் காண்பிக்க சென்றான்.

"ஹாய், ரத்னா?" -ரகு.

..... "என்னம்மா!, என்னமோ மாதிரி இருக்க?" குழைந்தான் ரகு. பக்கத்தில் அமர்ந்தான். இவனுக்குத் தெரியும் அவள் கோபமாயிருக்கிறாள் என்று. அவள் தலையைக் கோதிவிட்டான்.

"என்னம்மா! இன்னைக்கு ஷாம்பு போட்டியா?" என்றவன் தன் உதடுகளை அவள் பிடறி அருகே கொண்டு சென்றான். அவள் மறுக்கவில்லை.

"யாரும் என்னோட பேச வேண்டாம்!" அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது.

"நேற்று சினிமாவுக்கு வரலை, அவ்வளவுதானே, போனா போகுது விடு, இன்னைக்குப் போகலாம். ப்ளீஸ்! சிரிம்மா, சிரி.. சரி, அதுக்காக என்ன வேணாலும் செய்யிறேன்.

"அப்படின்னா எங்க வீட்டுக்கு வர்றீங்களா?"

"சரி. ஆனா ஒரு கண்டிஷன். ரொம்ப நேரம் இருக்க மாட்டேன்"

கிளம்பினர் இருவரும்.

அந்த ஊரின் ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் இருந்தது அவளின் வீடு. 'சுசுகியை' ஓரத்தில் நிறுத்தியவன் படிகளில் கால் வைத்தான்.அவன் கண்களுக்கு அதிர்ச்சி! ஏதேனும் "மின்னல்கொடி மின்னிவிட்டுப் போய் விட்டதோ" நினைத்தான். காரணம் வேறு. ஒரு அழகான பெண் கதவை திறந்ததுதான்.

"என்ன ரகு! அங்கேயே நின்னுட்டிங்க? வாங்க, வாங்க. இவங்க என் அக்காதான். பேரு ராஜி" என்று பொறிந்த ரத்னா தன் கடமை முடிந்துவிட்டதாய் நினைத்து உள்ளே சென்றாள்.

"உள்ளே வாங்க" அந்த மின்னல்கொடி ராஜியிடமிருந்து அந்தத் தேன் குரல் வந்தது. உள்ளே சென்றான்.

"என்ன சாப்பிடறீங்க?"

"சும்மா காபி போதும்" என்றவன் அவள் கண்களைச் சந்தித்தான்.

அழுதிருப்பாள் போலிருக்கிறது. நல்ல நிறம். ரத்னாவை விட உயரம் சற்று கூடுதல். செழிப்பான உடல். அவள் கண்களைக் காண்பதற்கென்றே கோடி பிறவி எடுக்கலாம். நீண்ட முடி. அதில் குதிரைவால் சடை போட்டிருந்தாள். ஆக மொத்தம் செதுக்கி வைத்த பொற்சிலை. ஆனால் அவள் முகத்தில் ஒரு சோகம். 'என்னவென்று ரத்னாவிடம் கேட்க வேண்டும்' நினைத்துக்கொண்டான். டிரஸ் செய்துகொண்டு தேவதை போல் காபி கொண்டு வந்தாள் ரத்னா.

காபி சாப்பிட்டனர். ரகு பேசவேயில்லை. தன் மனம் ஏன் ராஜியைப் பற்றியே நினைக்கிறது என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. கேட்டுவிடலாமா? கேட்டேவிட்டான்.

தொடரும்

Jan 13, 2011

நோகடிக்கக் கூடாது!

ஒரு வழியாக செவ்வாய் கிழமை காலை குடும்பத்துடன் பொங்கல் பண்டிகை கொண்டாட திருச்சி வந்து சேர்ந்தேன். நிறைய நண்பர்களை சந்திக்க ஆசை. நேரம் கிடைக்குமா? எனத்தெரியவில்லை. எப்பொழுதும் என்ன வேலைகள் எல்லாம் பார்க்க வேண்டும்? என்றைக்கு என்ன வேலை பார்க்க வேண்டும் என்று ஒரு செக் லிஸ்ட்டுடன் வருவேன். இப்பொதும் அப்படித்தான். இருந்தாலும், முதலில் நான் பார்க்க நினைத்தது, என் நண்பனின் குடும்பத்தை. 25 நாட்களுக்கு முன் அவன் எங்களை விட்டு பிரிந்து இறைவனிடம் சென்றுவிட்டான். நண்பர்களின் வட்டத்தில் முதல் மரணம் இது.. அவனைப் பற்றியும் அவன் மரணத்தைப் பற்றியும் ஏற்கனவே எழுதி இருக்கிறேன்.

முதலில் என் நண்பனின் அண்ணனை சந்தித்தேன். அவனும் எனக்கு மிக நெருக்கம். முதலில் என்னை சந்தித்தவுடன் வந்த அழுகையை அடக்கிக்கொண்டான், நானும்தான். நானும் அவனும் அவன் தம்பி வீட்டிற்கு சென்றோம். சென்ற வழியில் அவன் கூறிய விசயங்கள் தான் என்னை இந்த இடுகையை எழுத வைக்கிறது. அவன் இறந்ததோ ஹார்ட் அட்டாக்கில். குடிப்பழக்கம் தான் காரணம். ஆனால், ஊரில் உள்ளவர்கள் பல விதமாக பேசுவதாக கூறி வருத்தப்பட்டான். எனக்கு இதில் நிறைய அனுபவம் இருந்ததால், அவனுக்கு ஆறுதல் கூறிக்கொண்டே சென்றேன்.

வீட்டை நெருங்குகையில் அவனிடம் சொன்னேன்,

"இழப்பின் வலி எனக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும். நிறைய அனுபவித்துவிட்டேன். அதனால் என்னால் எதுவும் பேச முடியாது. அமைதியாக மட்டுமே என்னால் இருக்க முடியும். உன் அம்மா அப்பாவிற்கோ, உன் தம்பியின் மனைவிக்கோ என்னால் எதுவும் ஆறுதல் கூற முடியாது என நினைக்கிறேன்' என்றேன்.

ஆனால் வீட்டில் நுழைந்தவுடன், அவன் கதறி அழ ஆரம்பித்துவிட்டான். என்னால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. கண்கள் கலங்குகின்றன. வீடு முழுக்க அவனின் போட்டோக்களும், அவன் பொருட்களும். மிகப்பெரிய படிப்பாளன். ஒரு அறை முழுவதும், ஜெயகாந்தனில் தொடங்கி எஸ் ராவரை புத்தகங்கள் அடுக்கி வைத்திருக்கிறான். அவனின் வீட்டின் கோலத்தை பார்த்தோமானால் அவன் 100 வருடம் வாழ வேண்டும் என நினைத்திருப்பான் என தெரிந்தது. அவ்வளவு ஆசையாக அனைத்தையும் வாங்கி வைத்திருக்கிறான்.

"உலகத்திலேயே மிகக் கொடுமையான விசயம் என்னவென்றால் நண்பனின் இழப்பிற்கு பின் அவன் மனைவிக்கு ஆறுதல் சொல்வதுதான். என்ன சொல்லி தேற்ற முடியும். அவன் போயிருக்கக்கூடாது, இருந்தாலும்.... என்று, பேசிப்பாருங்கள், அதன் வலித்தெரியும்"

நான் அவன் அப்பாவிடம் சொன்னது, "யாரையும் அதிகம் அந்த பெண்ணிடம் அண்ட விடாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவர்களின் வேதனை அவர்களுக்குத்தான் தெரியும். அவர்களாகவே அழுது சரியாகி விடுவார்கள். என்ன கொஞ்ச காலம் பிடிக்கும். மறதி ஒன்றுதான் ஆண்டவன் நமக்கு கொடுத்த வரம். ஆனால் சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்குத்தான் தெரியும், மறப்பது எவ்வளவு கடினம் என்பதும்" என்று பேசி ஒரு மாதிரி சமாளித்தேன்.

நான் ஏன் ஒன்றும் பேச மாட்டேன் என சொன்னேன் என்றால்,என் தங்கை இறந்த பிறகு ஒரு சம்பவம் நடந்தது. அதன் பிறகுதான் நான் இப்படி மாறிப்போனேன். ஒரு தமபதியினர் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். வந்தவருக்கும் என் அப்பாவிற்கும் நடந்த மறக்க முடியாத உரையாடலில் இருந்து அவர் பேசியதை மட்டும் கீழே தருகிறேன். படித்துப் பாருங்கள்.

"ரொம்ப கஷ்டப்பட்டாங்களோ?"

"கிட்னி பெயிலியராமே?"

"ரொம்ப வலிச்சிருக்கும் இல்லை"

"உங்க பொண்ணு. எவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கும் உங்களுக்கு?"

"எப்படித்தான் தாங்கிக்கறீங்களோ?"

"ஆப்பரேஷன் பண்ணும்போது எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இருப்பாங்க?"

"கல்யாணம் வேற ஆகலை"

"நல்ல வேளை. ஒரு வேலை பிழைச்சிருந்தா, அவங்களுக்கு மருந்து வாங்கியே ரொம்ப கஷ்டப்படுவீங்க?"

"என்ன காரணம்? ஜாதகம் பார்த்தீங்களா?"

"உங்க பொண்ணு, அதுவும் 25 வயசுல, ரொம்ப பாவம சார் நீங்க?"

இப்படி பேசிப்பேசி அப்பாவை அழ வைச்ச கொடுமயை பண்ணினார், மிக நல்ல பொறுப்பில் இருந்த ஒரு மனிதர்.

ஏற்கனவே இழப்பின் வலியில் இருக்கும் ஒருவரிடம் அதைப்பத்தி பேசி, அவரை ரணகளமாக்கி, அவர் துக்கத்தை அதிகப்படுத்தலாமா?

அதற்கு எதுவும் பேசாமல் வந்து விடுவதே நல்லது அல்லவா?

Jan 7, 2011

வீணையடி நீ எனக்கு (சிறுகதை)

அருணுக்கு திடீரென விழிப்பு வந்தது. தலை லேசாக வலிப்பது போல் இருந்தது. திரும்பி கீதாவைப்பார்த்தான். ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தாள். மார்பில் மேல் படுத்திருந்தாள்.மெல்ல அந்த பக்கம் திரும்பி மணியை பார்த்தான். மணி காலை 5 ஆகி இருந்தது. காபி குடித்தால் தேவலாம் போலிருந்தது. பால்காரன் வந்திருப்பான். பால் பாக்கெட் கேட்டில் மாட்டியிருக்கும். அப்படியே பால் வரவில்லையென்றாலும், ப்ரிட்ஜில் நேற்றைய பால் மீதமிருக்கும். நல்ல தூக்கத்திலிருக்கும் கீதாவை எழுப்ப மனமில்லை. நாமே ஒரு நாள் காபி போட்டுக் குடித்தால் என்ன எனத் தோன்றவே அவள் கைகளை விலக்கிவிட்டு படுக்கையை விட்டு எழுந்தான். கிச்சன் போனவனுக்கு வெளியே காலார நடந்து சென்று டீக்கடையில் டீ குடித்தால் என்ன எனத்தோன்றியது. காபி போடும் முடிவை கைவிட்டு விட்டு கதவைத்திறந்து, பக்கத்தில் தெரு முனையில் இருக்கும் டீ கடையை நோக்கி நடந்தான்.

"ஏன் சரியான தூக்கம் இல்லை". அப்போதுதான் நேற்று இரவு நடந்தது அவன் நினைவுக்கு வந்தது.

என்ன ஆயிற்று கீதாவுக்கு. நீண்ட நேர ஆக்ரோஷ புணர்வுக்கு பின் அருணைக் கேட்டாள்,

"ஏங்க, நீங்க சந்தோசமா இருக்கீங்களா?"

"ஏண்டா கண்ணமா, இப்படி ஒரு அபத்தமான கேள்வி கேட்கற?"

"இல்லைங்க, கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி பண்ண சல்லாபத்தை பத்தி நான் கேட்கல"

"வேற?"

"கல்யாணம் ஆகி பத்து வருசமாக போகுது, உண்மையாகவே நீங்க சந்தோசமா இருக்கீங்களா?"

"எனக்கு என்னடா குறை, நான் என் கண்ணமாவோட சந்தோசமாத்தான் இருக்கேன், ஏன் இப்படி ஒரு கேள்வி"

"நீங்க எனக்காக சொல்லறீங்க"

"இல்லைடா செல்லம், இது உண்மை"

"ஏங்க, நெஞ்ச தொட்டு சொல்லுங்க, உங்களுக்கு குழந்தை இல்லைன்னு வருத்தமா இல்ல"

அப்போதுதான் அருணுக்கு புரிந்தது, அவள் எங்கு வருகிறாள் என்று.

"எனக்கு இப்போ அந்த வருத்தம் இல்லைடா"

"அப்போ முன்னாடி இருந்துச்சுதானே"

"இல்லைனு பொய் சொல்ல விரும்புலைடா"

"அதுக்காகத்தான் சொல்லறேன், நான் நேற்று சொன்னதை யோசிச்சு பார்த்தீங்களா?"

"எதைப்பத்தி?"

"நீங்க வேறு கல்யாணம் பண்ணிக்கறத பத்தி?"

"இங்க பாரு கீதா, நான் உனக்கு பல முறை சொல்லியிருக்கேன் இப்படி பேசாதனு? நான் ஒன்னும் ஞானியோ மேதையோ இல்ல. நான் ஒரு சராசரி மனிதன். எனக்கும் அந்த ஆசையெல்லாம் இருந்துச்சு. அதுக்காக மனைவிங்கர உன்னதமான உறவை கொச்சப்படுத்த விரும்புல. நான் ஒன்னும் படிக்காதவன் இல்ல. நல்லா படிச்ச உலகம் தெரிஞ்ச ஆள். உன்னை நோகடித்து, வேறு கல்யாணம் செஞ்சு, ஒரு குழந்தை பிறந்து, அப்போதான் நான் சந்தோசமா இருப்பேன்னு நீ நினைச்சா, அப்படிப்பட்ட சந்தோசம் எனக்கு தேவையில்லை. நான் உன்னை எந்த அளவு நேசிக்கறேனு உனக்குத் தெரியும். அப்படியே உன் அன்பு அரவணைப்புலேயே வாழணும் அப்படீங்கறதுதான் என் எண்ணமும், விருப்பமும். அதை சிதைக்காம இருப்பனு நான் நம்பறேன். இனிமே இதைப்பத்தி பேச மாட்டேனு நினைக்கிறேன்"

அதன் பிறகு அவள் அருணை கட்டிப்பிடித்து, நிம்மதியாக தூங்கினாள். ஆனால், அருணுக்குத்தான் தூக்கம் போனது. யோசித்து கொண்டே வந்தவனுக்கு அபோதுதான் டீக்கடை அருகே வந்துவிட்டதை கவனித்தான்.

ஒரு டீயை ஆர்டர் செய்தவன் மறுபடி யோசிக்க ஆரம்பித்தான். உண்மையில் அவனுக்கும் குழந்தை ஏக்கம் இருக்கத்தான் செய்தது. அதற்காக இன்னொரு கல்யாணம் செய்து கொள்ள அவன் மனம் ஒப்பவில்லை. அதே குறை தனக்கு இருந்தால், அவளை நாம் மறுமணம் செய்துக்கொள்ள அனுமதிப்போமா? என்ன உலகம் இது? அதே போல் எல்லோரும் குழந்தையை காரணம் காட்டி மறுமணம் செய்ய ஆரம்பித்தால், இந்த சமுதாயம் என்ன ஆவது? அப்போ நான் அவளுடன் பத்து வருடமாக மனதுடன், உடலுடன் கலந்து வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் அர்த்தம்தான் என்ன? இவ்வாறு பல வாறு சிந்திக்கையில், டீயை நீட்டினார் கடைக்காரர். டீ மிகுந்த சுவையாக இருந்ததை உணர்ந்தான். ஒரு வேளை அவன் மனம் தெளிவானதை அது உணர்த்தியதோ? ஒரு தெளிவான முடிவுடன், வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

வீட்டின் கதவைத் திறந்தான். அதற்குள், கீதா குளித்து முடித்து, சாமி கும்பிட்டு, அழகான புடவையில் மங்களகரமாக இருந்தாள். அதுதான் கீதா என சந்தோசப்பட்டான்.

"எங்க போனீங்க?"

"சும்மா, டீ குடிக்க போனேன்"

"ஏன் எழுப்பி விட்டால் நான் போட்டு தர மாட்டேனா?"

"அதுக்கில்லைடா, நீ நல்லா அசந்து தூங்கிட்டு இருந்தியா, அதான் எழுப்ப வேணாமேனு"

"சரி, குளிச்சிட்டு வாங்க, டிபன் ரெடியா இருக்கு"

"கண்ணம்மா, உன்னை ஒரு இடத்துக்கு கூட்டிடு போறேன் இன்னைக்கு"

"எங்கங்க?"

"அது சஸ்பன்ஸ்"

"போலாமா?"

"எங்கன்னு சொல்லுங்க, அப்போதான் வருவேன்"

"நான் ஒரு நல்ல இடத்துக்குத்தான் கூட்டிட்டு போறேன், வா போகலாம்"

"சரி, சரி, நீங்க கிளம்புங்க, நான் ரெடி, நீங்க வந்தது சப்பிட்டு விட்டு கிளம்பலாம்".

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் காரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான். கார் அந்த அநாதை இல்லத்தின் வாசலில் நின்றது. கீதா ஆச்சர்யத்துடனும், ஒரு சந்தேகத்துடனும் அருணை பார்த்தாள்.

"என்னங்க, இங்க கூட்டி வந்துருக்கீங்க"

"சும்மாதான், உள்ள வா"

அங்கிருக்கும் பெற்றோர்கள் இல்லாத குழந்தைகளை காண்பித்தான் அருண். கூடவே அந்த நிறுவனத்தின் தலைவி, ஒவ்வொறு குழந்தையைப்பற்றியும், எப்படி இங்கே வந்தார்கள் என்பதை பற்றியும் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்கள். கீதாவின் முகம் மாறுவதை அருண் கவனிக்க வில்லை.

முடிவில் கீதாவைப்பார்த்து அருண் கேட்டான்,

"கீதா இதுல எந்த குழந்தை உனக்கு பிடிச்சிருக்கு?"

பதில் வராமல் போகவே திரும்பி பார்த்தான். அவள் வேக வேகமாக காரை நோக்கி போய்க்கொண்டிருந்தாள். அந்த நிறுவனத்தின் தலைவி அருணை பார்த்து கேட்டாள்,

"ஏங்க, நீங்க இங்க எதுக்காக வந்துருக்கீங்க அப்படிங்கறத உங்க மனைவி கிட்ட சொல்லலியா"

"இல்ல மேடம், இங்க வந்து சொல்லிக்கலாமுனு நினைச்சேன்"

"இல்ல சார், இதல்லாம் சாதாரண விசயமில்ல, தெளிவா சொல்லி கூட்டி வரணும். முதல்ல அவங்கள போய் சமாதனம் பண்ணற வழிய பாருங்க?"

"சாரி, மேடம்" என்றவன் காரை நோக்கி கிளம்பினான்.

காரில் ஏறியவுடன், " சாரிடா, உன் கிட்ட சொல்லாமல் இங்க கூட்டி வந்தது தப்புதான். அதுக்ககாக மூன்றாவது மனிதருக்கு முன்னாடி இப்படி என்னை அவமானப்படுத்தலாமா?"

கீதா ஒன்றும் பேசவில்லை முகத்தில் சோக ரேகைகள். கண்கள் கலங்கியிருந்தது. வீடு வரும் வரை இருவரும் ஒன்றும் பேச வில்லை. ஒரே அமைதி.

நேரே சென்று அவள் ரூமுக்கு சென்று கதவை சாத்தி படுத்து விட்டாள். அருணும் ஹாலிலெயே படுத்தான். மதியம் சமையல் இல்லை.

அருணும் தப்பு பண்ணிவிடோமோ என குழப்பத்திலிருந்தான். இரவு வந்தது.

கீதாத்தான் முதலில் பேச்சை ஆரம்பித்தாள்.

"என்ன டிபன் செய்யட்டும்?"

"உனக்கு புடிச்சதை செய்டா, கண்ணம்மா"

"ஏங்க உங்களுக்கு என்மேல் கோபமே வராதா?"

"ஏன் கோபம் வரணும்?"

"இல்ல ஒண்ணுமே சொல்லாம நான் பாட்டுக்கு அந்த இடத்த விட்டு வந்துட்டேன், அதான்"

"தப்பு என் பேர்லதானேடா, நான் உன்ன விசயத்தச் சொல்லி கூட்டி போயிருக்கணும்"

"ஏன் அங்க கூட்டி போனீங்க? நான் தத்து எடுக்க ஒத்துக்குவேனு எப்படி நம்புனீங்க"

"என் கண்ணம்மா, இதுவரை நான் சொன்னத மீறினது இல்ல, அதனால இதையும் ஒத்துக்குவனு நினைச்சேன்"

"அது எப்படீங்க, யாரோ பெத்தக் குழந்தைய நாம பெத்ததா வளர்க்கறது?"

"நமக்கு குழந்தைன்னா உயிர், நமக்கோ அதுக்கு குடுப்பினை இல்ல, அதனால அநாத குழந்தைய எடுத்து வளர்த்தா என்ன தப்பு?"

"நமக்கு குடுப்பினை இல்லைனு சொல்லாதீங்க, எனக்குத்தான் இல்ல, உங்களுக்கு இருக்கு"

"உனக்கு பல தடவை சொல்லிட்டேன், எனக்கு நீதான் முக்கியம்னு"

"அதுக்காக எப்படிங்க, யாரோ பெத்த குழந்தைய, நாம பெத்த மாதிரி நினைச்சு வளர்க்க முடியும்?"

"கீதா, இதே மாதிரி உங்க அம்மா, அப்பா நினைச்சிருந்தாங்கன்னா?"

"என்ன சொல்றீங்க?"

"இவ்வளவு நாள் சொல்லாம வைச்சிருந்த உண்மைய இப்போ சொல்றேன் கேள். உங்க அப்பா இறக்கறதுக்கு முன்னாடி எனக்கு சொன்ன விசயம். உங்கிட்ட சொல்லக்கூடாதுனு சத்தியம் வாங்கின விசயம். உங்க அப்பா அம்மாவுக்கு கல்யாணம் ஆகி 12 வருசம் ஆகியும் குழந்தை பாக்கியம் இல்ல. பார்க்காத வைத்தியர் இல்ல. போகாத கோயில் இல்ல. ரொம்ப யோசனைக்கு பிறகு ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பேசி முடிவு பண்ணி, கடைசியில உன்ன அநாதை இல்லத்துலேந்து தத்து எடுத்துருக்காங்க. அன்னைக்கு அவங்க அப்படி உன்ன தத்து எடுக்கலைனா, நீ இப்படி என்னோட வாழ முடியுமா?"

"அப்போ நான் அநாதையா"

"இல்லைடா, இப்போத்தான் நான் இருக்கேனே?"

அதற்கு பிறகு கீதாவின் கண்களில் இருந்து ஒரே கண்ணீர். ஏதோ பேருக்கு சாப்பிட்டார்கள், காலையில் சுட்ட பழைய தோசையை. பிறகு ஒன்றும் பேசாமல் அப்படியே அருணை கட்டிப்பிடித்து உறங்கிவிட்டாள்.

காலையில் கீதாத்தான் அருணை எழுப்பினாள்.

"என்னம்மா, இவ்வளவு சீக்கிரம்?"

"வாங்க சீக்கரம் போனாத்தானே, என்னுடன் விளையாடப்போகும், எனக்கு சந்தோசம் கொடுக்கப்போகும் என் குழந்தையை பார்க்கமுடியும்"

ஆச்சர்யமாகப் பார்த்து அப்படியே அவளைக் கட்டிப்பிடித்தான்.

"நோ, நோ அதெல்லாம் இனிமே தினமும் கிடையாது, என் குழந்தைக்கும் நேரம் வேணும் இல்ல"

சந்தோசத்துடன் குளிக்க சென்றான் அருண். அடுத்த அரைமணியில் அதே அநாதை இல்லத்திற்கு வந்தவர்களை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தாள் அதன் தலைவி. அதிக நேரம் எடுக்க வில்லை. மிக விரைவில் குழந்தையை செலக்ட் செய்தாள் கீதா.

கோயிலுக்கு போகலாம் என்றாள். பக்கத்திலுள்ள கோயிலுக்கு சென்றார்கள்.

கீதா, " இதே சந்தோசம் எப்பவும் எனக்கு இருக்க வேண்டுமென இறவனிடம் வேண்டினாள்"

அருண் மனதிற்குள் தன் மாமனாரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான், தான் சொன்ன பொய்க்காக!

(இது முன்பு நான் எழுதிய சிறுகதை. இது ஆனந்தவிகடனில் வெளிவந்தபோது கடைசி பகுதி மட்டுமே வந்தது. இதோ முழுக்கதையும் உங்களுக்காக)



Jan 6, 2011

நம்பிக்கை துரோகம்! (சிறுகதை)

வேகமாக ஓடி வந்து பல்லவனில் ஏறி அமர்ந்தேன். அவசர அலுவல் காரணமாக சென்னை செல்ல வேண்டியிருந்தது. எப்பொழுதும் டிக்கட் ரிசர்வ் செய்துவிடுவேன். இந்த முறை திடீர் என்று கிளம்ப வேண்டியிருந்ததால், அன்ரிசர்வ்டில் செல்லும்படி ஆகிவிட்டது. பொதுவாக கிளம்பும் போது ஏதேனும் கதை புத்தகம் எடுத்து செல்வது வழக்கம். இந்த முறை கிளம்பும் முன் என் மனைவி தொடர்ந்து அழுது கொண்டே இருந்ததால் புத்தகம் எடுத்துவர மறந்துவிட்டேன்.

கொஞ்சம் மூட் அவுட்டில் இருந்தேன். சிறிது நேரம் கழித்துத்தான் கவனித்தேன். என் எதிர் சீட்டில் உட்கார்ந்து இருந்தவர் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நானும் பார்க்கவே, சிறு புன்னைகயுடன்,

"ஹலோ, ஐயம் ராமநாதன், நீங்க?"

"ரவி"

பார்ப்பதற்கு ஒரு 50 வயது இருக்கலாம். காஸ்ட்லி பேண்ட் ஷர்ட் அணிந்திருந்தார். டை கட்டியிருந்தார். கோட்டை கையில் மடித்து வைத்திருந்தார். பார்ப்பதற்கு ஒரு கம்பனியின் MD போல் இருந்தார். இவர் எதற்காக அன் ரிசர்வ்டு கம்பார்ட்மெண்டில் வருகிறார் என்பது மட்டும் எனக்கு புரியவே இல்லை.

மீண்டும் நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில் பேச ஆரம்பித்தார். நான் எழுதிக்கொண்டிருப்பது தமிழ் கதை என்பதால் நான் தமிழிலேயே உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புகிறேன்.

"ஆபிஸ் வேலையா போறீங்களா?''

"ஆமாம்" என்றேன். பொதுவாக அறிமுகம் அதிகம் இல்லாத நபர்களுடன் உரையாட நான் விரும்புவதில்லை. அதுவும் பிராயணங்களின் போது மிகுந்த கவனத்துடன் இருப்பேன். ஆனால் அவர் என்னை விடுவதாக இல்லை.

"என்ன வேலையில் இருக்கீங்க?"

சொன்னேன்.

"வெரி குட். நானும் உங்களைப்போல சார்ட்டட் அக்கவுண்ட்ஸ்தான் படித்தேன். என் அப்பா என்னை வெளியே வேலைக்கு செல்ல அனுப்பாததால் எங்கள் நிறுவனத்திலேயே வேலையில் சேர்ந்துவிட்டேன்"

"ம்ம்" என்றேன் சுவாரஸ்யம் இல்லாமல்.

"என்ன வேலை என்று கேட்க மாட்டீர்களா?"

"சொல்லுங்க சார்"

"நான் தான் எங்கள் நிறுவனத்தின் MD"

நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். எந்த நிறுவனம் என்று தெரிந்து கொள்ள நான் விரும்பவில்லை.

"பின் ஏன் இப்படி இந்த டிரெயினில் வருகிறேன், என்று நினைக்கின்றீர்களா?" என்றவர், நான் ஒன்றும் பதில் பேசாமல் இருக்கவே, தொடர்ந்தார்,

"எனக்கு எதிலும் அதிகம் ஆசை இல்லை. எல்லா விதத்திலும் வாழ்க்கையை வாழ ஆசைப்ப்டுகிறென். இப்போ பாருங்க, இதுல வந்ததுனால தானே உங்களை பார்க்க முடிந்தது"

என்று சொன்னவர், சற்றே தன் பேச்சை நிறுத்தி, "ரொம்ப போர் அடிக்கிறேனா சார்?" என்றார்.

"அதெல்லாம் இல்லை சொல்லுங்கள்" என்றேன்.

பிறகு அவர் கம்பனியை பற்றி, லாபத்தை பற்றி, அமெரிக்காவைப் பற்றி, காஷ்மீரைப் பற்றி, இந்திய பொருளாதாரத்தைப் பற்றி, சினிமா உலகத்தைப் பற்றி, எப்போது இந்தியா வல்லரசாகும் என்பதைப் பற்றி, இப்படி பற்றி பற்றி நிறைய பேசினார். அவர் பேசாத விசயமே இல்லை.

அவரின் உரையாடல்கள் மூலம் அவரைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்து கொண்டேன். மிகப்பெரிய புத்திசாலி என்று தெரிந்து கொண்டேன். அப்படி எல்லா விசயத்தையும் பற்றி பேசிக்கொண்டே வந்தவர் கடைசியில் குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தார்,

எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. நன்றாகத்தானே பேசிக்கொண்டிருந்தார். என்ன ஆயிற்று இவருக்கு?

திடீரென அவரே ஆரம்பித்தார். முகத்தில் ஒரு பிரகாசம் தெரிந்தது. சந்தோசம் தெரிந்தது.

"என்னோட அனைத்து சந்தோசத்துக்கும் காரணம் என் மனைவிதான் சார்?"

"அப்படியா! அதுக்கு ஏன் சார் அழறீங்க?"

"இது ஒருவகையில ஆனந்த கண்ணீர் சார். எனக்கு எத்தனை வயசுல கல்யாணம் ஆகி இருக்கும்னு நினைக்கறீங்க?"

"தெரியலை சார்! சொல்லுங்க.?"

"45 வயசுல"

"அவ்வளவு லேட்டாவா? ஏன் சார், ஏதாவது கமிட்மெண்ட் இல்லை வேற காரணங்கள்?"

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை. ஐ ஜஸ்ட் லவ் மை கம்பனி. அவ்வளவுதான். அதே லவ்வுடன் கல்யாணத்தைப் பற்றி சிந்திக்காம கம்பனியைப் பற்றி சிந்தித்தே காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில்தான், எங்கள் கம்பனியில் புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்த அருணாவை பார்த்தேன். நல்ல அழகு. அவளைப்பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அவளுடன் சேர்ந்து வாழ ஆசை பட்டேன்"

"ம் அப்புறம்" என்றேன் சற்றே சுவாரஸ்யத்துடன்.

"அருணாவை கல்யாணம் செய்வது ஒன்றும் அவ்வளவு கஷ்டமாக இல்லை. உடனே அவளை என் செக்ரெட்டரியாக ஆக்கிக்கொண்டேன். ஒரு மாதத்தில் அவளிடம் என் ஆசையை சொன்னேன். என்ன ஆச்சர்யம், உடனே சரி என்று சொல்லிவிட்டாள். ஆனால், மற்றவர்களுக்கு என் திருமணம் கொஞ்சம் நெருடலாகத்தான் இருந்தது"

"ஏன் சார்?"

"எனக்கு அப்போ 45. அவளுக்கு 22"

"அவ்வளவு வயசு வித்தியாசமா?"

"கல்யாணத்துக்கு முக்கியம் வயசா? இல்லை மனசா சார்" என்றவர் என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் தொடர்ந்தார்,

"கல்யாணம் நல்லடியாக நடந்தது. என் பெயரில் உள்ள எல்லா சொத்துகளையும் அவள் பெயரில் எழுதி வைத்தேன். சந்தோசமாக வாழ்க்கை இருந்தது" என்றவர் மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தார்.

"சொல்லுங்க சார்! அழாதீங்க?"

 கண்களை துடைத்துக்கொண்டு சொல்ல ஆரம்பித்தார்,

"நேற்று இரவு. டெல்லியிலிருந்து திரும்பினேன். நேர அலுவலகம் செல்லாமல் வீட்டிற்கு சென்றேன். கதவு வழக்கத்துக்கு மாறாக திறந்திருந்தது. நேரே மாடிக்கு சென்றேன். அங்கே என் பெட் ரூம் கதவு திறந்திருக்க உள்ளே பார்த்தேன். என் அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் குமார்..." அதிர்ச்சியுடன் ஓடி வந்த என் மனைவி, குமார் செக்ல கை எழுத்து வாங்க வந்தாருங்க. அதான்" என்றாள்.

வந்த கோபத்தில் கையில் இருந்த துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொன்று விட்டேன்.

நான் அதிர்ச்சி அடைந்து, "ஐயையோ யாரை?" என்றேன்

"குமாரை" என்று அவர் சொல்லி முடிக்கவும், சென்னை எக்மோர் ஸ்டேஷன் வரவும் உடனே போலிஸ் வரவும் சரியாக இருந்தது.

ஏனோ என் மனைவியிடம் உடனே பேச வேண்டும் போல் இருந்தது.

"அழாதா கண்ணம்மா! நாம ஒண்ணும் செய்ய வேண்டியது இல்லை. செக் புக்ல கையெழுத்து வாங்க போன உன் தம்பியை, சந்தேகப்பட்டு சுட்டுக்கொன்ன அந்த கிறுக்கனை போலிஸ் அரெஸ்ட் செஞ்சிடுச்சு. முதல்ல அழுகைய நிறுத்து"


Jan 3, 2011

சேது??? (சிறுகதை)

அவசரமாக சென்னை ஏர்போட்டிற்கு ஹோட்டலில் இருந்து கிளம்புபோதுதான் அவனைப் பார்த்தேன். பார்த்த முகமாக இருக்கவே, மறுபடி ஒரு முறை அவனைப் பார்க்க திரும்பும்போது அவனும் என்னைப் பார்ப்பதை கவனித்தேன். இரண்டாவது பார்வையிலேயே அவன் என் பால்ய சிநேகிதன் சேது என்பது தெரிந்துவிட்டது. உடனே ஓடிப்போய்,

"ஹேய் நீ சேது இல்லை?"

"ஹேய் நீ ரவி இல்லை?"

என்றெல்லாம் சொல்லி கட்டிப்பிடித்துக்கொள்ளவில்லை நாங்கள். மாறாக,

"ரவி, எப்படிடா இருக்க?" என்று அவன் கேட்க, "சேது நீ எப்படி இருக்க" என்று அவனைக் கேட்க, இருவரும் அருகில் உள்ள காபி ஷாப்பில் அமர்ந்து பால்ய விஷயங்களை பேச ஆரம்பித்தோம். இத்தனை நாள் என் மனதில் தேக்கி வைத்திருந்த 'அந்த விசயத்தை' கேட்கலாமா? என நினைத்தேன். அந்த விஷயம் என்ன? என்பதை அறிய ஒரு இருபது வருஷம் பின்னோக்கி செல்வது அவசியமாகிறது.

நான் ஒன்பதாவதோ இல்லை பத்தாவதோ படிக்கும் போதுதான் சேது எங்கள் ஊருக்கு குடி வந்தான். அவன் அப்பாவுக்கு வேலை மாற்றலாகி இருந்தது. சாதாரணமாக பழக ஆரம்பித்த நாங்கள் வெகு சீக்கிரத்திலேயே நல்ல நண்பர்கள் ஆனோம்.

அவனும் ஓரளவு கிரிக்கெட் ஆடுவான். அவனை எங்கள் கிரிக்கெட் டீமில் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் எங்கள் கேப்டன் அவனை சேர்த்துக்கொள்ளவே இல்லை. ஏற்கனவே பந்து பொறுக்கி போட நிறைய பேர் இருந்ததும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

விடுமுறை சமயத்தில் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவான். கேரம், செஸ் எல்லாம் விளையாடுவோம். கோபு என்ற இன்னொரு நண்பனும் எங்களோடு விளையாடுவான். செஸ்ஸில் நான் கோபுவிடம் தோற்பது போல் இருந்தால், உடனே சேது யாருக்கும் தெரியாமல் செஸ் போர்டை மெல்ல ஆட்டிவிடுவான். அதனால் மறுபடியும் கேமை ஆரம்பிப்போம்.

நானும் சேது வீட்டிற்கு அடிக்கடி செல்வதுண்டு. அவனுக்கு ஒரு அக்கா, ஒரு தம்பி மற்றும் இரண்டு தங்கைகள். அவன் அக்காவும் எங்களுடன்தான் டிரெயினில் வருவாள். மாமி, அதாவது சேதுவின் அம்மா என்னிடம் ரொம்ப நன்றாக பேசுவார்கள். மாமா அவ்வளவு பேசமாட்டார். எப்போதும் எதையோ பறிகொடுத்ததைப் போலவே இருப்பார்.

ஒரு நாள் நாங்கள் தெருவில் கிரிக்கெட் விளையாடிய போது பந்து எதிரில் உள்ள வீட்டின் கார் பார்க்கில் விழுந்துவிட்டது. அங்கே ஒரு பெரிய இடம் இருக்கும். அங்கே எங்களைவிட வயதில் பெரிய அண்ணன்கள் ஷெட்டில் காக் விளையாடுவார்கள். நான் பந்தை எடுக்க உள்ள சென்றபோது அவர்கள் விளையாடி முடித்து தரையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்கள் பேசியதை நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது.

"உண்மையாவாட சொல்ற?''

"ஆமாம். இதுல பொய் சொல்றதுல என்ன இருக்கு?"

கேட்டவன் அந்த இடத்தின் சொந்தக்காரன். பதில் சொன்னவன் சேது வீட்டிற்கு பக்கத்து வீட்டுக்காரன். சேது பெயர் அடிபடவே கூர்ந்து கவனிக்க ஆரம்பித்தேன்.

"எப்படிடா, நடந்துச்சு"

"ஒரு நாள் எங்க வீட்டுல மாமி டிவி பார்க்க வந்தாங்க. பார்த்துட்டே இருக்கும் போது யாரோ காலால என் காலை தேய்க்கிறாமாதிரி இருந்துச்சு. நான் யாரோனு நினைச்சு விட்டுட்டேன். திரும்பவும் உரசவே யாருனு பார்த்தா, மாமிடா. அதான் நம்ம சேதுவோட அம்மா"

"அப்புறம்?"

"அடுத்த நாள் வீட்டுக்கு அரிசி மூட்டை எடுத்துத் தர கூப்பிட்டாங்க. போனா, கெஞ்சுறாங்கடா. மாமாவால முடியலைடா. அப்படி இப்படினு சொல்லி, எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சுடா. இப்போ டெயிலி வேணுமாம்"

"வீட்டுல யாரும் இருக்க மாட்டாங்களா?"

"எல்லாம் காலேஜுக்கும், ஸ்கூலுக்கும் போயிடாறாங்கல்ல'

அதற்கு மேல் எனக்கு அங்கே நிற்க பிடிக்கவில்லை. தலை சுத்துவது போல் இருந்தது. மாமியா, இப்படி என நினைத்து தூக்கம் வராமல் கஷ்டப்பட்டேன். அதன் பிறகு அவன் வீட்டிற்கு செல்வதை தவிர்த்தேன். அவனுடனும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேசுவதை குறைத்துக்கொண்டேன்.

சில காலம் எங்கள் ஊரில் இருந்தவர்கள், பக்கத்து ஊருக்கு குடிபெயர்ந்தார்கள். பின்பு நண்பர்கள் மூலம் அவன் அக்காவிற்கு திருமணம் முடிந்து விட்டதாகவும், தம்பி எங்கோ வெளிநாட்டில் இருப்பதாகவும், தங்கைகளில் ஒருத்தி எவனுடனோ ஓடி போய்விட்டதாகவும் அறிந்தேன்.சேதுவும் வேலை கிடைத்து சென்னைக்கு வந்து விட்டதாக சொன்னார்கள்.

அதன்பிறகு இன்றுதான் அவனை சந்திக்கிறேன்.

எனக்கு எப்போதும் மனதில் உறுத்திக்கொண்டே இருந்த அந்த விசயத்தைப் பற்றி அவனிடம் இன்று கேட்டுவிட நினைத்து கடைசியில் கேட்டேவிட்டேன்,

நான் அப்போ கேள்விப்பட்டதை அவனிடம் கொஞ்சம் நாகரிகமாக சொல்லிவிட்டு,

"உனக்கு அதெல்லாம் தெரியுமா?" என்றேன்.

"தெரியுமே?" என்றான் கொஞ்சமும் குழம்பாமல்.

"தெரிந்துமா நீ வீட்டுல?" எனக்கேள்வியை முடிப்பதற்கு முன், அவன் கூறினான்,

"ஆயிரம் இருந்தாலும் அவங்க என் அம்மா இல்லையாடா! நீ என்னை விட்டு விலகிப்போனது போல் என்னால் அவ்வளவு ஈசியாக விலக முடியுமா என்ன?"

Jan 2, 2011

புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்கள்!

போன வருடம் புத்தாண்டு பிறந்தபோது எங்கள் ஊர் லால்குடி சிவன் கோவிலில் நடராஜர் முன் அமர்ந்து தரிசித்துக்கொண்டு இருந்தேன். அன்று இரவுதான் நடராஜருக்கு அபிஷேகம். ஆருத்ரா தரிசனம். பல வருடங்கள் புத்தாண்டை விதவிதமாக கொண்டாடி இருந்தாலும், ஒரு கோவிலில் தெய்வத்திற்கு முன்பு அமர்ந்து புத்தாண்டை வரவேற்றது ஒரு புதுவிதமான அனுபவமாக இருந்தது.

பள்ளியில் படிக்கும் காலக்கட்டத்தில், புத்தாண்டு அன்று விடியற்காலை எழுந்து அப்பாவுடன் கோயில் சென்று தரிசிப்பது வழக்கம். கல்லூரி படிக்கையில் கொண்டாடிய புத்தாண்டுகள் மிக சுவாரஸ்யமானவை. அந்த நாட்கள் இனி வரவே வராது. ஜனவரி 1 என்றாலே தூக்கக் கலக்கத்துடன் இருந்த காலம் அது.

ICWA, ACS படிக்கும் காலக்கட்டத்தில் கொண்டாடிய புத்தாண்டுகள் மிக சந்தோசம் தருபவை. காரணம் டிசம்பர் 30ம் தேதி போல்தான் பரிட்சை முடியும். அதனால் ரொம்ப சந்தோசமாக இருக்கும்.

இந்த வருடம் மலேசியாவில் இருந்ததால், எல்லா நாட்களைப் போலவே நேற்றும் கடந்து சென்றுவிட்டது. 31ம் தேதி இரவு ஒழுங்காக நேரத்தோடு தூங்க போயிருக்கலாம். அதைவிட்டு விட்டு, அனைவரும் நன்றாக இருக்கிறது என்று சொன்ன காரணத்தினால், டிவியில் 'பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன்" பார்த்தோம். எனக்கு என்னவோ அவ்வளவு சிரிப்பு வரவில்லை. படமும் மிக சாதாரணமான படம். சந்தானம் அடுத்த கவுண்டமணியாக உருவாகி வருகிறார், கத்தலில், நகைச்சுவையில் இல்லை.

அந்த கடுப்புடனே உறங்கி எழுந்து காலையிலே கோயில் சென்று வந்தோம். பிறகு அடிக்க ஆரம்பித்தது மழை. எங்கும் செல்ல முடியவில்லை. கடுமையான மழை. ஒரே போர். படித்துக்கொண்டும், படுத்துக்கொண்டும் ஒரு வழியாக நேரம் கடந்தது.

நண்பர்கள், உறவினர்கள் வாழ்த்திலும், தொலை பேசி அழைப்பிலும், அவர்களுக்கு நான் பதில் அனுப்பியதிலும் சில மணி நேரங்கள் கடந்து சென்றது.

கேபிளிடம் ஒரு 25 நிமிடம் பேசினேன். "தலைவரே, தலைவரே" என்று அவர் அன்பு ஒழுக பேசிய பேச்சின் மயக்கத்தில் ஒரு ஒருமணிநேரம் சென்றது.

இரவு ஒரு நார்த் இண்டியன் வீட்டில் சாப்பிட சென்றோம். அது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம். நம் உணவு முறைக்கும், அவர்களின் முறைக்கும் வித்தியாசம் மிக அதிகம். நாம் சாதம் வைக்கும் தட்டில் அவர்கள் நிறைய சைடிஷ் ஐயிட்டங்களையும், நாம் காய்கறி, பொரியல் வைக்கும் சின்ன தட்டில் சப்பாத்தியையும் வைக்கிறார்கள். அதாவது காய்கறி மற்றும் சில சாலட்களை அதிகம் சாப்பிடுகிறார்கள். சப்பாத்தி ஒன்றோ இரண்டோ சாப்பிடுகிறார்கள்.

நம் வீட்டில் விருந்தினர்கள் வந்தால், அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்து போனவுடன் தான், வீட்டில் உள்ளவர்கள் சாப்பிடுவது வழக்கம். ஆனால், அவர்கள் வீட்டில் அனைவருமே அமர்ந்து ஒன்றாக சாப்பிட்டது வித்தியாசமாக இருந்தது. இன்னொரு விசயம், எதையும் வீணாக்கக்கூடாது என்பதால், மீதி இருந்த அனைத்தையும், அனைவருக்கும் சரிசமமாக பிரித்து பறிமாறினார்கள்.

ஒரே ஒரு வித்தியாசம். கடைசியில்தான் தெரிந்தது. சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் ஒரு சொம்பு தண்ணீர் குடிப்பது என் வழக்கம். ஆனால், டைனிங் டேபிளில் தண்ணீர் ஜக் இல்லை. அவர்கள் வீட்டில் சாப்பிட்ட உடன் தண்ணீர் குடிப்பதில்லை. அதற்கு அவர் சொன்ன விளக்கம்,

"சாப்பிட்ட உடன் 45 நிமிடங்கள் கழித்துத்தான் தண்ணீர் அருந்த வேண்டும். அப்போதுதான் நன்றாக செரிமானம் ஆகும். உடனே குடித்தால், சாப்பாட்டினால் உற்பத்தியாகும் ஜீஸ் அதன் வேலையை சரிவர செய்யாது. சாப்பிட்ட உடன் சிலருக்கு வயிற்றில் ஏற்படும் ஹெவினஸ் இருக்காது"

உண்மையா என்பதை விஷயம் தெரிந்தவர்கள் விளக்கினால் நல்லது.

31ம் தேதி இரவிலிருந்து மனதில் ஏதோ ஒரு சோகம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. இரவு படுக்க போகையில்தான் நினைவு வந்தது.

ஆம், என் செல்லத் தங்கையை அடக்கம் செய்த நாள் ஜனவரி 1 என்று!


Jan 1, 2011

நண்பர்களுக்கு!

என் அன்பு நண்பர்களுக்கு என் இதயம் கனிந்த புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்.

2010:

சென்ற வருடத்தைப் பொருத்தவரை எனக்கு நல்ல வருடமாகவே கழிந்தது. சில சின்ன மனக்கஷ்டங்கள் வந்து போனாலும் அது எல்லாம் எல்லோருக்கும் வந்து போகும் சாதாரண விசயங்களாகவே எடுத்துக்கொண்டேன். சென்ற வருட சாதனை என்றால் எங்கள் கம்பனியை மிகப்பெரிய கஷ்டத்திலிருந்து காப்பாற்றியதில் என் பங்கும் இருந்திருக்கிறது என்பதுதான். சென்ற வருடத்தில்தான் நான் CFO ஆக பதவி உயர்வு பெற்றேன். பணத்தின் மேல் உள்ள ஆசையை ஓரளவுக்கு குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என நினைத்ததும் சென்ற வருடம்தான். உடல்நிலையை பொருத்தவரை எல்லா வருடங்கள் போலும், சென்ற வருடமும் தவறாமல் வாக்கிங், யோகா மற்றும் ஜிம் சென்றதால் நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருப்பதாக நினைக்கிறேன். அதனால் என் அன்பு நண்பர்களாகிய நீங்களும் நல்ல விதமாக உடல்பயிற்சி செய்ய வேண்டும் என அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நாம் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருந்தால்தான் நம் குடும்பத்தை காப்பாற்ற முடியும். நான் உங்களுக்கு அநாவசியமாக அறிவுரை சொல்வதாக எண்ண வேண்டாம். இதை என்னுடைய கடமையாக கருதுகிறேன். குடி, சிகரட்டை கொஞ்சம் குறைத்துக்கொள்ளும்படியும் உங்கள் கால்களில் மண்டியிட்டு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

நான் எப்போதும் ஒரே கொண்டாட்ட மனநிலையில் வாழ்வதால் மற்ற கஷ்டங்களை எல்லாம் ஒரு பொருட்டாக நினைப்பதில்லை. ஆனால் பாதித்த விஷயங்கள் என்றால், என் நண்பனின் மரணமும், என் உறவினர் ஒருவரின் வாழ்க்கை என் கண்முன்னாலே வீணாகிப்போய்க் கொண்டிருப்பதும்தான்.

2011:

2011 ஆம் ஆண்டுக்கு என்று ஒன்றும் புதிதாக எந்த சபதமும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இப்போது வாழ்வது போலே கடைசிவரை வாழ வேண்டும் என நினைக்கிறேன். ஆனால், இந்த வருடத்தில் இருந்து சில நல்ல காரியங்களில் ஈடுபடலாம் என நினைக்கிறேன். மற்றபடி நாட்டிற்கும், குடும்பத்திற்கும், வீட்டிற்கும் மற்றும் எல்லோருக்கும் நல்லவனாக வாழ எல்லாம் வல்ல என் குல தெய்வம் கொப்பாட்டி அம்மனையும், ஏழுமலையானையும் வேண்டிக்கொள்கிறேன். அதே போல் நண்பர்களும் வாழ பிரார்த்திக்கிறேன்.

"கலையாத கல்வியும் குறையாத வயதும் ஓர்
கபடு வாராத நட்பும்
கன்றாத வளமையும் குன்றாத இளமையும்
கழுபிணி இலாத உடலும்
சலியாத மனமும் அன்பு அகலாத மனைவியும்
தவறாத சந்தானமும்
தாழாத கீர்த்தியும் மாறாத வார்த்தையும்
தடைகள் வாராத கொடையும்
தொலையாத நிதியமும் கோணாத கோலும் ஒரு
துன்ப மில்லாத வாழ்வும்
துய்ய! நின்பாதத்தில் அன்பும் உதவிப் பெரிய
தொண்டரொடு கூட்டு கண்டாய்
அலையாழி அறிதுயிலும் மாயனது தங்கையே
ஆதிகட ஊரின் வாழ்வே!
அமூதீசர் ஒருபாகம் அகலாத சுகபாணி
அருள் வாமி அபிராமியே!"

தமிழ்மணம்:

நான் மார்ச் மாதம் 2009ல் பதிவுலக்த்துக்கு வந்தேன். 10 மாதங்களில் 230 இடுகைகள் எழுதினேன். நிறைய பின்னூட்டங்களும், ஓட்டுகளும், ஹிட்ஸ்களும் பெற்ற வருடம் அது. ஆனால், 2010ல் என்னால் அப்படி செயல்பட முடியவில்லை. மொத்தமே 108 இடுகைகள்தான் எழுதினேன். நிறைய சிறுகதைகள் எழுத ஆரம்பித்தேன். என்னால் இடுகை எழுதி போஸ்ட் செய்வதற்கே நேரம் இல்லாமல் போனதால், என்னால் மற்றவர்களின் பதிவுகளுக்கு படித்து பின்னூட்டம் இட நேரம் கிடைத்ததில்லை.

அதனால் எனக்கு ஒரு இரண்டு அல்லது மூன்று பின்னூட்டங்கள் வரும். ஓட்டுகளும் அவ்வளவு கிடைக்காது. என் ஓட்டை சேர்த்து ஒரு இரண்டு ஓட்டுகள்தான் கிடைக்கும் . மொத்தம் 113 நண்பர்கள் பின் தொடர்கிறார்கள். ஹிட்ஸ் மட்டும் ஓரளவு அவ்வப்போது கிடைக்கும். ஒரு நாளைக்கு ஒரு 200 பேர் படித்தால் பெரிய விசயம். இவர்களுக்காக இத்தனை மணி நேரம் செலவழித்து எழுத வேண்டுமா? என்று நினைத்ததுண்டு. பின்பு இவர்களுக்காகவாவது எழுத வேண்டும் என்றும் நினைத்ததும் உண்டு. ஆனாலும், ஏதோ ஒன்று என்னை தொடர்ந்து எழுத வைத்துக்கொண்டுதான் உள்ளது.

வாராவாரம் தமிழ்மணத்தில் வெளியாகும் முதல் 20 வலைப்பதிவுகளின் பட்டியலை நான் பார்ப்பதே இல்லை. ஏன் என்றால் பின்னூட்டத்தினாலும், ஹிட்ஸினாலும் தேர்வு செய்கிறார்கள் என்பது தெரியும். அதனால் நான் பார்ப்பதில்லை. அதனால் இன்று தமிழ்மணத்தின் சிறந்த 100 வலைப்பதிவுகள் பட்டியலையும் நான் பார்க்கவில்லை. ஆனால், தமிழ்மண முகப்பில் ஒவ்வொரு பதிவரின் பதிவின் கடைசியில் 'Traffic Rank' என்ற இடத்தினை கிளிக் செய்து பார்த்தேன். கடைசி பகுதியில் ஒரு வேளை 5000ம் ஆவது ரேங்கில் இருக்கிறதா? எனப்பார்த்தேன். ஒவ்வோரு பக்கமாக பார்க்க விருப்பம் இல்லாம் பக்கத்தை மூடப்போகையில்தான் கவனித்தேன், நம் வலைப்பதிவின் பெயரை வைத்தும் தேடலாம் என்று. பார்த்தேன். என்ன ஆச்சர்யம், என் வலைப்பூவின் ரேங்க் 170.

5000 ரேங்கை எதிர்பார்த்த எனக்கு 170 ரேங்க் சந்தோசம்தான். நன்றி நண்பர்களே!

2011 ம் வருடத்தைப் பற்றி வந்த மெயில் ஒன்று;

1.1.11

11.1.11

1.11.11

11.11.11

இது போல தேதிகள் ஆயிரம் வருடத்திற்கு ஒருமுறைதான் வருமாம்!

மீண்டும் நண்பர்களுக்கு என் இதயம் கனிந்த புத்தாண்டு நல் வாழ்த்துகள்.