Feb 17, 2011

கதிர்..? (சிறுகதை)


"மாப்பிள்ள மெட்ராஸ் போக டிக்கட் கிடைச்சுடுச்சுடா. ராக்போர்ட்ல கிடைக்கலை, பல்லவன்லதான் கிடைச்சது" என்று சந்தோசமாக கத்திக்கொண்டே என்னிடம் வந்தவனைப் பற்றி நீங்கள் அவசியம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவன் கதிர். என் பால்ய நண்பன்.

அவனைப் பற்றி சொல்வதற்கு முன் என்னைப் பற்றி கொஞ்சம் செல்லியாகணும். என் பெயர் ராமன். ஊரில் உள்ள ஒரு பெரிய பணக்காரரின் ஒரே மகன். நிறைய சொத்து. இன்னும் நான்கு தலைமுறைக்கு உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம். அதனால்தானோ என்னவோ எனக்கு படிப்பு அவ்வளவு சரியாக ஏறவில்லை. அதற்காக என்னை முட்டாள் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். நானும் இன்ஜினியரிங் முடித்துவிட்டேன். இன்னும் வேலைக்கு போகாமல் அப்பா கவனித்து வரும் பிஸினஸ்களை வெறுப்புடன் கவனித்து வருகிறேன். எனக்கு ஒன்றும் அவ்வளவு கெட்ட பழக்கங்கள் இல்லை, ஆனால் அவ்வப்போது பீர் அடிப்பேன், அவ்வளவுதான்.

கதிர் எனக்கு நேர் எதிர். மிக ஏழை குடும்பம் அவனுடையது. அம்மா ஒரு துப்புறவு தொழிலாளி. அப்பா வாட்ச்மேன். ஒரு அக்கா, இரண்டு தங்கைகள் என சற்றே பெரிய குடும்பம். ஆனால், எல்லாருமே நன்றாக படிக்க கூடியவர்கள். அவன் அப்பா மிகவும் கஷ்டப்பட்டு பிள்ளைகளை படிக்க வைத்தார். நானும் அவ்வப்போது உதவுவதுண்டு. என் உதவிகளை கதிர் எப்போதும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. தன்மானம் அதிகம் உடையவன். அவன் அப்பா கஷ்டப்பட்டு அவன் அக்காவை ஒரு வழியாக ஒரு டிகிரிவரை படிக்க வைத்தார். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால்தான் அவன் அக்காவிற்கு பம்பாயில் வேலை கிடைத்ததாக சொன்னான். அவன் அக்கா மாதாமாதம் அனுப்பும் சம்பளத்தில் ஒரளவு வசதியாக இப்போது இருக்கின்றார்கள்.

கதிரும் ஒரு வழியாக டிப்ளமோ முடித்துவிட்டான். அவனுடைய வேலை விசயமாகத்தான் இப்போது சென்னை செல்லப்போகிறோம். சென்னையில் அப்பாவுக்கு தெரிந்த ஒருவர் ஒரு சின்ன பேக்டரி வைத்திருக்கிறார். அங்கே அவனை வேலையில் சேர்த்துவிடலாம் என்று இருக்கிறேன். எனக்கு இருக்கும் வசதிக்கு காரிலேயே போகலாம்தான். கதிர்தான் இல்லை, டிரெயினில் போகலாம், அப்போதுதான் 'சைட்' அடித்துக்கொண்டே செல்ல வசதியாக இருக்கும் என்று சொல்லி டிரெயினில் டிக்கட் புக் செய்துவிட்டான்.

ஆம். அவன் அப்படித்தான். எப்போதும் பெண்களைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருப்பான். எனக்கு அவ்வளவு வசதியிருந்தாலும், அவன் அளவுக்கு அதில் விருப்பம் இல்லை. ஆனால், அவனோ 24 மணி நேரமும் பெண்களைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருப்பான். அதிகம் மலையாளப்படம் பார்ப்பான். கண்ட கண்ட புத்தகங்களைப் படித்து, இரவில் உடம்பை கெடுத்துக்கொண்டு, அதைப்பற்றி கதை கதையாக என்னிடம் சொல்லி, என்னையும் மாற்ற முயற்சிப்பான். என்னவோ அவன் அப்படி. ஆனால் நல்லவன். அதனால்தான் இன்னும் அவனுடன் நட்பு தொடர்கிறது.

அடுத்த நாள் காலை. பல்லவனில் ஏறினோம். ஒரு ஐந்து மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு சென்னை வந்தடைந்தோம். அப்பாவின் நண்பர் அடுத்த நாள் காலை வந்து பார்க்க சொன்னதால், எங்களுக்கு சொந்தமான ஹஸ்ட் ஹவுஸில் தங்கினோம். கதிர் பக்கத்து தெரு வரை போய் வந்தவன் என்னிடம்,

"ராம், நான் ஒரு இடத்துக்கு கூப்பிடுறேன். வறியா?" என்றான்.

"எங்கடா?"

"நீ முதல்ல வறேன்னு சொல்லு"

"சரி"

"பக்கத்து தெரு முனையில ஒரு மஜாஜ் பார்லர் இருக்கு. வாடா அங்க போய்ட்டு வரலாம்?"

"டேய், எனக்கு அதுல எல்லாம் விருப்பம் இல்லைனு உனக்குத் தெரியுமில்ல?"

"சும்மா, ஒரு தடவைதானே, ப்ளீஸ்டா"

"ஏண்டா, உன் குடும்ப நிலைமை என்ன? நீ வந்து இருப்பது வேலைக்காக! எப்படிடா உனக்கு இப்படி தோணுது"

"டேய் குடும்ப நிலமைக்கும், இந்த மாதிரி ஆசை வருவதற்கும் என்னடா சம்மந்தம். நான் என்ன மாஜாஜுக்குத்தானே கூப்பிடுறேன். வேற எதுக்குமா?"

அவன் அதிகம் வற்புறுத்தவே, சரி நாமும் போய்தான் பார்க்கலாமே என்று கிளம்பினேன்.

அந்த இடம் சென்னையின் ஒரு ஒதுக்குபுறமான ஏரியா. கிழே ஒரு ஹோட்டல் இருந்தது. மாடியில் தான் அவன் சொன்ன மஜாஜ் பார்லர். ரிசப்ஷனில் ஒரு அழகான பெண் உட்கார்ந்து இருந்தாள். மஜாஜ் போவதற்கு பதில் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாமா? என நினைக்கும் அளவிற்கு அழகு. காரணம் அவளின் செக்ஸியான உடையாக கூட இருக்கலாம். அழகான டி ஷ்ர்ட் அணிந்திருந்தாள். அது அநியாயத்திற்கு கீழே இறங்கியிருந்தது.

கதிர்தான் பேசினான். அவள், "சார், எல்லோரும் பிஸியா இருக்காங்க. ஒரு பெண்தான் ஃபிரி. அதனால ஒருத்தர் வெயிட் பண்ணனும்" என்றாள்.

நான் கதிரை போக சொல்ல, அவன், "நீ தான் ஒண்ணும் தெரியாத ஞானி போல இருக்க. அதனால முதல்ல நீ போ" என்று கட்டாயப்படுத்தி என்னை அனுப்பி வைத்தான். அரை மனதுடன் உள்ளே சென்றேன்.

ரூம் முழுவதும் இருட்டாக இருந்தது. ஏற்கனவே ரிசப்ஷனில் ஒரு டவல் கொடுத்து இருந்ததால், நுழந்தவுடன் பேண்ட், ஷர்ட்டை அவிழ்த்து விட்டு, ஒரு துண்டு மட்டும் கட்டிக்கொண்டு அங்கே இருந்த டேபிளில் குப்புற படுத்துக்கொண்டேன்.

சிறிது நேரத்தில் யாரோ வருவது போல் இருந்தது. வெட்கத்துடன் திரும்பி பார்க்கவில்லை. முதல் அனுபவம் வேறு. மசாஜ் ஆயிலை முதுகில் தடவுவது தெரிந்தது.

"சார், உங்களுக்கு மசாஜ் மட்டுமா? இல்லை வேற ஏதாவது வேணுமா? வேற ஏதும்னா அதாவது, புரிஞ்சிருக்கும்னு நினைக்கிறேன், கூட ஆயிரம் ரூபா ஆகும்" என்று சொன்னவளின் குரல் எங்கோ கேட்டது போல் இருக்கவே, சற்றே திரும்பி அந்த முகத்தைப் பார்த்தேன்.........

வேக வேகமாக ரூமைவிட்டு ஓடி வந்த என்னை அதிர்ச்சியுடனும், ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்த கதிர்,

"ஏண்டா? என்ன ஆச்சு?"

நான் எப்படி சொல்வேன், உள்ளே இருப்பது அவன் அக்கா என்று????


8 comments:

cablesankar said...

:))

என். உலகநாதன் said...

cablesankar said...
:))

February 17, 2011 2:41 PM

வருகைக்கு நன்றி தலைவரே!

எல் கே said...

நல்ல கதை

சே.குமார் said...

kathai arumai... nalla irukku sir.

என். உலகநாதன் said...

//நல்ல கதை//

நன்றி எல்.கே

என். உலகநாதன் said...

//kathai arumai... nalla irukku sir.//

வருகைக்கிற்கும், கருத்திற்கும் நன்றி குமார்.

கே.ஆர்.பி.செந்தில் said...

வித்தியாசமான கதை.. பாராட்டுக்கள்...

என். உலகநாதன் said...

//கே.ஆர்.பி.செந்தில் said...
வித்தியாசமான கதை.. பாராட்டுக்கள்...

February 18, 2011 2:21 PM//

நன்றி தலைவரே!