Feb 19, 2011

சாரிங்க, எனக்கு வேற வழி தெரியலை! (சிறுகதை)

நேற்று அடித்த சரக்கின் ஹேங் ஓவர் கொஞ்சம் ஓவராகத்தான் இருந்தது. இனி சரக்கில் எதையும் கலக்கக்கூடாது. ராவாக அடிக்க வேண்டியதுதான். சரி, ஒரு இரண்டு இட்லி சாப்பிட்டு வரலாம் என நினைத்து பக்கத்தில் உள்ளே மெஸ்ஸுக்கு சென்றேன். இன்னும் குளிக்கவேறு இல்லை. சாப்பிட்டு வந்து குளிக்கலாம் என நினைத்து, இரவு கட்டியிருந்தே அதே லுங்கியுடன், அதே பழைய சட்டையுடன் இருந்த என்னைப் பார்க்க எனக்கே என்னவோ போல் இருந்தது. இட்லியை வாயில் வைக்கும் போது அண்ணாச்சியிடம் இருந்து போன். உடனே எடுத்து பேசாவிட்டால் கோபப்படுவார். அதனால் சாப்பிடுவதை பாதியில் விட்டு விட்டு போனை எடுத்தேன்,

"கோபாலு, எங்கடா இருக்க?"

"மெஸ்ல இருக்கேண்ணா"

"சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டு பக்கம் வா. உனக்கு ஒரு வேலை இருக்கு"

"என்னை வேலைண்ணே?"

"முதல்ல வாடா. அப்புறம் சொல்றேன்"

அண்ணாச்சி. பெரிய பிஸினஸ்மேன். நல்லவர்தான். ஆனால், அவர் தொழிலில் யாராவது குறுக்கிட்டால் கெட்டவர் ஆகிவிடுவார். எனக்கு மாதா மாதாம் படி அளக்கும் உத்தமர். அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு, துணைக்கு குமாரையும் கூட்டிக்கொண்டு அண்ணாச்சி வீட்டிற்கு போனேன். மிகப்பெரிய வீடு. பெரிய காம்பவுண்ட் சுவர்கள். வீடு முழுவதும் செக்யுரிட்டி ஆட்கள். அதைத்தவிர கன்னுக்குட்டி போல நாய்கள் வேறு காவலுக்கு. எல்லாவற்றையும் கடந்து, குமாரை வெளியே நிற்க வைத்து விட்டு, நான் மட்டும் உள்ளே போனேன்.

"வாடா கோபாலு"

"என்ன அண்ணாச்சி, அவசரமா வரச்சொன்னீங்க?"

"நம்ம ரமேஷ் இல்லை, ரொம்ப துள்ளுராண்டா. நானும் சின்னை பையன் போனாப்போகுதுனு பார்த்தா, நேற்று நான் சாராயக்கடைய ஏலம் எடுக்கப்போனா அவனும் போட்டி போடுறான். இனிமே இப்படியே விட முடியாது. அதனால், அவனை எப்படியாவது தூக்கிட்டு நம்ம ஹஸ்ட் ஹவுஸுக்கு வந்துடு. நாலு தட்டு தட்டி, கொஞ்சம் மெரட்டி வைக்கலாம். அப்பத்தான் சரிப்படுவான்"

"சரி அண்ணாச்சி, கவலைய விடுங்க சாயந்தரம் தூக்கிட்டு வந்துடறேன்"

அண்ணாச்சி குடுத்த பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு, குமாரையும் கூட்டிக்கொண்டு, ரமேஷ் அலுவலகம் இருக்கும் அந்த காம்ப்ளக்ஸுக்கு போனேன். அது சென்னையின் மிகப்பெரிய காம்ப்ளக்ஸ். கீழே கடைகள், ஹோட்டல்கள். மூன்றாவது மாடியில் அலுவலகங்கள். ரமேஷ் மதியம் சாப்பிடுவதற்கு இரண்டாவது மாடியில் உள்ள ஹோட்டலுக்கு வருவது வழக்கம். அவன் சாப்பிடும் ஹோட்டல் அருகேதான் லிப்ட் உள்ளது. அதனால் அவன் சாப்பிட்டு விட்டு வரும்போது, அவனை லிப்ட்டில் மடக்கி, மயக்க மருந்து தடவிய துணியால் அவன் முகத்தை மூடி, கிழே இருக்கும் கார் பார்க்கிங் இடத்திற்கு சென்றால், அங்கே குமார் காருடன் காத்திருப்பான். அப்படியே அவனை ஹஸ்ட் ஹவுஸுக்கு கொண்டு செல்வதாக திட்டம்.

குமாரிடம் திட்டத்தை விளக்கிவிட்டு, நான் ரமேஷுக்காக காத்திருந்தேன். அப்போதுதான் ஒரு மின்னல் என்னை கடந்து சென்றது. யாரென்று திரும்பி பார்த்தேன். ஒரு அழகான இளம் பெண். இப்படி ஒரு இளமையான பெண்ணை நான் பார்த்ததே இல்லை. டைட்டான ஜீன்ஸ், மேலே டைட்டான டாப்ஸ். கேரளாக்காரி போல இருந்தாள். ஷாம்பு போட்ட முடியை அப்படியே வாராமல் விட்டிருந்தாள். அளவான மேக்கப். உதடுகளில் லிப்ஸ்டிக். மிகப்பெரிய பணக்கார வீட்டுப் பெண் போல இருந்தாள். ஷமீரா ரெட்டி போல் இருந்தாள். எனக்கு எப்படி ஷமீரா ரெட்டி தெரியும்னு கேக்கறீங்களா? நம்ம தல நடிச்ச அசல் படம் பார்த்து இருக்கேனே? அதுல இருக்காங்களே. அதுல இருந்து அவங்க மேல ஒரு இதுதான். அதான் அதே மாதிரி ஒரு பொண்ண பார்த்தோன, திடீரென என் உடல் எங்கும் ஒரு ரசாயன மாற்றம் நிகழ ஆரம்பித்தது.

நான் பெண்கள் விசயத்தில் கொஞ்சம் வீக். கொஞ்சம் என்ன நிறையவே. எனக்கு தினமும் வேண்டும். தினமும் யாரிடமாவது செல்வதுண்டு. ஆனால், தினமும் செல்லுவது தொழில்காரிகளிடம். வரவர அவர்களிடத்தில் போர் அடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகவில்லை. எனக்கு எல்லாம் எப்படி ஆகும்? தினமும் அந்த மாதிரி பெண்களைப் பார்த்தே பழக்கப்பட்ட எனக்கு, இப்படிப்பட்ட பெண்ணை பார்த்தவுடன், உடம்பு துடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. எனக்கும் ஆசை இருக்காதா என்ன? ஒரு ஹைகிளாஸ் பெண்ணுடன் அந்த சுகத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று? ஆசைகள் அதிகமாக, அந்த எண்ணம் மனதில் தோன்ற ஆரம்பித்தது.

'இன்றைக்கு ஒரு நாள் அந்த தப்பை செய்தால் என்ன? இவளை கடத்தி கொண்டு சென்றாள் என்ன? அண்ணாச்சி மாலையில்தான் ஹஸ்ட் ஹவுஸ் வருவார். அதற்குள் இவளை கடத்தி சென்று ஹஸ்ட் ஹவுஸில், ஏர்கண்டிஷனில் வைத்து..." நினைக்கவே உடம்பெல்லாம் அதிர, திடீரென திட்டத்தை மாற்றிவிட்டு, அவள் சாப்பிட்டு முடித்து லிப்ட் அருகே வரும் வரை காத்திருந்தேன்.

ஒரு அரை மணி நேரம் கழித்து அவள் மட்டும் லிப்ட் நோக்கி செல்ல, நான் துரிதமாக செயல்பட்டு, நானும் உள்ளே சென்றேன். நல்ல வேளை யாரும் இல்லை. உடனே துணியால் முகத்தினை மூடினேன். அதிகம் சிரமம் வைக்காமல் உடனே மயக்கமானாள். லிப்ட் கிரவுண்ட் ப்ளோரை அடைந்தது. அவளை கைத்தாங்கலாக காரை நோக்கி அழைத்துப்போனேன். ஒரே ஒருவர் மட்டும், "என்ன ஆச்சு?' என்று விசாரித்தார். அவரிடம், "கொஞ்சம் மயக்கமாயிடாங்க. ஆஸ்பத்திரி கூட்டி போறேன்" என்று பொய் சொல்லிவிட்டு காரை நெருங்கினேன்.

ரமேஷுக்கு பதில் யாரோ ஒரு பெண்ணை நான் கூட்டி வருவதைப் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைந்த குமாரிடம், "முதல்ல காரை எடுடா. அப்புறம் எல்லாம் சொல்லுறேன்" என்றேன். காரில் புறப்பட்டவுடன் குமாரிடம் விளக்கினேன்.

"வேண்டாம்ண்ண. தப்புண்ணே"

"போடா, எத்தனை நாளைக்குத்தான் அப்படிப்பட்ட பொண்ணுங்கள்ட்டயே போறது? இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும்"

"மாட்டிக்கப்போறோம். பயமா இருக்குண்ணே"

"எல்லாம் நான் பார்த்துக்குறேன். உனக்கு வேணுமா? வேணாமா?"

"வேணும்ண்ணன்"

"அப்ப பேசாம வா"

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் ஹஸ்ட் ஹவுஸை நெருங்கினோம். குமாரை வெளியில் காத்திருக்க சொல்லிவிட்டு, முதலாளியின் பெட் ரூமிற்குள் போனேன். ஏர் கண்டிஷனை ஆன் செய்தேன். நல்ல ஸ்பிரிங் மெத்தை உள்ள கட்டில். அவளை படுக்க வைத்தேன். மெதுவாக அசைந்தாள். விரைவாக காரியத்தில் இறங்கினேன்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு நாற்பது நிமிடம், நன்றாக ஆசைத்தீர....... முடிந்தவுடன் அசதியுடன் எழுந்தேன்.

அவள் முழித்துக்கொண்டாள். அவளை எதிர்க்கொள்ள தயாரானேன். முழித்தவள், சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். நடந்ததை புரிந்து கொண்டாள். எழுந்தாள், என்னை நோக்கி கோபமாக வந்தாள், படபடப்புடன், அவளை நோக்கினேன், என்னைப் பார்த்தவள் கோபமாக,

"ஏண்டா பண்ணாடை, கூப்பிட்டிருந்தா வந்திருக்க மாட்டேன். எதுக்காக இப்படி மயக்க மருந்து குடுத்து கூட்டி வந்த?" என்றாள்.


1 comment:

Anonymous said...

வித்தியாசமான முடிவு