Mar 29, 2011

முனுசாமி சிரித்தான்! (சிறுகதை) - பாகம் 3

அப்போதுதான் குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள். இன்னும் உடைகள் அணிய ஆரம்பிக்கவில்லை. ஒரே ஒரு டவல் மட்டும் அணிந்திருந்தாள். டவல் அவளின் உடலின் ஒரு பாதியைத் தான் மறைத்திருந்தது. அவள் உடலின் வளைவுகள் எல்லாம் நன்றாக தெரிய ஆரம்பித்தது. ரூம் எங்கும் ஷேம்பு வாசனை. முனுசாமியின் உடல் சூடாக ஆரம்பித்தது.

காபியை அருகில் இருந்த டேபிளில் வைத்து விட்டு,

"நான் வரேன்" என்று கிளம்ப போனவனை,

"இருடா" என்று சொல்லி அவனை கட்டிப் பிடித்தாள். முகம் முழுவதும் முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். முனுசாமி திமிறினான். ஆனால் அவனால் முடியவில்லை. டவலை அவிழ்த்தவள், டவலோடு அவனைக் கட்டிக்கொண்டு முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே அவனை கட்டிலில் தள்ளினாள்.

சமையல் கட்டில் இருந்த தாயம்மாவுக்கு திடீரென ஒரு சந்தேகம் வந்தது. 'எங்கே காபி கொடுக்கப் போன பிள்ளையை இன்னும் காணவில்லை? ஏதேனும் விபரீதமாக.....'

உடனே கிளம்பி பிருந்தா ரூமுக்கு சென்றாள். தாயம்மாவை அங்கே எதிர்பார்க்காத பிருந்தா உடனே முனுசாமியை தள்ளிவிட்டு எழுந்து,

"இங்க பாரு, தாயம்மா உன் பிள்ளை பண்ற வேலையை. நல்ல வேள நீ வந்த. இல்லைன்னா நான் அவ்வளவுதான்" என்று தேம்பி தேம்பி அழ ஆரம்பித்தாள்.

முனுசாமி செய்வதறியாது நின்றான். அருகில் இருந்த துடப்பக்கட்டையை எடுத்த தாயம்மா, முனுசாமியை அடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

"சனியன. இந்த வயசுலயே அதெல்லாம் கேட்குதோ" முனுசாமியை பேசவே விடவில்லை.

பிருந்தா குறும்பாக அவனைப்பார்ப்பது தெரிந்தது. முனுசாமி மீண்டும் அழுதான்.

அன்று இரவு தூங்கும் முன் யாரோ அழும் சத்தம் கேட்கவே திரும்பி பார்த்தான். அம்மா அழுது கொண்டிருந்தாள். இந்த முறை அவன் அம்மாவிடம் ஏதும் கேட்கவில்லை. அவளும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அடுத்த நாளையிலிருந்து வேலைக்கு செல்லக்கூடாது என்று முடிவு எடுத்தான்.

ஆனால் நடந்ததோ வேறு. அவனின் கடைசி தங்கையும் பெரியவளாகிவிட்ட விசயம் அம்மா பக்கத்து வீட்டு பெண்ணிடம் பேசியதிலிருந்து தெரிந்து கொண்டான்.

தாயம்மா முனுசாமியைக் கூப்பிட்டு,

"ராசா, இன்னைக்கு அம்மாவால வர முடியாதுடா. அதனால நீ மட்டும் போய் முடிஞ்ச அவரை வேலை செஞ்சிட்டு வாடா. அப்படியே முதலாளி அம்மாட்ட கேட்டு ஒரு 500 ரூபாய் கடன் வாங்கிட்டு வாடா. நிறைய செலவு இருக்கு"

நிலமையை உணர்ந்த முனுசாமி, தன் முடிவை மாற்றிக்கொண்டு பிருந்தா வீட்டிற்கு சென்றான். பயத்துடனே சென்றான். பிருந்தா ஒரு வேளை எல்லாவற்றையும் அவர்கள் பெற்றோரிடம் சொல்லி இருந்தால்.. நினைக்கவே பயமாக இருந்தது.

வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். பிருந்தாவின் அம்மா உடனே,

"என்னப்பா, தாயம்மா போன் பண்ணினா. உன்னால முடிஞ்ச வேலையை செய். போகும்போது 500 ரூபாய் பணம் வாங்கிட்டு போ. அப்படி சப்பாத்தி, குருமா மட்டும் செஞ்சு வைச்சிடு" என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

நல்ல வேளை! பிருந்தா எதுவும் சொல்லவில்லை. தாயம்மா இவனுக்கு எல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்து இருந்தாள். அதனால் இவனால் நன்றாக சமைக்க முடிந்தது.

சமைத்துக்கொண்டிருக்கையில் பிருந்தா உள்ளே வந்தாள்.

"என்னடா, என் மேல ரொம்ப ஆசையா இருக்கா? இது கொஞ்சம் ஓவரா தெரியலை உனக்கு. நீ எல்லாம் எனக்கு ஆசைப்படலாமா? அதுக்கு எல்லாம் ஒரு தகுதி வேணும்டா" என்று சொல்லி அவள் அம்மா கூப்பிடவே அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

இவனுக்கு மீண்டும் அழுகையாக வந்தது. அவனை கட்டிப் பிடித்து கட்டிலில் தள்ளியவள் அவள். ஏதோ நான் அவளை பலாத்காரம் பண்ணியது போல பேசுகிறாளே? அவளை எதிர்த்து பேசாமல் என்னைத் தடுப்பது எது? என் ஏழ்மையா? இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை தேவையா? என்று பலவாறு சிந்தித்துக்கொண்டே சமைத்து முடித்தான்.

எல்லோரையும் சாப்பிட அழைத்தவன் டைனிங் டேபிளை சுத்தம் செய்து சப்பாத்தி குருமா மற்றும் தண்ணீர் கிளாசையும் வைத்தான். பிருந்தா, அவள் அப்பா, அம்மா சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

"முனுசாமி, போய் எனக்கு ஒரு ஆரஞ்சு ஜூஸ் கொண்டு வா" என்று அதிகாரத்தோரணையில் கேட்டாள் பிருந்தா.

நேராக சமையல் அறைக்கு சென்றான். ஆரஞ்சு ஜூஸ் தயாரித்தான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். பிருந்தா சிறு வயதிலிருந்து அவனை அவமானப்படுத்தியது, நேற்றைய சம்பவம் எல்லாம் நினைவு வந்தது. அப்படியே ஜூஸ் கிளாஸை எடுத்தவன் அதில் காறி தன் எச்சிலைத் துப்பினான். பின் நன்றாக கலந்தான். நேராக சென்று பிருந்தாவிடம் கொடுத்தான்.

அவள் குடிக்கும் வரை காத்திருந்தான். பிறகு சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.

சிரிக்க ஆரம்பித்த முனுசாமி சிரித்துக்கொண்டே இருந்தான். கண்களில் தண்ணீர் வர வர சிரித்தான்.

ஆம், வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக முனுசாமி சிரித்தான்.

முற்றும்

Mar 28, 2011

முனுசாமி சிரித்தான்! (சிறுகதை) - பாகம் 2

அங்கே....

படுக்கையில் படுத்து இருந்தாள் பிருந்தா. இவன் கதவைத் தட்டி விட்டுத்தான் உள்ளே சென்றான். அவள் இப்படி படுத்து இருப்பாள் என்று தெரிந்திருந்தால், அவன் போயிருக்கவே மாட்டான். மெல்லிய நைட்டியில் இருந்தாள். நைட்டியின் மேல் பட்டன்கள் திறந்திருந்தன. அவளின் நைட்டி அவளின் தொடைவரை மேலே ஏறி இருந்தது. முனுசாமி உள்ளே சென்றதும், அவள் தன்னை சரிபடித்துக்கொள்வாள் என்று நினைத்தான். ஆனால் அவள் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. என்னதான் எஜமானனின் பெண் என்றாலும், ஒரே வயது என்பாதாலும், இவனும் இளமையின் ஆரம்பத்தில் இருப்பதாலும், தன்னை அடக்கிக்கொள்ள மிகவும் சிரமப்பட்டான்.

ஆனால், அவளோ சிறிது கவலைப்படாமல், அவனை அருகே அழைத்து காபியை வைக்கச் சொன்னாள். அருகில் சென்றவனின் இதயம் துடிக்க ஆரம்பித்தது. காபியை வைத்தவன்,

"வரேன்" என்று சொல்லி கிளம்பினான்.

"இரு, யாரு காபி கப்பை எடுத்து போறது?. நான் குடிக்கும் வரை இங்கே இரு" என்றவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். அலட்சியமாக உட்கார்ந்ததால், அவளின் நைட்டி விலகி, முற்றிலுமாக தொடையின் மேல் சென்றுவிட்டது. ஏறக்குறைய அரை நிர்வாணத்தில் இருந்தாள் அவள். முள்ளின் மேல் நிற்பது போல் நின்று கொண்டிருந்தான் முனுசாமி.

காபி குடித்து முடித்ததும் எழுந்தாள். அப்போதும் நைட்டியின் மேல் உள்ள பட்டனை போடவில்லை. துடியாய் துடித்தான். அவள் குடித்து முடிக்கும் வரை பொருமையாக அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். உடனே அவள்,

"என்னடா, கண்ணு எங்கெல்லாமோ போகுது. ஏன் ஒழுங்கா இருக்க முடியலையா? அப்பாட்ட சொல்லணுமா? ஒழுங்கா இரு.உன் பார்வையே சரியில்லை" என்று அலட்சியமாக சொல்லிவிட்டு அவள் ரூமில் உள்ள பாத்ரூமுக்கு சென்றாள்.

இவனுக்கு அழுகை அழுகையாக வந்தது.

'என்ன திமிர் இருக்க வேண்டும். பணக்காரத்திமிர். தன் அழகை காண்பித்து என்னை என் ஆண்மையை கேவலப்படுத்தும் செயல். நான் ஏதாவது தவறு செய்ய மாட்டேனா? என ஏங்கும் வக்ர குணம். எப்படி இவளிடம் தப்பிப்பது? நான் என்ன துரோகம் செய்தேன் அவளுக்கு! ஏன் என்னை இப்படி வதைக்கிறாள்'

அன்று இரவு அம்மாவிடம் மெதுவாக பிருந்தாவைப் பற்றி சொன்னான். ஆனால், முழுவதும் அவனால் சொல்ல முடியவில்லை.

"அம்மா, வரவர பிருந்தாவோட போக்கே சரியில்லைம்மா? அவளைப் பார்த்தா பயமா இருக்கும்மா? நான் இனிமே அவங்க வீட்டுக்கு வேலைக்கு வரலைம்மா"

"டேய், உங்களுக்குள்ள இன்னைக்கு நேத்தா இந்த பிரச்சனை. ஆரம்பத்துல இருந்து அப்படித்தானே இருக்கீங்க. அவளோட அப்பா அம்மா எவ்வளவு நல்ல டைப்பு. எவ்வளவு உதவி செய்யுறாங்க நமக்கு. பாரு உனக்கு இரண்டு தங்கச்சிங்க. ஒண்ணு ஏற்கனவே ரெடியாயிடுச்சு. இன்னொன்னு இன்னைக்கொ நாளைக்கோன்னு இருக்கு. நாம எல்லாம் ஏழைங்கப்பா. நாம இப்படித்தான் வாழணும். வழியில்லை. நம்மளை நம்ம பார்த்துப்போம். அவங்களை கடவுள் நல்வழி படுத்துவார். எதையும் போட்டு குழப்பிக்காம படுத்து தூங்கு"

ஆனால், முனுசாமி தூங்கவே இல்லை. அழுதான். தன் ஆண்மை கேவலப்பட்டதை நினைத்து அழுதான். ஆண்டவன் மேல் கோபம் கோபமாக வந்தது.

"நாங்கள் என்ன பாவம் செய்தோம்? ஏன் எங்களை இப்படி ஏழையாக படைத்தாய்?" என ஆண்டவனுடன் சண்டைப்போட்டுக்கொண்டே தூங்க முயற்சித்தான்.

அடுத்த நாள் மாலை. பிருந்தா வீட்டில் வேலையில் இருந்தான். வழக்கம் போல தாயம்மா முனுசாமியை அழைத்து, எல்லோருக்கும் காபி கொண்டு போய் கொடுக்கச் சொன்னாள்.

"அம்மா, வேண்டாம்மா. நீ குடும்மா?"

"ராசா, எனக்கு வேலை அதிகமா இருக்குடா. இட்லிக்கு மாவாட்டி வைக்கணும். சமைக்கணும் காய்ந்த துணிமணிகளை எடுத்து வந்து அயர்ன் பண்ணி வைக்கணும். நீ போய் குடுடா?"

"அம்மா, பிருந்தாவுக்காவது நீ குடும்மா?"

"எதையும் குழப்பிக்காம நீயே போய் கொடு"

விதியை நினைத்துக்கொண்டு பிருந்தா ரூமின் கதவைத் தட்டினான்.

"கம் இன்" என்று குரல் கேட்கவே, கதவை திறந்து உள்ளே நுழைந்தான்.

பார்த்தவன் அதிர்ச்சி அடைந்தான்.

-தொடரும்


Mar 26, 2011

என் ராசி அப்படி!

நான் எட்டாவது படிக்கும் போது கட்டுரைப் போட்டி ஒன்றில் பரிசு வாங்கினேன். பரிசு கொடுக்கும் நாள் அன்று என்னால் சென்று வாங்க முடியவில்லை. காய்ச்சலோ என்ன காரணமோ நினைவு இல்லை.

பதினொன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அனைத்து பள்ளிகள் சார்பாக நடந்த ஒரு பாட்டு போட்டியில் ஆறுதல் பரிசு வாங்கும் போதும் அதே நிலை.

கல்லூரியில் நடந்த சிறுகதைப் போட்டியில் பரிசு வாங்கியபோதும் என்னால் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு செல்ல முடியவில்லை. காரணம் ஏதோ விடுமுறை நாளில் அந்த நிகழ்ச்சி நடந்ததாக நினைவு. பிரின்ஸ்பால் ரூம் சென்று பின்னொரு நாளில் சர்ட்டிபிகெட்டைப் பெற்றுக்கொண்டேன்.

M.COM முதல் ஆண்டில் அனைத்து பாடங்களிலும் முதலாக வந்த போது சர்ட்டிபிகெட்டும், புத்தகமும் பரிசாக வழங்கினார்கள். அந்த பரிசளிப்பு விழாவிற்கும் செல்ல முடியவில்லை. காரணம் அன்று கோவாவில் சுற்றுலாவில் இருந்தோம். அதே போல் பிரின்ஸ்பாலிடம் பின்னாளில் பெற்றுக்கொண்டேன்.

M.COMல் முடித்து யுனிவர்சிட்டி ரேங்க் வாங்கியபோதும் அதே நிலைதான்.

ஏன் நான் சம்பந்தப்பட்ட எந்த நிகழ்ச்சியிலும் என்னால் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை என்று இன்றுவரை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

இதெல்லாம் கூட பரவாயில்லை. பெண் பார்த்து வந்து, பிடித்துள்ளது என்று அப்பா அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு மலேசியா வந்துவிட்டேன். பிறகு வீட்டில் கலந்து பேசி, நிச்சயதார்த்தம் தேதி குறித்து என்னிடம் தெரிவித்தார்கள். ஆனால் பாருங்கள்! என்னுடைய நிச்சயத்தார்த்தத்திற்கே என்னால் செல்ல முடியவில்லை.

என் கல்யாணத்திற்கு நான் செல்ல வேண்டியது ரொம்ப முக்கியம் என்பதால் கல்யாணத்திற்கு சென்றேன் என்று நினைக்கிறேன்!

நான் சில சமயம் நினைத்துக்கொள்வதுண்டு. வேறு ஏதாவது முக்கியமான நிகழ்ச்சிக்கு நாம் நிச்சயம் செல்வோம், முதல் அமைச்சர் கையிலோ அல்லது பிரதமர் கையிலோ........ வேண்டாம் விடுங்கள். விசயத்திற்கு வருகிறேன்.

இதே வரிசையில் இன்னும் ஒரு நிகழ்வு. நாளை என்னுடைய முதல் இரண்டு புத்தகங்கள் வெளிவருகிறது. ஆனால் என்னால் செல்ல முடியாத சூழல். என்ன செய்வது? என் ராசி அப்படி!

அதனால் வாசகர்கள், பதிவர்கள், நண்பர்கள், தமிழ் நாட்டில் வசிக்கும் அனைவரும், ஏன் இந்தியாவில் வசிக்கும் அனைத்து தமிழரும், ஏன் முடிந்தால் உலகத்தில் இருக்கும் அனைத்து தமிழரும் புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு சென்று சிறப்பிக்குமாறு மிகவும் தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.







Mar 23, 2011

முனுசாமி சிரித்தான்! (சிறுகதை) - பாகம் 1

முனுசாமி சிரித்ததே இல்லை. அவன் பிறந்ததிலிருந்து அப்படித்தான் இருக்கிறான். அவன் பிறந்தது அப்படி ஒன்றும் பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் எல்லாம் இல்லை. அவன் பிறந்தது ஒரு சேரியில். அவனுக்கு பிரசவம் பார்த்தது ஒரு வயதான மருத்துவச்சி. பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் பிரசவம் பார்த்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு அவர்கள் வசதியானவர்கள் கிடையாது. பிறந்த அன்று அழ ஆரம்பித்தவன் இன்று வரை அழுதுகொண்டிருக்கிறான். அவன் வாங்கி வந்த வரம் அப்படி. அவன் குடும்பம் வசிப்பது ஒரு குடிசையில். அதுவும் புறம்போக்கு இடத்தில்.

முனுசாமியின் அம்மா அங்கு உள்ள பணக்கார வீடுகளில் பாத்திரம் கழுவி, துணி துவைத்து ஏதோ சம்பாரிக்கிறாள். அவன் அப்பாவுக்கு அவ்வளவு பொறுப்பு கிடையாது. ஆட்டோ ஓட்டுகிறார். அதுவும் சொந்த ஆட்டோ கிடையாது. ஏதோ தினமும் கொஞ்சம் வருமானம் வருகிறது. அதை வைத்து ஏதோ குடும்பம் நடக்கிறது. முனுசாமி பிறந்த அடுத்த இரண்டு வருடத்தில் ஒரு தங்கையும், நான்கு வருடத்தில் ஒரு தங்கையும் பிறந்தார்கள். ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் மொத்தம் மூன்று குழந்தைகள். என்ன செய்வது? சேரியில் வாழ்பவர்களுக்கு இரவில் மட்டுமே கொஞ்சம் சந்தோசம் ஏற்படும். அதன் விளைவாக குழந்தைகள்.

முனுசாமி ரொம்ப அழகாக இருப்பான். அவனைப்பார்த்தால் யாரும் சேரியில் இருக்கிறான் என்று சொல்ல மாட்டார்கள். இயற்கையாகவே அவன் அவ்வளவு அழகு.படிப்பிலும் படு சுட்டி. அவனை எல்லா டீச்சர்களுக்கும் பிடித்து இருந்தது. அந்த அளவுக்கு சிறந்த மாணவனாக இருந்தான். ஆனால், குடும்ப சூழ்நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. அதனால் அவன் அம்மா தாயம்மா, அவள் வேலை செய்யும் ஒரு பங்களா வீட்டில் அவனையும் வேலையில் சேர்த்துவிட்டாள். அன்றுதான் அவனுக்கு கிரகம் பிடிக்க ஆரம்பித்தது. முனுசாமி காலையில் அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்று அம்மாவுக்கு உதவியாக, அனைத்து வேலைகளும் செய்வான். கார் கழுவுவான். எல்லாப் பொருட்களையும் துடைப்பான். சில சமயம் வீட்டை பெருக்குவான். கார்டனில் செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றுவான். அம்மா கலந்து தரும் காபியை எல்லோருக்கும் கொண்டு குடுப்பான். இப்படி... பல வேலைகள் அம்மாவுக்கு ஒத்தாசையாக இருப்பான்.

அந்த பங்களா வீட்டில் இருந்த எஜமானர்கள் மிகவும் நல்லவர்களாக இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்களின் பெண்....? அவள் பெயர் பிருந்தா. அவளும் முனுசாமி படிக்கும் பள்ளியில்தான் படித்தாள். அவர்கள் வசித்த ஊர் ஒரு கிராமத்திலும் சேராத டவுனிலும் சேராத இடம். அதனால் ஓரளவு நல்ல பள்ளிக்கூடங்களும் இருந்தன. தாயம்மா நிறைய பேரின் கையை காலை பிடித்து முனுசாமியை ஒரு நல்லப் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டிருந்தாள்.

ஒரு நாள் பள்ளியில், டீச்சர் பிருந்தாவிடம் பாடம் நடத்தி முடித்தவுடன், ஒரு கேள்வியை கேட்டார். அவள் படிப்பில் மக்கு. அவளால் அந்த கேள்விக்கு சரியான பதில் சொல்ல முடியவில்லை. உடனே டீச்சர் முனுசாமியை கூப்பிட்டு,

"முனுசாமி, நீ பதில் சொல்லு?' என்றார்.

மிகச் சரியான பதிலை சொன்னான் முனுசாமி. உடனே டீச்சர்,

"பிருந்தா ஏன் உன்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. இங்க பாரு, ஏழையாய் இருந்தாலும், அவர்கள் கஷ்டப்பட்டாலும், படிப்பில் எவ்வளவு சுட்டியாக இருக்கிறான் பார். நீயும் இருக்கிறாயே? எல்லாம் பணத்திமிர். உனக்கு படிப்பில் கவனம் இல்லை"

பிருந்தா அழும் நிலைக்கு ஆளானாள். அன்று மாலை முனுசாமி அவன் அம்மாவுடன் பிருந்தா வீட்டிற்கு வேலைக்கு சென்றான். வழக்கம் போல அவன் அம்மா சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள். கணவன், மனைவி இருவரும் வேலை பார்ப்பதால், தாயம்மா தினமும் மாலையே அவர்களுக்கு சமைத்து வைத்துவிடுவாள். ஆனால், அன்று மாலை முனுசாமி அங்கே சென்றதும், பிருந்தாவின் அப்பா அவனைக் கூப்பிட்டார்.

"என்ன ஐயா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே பக்கத்தில் சென்றான்.

"ஏண்டா, ஸ்கூல்ல நீ இன்னைக்கு பிருந்தாவோட புத்தகத்தை எடுத்து ஒளிய வைச்சிட்டியாம். அதனால டீச்சர் இவளை அடிச்சாங்களாம். ஏண்டா இப்படி பண்ணே"

"இல்லங்கையா, நான் அப்படி எல்லாம் பண்ணலை"

"பொய் வேற சொல்றயா? பிச்சிபுடுவேன் பிச்சி. என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க. ஒழுங்கு மரியாதையா இரு. தாயம்மா, உன் பிள்ளைக்கிட்ட சொல்லி வை. அப்புறம் ரெண்டு பேரையும் வேலையை விட்டு தூக்கிடுவேன்"

"அய்யா, நான் கண்டிச்சு வைக்கிறேன் அய்யா" என்று சொல்லி அம்மா சமையல் கட்டு பக்கம் என்னைக் கூட்டிச் சென்றாள். அங்கே பிருந்தா வாயெல்லாம் சிரிப்பாக செல்வது தெரிந்தது.

தேம்பி தேம்பி அழுத முனுசாமியை தாயம்மா தேற்ற ஆரம்பித்தாள்,

"நீ ஏன்யா அழற? உன்னைப் பத்தி எனக்குத் தெரியாதா? நீ ஒண்ணும் பண்ணி இருக்க மாட்ட. எனக்குத் தெரியும். என்ன பண்ணறது. இந்த பாவி மக வயித்துல இல்லை வந்து பொறந்துட்ட. கவலைப் படாத ராசா. எல்லாத்துக்கும் ஒரு விடிவுகாலம் வரும்" என்று சொல்லி அழும் அம்மாவைப் பார்த்து மேலும் அழ ஆரம்பித்தான் முனுசாமி.

இது போல பல அவமானங்கள். பலமுறை அம்மாவிடம் சொல்லி அழுவான்,

"என்னையை விட்டுடும்மா. நான் வேற எங்கயாவது வேலை செய்யுறேன்"

ஒவ்வொரு முறையும் அம்மா ஏதாவது ஒரு சமாதானம் சொல்லி அவனை அங்கேயே வேலைப் பார்க்க வைத்துவிடுவாள். பிருந்தாவின் சீண்டல்கள் நின்றபாடு இல்லை. சிறு வயதில் ஆரம்பித்த இந்த விளையாட்டு இதோ இன்றுவரை தொடர்கிறது. முனுசாமிக்கு இப்போ 18 வயது. பார்க்க சினிமா ஹீரோ போல் இருந்தான். அவனால் படிப்பை தொடர முடியவில்லை. வீட்டு வேலைகள், மற்ற வேலைகள் செய்து கொண்டு போஸ்டலில் படிக்கிறான்.

ஆனால், பிருந்தா ஒரு மிகப்பெரிய காலேஜில் சேர்ந்தாள். மிக அழகான பெண்ணாக மாறிவிட்டாள். இயற்கை தந்த வரமும், பணமும் சேர்ந்து அவளை ஹீரோயின் போல் ஆக்கிவிட்டது.

ஒரு நாள் மாலை தாயம்மா, முனுசாமியிடம் காபி கொடுத்து பிருந்தாவிடம் கொடுக்கச் சொன்னாள். அவனும் ஒருவித கலக்கத்துடன் அவள் ரூமை திறந்தான்.

அங்கே.....

-தொடரும்

Mar 21, 2011

நிறைவேறும் ஆசை!




''அப்பாடா! ஒரு வழியாக என் ஆசை நிறைவேறப்போகிறது. என் எழுத்துக்கள் எல்லாம் புத்தகமாக வருமா? என நான் ஏங்கிய நாட்கள் பல உண்டு. இதோ இப்போது என் புத்தகங்களும் வெளிவருகிறது"

இப்படி எல்லாம் பொய் சொல்ல விரும்பவில்லை. நான் நீண்ட நாட்கள் கழித்து வலைப்பூவில் எழுத ஆரம்பித்த போதே நாமும் புத்தகம் போட வேண்டும் என்ற குறிக்கோளுடன்தான் எழுத ஆரம்பித்தேன். எப்பொழுதுமே ஒரு இலக்கை நிர்ணயித்துவிட்டு அதை நோக்கி பயணப்படுவதுதான் என் பழக்கம். அந்த வகையில்தான் என் புத்தகங்கள் இப்போது வெளி வரப்போகின்றன.

இப்படி நான் சொல்வது சிலருக்கு பிடிக்காமல் போகலாம். ஆனால் அதுதான் உண்மை. நம்மால் முடியும் என்று நினைத்து எந்த காரியத்தை தொடங்கினாலும் நமக்கு வெற்றிதான் கிடைக்கும். இதை அனுபவப் பூர்வமாக உணர்ந்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன்.

மற்றபடி புத்தகம் நன்றாக இருக்குமா? இல்லை குப்பையா? என்ற விவாதத்திற்குள் நான் செல்ல விரும்பவில்லை. நான் இரண்டு புத்தகங்கள் எழுதி இருக்கிறேன். அதன் தரத்தை நிர்ணயிக்கும் பொறுப்பை வாசகர்களிடம் விட்டுவிடுகிறேன்.

ஆனால், என்னதான் குறிக்கோளுடன் நான் எழுத ஆரம்பித்தாலும், முதலில் நான் எழுதியவைகள் பிரசுரிக்க தகுதியானவைகளா? என்பதில் பெரும் குழப்பம் இருந்தது. அதனால் முதலில் பல நண்பர்களிடம் அவர்களின் அபிப்ராயங்களை கேட்டேன். எல்லோரும் நன்றாக இருப்பதாகவே சொன்னார்கள். பின் அன்பு நண்பர்கள் கே ஆர் பி செந்திலையும், கேபிள் சங்கரையும் கலந்து ஆலோசித்தேன். அவர்கள் நன்றாக இருப்பதாக கருத்து தெரிவிக்கவே, என் எழுத்துக்கள் புத்தகங்கள் ஆக வெளிவருவதற்கு சம்மதித்தேன்.

என் புத்தகங்களை வெளியிடும் "ழ" பதிப்பகத்திற்கு என் மனமார்ந்த நன்றியினை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். என் எழுத்துக்கள் நன்றாக இருக்கும் பட்சத்தில், உங்களின் ஆதரவு எனக்கு இருக்கும் என்பதில் எனக்கு எந்த வித ஐயமும் இல்லை.

என் புத்தகங்கள் பதிவுலக சூப்பர் ஸ்டார் கேபிளின் புத்தகத்துடனும், வளர்ந்து வரும் தொழில் அதிபர் கே ஆர் பி செந்திலின் புத்தகத்துடனும் வெளிவருவதில் பெரு மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

இது சம்பந்தமாக "ழ" பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள இடுகையினை கீழே உங்கள் பார்வைக்கு வைக்கிறேன்:

ழ பதிப்பகத்தின் புதிய வெளியீடுகள்

ழ பதிப்பகத்தில் இருந்து வரும் வாரம் நான்கு புதிய புத்தகங்கள் வெளிவர இருக்கின்றன என்பதை உங்கள் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவிக்கிறோம்..

1. "சாமானியனின் கதை", ஆசிரியர் திரு.என். உலகநாதன் அவர்கள்.
2. "வீணையடி நீ எனக்கு", ஆசிரியர் திரு.என். உலகநாதன் அவர்கள்.
3. "பணம்'', ஆசிரியர், திரு.கே.ஆர்.பி.செந்தில்
4. "கொத்து பரோட்டா", திரு.சங்கர் நாரயண் (கேபிள் சங்கர்)






எங்களது முந்தைய படைப்பான ‘சங்கர் நாராயண்’ அவரகள் எழுதிய “மீண்டும் ஒரு காதல் கதை” க்கு நீங்கள் தந்த அதே ஆதரவை இந்த படைப்புகளுக்கும் தருமாறு வேண்டுகோள் வைக்கிறோம்..

Mar 16, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -10

அங்கே நான் சற்று முன் பார்த்த பெண் மயங்கிய நிலையில் இருந்தாள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நன்றாக பார்த்தேன். அவளின் மேலாடை விலகி இருந்தது. அவளின் ஜாக்கட் பிரிந்திருந்தது. அவளின் சேலை விலகி இருந்தது. அவளின் பாவாடை மேலே ஏறியிருந்தது. என்ன நடந்தது என்று யூகித்துவிட்டேன்.

பிறகு நான் கீழே குனிந்து அவளை.........

இதற்கு மேலே சொல்லப் பிடிக்கவில்லை அனு. இப்போ சொல்லு, நான் எப்படிப்பட்ட நண்பர்கள் கூட எல்லாம் பழக்கம் வைத்து இருந்திருக்கிறேன். இப்படிப்பட்ட நான் எப்படி நல்லவனாக இருக்க முடியும். அதனால்,

நான் கெட்டவன்தான்'' என்று சொல்லி நிறுத்தி அவளின் முகத்தைப்பார்த்தேன்.

"ஆமாம். நீங்க கெட்டவர்தான்'

நான் ஆச்சர்யமாக. "என்ன அனு சொல்ற?"

''ஆமாண்டா. நீ கெட்டவன் தான். உனக்கு என்னடா மரியாதை வேண்டிக்கிடக்கு?" என்றவளை ஆச்சர்யத்துடனும், பதட்டத்துடனும் பார்த்தேன்.

எழுந்தவள், தன் இரு கால்களையும் நான் அமர்ந்து இருந்த ஷோபாவில் என் கால்களின் அருகே வைத்து, என் முகத்தின் அருகே வந்து மிக ஆக்ரோஷமாக பேச ஆரம்பித்தாள்.

"ஏண்டா, நீங்க அன்னைக்கு கெடுத்து சீரழிச்சீங்களே அது யார் தெரியுமா? அது வேற யாரும் இல்லைடா. என் அம்மாதான். என் அம்மாவும், அப்பாவும் கைக்குழந்தையா இருந்த என்னை அழைச்சிட்டு முசிறில இருக்க எங்க பாட்டி வீட்டுக்கு போயிட்டு ஊருக்கு வந்துட்டு இருந்தப்போ, எனக்கு திடீருனு வயித்து வலி வர, பாதியில பஸ்லேந்து இறங்கி, அம்மாவை அங்க நிக்க வைச்சுட்டு பக்கத்துல இருந்த கடைக்கு அப்பா என்னைக் கூட்டிப் போய் விளக்கெண்ணெய் வாங்கி என் வயித்துல தடவிட்டு, நான் அப்படியும் அழுகவே தூக்கிட்டு அம்மாவை பார்க்க வந்துருக்காங்க. அங்க பார்த்தா அம்மா இல்லையாம். பிறகு அங்க இருக்க எல்லாத்துட்டயும் அப்பா விசாரிச்சுருக்காங்க. யாருக்கும் ஒண்ணும் தெரியலை. ஒரே ஒருத்தர் மட்டும், அங்கே இருந்து ஒரு காருல யாரோ பொண்ணு போனா மாதிரி இருந்துதுன்னு சொல்லி இருக்காங்க. அப்பா உடனே பக்கத்துல இருந்த போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளெயிண்ட் கொடுத்துட்டு, அவங்க கேட்ட அசிங்கமான கேள்விக்கு எல்லாம் பதில் சொல்லிட்டு, காலைல வரை அங்கேயே இருந்திருக்கார். காலைல யாரோ ஒருத்தர் வந்து அங்க இருக்க ஹாஸ்பிட்டல் கிட்ட ஒரு பொண்ணு கிடக்கறதா சொல்லி இருக்காங்க. போய்ப் பார்த்தா எங்க அம்மா மூச்சு பேச்சு இல்லாம கிடந்துருக்காங்க. யாரோ ஒரு புண்ணியவான் அங்கே போட்டுட்டு போயிருக்கான்"

"அனு, ஒரு நிமிசம், நான் சொல்றதக்கேளு"

"நீ ஒரு ம..வும் சொல்ல வேணாம். அப்புறம் டாக்டர் வந்து பார்த்து, உடனே சிகிச்சை கொடுத்துருக்காங்க. அப்போத்தான் அப்பாவுக்கு தெரிஞ்சுருக்கு. வெறி நாய்ங்க என் அம்மாவை சின்னா பின்ன படுத்தி இருக்காங்கன்னு. அப்பா துடிச்சு போயிருக்கார். வாழ்க்கை வெறுத்து அலைஞ்சு இருக்கார். அம்மா ஏறக்குறைய நடை பிணமா வாழ்ந்துருக்காங்க. அதன் பின் ஒரு நாள், அம்மா நாம இப்படி போயிட்டமேனு வருந்தி, ரொம்ப நொந்து போய் தூக்குல தொங்கப் போய், உடனே அப்பா வந்து காப்பாத்தி உயிருக்கு ஆபத்தான நிலைல ஆஸ்பத்திரியில சேர்த்து இருக்கார். ஒரு மாதம் ஆஸ்பத்திரியில இருந்த அம்மா வெளியே வந்தப்போ ஏறக்குறைய ஒரு மன நோயாளி போல ஆயிட்டாங்க. உடல் நலம் மட்டும் அல்லாமல் மனமும் பாதிக்கபட்டுபோய், புத்தி சுவாதீனம் இல்லாம பல வருசம் இருந்து ஒரு ஆறுமாசம் முன்னாடித்தான் செத்துப்போனாங்க. அப்பா என்னை வளர்க்க பட்ட கஷ்டம் யாருக்கும் வரக்கூடாது. அப்போ முடிவு பண்ணேண்டா. உங்க எல்லோரையும் அழிக்கணும்னு. அப்புறம்தான் ஒவ்வொண்ணா கண்டுபிடிக்க ஆரம்பிச்சேன். யார் எங்க எங்க இருக்கீங்கன்னு. உன்னைப்பற்றிய விவரம் தெரிஞ்சுது. அதான் உன்னை சுத்தி சுத்தி வந்தேன். இன்னைக்குத்தான் என்னோட ஆசை நிறைவேறப்போகுது" என்று சொல்லி நிறுத்தியவளிடம்,

நான்,

"அனு, நீ தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்ட. நான் சொல்ல வந்ததை நீ முழுமையா கேட்கல. அன்றைக்கு காரின் உள்ளே நான் போனதும், அந்த பெண்ணின் நிலமையை அறிந்ததும், எனக்கு உடனே தெரிந்துவிட்டது, அந்தப் பெண்ணை என் நண்பர்கள் கெடுத்துவிட்டார்கள் என்று. நானும் என் நண்பர்கள் போல காமுகன் என்று நீ நினைப்பது தவறு. நல்ல வேளை அன்று காரின் சாவி என் வசம் இருந்தது.உடனே விரைவாக செயல்பட்டேன். ஓடிப்போய் முன் சீட்டில் ஏறி, காரை அவர்கள் அருகில் வருவதற்குள் மிக வேகமாக எடுத்து, படு வேகமாக ஓட்டிச்சென்று அருகில் உள்ள ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்றேன். சென்றவன் முதலில் அந்த பெண்ணை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்கலாம் என்றுதான் சென்றேன். ஆனால், பிரச்சனை வரும் என்பதாலும், என் மேல் சந்தேகப்படுவார்கள் என்பதாலும், ஆஸ்பத்திரி அருகே படுக்க வைத்துவிட்டு ஓடிவிட்டேன். மொத்தத்தில் நான் செய்த ஒரே தவறு நான் அவர்களுடன் முக்கம்பு சென்றதும், தவறு செய்தார்கள் என்று தெரிந்திருந்தும் அவர்களை போலிஸில் மாட்டிவிடாததும்தான். அதற்கு காரணம் அன்று என் குடும்பம் இருந்த நிலமை. அவர்களோ மிகப்பெரிய பணக்காரர்கள். ஆனால் அதை நினைத்து நான் வருந்தாத நாட்கள் இல்லை. இன்று உன்னிடம் கூறும்போதுதான் என் மனப்பாரம் இறங்கி லேசானது. அதனால் என்னை தவறாக நினைக்காதே அனு"

என்று சொல்ல நினைததவன் சொல்ல முடியாமல் மயக்கமானேன்.

அனு கொடுத்த ஜூஸ் வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டது போல.

முற்றும்.


Mar 15, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -9

அங்கே... நின்றவளைப் பார்த்தேன். என் கண்களை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. அனுதான். மோசமான உடையில் இருந்தாள். மிக மிகச் சின்ன ஸ்கர்ட். மேலே ஒரு சின்ன டாப்ஸ். நல்ல மேக்கப். எப்பவும் போல தலை முடியை வாராமல் விட்டிருந்தாள். உதட்டில் ரோஸ் கலர் லிப்ஸ்டிக்ஸ். பார்க்கவே ஒரு மாதிரி இருந்தது.

"வாங்க சார். உங்களுக்காகத்தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்" என்றவள் என் கையைப் பற்றி அழைத்துக்கொண்டு சென்றாள். கச்சிதமான வீடு. மிகப்பெரிய ஹால். நல்ல கலை நுணுக்கத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. ஹாலின் நடுவே உள்ள டேபிளில் கேக்கும், மெழுகுவத்தியும் இருந்தது. அருகே உள்ள ஷோபாவில் அமர்ந்தேன். அவள் என் எதிரே உள்ள ஷோபாவில் அமர்ந்தாள். அவள் அமர்ந்த கோலம் எனக்கு பிடிக்கவில்லை. ஆனால், என் உடலுக்கும் மனதிற்கும் பிடித்திருந்தது.

ஆனால் ஒரு விசயம்தான் எனக்குப் புரியவில்லை. பிறந்தநாள் பார்ட்டி என்றாள். ஆனால், வீட்டில் யாருமே இல்லை. காரணம் புரியவில்லை. கேட்கலாமா? வேண்டாமா? என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த போது அவளாகவே பேச்சை ஆரம்பித்தாள்,

"என்ன சார், யாரையும் காணமேனு பார்க்கறீங்களா? பார்ட்டி இரவு 7.30க்குத்தான். எல்லோரும் அப்புறமாத்தான் வருவாங்க. நான் என் நண்பர்களுடன் தங்கி இருக்கேன். அவங்க எல்லாம் சில பொருட்கள் வாங்க வெளியில போயிருக்காங்க. நான் ஏன் உங்களை ஆறு மணிக்கு வரச்சொன்னேன்னா, ஒரு ஒண்ணரை மணி நேரம் உங்க கிட்ட பேசிட்டு இருக்கலாமே, அப்படிங்கற ஆசையினாலதான். நான் பாருங்க பேசிட்டெ, உங்களுக்கு ஏதாவது வேணுமான்னு கேட்கவே இல்லை" என்றவள், அருகில் உள்ள கிளாஸில் இருந்த ஆரஞ்சு ஜூஸை என்னிடம் நீட்டினாள்.

நான் உடனே கையிலிருந்த குத்துவிளக்கை அவளிடம் கொடுத்து,

"Wish You Many More Happy Returns of the Day" என்றேன்.

"அதான் காலையிலெயே சொல்லீட்டிங்களே சார்" என்றவள், என்னைப்பார்த்து, "சார், எல்லோரும் இருக்கும் போது உங்க பரிசை தாங்க. முதல்ல ஜூஸை குடிங்க" என்றாள்.

ஜூஸை குடிக்க ஆரம்பித்தவன், மெல்ல நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தேன். அவள் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தாள். ஸ்கர்ட் மேலே ரொம்ப மேலே விலகி இருந்தது. ஓரளவு ரகசியங்கள் புலப்பட ஆரம்பித்தன. அவளிடம் சொல்லி சரியாக அமரச்சொல்லலாமா? என நினைத்தவன், என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டு என்னையறியாமல் அவளைப் பார்த்து ரசிக்கலானேன்.

அவளே மீண்டும் பேச்சை ஆரம்பித்தாள்,

"சார், அன்னைக்கு நீங்க பேசிட்டு இருக்கும்போது சொன்னீங்கள்ள, ஏதோ நீங்க காலேஜ் படிக்கும்போது, முக்கம்பு போனதாகவும், தனியா ஒரு பொண்ண பார்த்ததாகவும்.... அதைப்பற்றி சொல்லுங்க சார்"

"நான் அந்த விசயத்தைப் பற்றி சொன்னேன்னா, அதுக்கப்புறம் என்ன நல்லவன்னு சொல்ல மாட்ட? ஏன் என் கூட பேசக்கூட மாட்ட"

"பரவாயில்லை சொல்லுங்க சார்"

நான் சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.

"ஒரு முறை காலேஜ் படிக்கையில் நண்பர்கள் அனைவரும், வகுப்பை கட் அடித்துவிட்டு முக்கொம்பு போனோம். அங்கே மாலை வரை இருந்தோம். என்னுடன் வந்த அனைவரும் பணக்கார நண்பர்கள். ஒருவனின் காரில் போயிருந்தோம். கிளம்பலாம் என்று நினைத்திருந்த வேளையில் அங்கே ஒரு அழகான இளம்பெண்ணைத் தனியாக பார்த்தோம். அப்போது ஒரு நண்பன் காரை நிறுத்தச்சொன்னான். நான் ஆச்சர்யமாக பார்த்தேன்.

அவன் அந்தப் பெண்ணின் அருகே சென்றான். அந்த பெண்ணிடம் பேச்சுக்கொடுத்தான். அவள் பயப்படுவது தெரிந்தது. பார்க்க மிக அழகாக இருந்தாள். கவர்ச்சியாகவும் இருந்தாள். பார்க்க நல்ல குடும்பத்து பெண் போல இருந்தாள். ஆனால் இந்த நேரத்தில் அவள் ஏன் இங்கே நிற்கிறாள், என்று எனக்கு ஒரே சந்தேகம். அந்தப் பகுதியில் இருட்டும் வேலையில் கொஞ்சம் மோசமான பெண்கள் வருவது வழக்கம். நான் இவளும் அப்படியோ? என்ற குழப்பத்தில் பார்த்த போது, என் இன்னொரு நண்பன், என்னைக்கூப்பிட்டு,

"மாப்பிள்ள, சிகரட் தீர்ந்து போச்சு. இரண்டு பாக்கட் சிகரட் வாங்கி வா. நாங்கள் பக்கத்தில் உள்ளே பூங்கா (பேரைச் சொல்லி) அருகே இருக்கிறோம்" என்று அனுப்பினான். நல்ல இருட்டும் நேரம். நானும் அவர்களுக்காக சிகரட் வாங்க போன அவசரத்தில், அந்த பெண்ணைப்பற்றி மறந்து போனேன்.

பக்கத்தில் கடைகளே இல்லை. நீண்ட தூரம் நடந்து கடைக்கு செல்ல வேண்டி இருந்தது. கடையை கண்டுபிடித்து, சிகரட் வாங்கிக்கொண்டு அவர்கள் சொன்ன பகுதிக்குப் போக ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. ஏறக்குறைய இருட்டி விட்டது.

நான் போய் அவர்களிடம் சிகரட்டை கொடுத்தேன். அவர்கள் இருவரும் மிகவும் வியர்த்து இருந்தார்கள். என்னைப்பார்த்து, "காரில் உனக்காக சாப்பிட ஒன்னு வைச்சுருக்கோம். போய் சாப்பிடு' என்று என்னை அனுப்பினார்கள். எனக்கும் நல்ல பசி.

நானும் ஆசையோடு சாப்பிடுவதற்காக கார் கதவைத் திறந்தேன்.

உள்ளே......

-தொடரும்

Mar 14, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -8


"சே'' என்ன கனவு இது? ஏன் இப்படி? அவள் ஏன் என் கனவில்? அப்படியானால் என் மனதின் ஆழத்தில் ஒருவிதமான ஆசை இருக்கிறதா? இல்லை, அவளைப்பற்றியே பேசிக்கொண்டு இருந்துவிட்டு படுத்ததால், அந்த நினைவுகளே கனவாக மாறியதா? குழப்பம் வந்தது.

எழுந்து அவசர அவசரமாக குளித்தேன். இந்த மாதிரியான தருணங்களில் நான் அதிக நேரம் பூஜை அரையில் இருப்பேன். நேராக பூஜை அரைக்கு சென்று மனம் உருக பிரார்த்தனை செய்துவிட்டு, மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி தியானம் செய்தேன். இருபது நிமிடங்களுக்கு பிறகு மனம் தெளிவானது.

'இன்றோடு சரி. இனி இந்த மாதிரி குழப்பங்கள் வாழ்வில் வரக்கூடாது. எக்காரணத்தைக் கொண்டும் யாருடனும் தேவையில்லாமல் நட்பை வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது. 'அவள் வீட்டிற்கு வருகிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டதால், இந்த தடவை போய்விட்டு வந்துவிட வேண்டும். இதோடு அவள் பழக்கத்தை விட்டு விட வேண்டும். இனி தொடரக்கூடாது'

என்று மனதிற்குள் தீர்மானம் எடுத்தேன்.

அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு அலுவலகம் செல்ல கிளம்பினேன்.

"ஏங்க, அவதான் ஒண்ணும் பரிசு வேண்டாம்னு சொல்லிட்டா. அதனால நீங்க வெறும் கையோட போகாதீங்க. ஏதாவது வாங்கிப்போங்க" என்ற மனைவியை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தேன்.

"என்ன வாங்கித் தரது"

"ஏதாவது வாங்கிக் கொடுங்க"

"சரிம்மா. ஏதாவது வாங்கறேன். அனு வீட்டிற்கு போய்விட்டு சீக்கிரம் வந்துடறேன்" என்று சொல்லி கிளம்பியவன், ஏதோ தோன்றவே, மீண்டும் கதவின் அருகே வந்து அவள் கன்னத்தில் ஒரு மெல்லிய முத்தமிட்டு,

"போய்ட்டு வரேம்பா" என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறு என ஆபிஸ் கிளம்பினேன்.

அலுவலகம் கிளம்புகையில் செல்லமாக முத்தமிட்டு செல்வது என் வழக்கம். அப்போதுதான் அன்று முழுவதும் புத்துணர்ச்சியாக இருக்கும். சில சமயங்களில் எங்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு அல்லது சின்ன சண்டையோ வந்தால், அந்த முத்தம் இருக்காது. அந்த மாதிரி சமயங்களில் நானே வலியச் சென்று கொடுத்தாலும், அதை ம்றுத்துவிடுவாள். பின்பு சாயந்தரம் எப்போது வரும் என்று காத்திருப்பேன். ஆனால், இன்றைய முத்தம் அப்படி இல்லை. ஆனால், வழக்கம் போலவும் இல்லை. மெல்லிய முத்தமாக இருந்தாலும், கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.

அலுவலகம் போனதும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மற்ற நினைவுகளிலிருந்து விலகி வேலையில் மூழ்கிப்போனேன். பத்து மணிக்கு காபி குடிப்பது வழக்கம். பத்து மணி காபியை தவறவிட்டால், அவ்வளவுதான். தலை வலிக்க ஆரம்பித்துவிடும். அதனால், காபி குடித்து வரலாம் என நினைத்து கேண்டின் கிளம்பினேன். அப்போது என் கைத்தொலை பேசி அழைத்தது. யாரென்று நம்பரை பார்த்தேன். அனு!

எடுக்கலாமா? வேண்டாமா? என ஒரு கணம் தடுமாறினேன். பிறகு எனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டேன். எப்படியும் இன்றைக்கு அப்புறம் அவளுடன் பேசப்போவது இல்லை. அதனால் இன்று பேசினால் தப்பில்லை, என நினைத்து,

"ஹலோ" என்றேன்.

"ஹலோ, குட் மார்னிங் சார்"

"வெரி குமார்னிங் அனு. பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் அனு. நீ வாழ்வில் எல்ல்லா சுகமும் பெற்று நீடுடி வாழ ஆண்டவனை பிரார்த்திக்கிறேன்"

"ரொம்ப நன்றி சார். சாயந்தரம் ஒரு ஆறு மணிக்கு வந்துடுங்க சார்"

"வந்துடறேன்"

"சார், உங்களுக்கு என்ன ஸ்வீட் பிடிக்கும்?"

"ஏம்மா, உனக்குத்தானே பிறந்த நாள். உனக்கு பிடிச்சதை செய்யும்மா?''

"சார், எனக்கு பிடிச்ச எழுத்தாளர் நீங்க. உங்களை சரியா கவனிப்பது என் கடமை இல்லையா?''

"பரவாயில்லை. உனக்கு என்ன பிடிக்குதோ, அதான் எனக்கும் பிடிக்கும்"

"சார், இன்னொரு கேள்வி. தப்பா நினைக்கலைனா, கேட்கலாமா?''

"தப்பா நினைக்க மாட்டேன். கேளு"

"சார், நீங்க டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடுவீங்களா?"

"இல்லைம்மா. ஏன்?''

"இல்லை சாப்பிடுவீங்கன்னா, வாங்கி வைக்கலாமேன்னுதான்"

"எனக்கு ஆரஞ்சு ஜீஸ் போதும்"

"சரி சார். உங்களுக்காக காத்திருப்பேன். வந்துடுங்க"

எனக்கு மீண்டும் ஒரு மாதிரி ஆனது. என்னது இது? ஒரு பிறந்த நாள் விழாவுக்கு இத்தனை முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறாள். அதுவும் எனக்கு? ஏன் எனக்கு பரிசு கொடுப்பதிலும், என்னை சந்திப்பதிலும் அவ்வளவு ஆரவமாய் இருக்கிறாள்?

இன்று ஒரு நாள் தானே? இனி நமக்கு குழப்பங்கள் எதுவும் வராது, என்று நினைக்கையில் அவள் நேற்று சொன்ன வாக்கியங்கள், மீண்டும் என்னைச்சுற்றி வந்தன,

"நீங்க எதுவும் பரிசு தர வேணாம். நான்தான் உங்களுக்கு பரிசு தருவேன். அது உங்கள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத பரிசாக இருக்கப்போகிறது. அந்த மாதிரியான பரிசு வாழ்க்கையில் ஒருவருக்கு ஒரு முறைதான் கிடைக்கும். இன்னொரு முறை நினைத்தாலும் கிடைக்காது. அதனால் வந்துவிடுங்கள்"

என்ன பரிசாக இருக்கும்? குழப்பத்தின் உச்சத்திற்கு சென்றேன். உடம்பு ஜிவ் என்று ஆனதைப் போல் உணர்ந்தேன்.

ஒரு வழியாக மாலை மணி 5.30 ஆனது. ஒருவித பதட்டம் என்னை தொற்றிக்கொண்டது. வேகவேகமாக ஆபிஸை விட்டு கிளம்பினேன். அருகில் உள்ள நகைக்கடையில் ஒரு ஜோடி வெள்ளிக் குத்து விளக்கு வாங்கினேன். முதலில் புடவையோ அல்லது வெள்ளிக்கொலுசோ வாங்கலாம் என்று இருந்தேன். ஆனால், எனக்கே புடவையோ அல்லது கொலுசோ கொடுப்பதற்கு ஒரு மாதிரி இருக்கவே கடைசியில் குத்துவிளக்கை வாங்கினேன்.

சரியாக ஆறு மணிக்கு அனுவின் வீட்டை அடைந்தேன். நேராக காம்பவுண்ட் கதவை திறந்துவிட்டு, வாசலில் உள்ள காலிங் பெல்லை அழுத்தினேன்.

உடனே கதவு திறந்தது.

அங்கே.....

- தொடரும்.


Mar 11, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -7

திடீரென விழித்தவள் தூங்காமல் நான் இருப்பதைப் பார்த்து,

"என்னங்க தூக்கம் வரலியா?" என்றாள்.

"ஆம்" என்று தலையசைத்தேன்.

"ஏன்?"

"ஏதோ தப்பா தோணுது"

"என்ன?"

"எல்லாம் இந்த அனுவைப்பத்தி"

"அதான் பேசி முடிச்சுட்டோமே. நீங்கதான் நாளைக்கு அவ பிறந்த நாளுக்கு போறதா சொன்னீங்களே"

"ஆமாம். இருந்தாலும், உங்கிட்ட ஒரு உண்மையை மறைச்சுட்டேன்"

"என்ன உண்மையை?"

"அனு என் கிட்ட போன்ல பேசி அவ வீட்டுக்கு வரச்சொன்னான்னு சொன்னேன் இல்லை. அது பொய்"

"தெரியும்" என்றவளை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தேன்.

''எப்படி?"

"உங்க ஷர்ட்டை துவைக்கப்போடும்போது பாக்கட்ல ஏதாவது இருக்கான்னு வழக்கப்படி பார்த்தேன். அதுல ஹோட்டல் பில் இருந்துச்சு. அதை வைச்சு தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். ஒரு வேளை நீங்க அனுவோட போயிருக்கலாம்னு"

"ஏன் என்கிட்ட பொய் சொன்னீங்க. ஏன் ஹோட்டலுக்கு போனதை மறைச்சீங்கன்னு என்கிட்ட கேக்கணும்னு உனக்குத் தோணலியா?''

"இல்லை"

"ஏன்?"

"தோணலை"

"அதான் ஏன்னு கேக்கறேன்"

"என் கிட்ட சொல்லாம இருக்கறதுக்கு ஏதாவது காரணம் இருக்கும்னு நினைச்சேன். சொல்லக்கூடிய விஷயமா இருந்தா சொல்லி இருப்பீங்கன்னு தெரியும்"

"நீ இவ்வளவு நல்லவளா?"

"இதுக்கு பேரு நல்லவள்னு அர்த்தமா?"

"ஏன் இப்படி ரொம்ப நல்லவளா இருந்து என்னை கொல்லுற"

"சும்மா எதையாவது பேசிட்டு இருக்காம தூங்குங்க. காலைல சீக்கிரம் எழுந்து வாக்கிங் போக வேண்டாமா?"

"தூக்கம் வரலைமா"

"அப்படியா! உங்களை எப்படி தூங்க வைக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்" என்றவள், அப்படியே அருகே நெருங்கிப் படுத்தாள். இரண்டு கைகளாலும் என் கழுத்தைச் சுற்றி வளைத்தாள். என் முகத்தை அவள் மார்பின் உள்ளே வைத்து அழுத்திக்கொண்டாள். சிறு கோழிக்குஞ்சுகள் தன் தாய் கோழியின் அரவணைப்பில் போய் ஒட்டிக்கொள்வதைப் போல் ஒட்டிக்கொண்டேன்.

நான் எங்கோ பறப்பதைப்போல் உணர்ந்தேன். எனக்கு என்ன வேண்டும்? எப்போது வேண்டும் என்பதை நன்கு தெரிந்தவள் என் மனைவி. பொதுவாக இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் நான் பேசுவதில்லை. என்னை எப்படிக் கையாள வேண்டும் என்பதை என்னை விட அதிகம் அறிந்தவள் அவள். சண்டை அதிகம் வருவதில்லை. சண்டையோ மனஸ்தாபமோ வரும் நாட்களில், மனம் சஞ்சலப்படும் நேரங்களில் எல்லாம் இப்படித்தான் அரவணைப்பாள். இந்த சுகத்திற்க்காகவாவது சண்டை வராதா? என ஏங்குவேன் நான்.

அந்த கணங்களில் என் கோபம், வீரம், அகங்காரம், ஆண் என்கிற கர்வம், என் திமிர், தலைக்கனம் அனைத்தையும் தரைமட்டமாக்கிவிடுவாள். அவளின் அரவணைப்பில் உருகிப்போவேன் நான்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரமும் என்னை ஆட்கொண்டாள். திகட்ட திகட்ட இன்பம் அளிக்கும் கடவுளானாள். அவளிடம் பிச்சைப் பெறும் பக்தனானேன் நான். இன்பம் வாரி வழங்குகையில் மனைவியாகவும், அறிவூட்டலில் கடவுளாகவும், என்னை தூங்க வைப்பதில் தாயாகவும் ஆனாள் என் தர்ம பத்தினி.

மனம் தெளிவானது. கலவி முடிந்தவுடன் மனம் மிக லேசானது. உடம்பும் லேசானது. மீண்டும் மேலே மேலே பறப்பது போல் இருந்தது. லேசான வேர்வையுடன் திரும்பி பார்த்தேன்.

"இவள் என்னவள். எனக்கே எனக்கானவள். இவள் என்னுடன் இருப்பது பல நூறு யானை பலம் எனக்கு. ஒரு அனு என்ன? அவளைப்போல் ஆயிரம் அனு வந்தால் கூட என்னால் இவளுக்கு துரோகம் பண்ண முடியாது" என்று நினைத்து அவளை கட்டிப்பிடித்து உறங்கலானேன். எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியாது.

கனவில் நானும் என் மனைவியும் ஒரு பெரிய பல்லக்கில் இருக்கிறோம். யாரோ எங்களை தூக்கி செல்கிறார்கள். ஒரே ஆராவாரம். ஊரே குதுகூலமாக இருக்கிறது. நான் ராஜா போலவும், அவள் ராணி போலவும் இருக்கிறாள். ஊர்வலம் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.

சிறிது தூரம் சென்றவுடன், ஒரு மிகப்பெரிய படை எங்களை நோக்கி வருகிறது. எங்கள் பல்லக்கை நிறுத்தி என்னை மட்டும் கடத்திச்செல்கிறது. என் மனைவி கதறுவது தெரிகிறது. சிறிது தூரம் சென்று இன்னொரு பல்லக்கில் என்னை ஏற்றுகிறார்கள்.

பக்கத்தில் ஒரு அழகான இளம் பெண். யார் என்று கூர்ந்து பார்க்கிறேன்.

அது "அனு"

-தொடரும்


Mar 10, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -6

குழப்பத்துடன் வீட்டில் நுழைந்த என்னைப்பார்த்து என் மனைவி,

"என்னங்க, ஒரு மாதிரி டல்லா இருக்கீங்க?" என்றாள்.

'ஒண்ணுமில்லை"

"என்னன்னு சொல்லுங்க. ஆபிஸ்ல ஏதாவது பிரச்சனையா?"

''ஆபிஸ்ல ஒண்ணும் இல்லை"

"பின்னே? ஏன் மூஞ்சி ஒரு மாதிரி இருக்கு"

"இந்த அனு இல்லை"

"ஏன் அவளுக்கு என்ன?"

"ஆபிஸுக்கு போன் பண்ணினா. நாளைக்கு அவளுக்கு பிறந்த நாளாம். அதனால நான் அவ வீட்டுக்கு வரணுமாம். அவ எனக்கு ஏதோ சர்ப்ரைஸா பரிசு குடுக்கப்போறாளாம்"

"போயிட்டு வாங்களேன்"

"ஏண்டி, இதுக்கு எல்லாம் ஏன் போறீங்கன்னு கேட்க மாட்டியா?"

"ஏன் கேட்கணும்?"

"ஒரு வயசுப்பொண்ணு. அடிக்கடி வீட்டுக்கு வர்றா. போன்ல பேசுறா. வீட்டுக்கு கூப்பிடுறா, உனக்கு என் மேல ஒரு சந்தேகமும் வராதா?"

"ஏங்க வரணும்? உங்களால எனக்கு எந்த துரோகமும் செய்ய முடியாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்"

"அது எப்படி சொல்ற?"

"அது அப்படித்தான். விளக்கம் எல்லாம் சொல்ல முடியாது"

"என் மேலே அவ்வளவு நம்பிக்கையா?"

"ஆமாம். ஒரு பேச்சுக்கு நான் உங்கள் மீது சந்தேகப்படுவதாக வைத்துக்கொள்வோம். அப்படி என்றால் நீங்களும் என் மேல் சந்தேகப்பட வாய்ப்பு உள்ளது அல்லவா? என்றாவது என்னை அந்த கோணத்தில் நீங்கள் பார்த்ததுண்டா? இல்லையே? நீங்கள் காலையில் ஆபிஸ் சென்றால் திரும்பி மாலையில் வருகின்றீர்கள். எவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் என்னை விட்டுவிட்டு செல்கின்றீர்கள். நான் என்ன செய்கிறேன் என்றோ, யாருடன் பேசுகிறேன் என்றோ, என்றாவது கேட்டதுண்டா? எத்தனை நம்பிக்கை என் மேல். கணவனோ மனைவியோ ஒருவர் மேலெ ஒருவர் மேல் உண்மையான அன்பு வைத்திருக்கும் பட்சத்தில் யாருக்கும் யாரும் துரோகம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமே வராதுங்க"

என்றவளை அதற்கு மேல் பேசவிடாமால் அப்படியே சுவர் அருகே தள்ளி இரு கைகளாலும் அவள் தலையை ஏந்தி, அவள் கண்களை நேருக்கு நேராக சந்தித்து, அவளின் நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டேன். காமம் கலக்காத முத்தம் அது. அன்பும் பாசமும் கலந்த முத்தம் அது. நெகிழ்வான முத்தம் அது. மென்மையான முத்தம் அது.

சில சமயம் இப்படிப்பட்ட முத்தங்களே எனக்கு போதுமானது. உடலும் உடலும் சேரும்போது உச்சக்கட்டத்தில் ஏற்படும் இன்பத்தைவிட, இந்த மாதிரியான முத்தம் என்னை பரவச நிலைக்கு கொண்டு போய்விடுகிறது. எல்லா சமயங்களிலும் இந்த அனுபவம் ஏற்படுவதில்லை. இருவரின் மனமும் ஒரே நிலையில் இருக்கையில், உண்மையான, கபடமில்லாத, அன்போடு நெருங்குகையில் மட்டுமே இப்படிப்பட்ட நிலை ஏற்படுகிறது. அப்போது உடல்கள் ஒரு சிலிர்ப்பு சிலிர்த்து அடங்கும் பாருங்கள், அதை அனுபவித்து பார்த்தால் மட்டுமே முடியும்.

இது போல் மனைவி அன்னியொன்யமாக எல்லோருக்கும் அமைந்து விட்டால் நாட்டில் ஒரு கற்பழிப்பு சம்பவமோ, விவாகரத்தோ, வரதட்சணை கொடுமையோ எதுவுமே நடக்காது.

எப்படிப்பட்ட பெண் இவள்! ஆனாலும் அனுவின் அருகாமை ஒருவித கிளர்ச்சியை கொடுக்கிறதே ஏன்? என்ன காரணம்? ஒருவேளை நான் என் மனைவியிடம் உண்மையாக இல்லையோ?

என்னை தன் செயலால் புரியவைத்துவிட்டாள் என் தர்மபத்தினி. நான் என்னை சரி பண்ணிக்கொள்ள வேண்டிய தருணம் இது. என் மனதில் உள்ள அழுக்கை சுத்தப்படுத்த வேண்டிய தருணம் இது.

எவ்வளவு நேரம் அப்படியே இருந்தோம் எனத் தெரியவில்லை. போன் மணி ஒலிக்கவே ஓடிச்சென்று எடுத்தேன்.

"ஹலோ"

"சார், நான் அனு பேசறேன்"

கட் செய்துவிடலாமா? என நினைக்கையில் என் மனைவி அருகில் வந்து சைகையால் அருகில் வந்து,'யார்' என்றாள்.

'அனு' என்றேன் மெல்லிய குரலில், அவள் பேசுங்கள் என ஜாடைக்காட்டவே,

"சொல்லு அனு" என்றேன்.

"சார், நாளைக்கு வந்துடுவீங்க இல்ல"

"வந்துடறேன். அதான் அப்பவே சொன்னேனே வறேனு"

"இல்லை சார், எதுக்கும் இன்னொரு தடவை கேட்டுக்கலாமேன்னுதான்"

"நிச்சயம் வறேன்"

"சார், நீங்க எதுவும் பரிசு தர வேணாம். நான்தான் உங்களுக்கு பரிசு தருவேன். அது உங்கள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத பரிசாக இருக்கப்போகிறது. அந்த மாதிரியான பரிசு வாழ்க்கையில் ஒருவருக்கு ஒரு முறைதான் கிடைக்கும். இன்னொரு முறை நினைத்தாலும் கிடைக்காது. அதனால் வந்துவிடுங்கள். நான் கொடுக்கப்போகும் பரிசு உங்கள் மனைவிக்கு நிச்சயம் பிடிக்காது. எந்த மனைவியும் அதை விரும்ப மாட்டாள். அதனால், தயவு செய்து நீங்கள் மட்டும் வாருங்கள்" என்று சொன்னவள் என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் போனை வைத்துவிட்டாள்.

மீண்டும் என்னை குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிட்டாள்.

"என்னங்க சொல்றா?"

"நாளைக்கு அவசியம் வந்துடணுமா?''

"அதான் ஏற்கனவே சரின்னு சொல்லிட்டீங்களே"

"அதான் ஏதோ மறக்கமுடியாத பரிசுனு ஞாபகப்படுத்தினா"

"இது என்ன புதுசா இருக்கு. நாமதான பிறந்த நாள் கொண்டாடுபவர்களுக்கு பரிசு தரணும். இது என்ன புதுசா இருக்கு. இந்த காலத்து பெண்களே இப்படித்தான். எதையும் புரிஞ்சுக்க முடியாது" என்று சொல்லி அவள் வேலையை கவனிக்க சென்றுவிட்டாள்.

நான் தான் புழுவாய் துடித்தேன். என்ன சொல்கிறாள் இவள்? மறக்க முடியாத பரிசு என்கிறாளே? ஒரு வேளை அதுவாக இருக்குமோ? நினைக்கையிலேயே மனம் ஜிவ்வ் என்று ஆனது, ஆனால் மனைவின் நினைவு வரவே புஸ்ஸ் என்றாகிப்போனது.

மீண்டும் என் மனம் தீவிரமாக சிந்திக்க ஆரம்பித்தது. வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளை மீண்டும் அசைப்போட்டேன்.

மனதில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிய ஒரே விசயம்,

"நான் கெட்டவனோ"

நீண்ட நேர சிந்தனைக்குப் பின் மனைவி சாப்பிடக்கூப்பிடவே, சகஜ நிலைக்குத் திரும்பினேன்.

இரவு. பக்கத்தில் பார்த்தேன். மனைவி நன்றாக உறக்கத்தில் இருந்தாள். நான் தான் தூக்கம் வராமல் 'என்ன பரிசாக இருக்கும்?' என்ற சிந்தனையில் புரண்டு புரண்டு படுத்தேன்.

-தொடரும்

Mar 9, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -5

அங்கே ஒரு அழகான பெண் உட்கார்ந்து இருந்தாள். பார்க்க ஒரு பதினெட்டு வயது இருக்கலாம். நல்ல சிகப்பு. பாவாடை தாவணியில் இருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் என் கைகளைப் பிடித்து,

"வாங்க, உட்காருங்க" என கட்டிலில் அமர வைத்தாள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அவள் உடைகளை களையத் தொடங்கினாள். உடனே சுதாரிக்கலானேன்.

"ஐயைய்யோ, வேண்டாம்" என்றேன்.

"ஏன்?" என்று என்னை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தாள்.

"நான் அதற்கு வரவில்லை"

"பின் எதற்கு?"

என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. உடம்பில் ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டது. உடனே டாய்லெட் செல்ல வேண்டும் போல் இருந்தது. என் தொடைகள் நடுங்க ஆரம்பித்தன. நான் புத்தகங்களில் படித்ததும், பார்த்ததும், ஏங்கியதும் நினைவுக்கு வந்தாலும், ஏதோ ஒன்று என்னைத் தடுத்தது. தலை சுற்றுவது போல் இருந்தது.

என் நிலமையை பார்த்த அவள், "ஏன், இதுக்கு புதுசா?" என்றாள்.

"ஆம்" என்று தலையை ஆட்டினேன். பதில் வரவில்லை.

"முதலில் அப்படித்தான் இருக்கும். போகப் போக பழகிவிடும்" என்று என்னை நெருங்கினாள்.

ஓரளவு சுதாரித்துக்கொண்ட நான், "எனக்கு வேண்டாம்" என்றேன்.

"வேண்டாம் என்றால் எதற்கு வந்தீர்கள்?"

"தெரியாமல் வந்துவிட்டேன். என் நண்பன் என்னிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் என்னை ரூம் உள்ளே தள்ளிவிட்டான்"

"வந்துட்டு ஒண்ணும் இல்லாமல் போனால் எப்படி"

"சாரி, என்னை மன்னிச்சுடு"

"நீங்க உடனே போனா அந்தம்மா என்னை உண்டு இல்லைனு பண்ணிடும்" என்றாள்.

நான் ஏறக்குறைய அழும் நிலையில் இருந்தேன். என் நிலையை பார்த்த அவள் மனம் இறங்கி,

"சரி, பரவாயில்லை" என்றாள்.

"என்னை மன்னித்துவிடு" என்று மீண்டும் சொல்லிவிட்டு அவள் கையில் ஒரு சின்ன முத்தம் கொடுத்துவிட்டு உடனே ரூமை விட்டு வெளியேறினேன். அந்த முத்தம் காமத்தினால் கொடுத்தது அல்ல.

ரூமை விட்டு வெளியே வந்த என்னை ஆச்சர்யமாக பார்த்த சரவணன்,

"ஏண்டா, என்ன ஆச்சு?"

"எனக்கு பிடிக்கலை"

"உனக்கு பிடிக்கும்னுதான்"

"நான் எப்படா உன்னிடம் இந்த இடத்துக்கு கூட்டி வரச்சொன்னேன்?"

என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன். வீட்டின் உள்ளே அந்த அம்மா சரவணனிடம் சண்டை போடுவது என் காதுகளில் ஒலித்தது. விடுவிடுவென்று பஸ் ஸ்டாண்டு போய் சரவணனுக்காக காத்திராமல் நான் மட்டும் பஸ்ஸில் ஏறி ஊருக்குச் சென்றேன்.

வீட்டின் உள்ளே சென்றதும், பாத்ரூம் சென்றேன். அழுகை அழுகையாக வந்தது. ஒரு அரைமணி நேரம் அழுதேன். மனம் தெளிவானவுடன், குளிர்ந்த நீரில் குளித்தேன்.பின்பு சாதாரண மனநிலைக்கு மாறினேன். ஆனால், அன்று இரவு பலவிதமான சிந்தனைகள் தோன்றின. அழகான வாய்ப்பை வீணாக்கிவிட்டோமே, முயற்சித்து பார்த்திருக்கலாமே? என வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறியது. பிறகு ஒருவாரு தூங்கிப்போனேன்"

என்று சொல்லி முடித்துவிட்டு, அனுவை நோக்கினேன். அவள் என் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"இப்போ சொல் அனு. அந்த வயதிலேயே விபச்சாரியின் வீட்டிற்கு சென்ற நான் எப்படி நல்லவனாக இருக்க முடியும்?"

"நீங்க ஒண்ணும் தப்பு பண்ணலையே சார்"

"அங்க போனது தப்புத்தானே?"

"சார், மகாத்மா காந்தியே அவரும் அந்த மாதிரி இடத்திற்குப் போனதாக

அவர் சுயசரிதையில் எழுதியுள்ளார்"

"இருந்தாலும் அக்கா தங்கைகளுடன் பிறந்த ஒருவன் இது மாதிரியான செயல்களில் ஈடுபடுவது எந்த விதத்தில் நியாயம் அனு"

"அதற்கும் இதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை சார். நீங்கள் தப்பு செய்யாதவரை நீங்கள் நல்லவர்தான்"

"இதுக்கூட பரவாயில்லை அனு. ஒரு முறை காலேஜ் படிக்கையில் நண்பர்கள் அனைவரும், வகுப்பை கட் அடித்துவிட்டு முக்கொம்பு போனோம். அங்கே மாலை வரை இருந்தோம். என்னுடன் வந்த அனைவரும் பணக்கார நண்பர்கள். ஒருவனின் காரில் போயிருந்தோம். கிளம்பலாம் என்று நினைத்திருந்த வேளையில் அங்கே ஒரு அழகான இளம்பெண்ணைத் தனியாக பார்த்தோம். அப்போது..."

"சார், இதை பிறகு கேட்கிறேன். அதற்குள் உங்களை அழைத்த காரணத்தை சொல்லிவிடுகிறேன்"

"என்ன?" என்பதுபோல் அவளைப்பார்த்தேன்.

"நாளை எனக்கு பிறந்த நாள். நீங்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து வாழ்த்தினால் சந்தோசப்படுவேன். தயவு செய்து வாருங்கள். உங்களுக்கு நான் ஒரு பரிசு தர ஆசைப்படுகிறேன்"

"நிச்சயம் வருகிறேன். பிறந்த நாளுக்கு நான் அல்லவா பரிசு தர வேண்டும். நீ தருகிறென் என்கிறாயே"

"அது அப்படித்தான்" என்று சொன்னவள், என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் வேகமாக ஹோட்டலைவிட்டு வெளியேறினாள்.

சாப்பிட்டதற்கு பணம் கொடுத்துவிட்டு, "என்ன மாதிரி பெண் இவள்? இவள் எதற்கு எனக்கு பரிசு தரவேண்டும்? நான் ஏன் வருகிறேன் என்று ஒப்புக்கொண்டேன். இதை மனைவி எப்படி எடுத்துக்கொள்வாள்?' என்று நினைத்துக்கொண்டே வீட்டிற்கு காரை செலுத்தினேன்.

-தொடரும்

Mar 8, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -4

நகரின் மிகப்பெரிய ஒரு ஹோட்டலின் பெயரைச் சொல்லி அங்கே வருமாறு கூறினாள். ஆபிஸ் முடிந்தவுடன் அந்த ஹோட்டலை நோக்கி என் காரைச் செலுத்தினேன். குழப்பமான மனநிலையில் இருந்தேன்.

'என்ன செய்கிறேன் நான்? எதற்காக அவள் கூப்பிட்டவுடன் அவளைக்காண செல்கிறேன்? என்ன வேணும் எனக்கு? அவள் கூப்பிட்டவுடன், வர முடியாது என சொல்லாமல் என்னைத் தடுத்தது எது? நான் அவளிடம் எதிர்ப்பார்ப்பது என்ன? ஒரு வேளை என்னைப் போல கதைகளைப் பற்றி அதிகம் பேசுகிறாள், விவாதிக்கிறாள் என்ற காரணமா? அதுதான் காரணம் என்றால் என் மனைவியே ஒரு நல்ல விமர்சகர் ஆயிற்றே? அவளை விட இவள் எந்த விதத்தில் மேல்? ஒரு வேளை நான் அவளை விரும்புகிறேனோ? ஏன்?

இவ்வாறு மனம் சிந்தித்துக்கொண்டு இருக்கும் போதே ஹோட்டல் வந்துவிட்டதை உணர்ந்து காரை நிறுத்திவிட்டு ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்தேன். நுழைவாயிலில் நின்ற அனு என்னைப்பார்த்ததும் ஓடி வந்து என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அப்பொழுதுதான் கவனித்தேன். ஹோட்டலில் இருந்த அனைவரும் எங்களையே ஒரு மாதிரி பார்ப்பதை. ஆம், நடுத்தர வயதுடைய ஒரு ஆணுடன் ஒரு சின்னப்பெண் இப்படி குழைந்தால் எல்லோருக்கும் தப்பாகத் தானே தெரியும்?

அருகில் உள்ள இடத்தில் அமர்ந்தோம். அனு என் அருகில் அமர்ந்தாள். இன்று கொஞ்சம் அதிக கவர்ச்சியுடன் இருந்தாள். இப்படிப்பட்ட உடை அணிவாள் என்று தெரிந்திருந்தால், நான் வந்திருக்கவே மாட்டேன். ஒரு சின்ன ஸ்கர்ட், மேலே டைட்டான டி ஷர்ட். தலை முடியை வாராமல் அப்படியே விட்டிருந்தாள்.

அதற்குமேல் அவளைப் பார்க்க விரும்பாமல்,

"எதற்காக என்னை இங்கே வரச்சொன்னாய்? என்ன பேச வேண்டும்?" என்றேன்.

"இருங்க சார், முதல்ல ஏதாவது சாப்பிடலாம்" என்றவள், சர்வரைக்கூப்பிட்டு
தனக்கு ஒரு ப்ளேட் இட்லி வடை ஆர்டர் செய்துவிட்டு,

"சார், உங்களுக்கு?" என்றாள்.

"எனக்கு காபி போதும்" என்றேன்.

சர்வர் எங்கள் இடத்தை விட்டு நகர்ந்ததும்,

"சொல்லுங்க சார், அன்னைக்கு பாதியிலெயே விட்டுட்டிங்க. அப்புறம் என்னவெல்லாம் தப்பு செய்தீங்கன்னு சொல்லுங்க. அப்பத்தானே நான் உங்களை கெட்டவன் என்று நம்ப முடியும்" என்றாள்.

"இதற்காகத்தான் என்னை வரச்சொன்னாயா? அவ்வளவு முக்கியமான விசயமா இது? ஏதோ முக்கியமாக பேச வேண்டும் என்றாயே?"

"நான் எதற்காக வரச்சொன்னென் எனபதை பிறகு சொல்கிறேன். இப்போ நீங்கள் உங்கள் கல்லூரி வாழ்க்கையைப் பற்றி சொல்லுங்கள்" என்றாள்.

எதற்காக இப்படி என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளத் துடிக்கிறாள்? என்ன காரணம்? நான் இவளுக்கு எதற்கு சொல்ல வேண்டும்? ஏதோ தெரியாத்தனமாக அன்றைய கலந்துரையாடலில் நான் கெட்டவன் என்று சொல்லப்போக அதையே விடாப்பிடியாக பிடித்துக்கொண்டாளே? அவள் கேட்டால் நான் சொல்ல வேண்டுமா என்ன? முடியாது. மாட்டேன். எழுந்து செல்லலாம் என நினைக்கையில் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். அவள் ஒரு துண்டு இட்லியை எடுத்து வாயில் வைக்கும் போது அவள் உதடுகளை பார்க்க நேர்ந்தது.

மனதில் நினைத்திருந்த அனைத்தும் தவிடு பொடியாகி ஓடிவிட நான் மெல்ல பேச ஆரம்பித்தேன்.

"அனு! நான் சின்ன சின்ன தவறுகளாக நிறைய செய்திருக்கிறேன். இதுவரை என் மனைவியிடம் கூட நான் சொன்னதில்லை. ஒரு வேளை அவள் என்னிடம் கேட்டிருந்தால், நான் சொல்லி இருப்பேனா? எனத்தெரியவில்லை. இருந்தும் உன்னிடம் சொல்கிறேன். கேள்"

"சொல்லுங்க சார்" என்று ஆர்வமாக என்னைப்பார்த்தாள். அவளின் கால்கள் டேபிளின் அடியில் தெரியாமல் என் கால்களின் மீது பட்டனவா? இல்லை வேண்டுமென்று பட்டதா? எனத்தெரியாத நிலையில் நான் சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.

நிறைய செக்ஸ் புத்தகங்களும், நிறைய நீலப்படங்களும் பார்த்து மனம் பேதலித்து போயிருந்த ஒரு நாள், என் நண்பன் சரவணன் என் அலுவலகத்திற்கு வந்தான். வந்தவன் என்னை ஒரு முக்கியமான இடத்திற்கு கூட்டிப்போவதாகச் சொல்லி என்னை அழைத்தான். நானும் அவன் கூட சென்றேன்.

அவன் அழைத்துச்சென்ற இடம் ஒரு நகர். ஊரிலிருந்து சற்றே உள்ளே விரிவாக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு நகர். எல்லா வீடுகளும் புதுமையாக இருந்தன. ஏறக்குறைய எல்லா வீடுகளிலும் நிறைய நபர்களைப் பார்க்க முடிந்தது. புதிதாக வந்த நகர் என்றாலும், எல்லா வீடுகளிலும் மக்கள் குடி வந்து இருந்தார்கள். பார்க்க பணக்காரர்கள் வசிக்கும் காலணி போல் இருந்தது.

ஒரு தெருவின் முன்னால் வண்டியை நிறுத்திய சரவணன் ஒரு வீட்டின் கதவைத் தட்டினான். கதவை திறந்த அந்த அம்மாவிற்கு 50 வயது இருக்கலாம். பார்க்க லட்சுமிகரமாக இருந்தாள். இன்னும் நினைவிருக்கிறது, மஞ்சள் கலர் புடவை அணிந்திருந்தாள். தலை நிறைய மல்லிகைப்பூ. பெரிய குங்குமப்பொட்டு நெற்றியில் இருந்தது.

உள்ளே நுழைந்த சரவணனைப் பார்த்து, 'என்ன ரொம்ப நாளா ஆளையே காணோம்" என்றாள்.

"ரொம்ப வேலை" என்றவன், "இருக்கா?" என்றான்.

'சாந்தி இல்லை. அம்சா இருக்கா? பரவாயில்லையா?" என்றாள்.

எனக்கு உடனே புரிந்து போனது, நாம் வந்திருக்கும் இடம் என்ன என்று. உடனே அந்த இடத்தை விட்டு கிளம்ப மனம் சொன்னது. ஆனால் உடல் கேட்கவில்லை. பேயரைந்தது போல் உட்கார்ந்து இருந்த என்னைப்பார்த்து,

"நீ முதல்ல போறியா?" என்றான்.

"எங்கே?" என்றவனை முறைத்துப்பார்த்தவன்,

'உள்ளே" என்று சொல்லி என்னை ரூமின் உள்ளே தள்ளினான்.

அங்கே.........


-தொடரும்



Mar 7, 2011

நான் கெட்டவன்! - பாகம் -3

"அப்பொழுது நான் 9 ஆம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். என்னுடன் படித்த விஜயன் என்ற நண்பன் ஏதோ ஒரு புத்தகத்தை மறைத்து வைத்து படித்துக்கொண்டிருந்தான். என்ன புத்தகம் என்று எட்டிப்பார்த்தேன். அவன் மேலும் மறைக்கவே, ஆர்வம் அதிகமாக,

'டேய், என்ன புத்தகம் படிக்கிற?' என்றேன்.

'இது எல்லாம் நீ படிக்கக்கூடாது' என்றான்.

விஜயன் மூன்று வருடங்களாக ஒரே வகுப்பில் படித்தவன். வயதில் பெரியவன். நான் வற்புறுத்திக் கேட்கவே என்னிடம் புத்தகத்தை காண்பித்தான். அது ஒரு செக்ஸ் புத்தகம். அவன் காண்பித்த பக்கத்தில் ஒரு பெண்ணின் நிர்வாண போட்டோ இடம் பெற்றிருந்தது. இதுவரை அந்த மாதிரி எதையும் பார்த்திராத நான், அந்த படத்தைப் பார்த்தது அடைந்த அதிர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. அன்று இரவு முழுவதும் என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. கனவு முழுவதும் அந்த பெண்ணின் படமே வந்தது.

அடுத்து வந்த நாட்களில் அந்த கதைப் புத்தகத்தை நான் படிக்க நேர்ந்தது. வாழ்வின் சில விசயங்கள் எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது. அதனால் என் உடலும், மனமும் கெட ஆரம்பித்தது. படிப்பில் என் கவனம் சிதறி அந்த மாதிரி புத்தகம் படிப்பதில் என் கவனம் அதிகமானது. அதுவரை பெண்களை மரியாதையாக பார்த்து வந்த நான், வேறுவிதமாக பார்க்கத் தொடங்கினேன்"

என்று சொல்லி நிறுத்தி, "ஒன்பாதவது படிக்கையிலேயே நான் எத்தனை தவறுகள் செய்திருக்கிறேன் பார்?" என்று சொல்லி அனுவின் அழகிய முகத்தை ஏறிட்டேன்.

அவளோ, "இதுல என்ன சார், தப்பு இருக்கு. எல்லோரும் அந்த வயசுல செய்யற சாதாரணமான விசயங்களைத்தான் நீங்களும் செய்திருக்கின்றீர்கள்" என்றாள்.

'இவளிடம் எப்படி என்னைப் புரிய வைப்பது?' என்று குழம்பிக் கொண்டிருக்கையில்,

"ஏங்க ஆபிஸுக்கு நேரமாகலை?" என்று மனைவி கேட்கவே,

"சரிம்மா, இன்னொரு நாள் பேசலாம்" என்று அவளிடம் சொல்ல, அவள் முகமோ வாடிப்போனது.

"சரி சார், நான் இன்னொரு நாள் உங்களைச் சந்திக்கிறேன்" என்று சொல்லி சென்றாள்.

இது நடந்து ஒரு நான்கு நாட்கள் இருக்கும். அன்று சீக்கிரமே அலுவலகத்தை விட்டு வீட்டுக்குச் சென்றேன். வீட்டை நெருங்குகையில்தான் கவனித்தேன். அங்கே ஒரு ஸ்கூட்டி நின்று கொண்டிருந்தது. உள்ளே சென்று பார்த்தால், சமையலறையில் என் மனைவியிடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள் அனு.

எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். பொதுவாக என் மனைவி யாரையும் வீட்டின் உள்ளே அனுமதிப்பதில்லை. அதுவும் சமையல் அறை என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். சமையல் அறையை ஒரு புனிதமான இடம் போல் கருதுவாள் என் மனைவி.

"அனு என்ன சொல்லி கவிழ்த்து இருப்பாள் என் மனைவியை" என்று நினைத்துக்கொண்டே ஷோபாவில் அமர்ந்தேன்.

இன்று புடவையில் இருந்தாள். அவள் வயதுக்கு இது கொஞ்சம் அதிகம்தான். ஆனாலும் ரொம்ப அழகாக இருந்தாள். பார்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போல இருந்தது. "சே! நான் ஏன் இப்படி நினைக்கிறேன்" என என் மேலே எனக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. ஆனாலும் அவளைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

"வாங்க, எப்போ வந்தீங்க. சத்தம் போடாம வந்து உட்கார்ந்து இருக்கீங்க" என்று என் மனைவி என் அருகில் உட்கார்ந்தாள்.

'காபி சாப்பிடறீங்களா?" என்றவள், "அனு, உன் ஆஸ்தான எழுத்தாளருக்கு காபி கொண்டு வா" என்றாள்.

எனக்கு உடனே அதிர்ச்சியானது. "எப்படி அதற்குள் இவர்கள் இத்தனை நெருக்கமானார்கள்" என்று குழம்பிப்போனேன்.

அன்று என்னவோ சாதாரணமாகத்தான் பேசினாள் அனு. ஆனால், அன்று இருட்டும் வரை இருந்து எங்களுடன் உணவருந்தி விட்டுத்தான் சென்றாள்.

அனு போனதும் என் மனைவியைப்பார்த்து கேட்டேன்,

"எப்படி நீ இவ்வளவு நெருக்கமான? என்னாச்சு உனக்கு? எதுக்கு தேவையில்லாம அவளை எல்லாம் உள்ள விடற? ஏதோ அன்னைக்கு ஒரு நாள் வந்தா, பேசினா, போனா அதோட விட வேண்டியதுதானே? எதுக்காக அவகிட்ட இந்த நெருக்கம்" என்று மெதுவாக சத்தம் போட்டேன்.

ஆனால் மனைவியோ,

"ஏன் என்ன ஆச்சுன்னு சத்தம் போடறீங்க. ஏதோ அம்மா இல்லாத பொண்ணாம். அக்கா அக்கான்னு பாசத்தை பொழியிறா. பார்க்க வேற என் தங்கை போலவே இருக்கா"

"அதெல்லாம் சரிம்மா. இது தேவையில்லாம வேற பிரச்சனைகளை கிளப்பிவிடப்போகுது"

"என்ன பிரச்சனை"

"அவ என்கிட்ட குளோசா பழகறது எனக்கே பிடிக்கலை"

"ஏன் உங்க மேலேயே உங்களுக்கு நம்பிக்கையில்லையா?" என்றாள்.

இவளிடம் என்ன சொல்லி நான் புரிய வைப்பது?

நான் யோக்கியன் தான். தவறு செய்யமாட்டேன் தான். ஆனால் என்னையும் மீறி நான் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டால்?

எப்படி செய்வேன்? நிச்சயம் எந்த தவறும் செய்ய மாட்டேன். என் மேலே இவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் மனைவிக்கு நான் ஒரு போதும் துரோகம் மனதால்கூட நினைக்கக் கூடாது. மனம் தெளிவானது.

இனி அனுவுடன் எந்த தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்று நினைத்து தூங்கப் போனேன்.

தேவையில்லாமல், "யார் அது கனவில்?" என் மனம் ஏன் இப்படி தடுமாறுகிறது?

அன்று மாலை நான்கு மணி இருக்கும். ஒரு போன். யார் என்று பார்த்தால் அனு. எடுக்கக் கூடாது என்று நினைத்தேன். ஆனால், என்னையறியாமல் போனை எடுத்துவிட்டேன்.

"ஹலோ"

"சார், இன்னைக்கு மாலை மீட் பண்ணலாமா?"

"எதுக்கு?"

"உங்க கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும் சார்"

'என்ன பேசணும்?' என்று கேட்க நினைத்தவன், "எங்க மீட் செய்யலாம்?" என்றேன்.

-தொடரும்