Apr 29, 2011

மிக்ஸர் - 29.04.2011



ஏன் முன்பு மாதிரி 'மிக்ஸர்' எழுத மாட்டேங்கறீங்க? நல்லா இருக்குமே? தொடர்ந்து எழுதக்கூடாதா? என்று கேட்டு தினமும் நூறு மெயில்களும், போன்கால்களும் வராவிட்டாலும், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பிரபலமான (?) எழுத்தாளர் கேட்டுக்கொண்டதால், அவர் விருப்பத்திற்கு இணங்க இனி வாரம் தோறும் வெள்ளிக்கிழமைகளில் மிக்ஸர் வெளியாகும். 

யார் அந்த எழுத்தாளர் என்பதை அறிய நீங்கள் கடைசி வரி வரை காத்திருக்க வேண்டும்.

************************************************************

தமிழ் எழுத்துலக சக்கரவர்த்தி சுஜாதா அவர்களின் "கணையாழி கடைசிப் பக்கங்கள் 1965-1998" (உயிர்மை வெளியீடு) படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் பிறப்பதற்கு முன்பிலிருந்து அவர் எழுதியவைகளை, இப்போது படிக்கும் போது சுவையாக இருக்கிறது. அந்தக் காலத்திலேயே எல்லா விசயங்களையும் எழுதியிருக்கிறார். ஆகஸ்ட்-செப்டம்பர், 1966ல் எழுதிய கட்டுரையின் ஒரு பகுதி:

"தமிழ் பத்திரிகைகளில் 'தைரியம், தரம்' இரண்டும் கிடையாது.'க்ரிடிஸிஸம்' என்பது மருந்துக்கும் கிடையாது. ஒரு வருஷத்தில் நம் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளில் சுமார் 1,500 கதைகள் வரலாம்.இதில் 3 அல்லது 4 கதைகள் சுமார் ரகத்தில் சேர்கின்றன. மற்றவை அனைத்தும் குப்பை. இவைகளைப் பதிப்பிப்பதற்குப் பதிலாக 16-ஆம் வாய்ப்பாட்டைப் பிரசுரிக்கலாம்"

நல்ல வேளை என் சிறுகதை தொகுப்பு வெளியான சமயத்தில் சுஜாதா உயிருடன் இல்லை.

*************************************************************

சென்ற வாரம் சனிக்கிழமை மிகுந்த யோசனைக்குப் பிறகு "கோ" படம் சென்றோம். தியேட்டரில் மொத்தம் 8 பேர்தான், எங்கள் நால்வரையும் சேர்த்து. படம் முதலில் நன்றாக ஆரம்பித்து, இழு இழு என்று இழுத்து முடிவு பரவாயில்லாமல் இருக்கிறது. பாட்டு, சாரி மிஸ்டர் ஹரிஸ் ஜெயராஜ். பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம்!. எல்லாப் பாடல்களுமே கேட்ட பாடல் போலவே இருக்கிறது. பாடல்கள் சமயத்தில் எல்லோரும் எழுந்து வெளியே போய்விட்டார்கள். எல்லோரும் என்றால் எங்கள் நால்வரைத் தவிர. படத்தில் நகைச்சுவை நடிகர்கள் இல்லாதது பெரிய குறையாக இருக்கிறது. ஹீரோயின்....சாரி. இந்தப் படத்தை எப்படி ஹிட் படம் என்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

*************************************************************

நேற்று எதேச்சையாக மலேசிய சேனலான 'வானவில்' பார்த்தேன். பார்த்தால் லைவ் ரிலே, எல்லாம் நம்ம ஊர் சின்னத்திரை நட்சத்திரங்கள். ஏதோ இன்றும், நாளையும், நாளை மறுநாளும் கலை நிகழ்ச்சி செய்ய வந்திருக்கின்றார்களாம். அவர்கள் அனைவரும் எப்படி ரசிகர்களை நிகழ்ச்சி பார்க்க அழைத்தார்கள் தெரியுமா?

"நாங்களெல்லாம் இந்தியாவிலிருந்து கஷ்டப்பட்டு உங்களுக்காக நிகழ்ச்சி வழங்குவதற்காக வந்திருக்கிறோம். அதனால், தயவு செய்து நிகழ்ச்சியைப் பார்க்க வாங்க. உங்களை எண்டர்டெயிண்ட்மெண்ட் செய்ய நாங்கள் காத்திருக்கிறோம். டிக்கட் வாங்குவதற்கு இந்த எண்ணில்..... அழையுங்கள்"

ஒருவர் போன் செய்து இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்டார்,

"ஏன் தமிழ் சீரியல்களில் எல்லாம் பெண்களையே வில்லியா காமிக்கறீங்க?"

பதில்: "தேவிப்பிரியாவை பாருங்க. வில்லியா நடிக்கும்போது தானே அவங்க நடிப்புத் திறமை வெளிப்படுது"

என்ன மாதிரி ஒரு பதில் பாருங்க?

*************************************************************

நேற்று டிவியில் ஒரு பழைய படத்தோட விளம்பரம் போட்டாங்க. படத்தோட பெயர் "ஒற்றையடி பாதையிலே" ஹீரோ சங்கர் கணேஷ். விளம்பரத்தை பார்த்த பையன் கேட்டான்,

"ஏம்ப்பா யாரு ஹீரோ?"

"இவர்தான்" என்று சங்கர் கணேஷை காண்பித்தேன்.

''இவரா?" என்று சிரி சிரி என்று சிரித்தான்.

ஜென்ரேஷன் கேப்........

*************************************************************

என் பொண்ணு என் பையனைப் பார்த்து கேட்டா,

"உனக்கு அம்மா பிடிக்குமா? அப்பா பிடிக்குமா?"

"இரண்டு பேரையும்"

"உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமா, அப்பாவைப் பிடிக்குமா?"

"இரண்டு பேரையும்தான்"

"நான் அழகா இல்லை அப்பா அழகா?"

"இரண்டு பேரும் அழகு"

"நடிகர் விஜய் ஹேண்ட்சம்மா இல்லை அப்பாவா?"

"அப்பாத்தான்"

பொய்யாக இருந்தாலும் அவனின் பதில்களிலானால் ஒரு வித சந்தோசத்துடன் மாடியை நோக்கிச் சென்றேன்.

இரண்டு பேரும் ஏதோ பேசிக்கொள்வது லேசாக காதில் விழுந்தது. அவர்களுக்குத் தெரியாமல் கூர்ந்து கவனித்தேன்.

"ஏண்டா பொய்தானே சொன்ன? அன்னைக்கு விஜய் ரொம்ப ஹேண்ட்சம்ன?" 

பையன்: "நாளைக்கு விஜயா எனக்கு பிஸா வாங்கித்தருவாரு?"

*************************************************************

முதல் பாராவுக்கான விடை. வேற யாரு? அந்த எழுத்தாளர் நான் தான். (நம்மளை எந்த எழுத்தாளர் கூப்பிட்டு பேசப்போறாரு?)

*************************************************************


Apr 28, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -7


என்னை அந்த இடத்தில் ராஜா எதிர்பார்க்கவில்லை. சட்டையை கொத்தாக பிடித்த நான் ஆத்திரத்தில், அவன் முகத்தில் ஓங்கி ஒரு குத்துவிட்டேன். அவன் "அய்யோ" என்று அலறி மூலையில் போய் விழுந்தான். எனக்கு எங்கே இருந்து அப்படி ஒரு ஆத்திரமும் கோபமும் வந்தது என்று தெரியவில்லை. அவன் அலறிய அலறில் ஆபிஸில் இருந்த அனைவரும் ஓடி வந்தார்கள், என்னைப்பார்த்த MD உடனே செக்யூரிட்டியை அழைத்தார். அப்படியும் என் கோபம் தீரவில்லை. என் காலால் ஓங்கி அவனை எட்டி உதைத்தேன்.

உடனே அனைவரும் ஓடி வந்து என்னைப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். 5 நிமிடத்தில் செக்யூரிட்டி ஆட்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். என்னை அவர்கள் பிடித்துக்கொண்டு நேராக பெர்ஸனல் ஆபிஸர் அறைக்கு அழைத்துச்சென்றார்கள். ஆபிஸே ஒரே பரபரப்பாக இருந்தது. எனக்கு என்ன நடக்கிறதென்பதே சரியாக பிடிபடவில்லை. நான் சரியாக வசமாக மாட்டிக்கொண்டேன் என்பது மட்டும் தெரிந்தது.

பெர்ஸனல் மேனஜர் ரொம்ப நல்ல டைப். அவருக்கு தனிப்பட்ட முறையில் நிறைய உதவிகள் செதிருக்கிறேன். என்னை அந்த கோலத்தில் பார்த்தவர்,

"என்ன ரகு, இப்படி பண்ணீட்டிங்க?"

"என்ன சார் பண்ணேன்"

"நீங்க கொஞ்சம் நிதானமா நடந்து இருக்கலாம்"

"சார், அவங்க அநியாயமா என் மேலே பழி சுமத்துவாங்க, அதை பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க சொல்றீங்களா?"

"சரி, இப்ப கோபபட்டு என்ன சாதிச்சிட்டீங்க. உங்க மேல தப்பு இல்லாத பட்சத்துல, நீங்க பொறுமையா இந்த விசயத்தை ஹேண்டில் செய்ய வேண்டாமோ?"

"சாரி சார். உங்க கிட்ட ஒரு வார்த்தை நான் பேசியிருக்கலாம்"

"இப்போ சொல்லுங்க. இனி நான் என்ன செய்ய? சும்மா இல்லாம ராஜா மேல கையை வேற வைச்சுட்டீங்க"

"ஆமாம் சார், அவர் பண்ணினது எல்லாம் துரோகம். அவருக்கும் டெண்டர் வேல்யூ தெரியும். ஆனால், என்னை சந்தேகப்படறாங்க. அவர்கிட்ட முருகன் கேஷ் சரியாக சரிபார்க்காத விசயத்தையும், அதன் பிறகு நடந்ததையும் நான் 
சொல்லியிருக்கிறேன். ஆனால், MDயிடம் நான் ரிப்போர்ட் பண்ணவில்லை என்கிறான். அதுமட்டுமில்லாமல், அவனுக்கு வீணா கிடைக்கவில்லை என்ற ஆத்திரம் சார். அதான்"

"இங்க பாரு ரகு. நீ சொல்றதெல்லாம் உண்மையா இருக்கலாம். ஆனால், என்னால எந்த உதவியும் உனக்கு செய்ய முடியாத நிலையில் இருக்கேன். நான் கம்பனி ரூல் படிதான் ஆக்க்ஷன் எடுத்தாக வேண்டும்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே போலிஸ் கார் ஒன்று உள்ளே நுழைந்தது.

உள்ளே வந்த இன்ஸ்பெக்டர் விசாரணை என்ற பெயரில் என்னைப் போட்டு வதைத்து எடுத்தார். சாப்பாடு, தண்ணீர் கொடுக்காமல் அன்று மாலை வரை விசாரித்தார்கள். இடையில் இரண்டு முறை மயக்கம் போட்டு விழுந்ததாக பின்னால் தெரிந்து கொண்டேன். பின்பு மாலையில் ஸ்டேஷனில் கொண்டு போய் வைத்து விசாரித்தார்கள். இரவு வீட்டிற்கு விட்டுவிடுவார்கள் என்று நினைத்தேன். ஆனால் விடவில்லை.

உடனே ஒரு நீதிபதியின் முன்னால் நிறுத்தினார்கள். என்னென்னவோ பேசினார்கள். கேள்வி மேல் கேள்விகள் கேட்டார்கள். முடிவில் என்னை 15 நாட்களில் காவலில் வைப்பதாக சொன்னார்கள். உடனே என்னையில் சிறையில் அடைத்தார்கள். எல்லாம் ஒரு கனவு போல் இருந்தது. அடுத்த நாள் அப்பாவும், அம்மாவும் மட்டும் வந்து பார்த்தார்கள். அப்பா எதுவும் பேசவில்லை. அம்மா மட்டும் அழுதார்கள்.

யாராவது ஜாமினீல் எடுப்பார்கள் என்று நினைத்தேன். யாரும் வரவில்லை. அடுத்து இரண்டு நாட்கள் முருகன் வந்து என்னைப் பார்த்தான். அவன் தான் தெளிவாக கூறினான். என் மேல் மூன்று விதமான கேஸ்கள் போட்டு இருப்பதாக. ஒன்று கம்பனியின் ரகசியங்களை அடுத்த கம்பனிக்கு விற்றது, இரண்டு ஆபிஸ் பணத்தை களவாடியது, மூன்றாவது ராஜாவை கொலை செய்ய முயன்றது.

மேலும், MD என் மேல் கடும் கோபத்தில் இருப்பதாகவும், எப்படியும் ஒரு இரண்டு வருடம் என்னை உள்ளே தள்ளாமல் விடமாட்டார் என்றும் கூறினான்.

அவன் கூறிய அனைத்தையும் கேட்டுவிட்டு நான் கேட்ட ஒரு கேள்வியில் அவன் கடுப்பானது தெரிந்தது.

"ஏன் வீணா வந்து என்னைப் பார்க்கலை?"

- தொடரும்


Apr 27, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -6



"நீ அலுவலக பணத்தில் கையாடல் செய்திருக்கிறாய். அதை எங்களிடமிருந்து மறைத்துவிட்டாய்"

எனக்கு சப்த நாடியும் அடங்கிவிட்டது. இவருக்கு எப்படி அந்த விசயம் தெரியும் என்று குழம்பிப்போனேன். ஆனால், பணம் கையாடல் என்பதெல்லாம் பொய். என்ன நடந்தது என்றால்.....

இந்த சம்பவம் நடக்கும் முன் முருகன் தான் கேஷியர் ஆக இருந்தான். முருகனுக்கு நான் மிகப்பெரிய உதவி ஒன்று செய்திருக்கிறேன் என்று சொன்னேன் அல்லவா! அதைத் தான் இப்போது நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளப்ப்போகின்றீர்கள். வாரத்துக்கு ஒரு முறை ராஜா கேஷ் பாக்ஸை சரி பார்ப்பதுண்டு. ராஜா இல்லாத சமயங்களில் நான் சரி பார்ப்பேன். அப்படி ஒரு வாரம் பார்க்கையில் கொஞ்சம் பணம் குறைந்ததை கண்டுபிடித்தேன். என்ன காரணம் என கேட்டபோது ஒரு சில சஸ்பென்ஸ் வவுச்சரை காண்பித்து, அவர்கள் இன்னும் கணக்கை சப்மிட் செய்யவில்லை என்று சில காரணங்கள் சொன்னான். 

எனக்கு மேலும் சந்தேகங்கள் வரவே நன்றாக ஒவ்வொரு வவுச்சராக செக் செய்யவே நிறைய வவுச்சர்களில் பிரச்சனை இருப்பது தெரிய வந்தது. அப்போது அவனிடன் கணக்கு கேட்க, ஒவ்வொரு பைலாக செக் செய்து அக்கவுண்ட் பண்ணாத சில வவுச்சர்களை காண்பித்தான். எப்படி கணக்கில் சேர்க்காமல் விட்டேன் எனத்தெரியவில்லை எனக்கூறினான். நானும் அந்த வவுச்சர்களை பார்க்கையில், எந்த சந்தேகமும் ஏற்படாததால், அவைகளை உடனடியே கணக்கில் ஏற்ற ஒப்புக்கொண்டேன். அப்படி கணக்கில் சேர்த்த பிறகும் ஒரு ஆயிரம் ரூபாய் குறைந்தது. உடனே தன் பையிலிருந்து எடுத்து ஆயிரம் ரூபாயை எடுத்து கேஷ் பாக்ஸில் போட்டு சரி செய்தான்.

முருகன் நல்லவன், அவன் கவனக்குறைவினால் அப்படி செய்துவிட்டான். அவன் கேஷ் பாக்ஸில் கைவைக்கும் அளவிற்கு கெட்டவன் இல்லை என்று நான் கருதியதால், ஒப்புக்கொண்டு கேஷ் சரியாக உள்ளது என்று கையெழுத்து போட்டுவிட்டேன்.

அடுத்த நாள் எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ராஜாவிடம் சென்று நடந்தவைகளை அப்படியே ஒன்றுவிடாமல் சொல்லிவிட்டேன். ராஜாவும் அதை ஒன்றும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. என்னை யாரிடமும் இதைப்பற்றி சொல்ல வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டான். காரணம், வெளியே தெரிந்தால், இத்தனை நாட்கள் அவன் சரியாக கேஷை செக் செய்யவில்லை என்ற உண்மை தெரிந்து போகும். ஆனால், அவன் நினைத்திருந்தால், முருகனை வேலைவிட்டு தூக்கியிருக்க முடியும். ஆனால் அவன் அப்படி செய்யவில்லை. அந்த விசயத்தைத்தான் இப்போது MD கையில் எடுத்திருக்கிறார்.

"நான் அப்படிப்பட்ட ஆள் இல்லை சார்"

"நீ ராஜா இல்லாத ஒரு நாள் கேஷை செக் செய்தாயா, இல்லையா?''

"ஆமாம் சார்"

"அப்போது பணம் குறைந்ததா இல்லையா?"

"அதான் எல்லாம் சரியாகிவிட்டதே சார். அக்கவுண்ட் செய்யாமல் வைத்திருந்த வவுச்சர் எல்லாம் அக்கவுண்ட் செய்தாகிவிட்டதே"

"மேலும் பணம் குறைந்த போது, முருகன் தன் பாக்கட்டிலிருந்து ஆயிரம் ரூபாய் எடுத்து கேஷ் பாக்ஸில் போட்டதை ஒத்துக்கொண்டாய் அல்லவா?"

"ஆமாம் சார்"

"எப்படி அது போல செய்யலாம் நீ"

எனக்கு நன்றாக தெரிந்துவிட்டது. என்னை ராஜா வசமாக மாட்டிவிட்டுவிட்டான். இப்போது என்ன செய்ய?

"சாரி சார். முருகன் தப்பு செய்யக்கூடிய ஆள் இல்லை. ஏதோ கவனக்குறைவு அதான்"

"இதை மேலே உள்ள யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் என்று உனக்குத்தெரியாதா?"

"சொன்னேன் சார்"

"யாரிடம்"

"ராஜாவிடம்"

உடனே MD ராஜாவை நோக்கி, 

"ராஜா உங்களிடம் சொன்னாறா?"

"இல்லை சார்"

"இப்போ இதுக்கு என்ன சொல்றீங்க ரகு"

"சார், பொய் சொல்லறார் சார்"

'யார் பொய் சொல்றாங்கன்னு எனக்குத்தெரியும். அப்படி நீங்கள் சொல்வது உண்மையாக இருந்தால், எழுத்துப்பூர்வமாக நீங்கள் ரிப்போர்ட் சப்மிட் செய்திருக்க வேண்டாமா?"

"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால், அப்படி செய்திருந்தால் முருகனின் வேலை பாதிக்கப்படுமே என்று கொடுக்கவில்லை சார்"

"இப்போ உங்க வேலை போகப்போகிறதே? அதுக்கு என்ன செய்யப் போறீங்க"

"சார்"

'நீங்க போகலாம்"

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிறிது நேரம் நின்று கொண்டிருந்தேன். பின் ரூமை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஒரு பத்து நிமிஷம் வெளியே காத்திருந்தேன். ராஜா வெளியே வந்தான்.

"ஏண்டா நாயே" என்று அவன் சட்டையை கொத்தாகப் பிடித்தேன்.

- தொடரும்



Apr 26, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -5


அடுத்த நாள் காலை.

எழுந்தவுடனே ஏதோ மனம் சஞ்சலமாக இருந்தது. என்னவோ செய்தது. யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை. விறு விறு குளித்து முடித்து, அவசர அவசரமாக் ஆபிஸ் சென்றேன். எல்லோரும் என்னை வித்தியாசமாகப் பார்ப்பதை உணர்ந்தேன். வீணாவின் சீட் காலியாக இருந்தது வேறு மனதை என்னவோ செய்தது. மனதை திடப்படுத்திகொண்டு உட்கார்ந்து இருந்தேன். முருகனுக்கு ஏதோ தோன்றி இருக்க வேண்டும். அருகில் வந்தான்,

"என்ன ரகு. ஒரு மாதிரி இருக்க?"

முதலில் விசயத்தை சொல்லலாமா இல்லை வேண்டாமா? என யோசித்தேன். எப்படி இருந்தாலும் அவனுக்குத் தெரியப்போகிறது. அதனால் நாமே சொல்லிவிட்டால் ஒன்றும் தப்பு இல்லை என நினைத்து,

"முருகா, நேற்று ஒரே பிரச்சனையாயிடுச்சு என்றேன்"

"என்ன பிரச்சனை ரகு. ஆபிஸ்ல ஏதோ அரசபுரசலா பேசிக்கிறாங்க. ஆனா, எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை"

"நாம கோட் பண்ணியிருந்த டெண்டரை விட வேற கம்பனி வெறும் 500 ரூபாய் அதிகமாக கோட் செய்திருக்கிறார்கள். அதனால், அந்த காண்ட்ட்ரெக்ட் அந்த கமப்னிக்கு போய்விட்டது. அதனால், நம் கம்பனிக்கு ஒரு கோடி ரூபாய் வரை நஷ்டமாம்"

"அதற்கு நீ என்ன செய்வாய்"

"முருகா, புரியாமப் பேசாத. நாம கோட் பண்ண இருந்த அமவுண்ட்ட நான் தான் அந்த கம்பனிக்கு பணம் வாங்கிக்கொண்டு சொல்லிவிட்டேன் என்று என்னை சந்தேக்கிக்கிறார்கள்"

"அட கொடுமையே. என்ன ரகு இது. உன்னை போய் இப்படி. எல்லாம் இந்த ராஜாவின் வேலையாகத்தான் இருக்கும்"

முருகனுக்கு என் மேல் பொறாமை உண்டேத் தவிர ஓரளவு நல்லவன். அவனுக்கு நான் இந்த கம்பனியில் ஒருமுறை மிகப்பெரிய உதவி செய்திருக்கிறேன். அதனால் என்மேல் ஒரு மதிப்பு வைத்திருக்கிறான் என்று எனக்குத்தெரியும்.

"நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன் முருகா"

"ஆமாம், இதை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறாய்?"

"தெரியலை முருகா. இன்னைக்கு காலைல வரச் சொல்லி இருக்காங்க. நான் எந்த தவறும் செய்யலை. அதனால பயம் இல்லாம போறேன். பார்ப்போம்"

"கவலைப்படாமா போ ரகு. உன் நல்ல மனசுக்கு உனக்கு ஒண்ணும் நடக்காது"

"ஆமாம், வீணா இன்னைக்கும் வரலையா?''

"சொல்ல மறந்துட்டேன் ரகு. போன் பண்ணா இப்போ. அவங்க அம்மா ரொம்ப சீரியஸாம். அதான் உடனே கிளம்பிட்டாளாம். அவங்க அம்மா இருக்குற கிராமத்துல போன் எடுக்கலையாம். காலைல பக்கத்து டவுணுக்கு வந்து, அங்கே இருந்து போன் பண்ணா. உனக்கும் பண்ணாளாம். நீ எடுக்கலையாம். அதான் நீ வந்தவுடனே சொல்லச்சொன்னா"

அப்போதுதான் கவனித்தேன். மூன்று மிஸ்கால்கள் இருந்தது. எடுக்காமல் இருந்திருக்கிறேன். நான் குளிக்கும்போது வந்திருக்கலாம். வரும் அவசரத்தில் போனை கவனிக்கவில்லை. அப்படியே கவனித்திருந்தாலும், போனை அட்டெண்ட் செய்திருக்கமாட்டேன். ஏனென்றால், அது ஏதோ தெரியாத நம்பர் என்று கட் செய்திருப்பேன்.

அப்போது என் டேபிளில் உள்ளே இண்டெர்காம் அழைக்கவே, எடுத்து "ஹலோ" என்றேன்.

"ரகு, உன்னை MD உடனே வரச்சொன்னார்" என்றாள் அவரின் பிஏ.

உடனே உடல் நடுங்க எழுந்து MD ரூமை நோக்கி ஓடினேன்.

உள்ளே நுழைந்தேன். ஏறக்குறைய நேற்று இருந்த எல்லோரும் இருந்தார்கள். MD அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. உடனே பேச ஆரம்பித்தார்,

"என்ன ரகு, நீங்கதான் டெண்டர் வேல்யூவை வெளியே சொன்னதை ஒப்புக்கொள்கின்றீர்களா?"

"இல்லை சார். நான் இல்லை"

"நாங்கள் நீ தான் என்று முடிவு செய்துவிட்டோம்"

"நீங்கள் முடிவு செய்ததற்கு என்ன ஆதாரம் சார்"

"அதை உன்னிடம் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை"

''நீங்கள் என்னிடம் சொல்லாத பட்சத்தில் அது உண்மை இல்லை என்பது நிரூபணமாகிறது"

"உன்னிடம் பேசி நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. போலிஸ் வரும். நீ அவர்களிடம் எது வேண்டுமானாலும் பேசிக்கொள்ளலாம்"

"சார், இது அநியாயம்"

"எது நியாயம், எது அநியாயம் என்று எனக்குத்தெரியும்"

"சார், வேறு வழியே இல்லையா" என கண்கள் அழங்க ஏறக்குறை அழ ஆரம்பித்தேன்.

"என்ன மேன். பொம்பளை மாதிரி அழற. உன் மேல் கேஸ் கொடுக்க இது மட்டும் காரணம் இல்லை. வேறு ஒரு காரணமும் இருக்கிறது"

"வேறு என்ன காரணம் சார்?"

"சொல்கிறேன்" என்றவர், அருகில் இருந்த டம்ளரில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்து ஒரு மடக்கு குடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டு, சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

-தொடரும்


Apr 25, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -4


நான் மெதுவாக ராஜாவைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னேன்,

"ஏன்னா ராஜா வீணாவை காதலித்தார் சார். வீணா அவள் காதலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவள் மாறாக என்னைக் காதலிக்க ஆரம்பிக்கவே, என் மேல் உள்ள கோபத்தில், என்னை பழிவாங்க இப்படி செய்திருக்கலாம் அல்லவா?''

"என்ன மேன் சொல்ல வர?" என்று MD கேட்டு முடிப்பதற்குள் ராஜா தன் சீட்டை விட்டு எழுந்தான்.

"சார், தேர் இஸ் அ லிமிட். இவர் தேவையில்லாத விசயங்களைப் பேசுகிறார்" என்று சொல்லி கோபமாக என்னை நோக்கி வந்தான். உடனே MD,

"மிஸ்டர் ராஜா, உட்காருங்க. நான் தான் பேசிட்டு இருக்கேன் இல்லை. நீங்க ஏன் அவசரப்படறீங்க" என்று சொல்லி ராஜாவை அமர வைத்தவர், என்னை நோக்கி,

"ஹலோ, என்ன உளறீங்க. உங்க பெர்ஸனல் மேட்டரை கேட்பதற்கு எனக்கு நேரம் இல்லை. எனக்கு ஏகப்பட்ட வேலை இருக்கிறது. நன்றாக எல்லாவற்றையும் யோசித்துப்பார்தததில் உங்கள் மூலமாகத்தான் டெண்டர் வேல்யூ லீக்காகி இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். இதற்கு மேல் உன்னிடம் பேச எனக்கு விருப்பம் இல்லை. உனக்கு நாளை காலை வரை டைம் தருகிறேன். அதற்குள் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டுவிடு. இல்லை என்றால் விளைவுகள் ரொம்ப மோசமாக இருக்கும். இப்போ நீ வெளியே போகலாம்" என்றார்.

அதற்கு மேல் அங்கு நிற்பதில் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை என்பதால் உடனே ரூமை விட்டு வெளியே வந்தேன். என் டிபார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்து யாராவது இருக்கிறார்களா? என்று பார்த்தேன். ஆபிஸே காலியாக இருந்தது. எல்லோரும் வீட்டிற்கு சென்றிருந்தார்கள். கொஞ்ச நேரம் என் சீட்டிலேயே உட்கார்ந்து யோசித்தேன். எப்படி விசயம் வெளியே போயிருக்கும். எங்கள் மூன்று பேருக்குத்தானே தெரியும். ஒரு வேளை MD சொன்னதுபோல் நான் தான் தேவை இல்லாமல் ராஜா மேல் சந்தேகப்படுகிறேனோ? ஒரு வேளை இப்படி இருக்குமோ?

வீணா வெளியே சொல்லி இருப்பாளோ? சே சே இருக்காது? எதற்கும் அவளை ஒரு வார்த்தை கேட்டுவிடலாமா? வேண்டாம், அவள் சொல்லி இருக்காத பட்சத்தில் என் மேல் அவள் கோபப்படுவாள். கோபபட்டால் என்ன? என்னைப் பார்த்து MD கேட்கவில்லையா? அது போல்தானே. சும்மா சந்தேகத்தை தீர்த்துக்கொள்வதில் தப்பு என்ன? உடனே வீணாவின் செல்போனுக்கு தொடர்புகொண்டேன். ஆனால், ரீச் ஆகவில்லை. என்னாச்சு இந்த பெண்ணுக்கு? ஏன் போன் வேலை செய்யவில்லை? அவளிடம் நாளைப் பேசிக்கொள்ளலாம் என நினைத்து வீட்டிற்கு கிளம்பினேன்.

வீட்டை அடைந்தவுடன், யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை. பொதுவாக அம்மாவிடம் கொஞ்சம் பேசுவேன். அப்பாவிடம் எப்போதாவது பேசுவேன். மற்றவர்கள் யாரும் என்னை மதிப்பதில்லை. ஆரம்பத்தில் அந்த வருத்தம் இருந்தது. இப்போது இல்லை. பழகிப்போய்விட்டது. அவர்கள் என்னை வெறுப்பதற்கு காரணம் என்ன? அவர்கள் அளவிற்கு படிக்கவில்லை என்பதா இல்லை அவர்கள் போல் பெரிய பெரிய வேலை இல்லை என்பதா? என்னக் காரணம்? படிப்பு சரியாக வரவில்லை என்றால் அதற்கு நான் என்ன செய்வது?

பொதுவாக என் அண்ணன்கள், தம்பிகள், அக்காக்கள் மற்றவர்கள் சாப்பிடும்போது நான் செல்ல மாட்டேன். அவர்கள் எல்லாம் ஆங்கிலத்தில் பயங்கரமாக பேசிக்கொள்வார்கள். என்னை ஒரு பொருட்டாகவே கருதமாட்டார்கள். யாரும் என்னிடம் பேசமாட்டார்கள். அப்படியே பேசினாலும் என்னை கேலி செய்துதான் பேசுவார்கள். அம்மா, அவர்களிடம் எத்தனையோ முறை சொல்லிப்பார்த்துவிட்டார். ஆனால், அவர்கள் கேட்பதில்லை. அந்த அவமானங்களை சந்திக்க விருப்பம் இல்லாததால், நான் எப்போதும் தனியாகத்தான் சாப்பிடுவேன். 

சில நாட்கள் அம்மா வந்து சாப்பாடு போடுவார்கள். பல நாட்கள் நானே சாப்பாட்டு போட்டு சாப்பிடுவேன். அன்று காலையிலிருந்தே சரியாக சாப்பிடவில்லை. அதனால் ஒரே பசி. சாப்பிட போகலாம் என்று பார்த்தால், அவர்கள் அனைவரும் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டு, சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருப்பது தெரிந்தது. அப்போது போக மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. இன்று இருக்கும் மன நிலையில் இன்னும் அவமானப்பட விரும்பவில்லை. ஆனால், பசியோ தாங்க முடியாத அளவிற்கு இருந்தது.

என் நிலமையை நினைத்து எனக்கே வேதனையாக இருந்தது. யாருக்கு நான் என்ன பாவம் செய்தேன்? எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்கிறது? நான் செய்யாத தவறுக்கு என்னை இத்தனை கேள்விகள் கேட்கிறார்கள் ஆபிஸில்? இங்கே என்னை யாரும் ஒரு பொருட்டாக மதிப்பதில்லை. ஏன்? இப்படியே யோசித்துக்கொண்டே இருந்தவன், பசி மயக்கத்தில் எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. என்னையறியாமல் தூங்கி இருக்கிறேன். திடீரேன வயிற்றில் ஏதோ ஒரு உணர்வு தோன்ற எழுந்து மணி பார்த்தேன். இரவு 12. 

ஹாலைப் பார்த்தேன். காலியாக இருந்தது. எல்லோரும் அவரவர்கள் அறையில் தூங்கிக்கொண்டிருப்பார்கள். மெதுவாக கதவைத்திறந்து கொண்டு ஹாலுக்கு சென்று சாப்பிட உட்கார்ந்தேன். தட்டை எடுத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பாத்திரங்களாய்ப் பார்த்தேன். எல்லாம் சுத்தமாக இருந்தது. சாப்பாடாவது இருக்கிறதா? என்று பார்த்தேன். இருந்த கொஞ்சம் சாப்பாட்டிலும் தண்ணீர் ஊற்றி வைத்திருந்தார்கள். யாரும் ஒரு பேச்சுக்கு கூட சாப்பிடக்கூப்பிடவில்லை.

என் அறைக்குச் சென்றேன். இத்தனை வயதில் முதல் முறையாக குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தேன்.

- தொடரும்



Apr 22, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -3


MDயின் அறையில் நுழைந்தேன். என் பாஸ் ராஜாவின் அறையைவிட மிகப்பெரிய MDயின் அறை. இன்றுதான் முதல் முறையாக MDயின் அறைக்கு செல்கிறேன். பல நாற்காலிகளுடன் கூடிய நீண்ட மேஜை ஒன்று இருந்தது. அவருக்கான மேஜை தனியாக இருந்தது. அவரின் அறையிலேயே இரண்டு பிரிவு. ஒன்று அவரின் மேஜை, எதிரே இரண்டு நாற்காலிகள். அடுத்தப்பக்கத்தில் நான் மேலே சொன்ன நீண்ட மேஜை. அதன் அருகே அவருக்கான தனி பாத்ரூம் எல்லாம் இருந்தது. அவரின் மேஜையின் மேல் உள்ள மூன்று டெலிபோன்களைத் தவிர அந்த நீண்ட மேஜையிலும் ஒரு டெலிபோன் இருந்தது.

அந்த அறையே ஒரு மாதிரி மவுனத்துடன் இருந்தது. உள்ளே நடுநாயகமாக எங்கள் நிறுவனத்தின் MD அமர்ந்திருந்தார். அவர் அருகே என் பாஸ் ராஜா. மற்றும் சில இயக்குநர்கள். ஏதோ விபரீதம் நடந்திருக்கிறது என்று மட்டும் தெரிகிறது. ஆனால் என்ன என்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

"உள்ள வாங்க ரகு" என்று அழைத்தார் எங்கள் MD. அருகில் சென்றவன் ஒரு நடுக்கத்துடன், அவரை எதிர்நோக்கினேன். அவர் முகத்தில் கோபம் தாண்டவமாடியது. தன் மூக்கு கண்ணாடியை எடுத்து துடைத்துக்கொண்டே,

"ரகு,  நேற்று எத்தனை மணிக்கு ஆபிஸிலிருந்து போனீங்க?"

"இரவு 8 மணி இருக்கும் சார்"

"வீணாவும் உங்க கூட வந்தாங்களா?"

ராஜா கேட்ட அதே கேள்வியை MDயும் கேட்டார்.

"ஆமாம் சார்"

"அந்த டெண்டர் டாக்குமெண்ட்ட யார் டைப் பண்ணினா?"

"வீணா சார்"

"நீங்க என்ன பண்ணீங்க அப்ப"

"நான் சொல்ல சொல்ல வீணா டைப் பண்ணா சார்"

"நீங்கள் அவங்க கிட்ட ஒவ்வொரு பாயிண்ட்டா சொல்லும் போது, நாம அந்த டெண்டரில் எவ்வளவு கோட் செய்யப் போறோம் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?''

"தெரியும் சார்"

"உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"ராஜா சார் சொன்னார்"

"அது எப்படி ரகு. அந்த தொகையை முடிவு செய்தது நான். சொன்னது ராஜாவிடம் மட்டும்தான். எப்படி உங்களுக்குத் தெரிந்தது?"

"ராஜா சொல்லி என்னை டெண்டர் டாக்குமெண்ட்டில் சேர்க்க சொன்னார் சார்"

"அவர் இல்லைனு சொல்லறார்"

உடனே நான் ராஜாவை திரும்பி பார்த்தேன். 

"ரகு, நான் எப்ப உங்களிடம் சொன்னேன்"

"சார், நீங்க என் கிட்ட சொல்லலை? சீக்கிரம் டைப் அடிக்க சொல்லுல. நாளைக்கு காலை 12 மணியுடன் டெண்டர் சப்மிட் பண்ணுவதற்கான டைம்  முடிகிறது. அதற்குள் நாம் சேர்ப்பிக்க வேண்டும். எனக்கு வேறு வேலை இருக்கிறது. அதனால், என்னால் டைப் பண்ணவோ, சரி பார்க்கவோ முடியாது அப்படின்னு நீங்க சொல்லலை?"

"சார், பொய் சொல்லுறார் பாருங்க சார். நான் போய் அவ்வளவு காண்பிடன்ஷியலான விசயத்தை இவர் கிட்ட போய் சொல்வேனா?"

MD கடுப்புடன், ராஜா பக்கம் திரும்பி, 

"ராஜா, நான் தான் விசாரிச்சிட்டு இருக்கேன்ல. நீங்க ஏன் குறுக்க பேசறீங்க?" என்றவர் என் நோக்கி,

"ரகு, அப்போ அந்த டெண்டர் வேல்யூ வீணாவுக்கும் தெரியும் இல்லை"

"ஆமாம் சார், தெரியும். ஏதாவது பிரச்சனையா சார்"

"பெரிய பிரச்சனை மேன். உன்னால நம்ம கம்பனிக்கு கிடைக்க வேண்டிய மிகப் பெரிய காண்ட்ரெக்ட் வேற ஒரு கம்பனிக்கு போயிடுச்சு. தெரியுமா உங்களுக்கு? அதுவும் எவ்வளவு வித்தியாசத்துல, வெறும் 500 ரூபாய் வித்தியாசத்துல. அதனால நம்ம கம்பனிக்கு எவ்வளவு நஷ்டம் தெரியுமா? கிட்டத்தட்ட ஒரு கோடி ரூபாய்"

"ஐயைய்யோ"

"சும்மா நடிக்காத மேன். நீதான் அந்த போட்டி கம்பனிக்கு நாம் கோட் செய்யப் போகும் தொகையை சொல்லி இருக்கிறாய். அவர்கள் கூட 500 ரூபாய் சேர்த்து அவர்கள் டெண்டரை அனுப்பி விட்டார்கள். எவ்வளவு விலை போனாய் நீ"

முதல் முறையாக கோபமும், கண்களில் தண்ணீரும் என்னையறியாமல் வந்தது.

"சார், என்ன சந்தேகப்படறீங்களா?"

"ஆமாம். விசயம் தெரிந்தது, நான்கு பேருக்கு மட்டும்தான். எனக்கு, ராஜாவுக்கு, உனக்கு, வீணாவுக்கு. ராஜா யாரிடமும் சொல்ல மாட்டார். வீணாவைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். சோ, உன் மூலமாகத்தான் விசயம் வெளியே போயிருக்க முடியும்"

"எப்படி சார், என்னை மட்டும் சந்தேகப்படறீங்க. ஏன் ராஜா வெளியே சொல்லி இருக்கக்கூடாது"

"வாட் நான்ஸன்ஸ் யு ஆர் டாக்கிங்" என்று கோபத்துடன் ராஜா என்னை நோக்கி கத்தினான்.

"ஆமாம் சார். நான் ராஜாவை சந்தேகப்படறேன்"

"ஏன்?" என்று கோபத்துடன் என்னைப்பார்த்தார் MD.

- தொடரும்


Apr 21, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -2


அடுத்தநாள் காலை. வழக்கம் போல ஆபிஸ் சென்றேன். ஏதோ ஒரு மாற்றம் இருப்பது போல் எனக்குத்தோன்றியது. எல்லோரும் ஒருவித பதட்டத்துடன் இருப்பது போல் தெரிந்தது. நான் என் வேலையில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பிக்கும் வேலையில் திடீரென திரும்பி பார்த்தேன். வீணாவின் இருக்கை காலியாக இருந்தது, எனக்கு ஒரே குழப்பம் ஆனது. உடனே பக்கத்து டேபிளில் இருந்த முருகனை கேட்டேன்,

"வீணா இன்னும் வரலை?"

"என்ன ரகு, என்ன கேட்கறீங்க?" 

முருகன் ஏற்கனவே என் மேல் பொறாமையில் இருப்பவன். அதனால் அவன் என்னைக் கேட்டதை நான் பெரிதாக நினைக்காமல்,

"சொல்லு முருகா. உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா"

"ஏதோ அவசர வேலைனு வரலை போன் பண்ணி சொன்னதா இப்போதான் பாஸ் சொல்லிட்டு போனார்"

எனக்கு மீண்டும் குழப்பம் வந்தது. என்னிடம் சொல்லாமல் அவள் லீவு போட மாட்டாளே? ஏன்? என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேலையில், என்னை பாஸ் கூப்பிடுவதாக அட்டெண்டர் வந்து சொல்லவே, உடனே பாஸின் ரூமுக்கு சென்றேன்.

"மே ஐ கமின் சார்?" என்று கேட்டுவிட்டு உள்ளே நுழைந்தேன். என் வயதை ஒத்தவன் என்று உங்களுக்கு ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கிறேன். பெயர் ராஜா. பார்க்கவும் ராஜா போல் தான் இருப்பான். பெரிய படிப்பு படித்து என் வயதிலேயே எனக்கு பாஸாக இருக்கிறான். ராஜாவின் அறை மிகப் பெரியது. நடுவில் பெரிய டேபிள். எதிரே இரண்டு இருக்கைகள். அதைத் தவிர சுவற்றின் ஓரத்தில் மிகப் பெரிய சோபா செட். ஆறு பேர் அமர்ந்து அமரக்கூடிய வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் நடுவே ஒரு டீப்பாய். அதன் நடுவில் பூங்கொத்து. அது ஒரு மினி மீட்டிங் ரூம் போல இருந்தது. அவன் அருகில் ஒரு டெஸ்க்டாப் கம்ப்யூட்டர். டேபிளில் ஒரு லேப்டாப். அதன் அருகே இரண்டு பீரோக்கள். இப்படிப்பட்ட அறையில் அமர்ந்து வேலை பார்க்கும் ஒருவனை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு, என்னை ஏன் வீணா காதலிக்கிறாள் என்பது புரிந்து கொள்ள முடியாத புதிராக இருந்தது. ராஜாவின் அறையை நான் இவ்வளவு விளக்கமாக சொல்வதற்கும் காரணம் இருக்கிறது. 

கம்பனியின் அனைத்து முக்கியமான டாக்குமெண்ட்களும் ராஜாவின் அறையில்தான் இருக்கிறது. அனைத்து சாவிகளும் ராஜாவிடம்தான் இருக்கிறது. ஆனால், ராஜாவின் அறையின் ஒரு சாவி என்னிடம் உள்ளது. ஏதாவது அவசரம் என்றாலோ அல்லது ராஜா வெளியூர் சென்றாலோ என்னிடம் உள்ள சாவியிம் மூலம், ராஜாவின் அறையை திறந்து, தேவையான பேபர்களை எடுப்பதுண்டு.

"உள்ள வாங்க ரகு"

"சொல்லுங்க"

"நேற்று எத்தனை மணிக்கு ஆபிஸிலிருந்து போனீங்க?"

"ஏன் சார்?"

"விசயம் இருக்கு. சொல்லுங்க"

"இரவு 8 மணி இருக்கும் சார்"

"வீணாவும் உங்க கூட வந்தாங்களா?"

"ஆமாம். ஏன் கேட்கறீங்க''

'சும்மா கேட்டேன்"

"எதுக்காக கேட்டீங்க? சொல்லுங்க"

"அதான் சும்மா கேட்டேன்னு சொன்னேன் இல்லை"

"நான் யார் கூட போனா உங்களுக்கு என்ன? நீங்க ஆபிஸ்லதான் எனக்கு பாஸ்" என்று கோபமாக சொன்னேன்.

"எதுக்கு இப்போ கோபப் படறீங்க ரகு"

''எதுக்கா! எதுக்குன்னு உங்களுக்குத் தெரியாது?"

"நான் கேட்டதுல ஒரு தப்பும் இருக்கறதா, எனக்குப்படலை"

"ஆனா, எனக்குப் படுதே?"

"ரகு, இதே கேள்விகளுக்கு நீங்கள் இன்று இரவுக்குள் பல பேர் முன்னிலையில் பதில் சொல்ல வேண்டி இருக்கும்"

"எதற்கு? யார் முன்னிலையில்?"

"அதைப்பற்றித்தான் பேசக் கூப்பிட்டேன். ஆனால், நீங்கள் கேட்கும் மூடில் இல்லை. அதனால் நீங்கள் போகலாம்"

எனக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. என்ன நடக்கிறது? என்னிடம் என்ன கேட்க நினைத்தான்? ஏன் இப்படி பூசி மெழுகுகின்றான்? என்னக் காரணம்? எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஆனால் மனதுக்குள் ஏதோ ஒருவித கலவரம் ஏற்பட்டது மட்டும் நன்றாகத் தெரிகிறது. ஏதோ ஒன்று தவறாகத் தெரிகிறதே? இன்று ஏதோ நடக்கப்போகிறது! அது என்ன?

குழப்பத்துடனே வேலையில் முழுக்கவனம் இல்லாமல் நேரத்தைக் கடத்தினேன். மணி மாலை 5.30. வீணாவிற்கு போன் செய்தால் அவள் போனை எடுக்கவே இல்லை. என்னக் காரணம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில், ஆபிஸ் பாய் வந்து, என்னை MD கூப்பிடுவதாக கூறினான்.

என்னை எதற்கு MD கூப்பிடுகிறார்? உடம்பில் ஒரு பதட்டம் அப்பிக்கொண்டது. காரணம் இல்லாமல் வேர்க்க ஆரம்பித்தது. வயிற்றை கலக்க ஆரம்பித்தது. சாதாரணமாக MD யாரையும் அவர் அறைக்கு கூப்பிடுவதில்லை. ஒரு வித பயத்துடன் அவர் அறையை அணுகினேன்.

- தொடரும்


Apr 20, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -1



என்னைக் கண்டாலே எனக்குப்பிடிக்கவில்லை? ஏன்? இருங்கள் சொல்கிறேன். வாடியப் பயிரை காணும்போதெல்லாம் வாடுபவன் நான். எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்பு வேண்டும் என்றும் நினைப்பவன். ஒரு சிறிய எறும்பைப் பார்த்தால் கூட ஒதுங்கி அதற்கு வழிவிட்டு செல்பவன் நான். என்னையே ஏன் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை அறிய என் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்களை நீங்கள் அறிந்து கொள்வது அவசியம் என்று நினைக்கிறேன்.

நான் அப்படி ஒன்றும் ஏழைக்குடும்பத்தில் பிறக்கவில்லை. ஓரளவு சுமாரான குடும்பம். அண்ணன், தம்பி, அக்கா, தங்கை என்று ஒரு பெரிய குடும்பம்தான் எங்களுடையது. நான் மற்றவர்கள் போல் இல்லாமல் ஓரளவு சுமாராகத்தான் படித்தேன். எப்படியோ படித்து ஒரு டிகிரி வாங்கினேன். ஆனால் வீட்டில் எல்லோரும் பெரிய பெரிய படிப்பெல்லாம் படித்தார்கள். எல்லோரும் பெரிய வேலைகளுக்கு சென்றார்கள். எனக்கும் ஆசைதான். ஆனால் என்னால் முடியவில்லையே என்ன செய்ய? 

அப்பா அங்கே இங்கே என்று ஆட்களைப் பார்த்து எனக்கு ஒரு நல்ல கம்பனியில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்தார். அவருக்கு எல்லாப் பிள்ளைகளும் போல நான் இல்லையே என்ற வருத்தம் எப்போதும் உண்டு. நானும் வேலையில் சேர்ந்து நன்றாக வேலையை கற்றுக்கொண்டு பெயர் வாங்கிவிட்டேன். நன்றாகத்தான் சென்று கொண்டிருந்தது வாழ்க்கை. எப்போது வீணா எங்கள் அலுவலகத்தில் வந்து சேர்ந்தாளோ அப்போதே என் வாழ்க்கை தடம் மாறி போய்விட்டது.

வீணா என் டிபார்ட்மெண்டில் வேலைக்கு சேர்ந்தாள். பார்க்க அழகாகவே இருந்தாள். அவள் வந்து சேர்ந்த சில நாட்களிலேயே எல்லோருக்கும் அவளைப் பிடித்துவிட்டது. எனக்கும். ஆனால், பிரச்சனை எங்கே ஆரம்பித்தது என்றால், அவளை என் பாஸூக்கும் பிடித்தபோதுதான். நான் சாதாரணமாகத்தான் பழகிக்கொண்டிருந்தேன். 

ஆனால் மெல்ல மெல்ல அந்த நட்பு காதலாக மாறும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால், அவள் தீவிரமாக என்னை காதலிக்கிறாள் என்ற விசயம் எனக்கு தெரிந்த போது மிகவும் ஆச்சர்யப்பட்டேன். ஏனென்றால், நான் சரியாக படிக்காத காரணத்தினால், என் அம்மா அப்பாசைத்தவிர என் குடும்பத்தினராலும், மற்றவர்களாலும் நிறைய அவமானப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறேன். என்னை ஒரு பெண் கூட நிமிர்ந்து பார்த்தது கிடையாது. ஏனென்றால், என் தெருவை பொருத்தவரை நான் ஒரு உதவாக்கரை. இன்று நான் ஒரு வேலையில் இருந்தும் என் நிலமை அப்படியேத்தான் இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட என்னை ஒரு பெண் விரும்புகிறேன் என்று சொன்னபோது சந்தோசப்படுவதற்கு பதில் ஆச்சர்யப்பட்டேன்.

பிறகு ஒரு வழியாக நான் சந்தோசமாக அவள் காதலை ஏற்றுக்கொண்டு  சந்தோசமாக என் வாழ்க்கையை அனுபவிக்க நினைத்த போதுதான் பிரச்சனை என் பாஸ் ரூபத்தில் வெடித்தது. அவனும் இளைஞனே. அவனும் தீவிரமாக வீணாவை காதலித்திருக்கிறான். அவளிடம் தன் காதலை தெரிவித்திருக்கிறான். ஆனால் அவளோ மறுத்திருக்கிறாள். இந்த விசயம் எனக்கு கொஞ்சம் லேட்டாகத்தான் தெரிய வந்தது.

யோசித்துப்பார்தததில் என்னைவிட என் பாஸ்தான் சகலவிதத்திலும் வீணாவிற்கு பொருத்தமானவன். நன்றாக அழாகாக இருப்பான். நன்கு படித்தவன். நிறைய சம்பளம் வாங்குகிறான். நான் அவனுக்கு அப்படியே நேர் எதிர். ஆனால் என்னை வீணாவிற்கு ஏன் பிடித்திருக்கிறது என்று எனக்குத்தெரியவில்லை.

என்னை வீணா காதலிப்பது தெரிந்ததும் என் பாஸ் என் மேல் கோபமாக இருக்கிறான் என்ற விசயம் எனக்குத் தெரியாமலேயே இருந்தது. ஒரு நாள் ஒரு டெண்டர் அவசரமாக முடித்து அனுப்ப வேண்டி இருந்தது. அதற்காக அன்று மாலை அதிக நேரம் வேலை செய்ய வேண்டி இருந்தது. என் டிப்பார்ட்மெண்ட்டில் நானும், வீணாவும் வேலை செய்து கொண்டிருந்தோம். நான் சொல்ல சொல்ல வீணா கம்ப்யூட்டரில் டைப் அடித்துக்கொண்டிருந்தாள். எல்லாம் முடிந்தவுடன் என் பாஸ் அதில் கையெழுத்து போட வேண்டும். பிறகு அதை சீல்ட் கவரில் சம்பந்தப்பட்ட கமபெனிக்கு அனுப்ப வேண்டும். அந்த டெண்டர் மட்டும் எங்கள் கம்பனிக்கு கிடைத்தால், ஏறக்குறைய ஒரு கோடி ரூபாய் லாபம் கிடைக்கும்.

அதனால் அந்த டெண்டரை மிகவும் ரகசியமாக அனுப்பும் பொறுப்பு எங்கள் பாஸிடம் இருந்தது. நாங்கள் மூவரும் சேர்ந்து அன்றைய தினம் வேலை செயததால், எங்களுக்கும் எங்கள் கம்பனி குறித்திருந்த டெண்டர் வேல்யூ தெரிந்தது. எல்லாம் முடிந்து வீட்டிற்கு கிளம்ப இரவு 8 மணி ஆனது. அன்று இரவு நானும், வீணாவும் சேர்ந்தே வீட்டிற்கு சென்றோம்.

அன்றைய தின இரவுதான் நான் வீணாவுடன் இருக்கும் கடைசி இரவு என்று எனக்கு அன்றைக்குத் தெரியாது. 

- தொடரும்


Apr 18, 2011

பொய்யான நிஜங்கள் - 1


வேகமாக மிக வேகமாக வந்து நின்றது அந்த பஸ். காலை மணி 8. ஒரே கூட்டம். ஒரு 3 நிமிடங்கள் நின்று மக்களை அடைத்துக்கொண்டு கிளம்ப ஆரம்பிக்கையில் ஓடி வந்து ஏறப்போனவனைப் பார்த்து,

"யோய் ஏன்யா வீட்டுல சொல்லிட்டு வந்துட்டியா?" என்று கடுப்புடன் திட்டி முறைத்துப் பார்த்து அவனுக்கு ஒரு கையை கொடுத்து உள்ளே இழுத்துவிட்டார் அந்த பஸ்ஸின் கண்டெக்டர். 

இந்தப் புள்ளியில் ஆரம்பிக்கிறது இந்தக்கதை. இது ஒரு பக்கக் கதையா? சிறுகதையா? குறுநாவலா? தொடர்கதையா அல்லது நாவலா? எனக்குத் தெரியாது. இது எப்படி வேண்டுமானாலும் ஆகலாம். அது போக போகத்தான் தெரியும். அடுத்த வாரம் என்ன நடக்கப்போகிறது என்று நமக்கு இன்று தெரியுமா என்ன? அது போலத்தான் இந்தக் கதையும். போகப் போகத்தான் என்ன ஆகும்? என்று தெரியும். எப்படிப்பட்ட கதை இது என்று இந்த நொடி வரை எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஏதோ ஒரு நல்ல கதையாக வரும் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் எனக்கு இப்போது தெரிகிறது. 

இந்தக்கதை அதன் போக்கில் நடைப்பெற்றுக்கொண்டிருக்கும். கதாசிரியனாக விலகி நின்று நான் வேடிக்கைப் பார்க்க போகிறேன். எப்போதாவது தேவைப்பட்டால், நான் குறுக்கிடுவேன். அதற்கு என்னை மன்னிக்க வேண்டுமாய் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். இப்போது நாமும் பஸ்ஸுக்குள்ளும், ஏன் கதைக்குள்ளும் சென்று விடலாம்.

கண்டக்டரிடம் திட்டு வாங்கி ஏறியவன் பெயர் குரு. அவன்தான் கதையின் நாயகன். பார்க்க ஒரு 26 வயது சொல்லலாம். நல்ல உயரம். மாநிறம். குண்டும் இல்லாத ஒல்லியும் இல்லாத ஒரு உடம்பு. அவன் அணிந்திருந்த உடைகள் அவன் ஒண்ணும் அவ்வளவு பணக்காரன் இல்லை என்று சொல்கிறது. நிறைய தெய்வ பக்தி உள்ளவன் போல் தெரிகிறது. நெற்றியில் திருநீரும், குங்குமமும் இருக்கிறது. கோயில் போய்விட்டு வந்தவன் போல் தெரிகிறது. கையில் ஒரு சின்ன ஜோல்னா பை. அதில் என்னவென்று பார்த்துவிடலாமா? ஒரு பழைய சுஜாதா நாவல், ஒரு சின்ன டிபன்பாக்ஸ், அதன் வாடையை வைத்து சொல்லிவிடலாம், அதில் இருப்பது தயிர்சாதமும், ஊறுகாயும் என்று. அப்புறம் சில புத்தகங்கள். மீதி எல்லாம் கதைக்கு தேவையில்லாத சமாச்சாரங்கள்.

பஸ்ஸில் ஏறிய குரு இடம் கிடைக்காததால் அருகில் இருந்த கம்பியை பிடித்துக்கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தான். சுற்றிலும் பார்த்தான். ஒரே கூட்டம். எல்லோரும் நெருக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அருகில் கல்லூரி மாணவர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை செய்து கொண்டிருந்த சில செயல்களை குரு அருவெறுப்புடன் நின்று பார்த்து முகத்தை திருப்பிக்கொண்டான். 

இந்தக் கதையில் 'அப்படிப்பட்ட' எந்த வர்ணனைகளோ அல்லது நிகழ்வுகளோ இருக்காது என்பதை என் கோடிக்கணக்கான ரசிக கண்மணிகளுக்கு தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் கதைக்கு தேவையான சில சம்பவங்கள் அவ்வப்போது என்னையறியாமல் நிகழ்ந்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பாக முடியாது என்பதையும் இந்த நேரத்தில் நான் தெரிவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. முதலில் அத்தியாயத்திலேயே (முதல் அத்தியாயமா? அப்படின்னா இது ஒரு பக்கக் கதை இல்லையா?) இரண்டு முறை நான் குறுக்கிட்டதற்கு மன்னிக்கவும். என்ன செய்வது? சில விசயங்களை விளக்குவது என் கடமையாகிறது. 

ஒரு வயதான பெரியவர் ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார். அதை இரண்டு கல்லூரி மாணவர்கள் ஏதோ சொல்லி கிண்டல் அடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இரண்டு பெண்கள் நேற்று டிவியில் ஒளிப்பரப்பான ஒரு நாடகத்தின் நாயகிக்காக ரொம்ப வருத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். அதன் அருகே இரண்டு அழகான இளம் யுவதிகள் ஏதோ புரியாத ஒரு ஆங்கில நாவலை இருவரும் சேர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்காமல் தன் கடமையில் கண்ணாக, 'டிக்கெட், டிக்கெட்' என்று கேட்டுக்கொண்டே கும்பலை பிளந்து கொண்டு குரு அருகில் வந்தார் கண்டெக்டர்.

"சார், எங்க போகணும்?"

"அண்ணா நகர்"

"சார், அப்படியே எனக்கும் ஒரு டிக்கட் எடுத்துடுங்களேன்" என்று சொல்லி பணத்துடன் நீட்டிய கையிலிருந்து பணத்தை வாங்கினான் குரு.

நன்றாக உற்றுப் பார்த்ததில் அது ஒரு பெண்ணின் கை என்பது தெரிந்தது. அவள் யார்? ஒரு நாள் பொறுங்களேன்!

அவள் இந்தக் கதையின் நாயகியாகவும் வாய்ப்பு உள்ளதுபோல் தெரிகிறது.

பார்ப்போம்!




Apr 15, 2011

இப்படிப்பட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள்!


என் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் நண்பர் ஒருவர் கடந்த சில தினங்களுக்கு முன் ஒரு நாள் இரவு சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வங்கிக்கு பணம் எடுக்க சென்றார். மொத்தம் 3000 வெள்ளி பணம் ஏடிஎம் மெஷின் மூலம் எடுத்திருக்கிறார். ரொம்பவும் பசிக்கவே அருகில் உள்ள ஒரு பிரியாணி கடைக்கு சென்று பார்சல் வாங்கிவிட்டு பணம் கொடுக்க பர்ஸை தேடினால், பர்ஸ் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இல்லை. சைக்கிளில் போனபோது பர்ஸை எங்கோ தவறவிட்டிருக்கிறார். பர்ஸில் மொத்தம் ஏற்கனவே வைத்திருந்த 500 வெள்ளியும் சேர்ந்து 3500 வெள்ளி அதாவது 50,750 இருந்திருக்கிறது. அது மட்டும் இல்லாமல் அவரின் ஏடிஎம் கார்ட், க்ரெடிட் கார்டுகள், டிரைவிங் லைசன்ஸ் மற்றும் சில முக்கியமான பேப்பர்கள் இருந்துள்ளன. 

இதில் என்ன கவனிக்க வேண்டிய விசயம் என்றால், அன்று காலை நண்பர் இன்னொரு நண்பரிடம் அவரின் ஏடிஎம் கார்டை கொடுத்து, கார்டின் பின் நம்பரை ஒரு பேப்பரில் எழுதிக் கொடுத்து அவரைப் பணம் எடுத்து வரச் சொல்லி இருக்கிறார். அவருக்கு வேறு வேலை இருந்த காரணத்தினால், அவரால் பணம் எடுக்க முடியவில்லை. கார்டையும், பின் நம்பர் எழுதியிருந்த பேபரையும் நண்பரிடம் திருப்பி கொடுத்துவிட்டார். இவர் அந்த பேப்பரை கிழித்து போடாமல் பர்ஸில் வைத்திருந்திருக்கிறார். அதுவும் சேர்ந்து தொலைந்துவிட்டது.

பேங்கில் 10000 வெள்ளிக்கு மேல் பணம் இருந்திருக்கிறது. ஒரு நாளைக்கு 3000 வெள்ளி வரை ஏடிஎம் கார்டின் மூலம் பணம் எடுக்கலாம். இவர் இரவு 8 மணிக்கு 3000 வெள்ளி எடுத்துள்ளார். இரவு 12.01க்கு இன்னொரு 3000 வெள்ளி எடுக்க முடியும். நண்பர் பதறிப்போய் சாப்பிடாமல் இரவு முழுவதும் தெருவில் அலைந்து ஒவ்வொரு இடமாக தேடி இருக்கிறார். ஆனால், எங்கும் இவரின் பர்ஸ் கிடைக்கவில்லை.

இன்னொரு நண்பரையும் அழைத்துக்கொண்டு போலிஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளெயிண்ட் கொடுக்க சென்றிருக்கிறார். அவர்கள் கம்ப்ளெயிண்ட் எழுதுவது வேஸ்ட். பர்ஸ் கிடைத்த எவரும் திருப்பிக் கொடுத்ததாய் சரித்திரம் எதுவுமில்லை என்று சொல்லி திருப்பி அனுப்பியிருக்கின்றார்கள். நண்பருக்கு திடீரென ஒரு யோசனைத் தோன்றி வங்கியின் 24 மணி நேர சேவையை தொடர்பு கொண்டு ஏடிஎம் கார்டை பிளாக் செய்துவிட்டார். அட்லீஸ்ட் இனி பேங்கிலிருந்து யாரும் பணம் எடுக்க முடியாது என்ற நம்பிக்கையில் வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டார்.

கஷ்டப்பட்டு சம்பாத்தித்த பணம் போய்விட்ட நிலையில் தூங்காமல், விடியற்காலையில் எழுந்து ஒருவித மனநிலையில் மீண்டும் தெரு முழுவதும் தேடி அலைந்திருக்கிறார். 

இதற்கு இடையில் அந்த பர்ஸ் ஒரு சைனிஷ் டீச்சர் கையில் கிடைத்துள்ளது. அவர் அந்த பர்ஸில் உள்ள போட்டோவைப் பார்த்து தமிழர் என்று தெரிந்து கொண்டு அங்கே உள்ள லைன்ஸ் கிளப் தமிழ் உறுப்பினர் ஒருவரிடம் விசாரித்திருக்கிறார். அவர் உடனே நண்பரின் வீட்டு முகவரியை கொடுத்திருக்கிறார். நடுஇரவில் நண்பரின் வீட்டுக்கு வந்த டீச்சர் கதவைத் தட்டி இருக்கிறார். அப்போழுதுதான் நண்பர் அசந்து தூங்கி இருக்கிறார்.  அதனால் அந்த டீச்சர், "நீங்கள் தொலைத்த பர்ஸ் என்னிடம் இருக்கிறது. நாளை காலை வந்து எங்கள் பள்ளி பிரின்ஸிபாலிடம் பெற்றுக்கொள்ளவும்" என்று ஒரு பேப்பரில் எழுதி கதவில் சொறுகி வைத்துவிட்டு சென்றுள்ளார். இதைப் பார்க்காத நண்பர் மீண்டும் காலையில் தேடச் சென்றுவிட்டார்.

மிகவும் நொந்து போன நிலமையில் வீட்டிற்கு வந்தவர் கண்ணில் அந்த பேப்பர் தென்பட்டுள்ளது. உடனே அந்தப் பள்ளிக்கு ஓடியிருக்கிறார். அங்கே அந்த சைனிஷ் பள்ளியின் முதல்வர் அனைத்து ஆசிரியர்கள் முன்னிலையில் அவரின் பர்ஸை கொடுத்திருக்கிறார். பார்த்தால் ஒரு பைசா குறையாமல் அப்படியே இருந்திருக்கிறது. 

நண்பர் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் அந்த டீச்சருக்கு ஏதேனும் கொடுக்க முயன்றிருக்கிறார். ஆனால், அவரோ 'எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாம். வேண்டுமானால் எங்கள் பள்ளிக்கு நன்கொடை அளியுங்கள்' என்றிருக்கிறார். உடனே நண்பர் பர்ஸை பள்ளியின் முதல்வர் கையில் கொடுத்து, 'எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்' என்றிருக்கிறார்.

நண்பர் பர்ஸில் உள்ள 3500 வெள்ளியையும் தரும் மனநிலையில் இருந்தாலும், அவர்கள் வாங்கிக்கொண்டது வெறும் 100 வெள்ளி மட்டுமே. இந்த விசயத்தை நண்பர் என்னிடம் சொன்னபோது அவர் முகத்தில் ஏற்பட்ட அந்த சந்தோச உணர்வை என்னால் வார்த்தையில் கொண்டு வர முடியவில்லை.

அந்த ஆசிரியர் போன்றவர்கள் இருப்பதால்தான் மலேசியாவில் எப்போதும் அதிகம் மழை பெய்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.


Apr 8, 2011

என் புத்தகங்கள் பற்றிய சர்ச்சைகள்! -2


சாமான்யனின் கதை:

இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி பேசும் முன் எனக்கு வந்த ஒரு பின்னூட்டத்தின் ஒரு பகுதி இங்கே:

"உங்கள் எழுத்தில் எங்கேனும், எப்போதேனும் நீங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அதற்கு ஒரு அளவு வேண்டும். எப்போதும் உங்களை பற்றி மட்டுமே எழுதினால் வாசிக்கும் அனைவரும் உங்கள் ரசிகர் மன்ற கண்மணிகளா என்ன?

கதை என்கிற பெயரில் நீங்கள் எழுதுபவற்றில் கூட அந்த முக்கிய "நல்லவன்" பாத்திரம் நீங்கள் தான் என்பது தெளிவு. இது புரிய ஆழ்ந்து படிக்கணும் என அவசியமில்லை. உங்களை நீங்களே எப்படி புகழ்ந்து எழுதி கொள்கிறீர்கள் என படித்து கிண்டல் செய்யவே எப்போதாவது ..ஆம் எப்போதாவது அவை வாசிக்கபடுகிறது.

உங்கள் எழுத்தை வைத்து பார்க்கும் போது நீங்கள் உங்களை பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கும், பேசும், எழுதும் நபராக தான் தெரிய வருகிறீர்கள். அந்த பின்னூட்டம் சொல்ல வந்தது அதை தான்.

இதையும் கூட உங்கள் வளர்ச்சி பிடிக்காமல் யாரோ எழுதியதாக நீங்கள் நினைத்தால்.. ம்ம் ஒன்னும் செய்ய முடியாது. பல நாளாக உங்களிடம் சொல்ல நினைத்தது இன்று முடிந்திருக்கிறது"

இந்த பின்னூட்டத்தைப் படித்தபோது முதலில் கோபம் வந்தது. ஆனால் திரும்ப திரும்ப படித்ததில் அவர் கூறுவது சரிதான் என்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. என்னைப் பற்றி அதிகம் எழுதி இருக்கிறேன் என்பது உண்மைதான்.

ஆரம்பத்தில் வலைப்பூ எழுத ஆரம்பித்த காலத்தில் என்ன எழுதுவது என்று குழம்பிய நிலையில் நான் எடுத்த முடிவுதான் அனுபவங்களைப் பற்றி எழுதலாம் என்பது. ஏதாவது ஒரு கருத்தினை சொல்லும்போது அதை என் அனுபவங்களின் வாயிலாக ஏன் சொல்லக்கூடாது? என்று நினைத்தேன். அதனால்தான் அப்படி எழுத ஆரம்பித்தேன். அது பலரால் ரசிக்கப்பட்டது. ஆனால், எதற்குமே ஒரு அளவு வேண்டும் இல்லையா? அதுவே அளவிற்கு அதிகமாக போகும் போது அது என்னைப் பற்றியே தற்பெருமை அடிக்கும் இடுகையாக அந்த நண்பருக்கு தோன்றியதில் ஒன்றும் வியப்பில்லை.

இனி அந்த தவறு நடக்காமல் பார்த்துக்கொள்கிறேன். சுட்டிக் காட்டிய அந்த முகம் தெரியாத நண்பருக்கு என் இதயம் கனிந்த நன்றி.

'சாமான்யனின் கதை' புத்தகம் பலரால் விரும்பி படிக்கப்படுகிறது. அதைப் பற்றி பாராட்டிப் பேசியவர்களை விட்டுவிடுவோம். இப்போதுதான் தற்பெருமை எழுத மாட்டேன் என்றேன். இந்த புத்தகத்தைப் பற்றிய மாற்றுக்கருத்துகள் ஒரே ஒரு குறிப்பிட்ட நபரிடம் இருந்து வந்தது. "எங்கேயோ எப்போதோ அங்கங்க எழுதியதை புத்தகமா போட்டு இருக்காங்க. உன் டைரியை நான் ஏன் படிக்கணும்?"

நான் அவரிடம், "நீங்கள் முழுவதும் படித்தீர்களா?" என்றேன்.

"இல்லை சில கட்டுரைகள் மட்டும் படித்தேன்" என்றார்.

ஒரு புத்தகத்தை முழுவதுமாக படிக்காமல், சில கட்டுரைகளை மட்டும் படித்துவிட்டு எப்படி புத்தகத்தைப் பற்றி கருத்து சொல்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. இவ்வளவிற்கும், புத்தகத்தின் "என்னுரையில்" மிகத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளேன். புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தின் சில பகுதிகள் சுயசரிதை போல் இருந்தாலும், பிற்பகுதிகள் முழுவதும் வாழ்வியல் அனுபவங்கள் பற்றிய கட்டுரைகள் என்று.

முழுவதும் படித்தால்தான் அந்த புத்தகத்தில் என்ன சொல்லியிருக்கிறது என்று தெரியும்.

இரண்டு புத்தகங்களையும் அவர் முழுமையாக படிக்காமல் அவர் கேட்ட சில கேள்விகளைப் பாருங்கள்:

01. கதைகளில் வருவது நீ இல்லை என்கிறாய்? ஆனால் நம் ஊர் கோயில் வருகிறதே?

02. ஒரு அனுபவக் கட்டுரையில் ஒரு சூழ்நிலையில் நீ எப்படி நடந்து கொண்டாய் என எழுதியுள்ளாய். அதனால் எனக்கு என்ன பயன்?

03. உன் புத்தகங்களை கடையில் வைத்தால் போலீஸ் வந்து என்னை அரெஸ்ட் செய்துவிடுமோ என பயமாயிருக்கிறது.

ஆக புத்தகம் படிக்கும் மனநிலையில் இல்லாத ஒருவருக்கு என் புத்தகங்களை கொடுத்து எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்திருக்கிறேன் பாருங்கள். மொத்தம் 29 கதைகள் புத்தகத்தில் உள்ளது. அதில் மொத்தம் 4 அல்லது 5 கதைகளில் செக்ஸை ஓரளவு தொட்டிருக்கிறேன். அதுவும் ஒரு சில வர்ணனைகள்தான்.  எப்படி:
"என் கைகளின் மேல் அவள் கைகளை வைத்துக்கொண்டாள்"

"அவள் மார்பின் மேல் இருந்த செயின் மேல் பொறாமையாக இருந்தது"

"எனக்கு முன்னே குளித்தாள். துணிகளை மறைக்க முற்படவில்லை. பார்க்கக் கூடாதவைகளை பார்க்க வைத்தாள்"

இவைகள் சரோஜாதேவி கதைகள் போல் இருக்கிறது என்றால், அப்போ சரோஜாதேவி கதைகளை என்னவென்று சொல்வார்? அனைத்து கதைகளையும் படிக்காமல் ஒரு சில கதைகளை மட்டும் படித்துவிட்டு, இப்படி சொல்வதில் என்ன நியாயம்?

நண்பர் கேபிள் சங்கர் அடிக்கடி சொல்லுவார் "செக்ஸைப் பற்றி ஒரு சரியான புரிதல் இல்லாதவர்கள், போலியாக வாழ்பவர்கள்தான், சாதாரண விசயங்களுக்கு எல்லாம் குய்யோ முய்யோ என்று கத்துவார்கள்"

அது உண்மைதான் போல. போலியாக ஒருவிதமான நடிப்புடன் அடுத்தவர்களுக்காக வாழ்வது முறையான வாழ்க்கையா இல்லை வெளிப்படையான மனிதனாக வாழ்வது முறையான வாழ்க்கையா?

நான் வெளிப்படையான மனிதனாக வாழவே ஆசைப்படுகிறேன்.

கட்டுரையை முடிக்கும் முன் ஒரே ஒரு தற்பெருமை விசயம். நேற்று இரவு ஒரு அஸிஸ்டண்ட் டைரக்டர் சென்னையிலிருந்து அழைத்தார். "வீணையடி நீ எனக்கு" புத்தகத்தைப் பற்றி ஒரு 30 நிமிடம் பேசினார். ஒவ்வொரு கதைகளாக விவாதித்தார்.

"பெண்களின் மறுபக்கங்களை நாசுக்காக தொட்டு சென்றிருக்கின்றீர்கள். நிறையபேரின் கல்யாண வாழ்க்கை சரியில்லாமல் போவதற்கே சரியான புரிதல் இல்லாததுதான் காரணம். ஆனந்த விகடன் ஒரு சர்வேயில் படித்தேன். 75 சதவிகித குடும்பங்களில் படுக்கை அறையில் கணவன் மனைவி ஒருவருக்கு ஒருவர் தனித் தனியாகத்தான் உறங்குகின்றார்களாம். காரணம் சரியாக மனம் விட்டு யாரும் பேசிக்கொள்வதில்லை. நீங்கள் ஒரு கதையில் சொன்னது போல, கல்யாணம் ஆனவுடன் கணவன் மனைவியைப் பற்றி கவலைப்படாமல் மிலிட்டரிக்கோ அல்லது வெளி நாட்டுக்கோ சென்றுவிடுகின்றார்கள். அவர்கள் எப்படி எல்லோமோ தங்களின் ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்கிறார்கள். அந்த மனைவிகளின் நிலமையை நினைத்துப் பாருங்கள். எவ்வளவு கஷ்டம். கணவன் மனைவிக்கிடையே சரியான புரிதல் இல்லாததால்தான் இப்படிப்பட்ட பிரச்சனைகள் வருகின்றன" என்றவர்,

'உங்கள் கதைகளை காட்சிப்படுத்தினால் நன்றாக வரும் போல் உள்ளது. அதனால் உங்களின் புத்தகத்தில் உள்ள கதைகளை குறும்படமாக எடுக்க ஆசைப் படுகிறேன். அனுமதி கொடுப்பீர்களா?" என்றார்.

நானும் சரி என்று ஒப்புக்கொண்டேன்.

இதைவிட வேறு என்ன எனக்கு சந்தோசம் வேண்டும்!

Apr 7, 2011

என் புத்தகங்கள் பற்றிய சர்ச்சைகள்! - 1

என் இரண்டு புத்தகங்களும் உறவினர்கள் மற்றும் என் நெருங்கிய நண்பர்கள் மத்தியில் ஒருவிதமான அதிர்வையும், சலசலப்பையும் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

முதலில்,

வீணையடி நீ எனக்கு பற்றி:

"சாமான்யனின் கதை" படித்துவிட்டு கூப்பிட்டு பாராட்டிய உறவினர்கள், "வீணையடி நீ எனக்கு" படித்துவிட்டு அடிக்காத குறைதான். என் மேல் அவர்கள் வைத்திருந்த பிம்பம் உடைந்து சுக்கு நூறாகி இருக்கிறது.

பிரச்சனையின் உள்ளே செல்லும் முன் ஒரு சின்ன பிளாஷ்பேக்.

"ழ" பதிப்பகத்தின் ஆசிரியர் குழுவில் இருக்கும் நண்பருக்கும் எனக்கும் நடந்த உரையாடல்:

"தலைவரே, கதைகள் அனைத்தையும் படித்து முடித்துவிட்டேன். எல்லாக்கதைகளுமே நல்லத்தனமாக இருக்கிறது"

"அப்படியானால் விட்டுவிடுவோம் தலைவரே"

"தலைவரே, நான் நல்லத்தனமாக இருக்கிறது என்றுதான் சொன்னேனே தவிர, புத்தகம் வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லையே"

புத்தகம் அச்சில் இருக்கும் போது எழுதிய சில கதைகளை அனுப்பி, "இப்போ பாருங்க கெட்ட கதைகள் எழுதி இருக்கிறேன்"

படித்து முடித்துவிட்டு அவர், "தலைவரே, இந்தக்கதையிலும் நீங்கள் நல்லவன்தான். இன்னொரு முறை படித்துப் பாருங்கள். உங்களுக்கே புரியும்"

இன்னொரு முறை படித்துப் பார்த்தேன். அவர் சொன்னது எனக்கும் சரி என்று பட்டது. அடுத்தக் கதைக்கான விமர்சனமும் அப்படித்தான் இருந்தது.

அவருக்காகவே, "நான் கெட்டவன்" என்ற தொடரை எழுதினேன். படித்து முடித்துவிட்டு, "மாறுபட்ட கோணத்தில் இருந்தாலும், இதிலும் நீங்கள் நல்லவரே"

இன்னொருவர் அவரும் ஆசிரியர் குழுவில் உள்ளார். அவரிடம்,

"புத்தகம் வேண்டாம் தலைவரே"

"ஏன்?"

"எல்லாமே ஒருவிதமான நல்லவன் என்கிற போர்வையில் எழுதியதுபோல் இருக்கிறதாம்"

"தலைவரே, ஒன்று புரிந்து கொள்ளுங்கள். நானும் புத்தக கண்காட்சி முழுவதும் தேடிப்பார்த்துவிட்டேன். இந்த பார்மேட்டில் எந்தக் கதைப்புத்தகமும் இல்லை. அதனால் இந்த புத்தகத்தில் மாற்றம் வேண்டாம். பின் வரும் புத்தகங்களில் மாறுபட்ட கதைகளை வெளியிடுவோம்"

இப்போது விசயத்திற்கு வருகிறேன்.

என் கதைகள் மீது என் உறவினர்கள்/ நண்பர்கள் வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகள்:

01. பெர்சனல் டைரி போல் உள்ளது.
02. சில கதைகள் யாரிடமும் சொல்லக்கூடாதது.
03. சில கதைகள் ஓக்கே ரகம்.
04. சில கதைகள் ..... உன்னிடமிருந்து இப்படி நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.
05. ஸ்பெஷலான நடை என்று எதுவும் இல்லை.
06. அந்த கோகிலா யார்? சுதா, ராகிணி யார்? எந்த வீட்டில் நம் தெருவில் இருந்தார்கள்?
07. கொஞ்சம் கூட கதைக்கான இமேஜினேஷன் இல்லை.
08. சரோஜாதேவி கதைகள் போல் உள்ளது
09. கடையில் எல்லாம் இந்தப் புத்தகத்தை எப்படி வைத்து விற்பார்கள்?

ஒருவருக்கு நல்லத்தனமாக தோன்றிய கதைகள் சிலருக்கு பிடிக்காமல் போனது ஏன்?

கதைகள் எதுவுமே புதிதாக சொல்ல முடியாது. எல்லாக் கதைகளும் சொல்லப்பட்டுவிட்டன. ஆதாம், ஏவால் காலத்திலிருந்தே கதைகள் நம்மிடையே உலவி வருகின்றன. எப்படி "சரிகம பதனி" என்று ஏழு சுவரங்களுக்குள் சங்கீதம் பரவி கிடைக்கிறதோ அப்படித்தான் கதைகளும்.

கதை சொல்வதில் பல வகைகள் உண்டு. அவற்றில் ஒன்றுதான் கதாசிரியரின் பார்வையில் கதைகள் எழுதுவது. அதைப்புரிந்து கொள்ளாமல் எழுதிய அனைத்துமே கதாசிரியரின் வாழ்வில் நடந்தவைகள் என்று எப்படி எடுத்துக்கொள்ள முடியும்?

ஏறக்குறைய சுஜாதா பல கதைகளில் அவர் சொல்வதுபோல் தான் எழுதி இருப்பார். "ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்" கதைகளைப் படித்துவிட்டு அவைகள் உண்மைக் கதைகள் என்று நம்பியவர்கள் பலர். ஆனால் அவைகள் உண்மைக்கதைகள் அல்ல. உண்மையும் கற்பனையும் கலந்த கதைகள்.

அந்த பாணி எனக்குப் பிடித்திருந்ததால் நானும் அதை பின்பற்ற ஆரம்பித்தேன். உறவினர்கள் அனைவரும் அந்தக் கதைகளில் வரும் ரவி கேரக்டர் நான்தான் என்று உறுதியாக நம்புவதாக தெரிகிறது. நம்மால் புதிதாக எதையும் எழுத முடியாது. ஏதாவது வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை ஆதாரமாக வைத்துக்கொண்டு அதில் கொஞ்சம் கற்பனையையும் கலந்து, சுவராஸ்யமாகத்தான் தர முடியும். அதைத்தான் நானும் செய்திருக்கிறேன்.

இது புரியாமல், "ரவி எப்படி இப்படி எழுதலாம்? என்று எப்படி நினைக்கலாம்?"

இவன் என் அண்ணன், என் உறவினன், என் மகன் என்று ஏன் பார்க்க வேண்டும்? ஏன் என்னை ஒரு எழுத்தாளராக பார்க்கக்கூடாது?

"சுஜாதாவோ அல்லது மற்ற எழுத்தாளர்களோ எழுதாத எந்த வசனத்தை, வர்ணனனையை நான் அப்படி எழுதிவிட்டேன்?"

வாழ்க்கையில் பல மனிதர்களை சந்தித்துவிட்டேன். நிறைய நாட்டினரை சந்தித்துவிட்டேன். பலவிதமான அனுபவங்களை சேகரித்து வைத்திருக்கிறேன்.

இருந்தாலும், நான் என் வாழ்க்கையை எப்படி வாழ்கிறேன் என்றுதான் பார்க்க வேண்டுமே ஒழிய என் எழுத்தை வைத்து என்னை எடை போடலாமா?

நான் செய்த ஒரே தவறு உறவினர்களுக்கும் நெருங்கிய நண்பர்களுக்கும் என் புத்தகத்தை படிக்க கொடுத்ததுதான்.

இந்த பிரச்சனைகளுக்கு முற்றிப் புள்ளி எப்படி வைப்பது?

ஒன்று எல்லாப் புத்தகங்களை திரும்ப பெற வேண்டும் இல்லை என்றால் மிகச் சிறந்த கதைகள் (மிகச் சிறந்த கதைகள் என்றால்....?) அடங்கிய இன்னும் ஒரு தொகுப்பை வெளியிட வேண்டும்.

என்ன செய்வது?

உங்கள் விமர்சனங்களை எதிர்பார்க்கிறேன்.

"சாமன்யனின் கதை" பற்றிய சர்ச்சை.. நாளை...

Apr 6, 2011

தோனியிடம் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது! - பாகம் 2



நேற்றைய இடுகையைப் படித்த நண்பர் ஒருவர் இப்படி பின்னூட்டமிட்டிருந்தார்:


"இது ஏற்கனவே நீங்க போட்ட மொக்க தானே? மீள்பதிவா?

அன்புடன்

மயில் ராஜபாண்டியன்"

எனக்கு அவரின் பின்னூட்டத்தைப் பார்த்தவுடன் பயங்கர சந்தோசம். உண்மையாகவே நான் ஏற்கனவே எழுதிய சப்ஜக்டா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இப்போது வரை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன், என்னால் எந்த இடுகையில் எழுதியிருக்கிறேன் என்று கண்டுபிடிக்கவில்லை. சில சமயம் இப்படி ஆகிவிடுகின்றது. நம்மை அறியாமலேயே இந்த தவறு நேர்ந்துவிடுகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

அவர் ''மீள்பதிவா?" என்று கேட்டிருந்தார். இது என்னுடைய 275வது இடுகை. கூட்டிப்பார்த்துவிட்டு என்ன கம்மியாக இருக்கிறதே? 275 வரவில்லையே என கேட்க வேண்டாம். என்னுடைய இரண்டு புத்தகங்களில் இடம் பெற்றிருக்கும் கதைகள், கட்டுரைகள் என் வலைத்தளத்தில் இப்போது இல்லை.

இந்த 275 இடுகைகளில் ஒரு மீள்பதிவு கூட கிடையாது. ஏன் என்றால் மீள்பதிவு போடுவதில் எனக்கு உடன்பாடு கிடையாது. விசயம் இருந்தால் எழுதுவேன். இல்லை என்றால் எழுதமாட்டேன். தினமும் ஏதாவது பதிவிடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் மீள்பதிவிட மாட்டேன்.

நான் ஏன் நண்பரின் பின்னூட்டத்தைப் பார்த்து சந்தோசப்பட்டேன் என்றால், எழுதிய நான் மறந்துபோன விசயத்தை அவர் நினைவு வைத்திருந்து சொல்கிறார் என்றால், நண்பர் என்னை எப்படி ஆழ்ந்து படிக்கிறார் பாருங்கள். அதனால்தான் அதிகம் சந்தோசப்பட்டேன்.

நண்பர் நேற்று நான் எழுதியது ஏற்கனவே எழுதிய மொக்கை என்று கூறிவிட்டதால், அந்த இடுகையை தொடர்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. அதே நேரத்தில் நான் சொல்ல வந்த விசயத்தை சொல்ல ஆசைப்படுகிறேன்.

பொதுவாக எந்த ஒரு கருத்தையோ அல்லது சமபவத்தைப் பற்றியோ விவரிக்கும்போது, என் வாழ்க்கையில் நடந்த ஏதாவது ஒரு அனுபவம் மூலம் விளக்கவே ஆசைப்படுவேன். அதனால்தான் நேற்று அப்படி ஆரம்பித்தேன்.

ஒரு பிரச்சனையை எப்படி அணுக வேண்டும்? எப்படி சமாளிக்க வேண்டும்? எப்படி பதட்டப்படாமல் முடிவு எடுக்க வேண்டும்?

இந்த அத்தனை கேள்விகளுக்கும் பதில் காண்பது அவ்வளவு சுலபம் அல்ல. அன்று நடந்த உலக கோப்பை கிரிக்கெட்டில் கேப்டன் தோனி நடந்து கொண்ட விதத்தைப் பாருங்கள். இலங்கை முதலில் பேட் செய்யும்போது ரன் ரேட் விகிதம் 2. ஆனால் கடைசி 5 ஓவர்களில் அவர்கள் நம் பவுலர்களை விளாசித்தள்ளிதனால் ரன் ரேட் உயர்ந்தது. இந்த இரண்டு சமயங்களிலும் தோனியின் முகத்தில் என்னால் எந்தவித உணர்ச்சியும் பார்க்க முடியவில்லை. மிகச் சாதாரணமாக வைத்து இருந்தார்.

இந்தியாவே ஆவலாக பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது சேவாக் அவுட் பின் டெண்டுல்கர் அவுட். பார்த்தவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே ஷாக். கம்பீர் வந்து ஓரளவு ஆடிக்கொண்டிருக்கையில், அடுத்தவரும் அவுட். அப்போது யுவராஜ்சிங் விளையாட வேண்டும். ஆனால் ஆர்டரை மாற்றி தோனி இறங்குகிறார். அதற்கு எவ்வளவு தைரியம் வேண்டும். அதுமட்டும்மல்ல. கேப்டன் என்ற பொறுப்பை உணர்ந்து மிக மிக சரியான பந்துகளை மட்டும் தேர்ந்து எடுத்து, ஆரம்பத்தில் ஒன்று, இரண்டு என்று அடிக்க ஆரம்பித்தவர் பின் நான்கும் ஆறும் அடித்தார்.

30,000 ஆயிரம் பார்வையாளர்கள் அரங்கத்தில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உலகம் முழுவதும் டிவியில் பார்க்கிறது. ஏதேனும் தவறு நடந்து தோற்றிருந்தால் அது தோனியால்தான் என்று சொல்லி அவரை உண்டு இல்லை என்று செய்திருப்பார்கள். ஆனால் அவர் அதைப் பற்றி எல்லாம் நினைக்காமல், நிதானமாக மிக மிக நிதானமாக, வெற்றி ஒன்றை மட்டுமே குறிக்கொளாய் கொண்டு, எவ்வளவு பொறுமையாக விளையாண்டார் பாருங்கள்.

அந்த நிதானம்தான் நாம் அவரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது. ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையில் கடைபிடிக்க வேண்டியது. வெற்றி பெற்று பந்து சிக்ஸர் போகும் போது கூட, யுவராஜ் சிங் வெளிப்படுத்திய அளவு தோனி தன் மகிழ்ச்சியை வெளியே காண்பிக்கவில்லை. என்ன ஒரு நிதானம் பாருங்கள். மற்றவர்கள் போல் அவர் கத்தவோ, குதிக்கவோ இல்லை.

டென்ஷனின் போதும், வெற்றியின்போதும் அவருக்கு இருந்த அந்த நிதானம் மட்டும் ஒவ்வொரிடமும் இருந்தால், எந்த பிரச்சனையும் யாரையும் அண்டாது. இது நான் அவரிடம் கற்றுக்கொண்ட மிகப்பெரிய மேனேஜ்மெண்ட் பாடம்.

எனக்கு தோன்றியதை இங்கே எழுதிவிட்டேன். இதை ஒத்துக்கொண்டு படிப்பதும், மொக்கை என்று ஒதுக்கித் தள்ளுவதும் உங்கள் விருப்பம்.

Apr 5, 2011

தோனியிடம் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது! - பாகம் 1


எனக்கு சிறு வயதில் அதிக கோபம் வரும். தேவையில்லாமல் கோபப்படுவேன். அதனால் நண்பர்களுடன் நிறைய சண்டை வந்திருக்கிறது. சில சமயம் அடிதடி வரை சென்றிருக்கிறது. அதனால் நிறைய நண்பர்களை இழந்திருக்கிறேன். ஆனால் அதற்கு எல்லாம் என்ன காரணம் என்று அந்த வயதில் என்னால் உணரமுடியாமல் போய்விட்டது. யோசித்துப்பார்த்தால், எதிலும் ஒரு அவசரம், நிதானமின்மை, நான் பெரிய ஆள் என்ற அகம்பாவம், தலைக்கனம் இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

என் நிலமை எனக்குப் புரிய பல வருடங்கள் ஆனது. நான் கம்பனியில் சேர்ந்த புதிது. எங்கள் கம்பனி இயக்குனர்களில் ஒருவரின் மகன் எங்கள் கம்பனியில் வேலைக்கு சேர்ந்தார். ஏறக்குறைய என் வயதுதான் இருக்கும். மிகப்பெரிய புத்திசாலி. நல்ல படிப்பாளி. ஆனால் அவரும் கோபக்காரர். அவருக்கும் எனக்கும் வேலை விசயமாக எந்த தொடர்பும் இல்லை. ஆனால் என்னுடைய தினசரி அலுவலக வேலையில் குறுக்கிட ஆரம்பித்தார்.

அவருடைய தொல்லைகள் அதிகமாக ஒரு நாள் எனக்கும் அவருக்கும் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. வாக்குவாதம் பெரிதாகி சண்டையில் போய் முடிந்தது. உடனே நான், "என் ரூமை விட்டு வெளியே செல்லுங்கள்" என்று கூறிவிட்டேன். அவரும் உடனே சென்றுவிட்டார். வெளியில் இருந்த அனைத்து அலுவலக நண்பர்களும், "உலக்ஸ், நீ அவ்வளவுதான். அவரை பகைச்சுக்கிட்ட இல்லை. உன் வேலை போகப்போகிறது" என்று சொல்லி பலவாறு பயமுறுத்திவிட்டார்கள்.

சூழ்நிலையின் ஆழம் புரிய எனக்கு பல மணி நேரங்கள் ஆனது. புதிதாக சேர்ந்திருந்த சிலர், அவரைப் பிடிக்காதவர்கள், என்னிடம், "நீ பண்ணது சரிதான். அவனை இன்னும் நீ திட்டி இருக்க வேண்டும். டைரக்டர் பையன் என்றால், மனதில் பெரிய இவன் என்று நினைப்பா?" என்று சொல்லி என்னைப் பலவாறு உசுப்பேத்திவிட்டார்கள். பலவிதமான குழப்ப நிலையில் நான் தங்கி இருந்த அறைக்குச் சென்றேன். பல மணிநேரம் சிந்தித்தேன்.

'நான் செய்தது தவறா? நான் அவ்வாறு பேசியிருக்கக்கூடாதோ? என்ன இருந்தாலும் அவன் ஒரு இயக்குனரின் மகன் அல்லவா? அப்படி என்ன நமக்கு கோபம்? பல வருடங்கள் கஷ்டப்பட்டு ஒரு வேலை கிடைத்திருக்கிறது. அதிலிருந்து நம்மை அனுப்பிவிட்டால் என்ன செய்வது? வேலை கிடைக்க பல மாதங்கள் ஆகுமே? அப்பாவிடம் என்ன பதில் சொல்வது?' என்று குழம்பி தவித்தேன்.

ஆனாலும் மனதின் ஓரத்தில், 'அவர் நம் வேலையில் குறுக்கிடுவது சரியா? தேவையில்லாமல் என்னை ஏன் வம்புக்கு இழுக்க வேண்டும்? அவரிடம் சண்டை போட்டது சரிதான்'

இப்படி மாறி மாறி குழம்பினேன். நான் பொதுவாக எந்த சண்டையையும் வளரவிடமாட்டேன். உடனே பிரச்சனைகளை முடிவுக்கு கொண்டு வந்துவிடுவேன். பல மணி நேர சிந்தனைக்கு பிறகு ஒரு முடிவு எடுத்தேன். ரூமை விட்டு வெளியே வந்தேன். யாரிடமும் எங்கே போகிறேன் என்று சொல்லவில்லை. ஹீரோ ஹோண்டாவை எடுத்துக் கொண்டு நேராக இயக்குனரின் மகனின் வீட்டிற்கு சென்றேன். வண்டியை நிறுத்தினேன்.

இந்த சமயத்தில் ஒரு விசயத்தை உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புகிறேன். எந்த சண்டையுமே ஏதோ ஒரு கண நொடியில் ஏதோ ஒரு உணர்ச்சி வேகத்தில்தான் ஆரம்பிக்கிறது. சரியாக யோசித்துப் பார்த்தோமானால், பல நேரங்களில் அந்த சண்டையோ அல்லது வாக்குவாதமோ தேவையற்றது என்பது நமக்குப் புரியும். அதே போல் சண்டையிட்டவர்களை அடுத்த நாள் ஒன்றுமே நடக்காதது போல் நேரில் சந்தித்துப்பாருங்கள், உங்களுக்கு பல உண்மைகள் புரிய வரும்.

அவரின் வீட்டின் கதவைத் தட்டினேன்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து கதவு திறந்தது. வெளியே வந்த அவர் என்னைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்துவிட்டார். அந்த நேரத்தில் அவர் என்னை எதிர்பார்க்கவில்லை. "என்னடா இது? சாயங்காலம் நம்மிடம் சண்டையிட்டவன் இரவு வீட்டில் வந்து நிற்கிறானே" என்ற குழப்பம் அவரின் முகத்தில் தெரிந்தது.

ஒருவிதமான ஆச்சர்யத்துடனும், அதிர்ச்சியுடனும் என்னைப்பார்த்து,

"உள்ளே வா உலக்ஸ்" என்றார்.

-தொடரும்

 

Apr 1, 2011

மிக்ஸர் - 01.04.2011

புதன் இரவு 1.30 வரை விழித்திருந்து கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்தது வீண் போகவில்லை. மிக அற்புதமான மேட்ச். மீண்டும் என்னை பழைய நினைவுகளுக்கு இட்டுச்சென்றது. ஆனால், பாகிஸ்தானுடன் விளையாடும் போது மட்டும் ஏன் அதிகமாக உணர்ச்சிவசப்படுகிறோம் என்றுதான் தெரியவில்லை. அதை ஏன் நம்மால் ஒரு மேட்சாக பார்க்க முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு போர் நடப்பது போல் அல்லவா நினைக்கிறோம். டெண்டுல்கர் நூறாவது செஞ்சுரி அடிப்பார் என்று பார்த்தால் ஏமாற்றமே. மும்பையில் பைனலில் நிச்சயம் செஞ்சுரி அடிப்பார் என்று நம்புகிறேன். இறைவனை பிரார்த்திக்கிறேன். World Cupம் நமக்குத்தான் என்று நினைக்கிறேன். பார்ப்போம்...

**************************************************

'ழ' பதிப்பகத்தின் புத்தக வெளியீடு நல்லபடியாக நடந்து முடிந்துள்ளது. விழாவிற்கு நான் செல்லவில்லையே என்ற ஏக்கம் அன்று முழுவதும் இருந்தது. சென்ற ஞாயிறு அன்று இரவு எங்கும் செல்லவில்லை. என் குழந்தைகள் பிறந்ததினம் அன்று ஏற்பட்ட அதே உணர்வு அன்றும் ஏற்பட்டது. கொஞ்சம் படபடப்பாகவும் இருந்தது. புத்தகங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட வரவேற்பு இருக்கும் என்ற பயமும் இருந்தது. ஒரளவிற்கு புத்தகங்கள் விற்று இருக்கின்றன என்பதில் மகிழ்ச்சி. இன்னும் ஒரு டென்ஷன் பாக்கி இருக்கிறது. காரணம் என் அக்காக்கள் மற்றும் உறவினர்கள் இன்று முதல் படிக்க இருக்கிறார்கள். நான் ஏற்கனவே என் மூன்றாவது அக்காவிடம் சொன்னேன்,

"சந்தோஷ் சுபரமணியம் படத்தில் ஒரு காட்சி வரும். ஜெயம் ரவியைப் பற்றி வீட்டில் நல்ல இமேஜ் வைத்திருப்பார்கள், ஜெனிலியா அவரைப் பற்றி ரவியின் அண்ணிகளிடமும், தங்கையிடமும் சில விசயங்கள் சொல்லுவார். அவர்கள் உடனே, அப்படியா? எங்கள் வீட்டு பிள்ளை அப்படிப்பட்டவனா? என்று ஆச்சர்யப்படுவார்கள். அதுபோல் நீங்கள் என்னைப்பற்றி வைத்திருக்கும் பிம்பம் உடையப்போகிறது" என்றேன்.

"பார்ப்போமே, உன்னைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்வோமே" என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள். அதான் டென்ஷ்ன்.

**************************************************

நான் ஜனவரியில் ஊரில் இருந்த போது என் இரண்டாவது அக்காவிடம் என் மனைவி ஒரு கதையின் பிரின்ட் அவுட்டை கொடுத்து (புத்தகம் அச்சிடும் முன்) படிக்கச் சொன்னார்கள். அவர் ஒரு பாரா படித்துவிட்டு தூக்கி எரிந்து விட்டார். எனக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது.

பிறகு நான் "உனக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதைப் பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை. இந்த கதை நான் 25 வருடங்களுக்கு முன் எழுதியது. பலரால் பாரட்டப்பட்டது. பரிசு வாங்கியது" என்று சொல்லி அதை எடுத்து வேறு இடத்தில் வைத்துவிட்டு வெளியில் சென்று விட்டேன்.

பின் இரவு நான் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் என் அக்கா,

"டேய் அந்த கதை நல்லா இருந்துச்சுடா" என்றார்கள்.

"உனக்கு எப்படி கதை கிடைத்தது. நாந்தான் அதை வேறு இடத்தில் வைத்துவிட்டேனே" என்றேன்.

"கண்டு பிடித்து எடுத்து படித்தேன்"

"அப்போது ஏன் தூக்கி எரிந்தாய்?"

"என் தம்பி போய் கன்னா பின்னா என்று காதல் கதை எழுதுவதா?"

எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். தம்பிக்கு வயது ஆகிவிட்டது. கல்யாணம் ஆகிவிட்டது. இரண்டு பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். இன்னும் என்னை சிறுவனாகவே நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அதனால்தான் பயமாக இருக்கிறது. படித்தவுடன் என்ன சொல்வார்களோ என்று?

**************************************************

நேற்று மதியம் வாழ்க்கையில் மிகவும் சந்தோசமாக உணர்ந்தேன். சென்னையிலிருந்து ஒருவர் அழைத்தார். அவர் பெயர் ஹரிஹரன் என்று நினைக்கிறேன். அவர் ஒரு அஸிஸ்டண்ட் டைரக்டராம். பிறகு அவரை வைக்க சொல்லி விட்டு நான் அழைத்தேன். நண்பர் கேபிள் சங்கர் மூலம் என் நம்பர் கிடைத்திருக்கிறது. ஒரு 15 நிமிடம் என் "சாமன்யனின் கதை" புத்தகத்தைப் பற்றி பேசினார். மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் பேசினார். ஒவ்வொரு கட்டுரையாக விமர்சித்தார். "81ம் பக்கத்தில் இருக்கிறேன் சார், முழுவதும் முடித்தவுடன் அழைக்கிறேன்" என்றார். நாம் "நிச்சயம் சந்திக்க வேண்டும். என்னை போன்றவர்களுக்கு உங்கள் புத்தகம் ஒரு உற்சாகத்தை கொடுக்கிறது" என்றார். நண்பர்கள், உறவினர்கள் அழைத்து பாராட்டுவது முக்கியமல்ல. ஆனால் முகம் தெரியாத ஒருவர் அழைத்து பாராட்டுவது மிக முக்கியம் அல்லவா? இப்போது அதிக பொறுப்பு வந்திருக்கிறது. நல்ல விசயங்கள் நிறைய எழுத வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

இந்த சந்தோசத்திற்கு காரணமான "ழ" பதிப்பகத்திற்கும், நண்பர் கேபிள் சங்கருக்கும் மற்றும் நண்பர் கே ஆர் பி செந்திலுக்கும் என் இதயப்பூர்வமான நன்றி.

**************************************************
சினிமா இந்த அளவிற்கு குழந்தைகளின் படிப்பையும் பாதிக்கும் என நான் நினைத்திருக்கவில்லை.

இரண்டாவது படிக்கும் என் பையன் எழுதி இருப்பதைப் பாருங்கள்:

"Living Things" என்பதற்கு உதாராணமாய் "ரோபோ" என்று எழுதி இருக்கிறான். என்னடா இது? என்று கேட்டால், "எந்திரன் படத்துல ரோபோ பேசலியா நடக்கலையா?" என்கிறான். இது கூட பரவாயில்லை. இன்னொரு கேள்விக்கு அவன் எழுதி இருக்கும் பதிலைப் பாருங்கள்:

Question: Please give five ways to express your anger or frustration to someone who is lazy?

01. I will beat him with a rock

02. I will punch him with leg

03. Slaps with my hand

04. I do not friend forever

05. I will scold him

டீச்சர் படித்துவிட்டு, "Not good attitude" என்று எழுதி அனுப்பியுள்ளார். நான் அவனிடம், "ஏண்டா, இதெல்லாம் தப்பு இல்லையா?" என்றால், "என்ன தப்பு? அவன் லேசியா இருக்கான். சினிமால அன்னைக்கு அவங்க அப்பா அவனை அடிக்கலை" என்கிறான்.

எவனை எந்த அப்பா அடிச்சான்னு எனக்குத் தெரியலை. அவனால எனக்கு கிடைச்ச பேர், "அப்பனுக்கு பிள்ளை தப்பாம்ம பொறந்துருக்கு"

**************************************************