May 30, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -18


மனதில் ஒரு முடிவுடன் ராஜா வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். அவன் வீட்டீற்கு செல்லும் முன் சில விசயங்கள் செய்ய வேண்டி இருந்தது. ஆம்... சில பொருட்கள் வாங்க வேண்டி இருந்தது. ஆமாம், நான் முடிவு செய்துவிட்டேன். ராஜா இனிமேல் இந்த உலகத்தில் இருக்கக் கூடாது. ஆம, அவனை கொலை செய்ய முடிவு எடுத்துவிட்டேன். எனக்கு சிறு வயதில் இருந்து எதுவுமே சரியாக அமையவில்லை. அமைந்த ஒரே விசயம் வீணாவின் காதல். அந்தக் காதலையும் என்னைச் சரியாக அனுபவிக்க விடாமல் செய்த அவனை சும்மா விடக்கூடாது. நான் மட்டும் ஜெயிலுக்கு போகாமல் இருந்திருந்தால் இந்த நேரம் வீணாவுடன் கல்யாணம் ஆகி குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருந்திருப்பேன். அதைக்கெடுத்த பாவி அவன்.

அவனை ஒரு வழி செய்துவிட்டு பிறகு போய் வீணாவைப் பார்க்க வேண்டும். ஏன் என்னைப் பார்க்கவில்லை என கேள்விகள் கேட்க வேண்டும். இனி வீணா என்னைக் கல்யாணம் செய்து கொள்வாளா? தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவளைப் பார்க்க வேண்டும். அவளிடம் பேச வேண்டும். அவளை என்னை 'புஜ்ஜிம்மா' என்று ஒருதடவை அழைக்கச்சொல்லி கேட்க வேண்டும். சரி, வீணாவைப் பற்றி அப்புறம் யோசித்துக்கொள்ளலாம். முதலில் ராஜாவைக் கொல்ல வேண்டும். இனி, நான் நல்ல பெயருடன் இந்த உலகத்தில் வாழக்கூடிய சாத்தியங்கள் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

அதனால், என்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை எனக்கு இப்போது இல்லை.  அவனை எப்படிக் கொல்லலாம்? துப்பாக்கியால் சுட்டால் வேலை சட்டென்று முடிந்துவிடும். ஆனால், துப்பாக்கிக்கு எங்கே செல்வது? யார் கொடுப்பார்கள்? சரி வேறு எப்படி? கல்லைத் தூக்கி மண்டையில் போட்டு... அவ்வளவு பெரிய கல்லை எப்படி அவன் வீட்டிற்கு தூக்கி செலவது? சரி, கத்தியால் குத்திக் கொல்லலாமா? நல்ல யோசனைதான். ஆனால் சரியாக குத்தவில்லை என்றால், நான் மாட்டிக்கொள்வேனே?

நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகு நல்ல மொத்தமான ஒரு கயிறும், கத்தியிம்  வாங்கலாம் என முடிவெடுத்தேன். இந்த இடத்தில் இருக்கும் எந்த கடைகளிலும் நாம் வாங்கக்கூடாது. மாட்டிக்கொள்வோம். அதனால் ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்தில் இருக்கும் கடைகளில் ஏதாவது ஒன்றில் வாங்கலாம் என முடிவெடுத்து, ஒரு ஆட்டோவை பிடித்தேன்.

ஆட்டோவில் போகும் போது எல்லாம் ஒரே யோசனைதான். அவனை எப்படிக்கொள்வது? திடீரென என் சிந்தனை தடைப்பட்டது. என்ன செய்யப்போகிறேன் நான்? நானா இப்படி? வாடியப் பயிரை காணும்போதெல்லாம் வாடுபவன் அல்லவா நான்? எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்பு வேண்டும் என்றும் நினைப்பவன். ஒரு சிறிய எறும்பைப் பார்த்தால் கூட ஒதுங்கி அதற்கு வழிவிட்டு செல்பவன் அல்லவா நான்? எனக்குள் எப்படி இந்த கொலைவெறி? அவன் எக்கேடு கெட்டாவது இருந்துவிட்டு போகட்டுமே? நாம் ஏன் அவனைக் கொல்ல வேண்டும்? எப்படி இருந்தாலும் இழந்த நம் வாழ்க்கை நமக்கு மீண்டும் கிடைக்கப்போவதில்லை? 

அப்படி இருக்கும் பட்சத்தில் எதற்காக அவனைக் கொல்ல வேண்டும்? நாம் எடுத்த முடிவு சரிதானா? அவனை கொலை செய்ய்த்தான் வேண்டுமா? இல்லை விட்டு விடலாமா?

இல்லை இல்லை. அவனை விடக்கூடாது? நான் எப்படி அவனை விட முடியும்? எனக்கு கிடைத்த ஒரே சந்தோசம் வீணா? அவளுடன் எனக்கு கிடைக்க இருந்த வாழ்வை கெடுத்தவன் அல்லவா அவன்? அவனை எப்படி விட முடியும்? செய்யாத தவறிற்கு என்னை ஜெயிலிக்கு அனுப்பிய அவனை நான் எப்படி சும்மா விட முடியும்?  அதெல்லாம் விடக்கூடாது? தப்பு செய்தவர்கள் தண்டனையை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும். அவனை நான் கொன்றே ஆக வேண்டும், அதுவும் இன்று இரவே.....

"சார், இங்கதானே இறங்கணும்?"

"ஆமாம்"

ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கினேன். முதலில் கயிறு வாங்க முடிவெடுத்து, கடையை தேடிக்கொண்டு செல்ல ஆரம்பித்தேன். 

-தொடரும்

May 27, 2011

மிக்ஸர் - 27.05.2011


ஒரு ஆட்சி போய் வேறு புதிய ஆட்சி அமையும்போது சில மாற்றங்கள் ஏற்படுவது இயல்புதான். அதற்காக முந்தைய ஆட்சி கொண்டு வந்த அனைத்து திட்டங்களையும் மாற்றுவது என்பது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்று தெரியவில்லை.

சமச்சீர் பாடத்திட்டத்தை நிறுத்தி வைத்துவிட்டார்கள். அச்சிட்ட அனைத்து  புத்தகங்களும் இப்போது தேவையில்லை என்றாகிவிட்டது. 200 கோடி காலி. யார் வீட்டுப்பணம்?

ஒரு காலத்தில் IAS படிக்காமல் போய்விட்டோமே என்று வருத்தப்பட்டதுண்டு. இப்போது அந்த வருத்தம் இல்லை. முன்னால் தலைமைச் செயலாளர் நிலமையைப் பார்த்தீர்களா?

கலைஞர் காப்பீட்டுத்திட்டம் எம்.ஜி ஆர் காப்பீட்டுத்திட்டம் ஆயாச்சு. மேலவை இனி இல்லை. இப்படியே ஒவ்வொன்றாக...

தமிழ் புத்தாண்டு இனி ஏப்ரல் 14தான் என்ற அறிவிப்பு விரைவில் வரும் என்று நினைக்கிறேன்.

பழைய அரசு போட்ட திட்டம் சரியில்லாது போனால் மாற்றுவதில் எந்த தவறும் இல்லை. பழைய அரசின் திட்டம் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக மாற்றுவது எப்படி சரியாகும்....?

*****************************************

பிரதமர் மன்மோகன் சிங் எத்தியோப்பியா உட்பட நிறைய ஆப்பிரிக்க நாடுகளுக்கு பயணம் மேற்கொண்டுள்ளார். நிறைய உதவிகள் அளிப்பதாக உறுதி கூறியுள்ளார். மிக நல்ல விசயம். 

எத்தியோப்பியா போன்ற ஏழை நாடுகளுக்கு உதவுவதில் எந்த தவறும் இல்லை. ஆனால் உதவி செய்துவிட்டு அமெரிக்கா போல் நடந்துகொள்ளாமல் இருந்தால் சரி.

*****************************************

ஏன் தொடர்கதை மட்டும் எழுதறீங்க? மற்ற விசயங்கள் முன்பு போல் எழுதுவதில்லை? என்று சில நண்பர்கள் கேட்கிறார்கள். 

ஏதாவது நல்ல அனுபவங்களைப் பற்றி எழுதினால், ஏன் எப்பவும் உங்களைப் பற்றியே எழுதறீங்க? படிக்கறவங்க எல்லாம் உங்க ரசிக கண்மணியான்னு கேட்கறாங்க! கதை எழுதுனா இப்படி...?

தினமும் என் வலைப்பூவை படிக்கறவங்க ஒரு 200 பேர்தான். அவர்களுக்காக மட்டுமே எழுதுகிறேன்.

"எழுதறதை நிறுத்தாம எதையாவது எழுதுறேனே அதைப்பாருங்க" என்று ஏன் முன்பு போல எழுதுவதில்லை என்று என்னிடம் கேட்பவர்களிடம் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.

*****************************************

பேஸ்புக், டிவிட்டர், கூகுள் பஸ் இதுல எல்லாம் எனக்கு அதிகம் பரிச்சயம் கிடையாது. என் பெண் படிக்கும் பள்ளியில் எல்லா மாணவ மாணவிகளுக்கும் பள்ளியிலேயே பேஸ்புக் அக்கவுண்ட் கொடுத்துள்ளார்கள். 

என் பெண், "என்னப்பா, உங்களுக்கு பேஸ் புக் இல்லையா?" என்று கேட்கவே ஒரு அக்கவுண்ட் ஓப்பன் செய்தேன்.

உள்ளே சென்று பார்த்தால், அது மிகப் பெரிய கடல். என்னால் ஒரு வலைப்பூவிலேயே தினமும் எழுத முடியவில்லை. இதில் எங்கே நாம் இந்த பேஸ் புக்கில்...? 

எப்படித்தான் நண்பர்கள் பேஸ்புக், டிவிட்டர், கூகுள் பஸ், ஆர்குட் அனைத்திலும் ஆக்டிவாக செயல்படுகிறார்களோ? தெரியவில்லை. அவர்களை மனமாற பாராட்டுகிறேன்.

நிச்சயம் அவர்களுக்கு மட்டும் ஒரு நாளைக்கு 36 மணி நேரம் என்று நினைக்கிறேன்.

*****************************************

சுஜாதாவின் கதைகள் அனைத்தையும் படித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். ஒரே எழுத்தாளரை மட்டும் படித்தால் அவரின் பாதிப்பு நமக்கு வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் இப்போது ஜெயகாந்தனையும் படிக்க ஆரம்பித்துள்ளேன். 1958லேயே மனிதன் என்னம்மா எழுதி இருக்கிறார்! ஜெயகாந்தன் முடித்துவிட்டு மற்றவர்களை படிக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும். இந்த பிறவியில் முடியுமா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் சில எழுத்தாளர்கள் ஆங்கில நாவல்கள் கூட படித்து முடித்ததாக சொல்கிறார்கள். எப்படி அவர்களால் மட்டும் முடிகிறது? என்னால் முடியவில்லை?

*****************************************

சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினியைப் பற்றி வரும் செய்திகள் எல்லாம் கவலையூட்டும்படியாக உள்ளது. எதையும் பொதுவில் சொல்ல முடியாது. தற்போதைய செய்தியின்படி மேல் சிகிச்சைக்காக சிங்கப்பூர் போனாலும் போவார் என்று நினைக்கிறேன். 

படங்களில் நடிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. உடல் நிலை தேறி வீட்டிற்கு வந்தால் நல்லது. தொடர்ந்து 20 நாட்களாக ஆஸ்பத்திரியில் உள்ளார்.

"அவருக்கு ஒன்றுமில்லை, சாதாரண நிமோனியாதான், விரைவில் வீட்டிற்கு வந்துவிடுவார்" என்கிறார்கள்.

வந்துவிட்டால் நல்லதுதான். பார்ப்போம். பிரார்த்திப்போம்.

*****************************************

+2 வைப்போலவே 10வதிலும் மாணவ மாணவியர்கள் நன்றாக மதிபெண்கள் எடுத்துள்ளார்கள். முதல் மூன்று ரேங்கில் எத்தனை மாணவர்கள் பாருங்கள்? எத்தனை பேர் கணக்கில் நூற்றுக்கு நூறு வாங்கி இருக்கிறார்கள் பாருங்கள். நான் படிக்கும் போது 400க்கு மேல் மார்க் வாங்குவது என்பதே பெரியவிசயம். இப்போது? எல்லோரும் நன்றாக படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்களா? இல்லை நாம் வழங்கும் கல்வி அவ்வளவு ஈசி ஆகிவிட்டதா?

வருங்கத்தில் நம் பிள்ளைகளுக்கு கடுமையான போட்டி காத்திருக்கிறது என்பது மட்டும் தெரிகிறது. அதற்காக 24 மணி நேரமும் படி படி என்று குழந்தைகளை துன்புறுத்துவதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நான் தினமும் படித்ததில்லை. பள்ளியில் கவனிப்பதுதான். டியூஷன் படித்தது இல்லை. ஆனால் இப்போ....?

*****************************************

கடைசியாக ஒரு ஜோக்:

முதல் நண்பர்: நேற்று கனவுல நீயும் நானும் உலகம் பூரா சுத்தி வந்தோம்

அடுத்தவர்: அப்படியா? எங்கேயெல்லாம் போனோம்?

முதலாமவர்: ங்கொய்யால, நீயும்தானே வந்தே, உனக்குத் தெரியாதா?

*****************************************


May 25, 2011

300வது இடுகை -குறை ஒன்று உண்டு -17


நான் குழப்பமானேன். முருகனுமா இப்படி?

"முருகா"

"சொல்லுங்க ரகு"

"எப்ப பார்க்கலாம்"

"இப்போ பார்க்க முடியாது. நாம எப்பவும் போவோம்ல அந்த ஹோட்டல்ல வெயிட் பண்ணு. லஞ்ச் டைத்துல அங்க வரேன்"

"தேங்க்ஸ் முருகா"

"எதுக்கு?"

"நீயும் என்னை பார்க்க முடியாதுன்னு சொல்லிடுவியோன்னு நினைச்சேன்"

"இல்லை வரேன்"

போனை செக்யூரிட்டி ஆபிஸரிடம் கொடுத்துவிட்டு, அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அந்த ஹோட்டலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். 

முருகன் வரும்வரை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. அப்படியே காலார நடக்க ஆரம்பித்தேன். உலகம் எவ்வளவு அற்புதமானது. எல்லோரும் எப்படி சந்தோசமாக இருக்கிறார்கள். ஏன் நம் வாழ்வு மட்டும் இப்படியானது. என்ன பாவம் செய்தோம். சிறு வயதில் இருந்து ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி? எப்பவும் போல் நினைத்த விசயங்களையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

மீண்டும் ஹோட்டலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

சரியாக மதியம் 1 மணிக்கு முருகன் வந்தான்.

"என்ன ரகு நல்லா இருக்கியா"

"இருக்கேன் முருகா நீ"

"எனக்கென்ன"

அருகில் உள்ள டேபிள் சேரில் அமர்ந்தோம். உடனே என் கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்தது. அதைக்கண்ட முருகன்,

"என்ன ரகு, ஏன் கண் கலங்கறீங்க?"

"முடியலை முருகா"

"என்ன பண்ணறது. நடக்க கூடாதது எல்லாம் நடந்துடுச்சு"

"என்னால அப்படி விட முடியலை முருகா"

"புரியுது"

"இதுக்கு எல்லாம் காரணம் யாருன்னு உனக்குத் தெரியும் இல்லை"

"தெரியும். நடந்ததை நினைச்சு வருத்தப்பட்டு என்னாக போகுது ரகு. மறந்துட்டு வேற வேலையை பாருங்க"

"எதை மறக்கச் சொல்ற. நான் இரண்டு வருசம் ஜெயில்ல பட்ட வேதனையையா? இல்லை எங்க வீட்டுல அம்மாவை பார்க்க பேசக்கூட என்னை அனுமதிக்காம என்னை வீட்டை விட்டு துரத்தினாங்களே அதையா? இல்லை என் வீணாவையா? எதை மறக்கச் சொல்லுற. இதுக்கு எல்லாம் காரணம் யாரு? ராஜா தானே?"

"ஆமாம் ரகு. நான் கூட ஒரு வேளை நீயேதும் தப்பு செய்திருப்பியோன்னு நினைச்சேன். ஆனால் அதன் பிறகு நடந்த பல காரியங்களை நினைச்சுப் பார்க்கும்போது, ராஜாதான் உன்னை திட்டம் போட்டு பழி வாங்கி இருக்கான்னு தெரிஞ்சு போச்சு"

"அவனை என்ன பண்ணாத்தகும்?"

"நான் உன்னை வந்து பார்க்கறது தெரிஞ்சு போய், என்னையும் கூப்பிட்டு மிரட்டி உன்னை போய் பார்க்க கூடாதுன்னு சொல்லிட்டான்"

"அவன் ஒரு துரோகி"

"ஆனா அதல்லாம் முடிஞ்சு போன விசயம். நீ ஏதாவது வேறு வேலை தேடற வழியைப் பார் ரகு"

"அதுக்கு முன்னால் சில வேலைகள் பாக்கி இருக்கு முருகா"

"என்ன வேலைகள்?"

"சமயம் வரும்போது நீயே தெரிஞ்சுக்குவ?"

"என்ன ரகு புதிர் போடறீங்க"

"ஆமாம். நான் ராஜாவை பார்க்க அனுமதி கேட்டேன். ஆனா பார்க்க மாட்டேனுட்டான். அதனால அவனை வீட்டுல பார்க்கறதா முடிவு பண்ணீட்டேன்"

"வேணாம் ரகு"

"அதே வீட்டுலத்தானே இருக்கான்?"

"ஆமாம் ரகு. ஆனா அங்கே போகாதே. ஏதாவது பிரச்சனை ஆகிடப்போகுது"

"என் மேல தப்பு இல்லைன்னு நீ ஒத்துக்கற. அதுவும் இல்லாம எல்லாப் பிரச்சனைக்கும் ராஜாதான் காரணம்ங்கறதையும் நீ ஒத்துக்கற. அப்படித்தானே?"

"ஆமாம்"

"அது போதும் எனக்கு"

"ஆனா, அவன் வீட்டுக்கு எல்லாம் போகாதே" என்று முருகன் சொன்னதை காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல், ஒரு வித வெறியுடன் அந்த இடத்தை விட்டு செல்ல ஆரம்பித்தேன்.

-தொடரும்



May 23, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -16


பஸ்ஸில் செல்லும் போது என்னால் சரியான மன நிலையில் இருக்க முடியவில்லை. இப்போது வீட்டிற்கு போய்த்தான் ஆக வேண்டுமா? என்று கூட தோன்றியது. ஏனென்றால், இரண்டு வருடமாக யாருமே என்னை ஜெயிலில் வந்து பார்க்கவில்லையே? அப்படிப்பட்டவர்களை நான் போய் பார்க்கத்தான் வேண்டுமா? இருந்தாலும், எனக்கு என்னவோ போக வேண்டும் போல்தான் இருந்தது. யாருக்காக இல்லை என்றாலும், என் அம்மாவிற்காகவாவது நான் போக வேண்டும். இப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கயிலேயே நான் இறங்க வேண்டிய இடமும் வந்தது.

இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தவன் ஒரு வித பதட்டத்துடன் என் வீட்டை நோக்கி சென்றேன். தெருவில் வருவோர் போவோர் எல்லாம் என்னை ஒரு மாதிரி பார்ப்பது போல் இருந்தது. என்ன செய்ய? நான் ஜெயிலில் இருந்து அல்லவா வந்திருக்கிறேன். அவர்கள் பார்வையில் நான் குற்றவாளிதானே? ஒவ்வொருவரிடமும் போய் நான் குற்றமற்றவன் என்று நிரூபிக்க முடியுமா என்ன?.

வீட்டை அடைந்தேன். காம்பவுண்ட் கேட்டை திறந்து மெயின் கேட்டை தட்டினேன். ரொம்ப நேரம் கழித்து என் அண்ணன் கதவை திறந்தான். 

"எங்க வந்த?" என்றான்.

"அம்மாவை பார்க்க வேண்டும்?"

"அம்மாவை எல்லாம் பார்க்க முடியாது கிளம்பு"

"ஏன்?"

"ஜெயிலில் இருந்து வந்தவனுக்கு எல்லாம் இந்த வீட்டுல இடம் இல்லை. கிளம்பு"

"அதை நீ சொல்லாத. அம்மா சொல்லட்டும்"

"நான் சொன்னதைதான் அம்மா சொல்லுவா. நீ கிளம்பு"

"அம்மாவை பார்க்காம நான் கிளம்ப மாட்டேன்"

"சொன்னா கேட்க மாட்ட" என்றவன் என்னை தள்ளி கதவை சாத்த முயன்றான்.

அப்போது அங்கே ஏதோ நிழலாடவே, யார் என்று நிமிர்ந்து பார்த்தேன். அம்மா!

"அம்மா" என்று வேகமாக அழைத்தவன் என்னையறியாமல் கண்கலங்க ஆர்ம்பித்தேன்.

அம்மா ஏதோ சொல்ல வாயசைப்பது தெரிந்தது. அதற்குள் அண்ணன் அம்மாவை இழுத்துக்கொண்டு கதவை வேகமாக சாத்திவிட்டு சென்றான்.
கொஞ்ச நேரம் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தேன். ஒரே அழுகையும் ஆத்திரமும் வந்தது. என்னையறியாமல் தேம்பி தேம்பி அழ ஆரம்பித்தேன். எனக்கு மட்டும் ஏன்? என்ற நினைவு வந்தவுடன், ராஜா மேல் இன்னும் கோபம் அதிகரித்தது.

உடனே அங்கே நிற்க பிடிக்காமல் கம்பனியை நோக்கி புறப்பட்டேன். 

செக்யூரிட்டி ஆபிஸர் என்னை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை. நான் ராஜாவை பார்க்க வேண்டும் என்று எவ்வளவோ மன்றாடிப்பார்த்தேன். ஆனால் அவர் கேட்பதாய் இல்லை.

பிறகு என்னைப் பற்றி முழுவதும் அவரிடம் சொன்னேன். புது ஆபிஸர் போல.

"சரிங்க, நான் இண்டர்காமில அவர்கிட்ட கேட்கறேன். அவர் ஒப்புக்கிட்டா நீங்க போய் பார்க்கலாம். இல்லைன்னா தயவு செய்து போயிடுங்க" என்றார்.

"சரி" என்றவுடன் ராஜாவை இண்டர்காமில் தொடர்பு கொண்டார்.

அவர் பேசும்போது அவரின் முகம் மாறுவதை கவனித்தேன். போனை வைத்தவர்,

"சாரி சார். உங்களை அவர் பார்க்க விரும்பலையாம். அதனால நீங்க போகலாம்" என்றார்.

அவரிடம் அதற்கு மேல் விவாதிக்க விரும்பவில்லை. 

"சார், ஒரே ஒரு உதவி மட்டும் செய்ய முடியுமா" என்றேன்.

"என்னுடன் வேலைப்பார்த்த முருகன் என்று ஒருவன்..." என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள்,

"சார், நான் தான் சொன்னேன்ல்ல, உங்களுக்கு யாரையும் பார்க்க அனுமதி கிடையாதுன்னு"

"நான் பார்க்க போறேன்னு சொல்லலை சார், முருகன் கிட்ட ஒரே ஒரு போன் மட்டும் பேசிக்கிறேன். கொஞ்சம் இண்டர்காம்ல கனக்க்ஷென் கொடுங்க"

என் நிலமையை புரிந்து கொண்ட அவர் முருகனிடம் பேசும் வாய்ப்பை கொடுத்தார்.

"முருகா, நல்லா இருக்கியா?"

"யாரு..."

"ரகு பேசறேன்"

"ரகுவா, நீ எப்படி இங்க"

"காலைலதான் வெளிய வந்தேன் உன்கூட பேசணும்"

கொஞ்ச நேரம் எந்த பதிலுமில்லை.

-தொடரும்



May 20, 2011

மிக்ஸர் - 20.05.2011


"ஏன் உலக்ஸ் இப்படி இருக்கீங்க?''

"ஏன்?"

"நீங்கள் எவ்வளவோ பிரச்சனையை சந்திக்கறீங்க. எவ்வளவோ குடும்ப பிரச்சனைகளை சந்தித்து சமாளித்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கீங்க. ஆனா இதுக்கு ஏன் கவலைப்படறீங்க?"

"அப்படி இல்லை சார். ரொம்ப பிடிச்சு போச்சு. முடியாம ஆஸ்பத்திரில இருக்கார். அவரும் என் குடும்பத்தில் ஒருத்தர் போல நினைக்கிறேன்"

"உங்கள் பிரச்சனைகளுக்காக அவர் என்றாவது வருத்தப்பட்டிருக்கிறாரா?"

"என்ன யாருன்னே அவருக்குத் தெரியாது"

"அப்புறம் நீங்க மட்டும் ஏன் அப்படி?"

"அது அப்படித்தான்"

"ஆஸ்பத்திரில முடியாம எத்தனையோ பேர் இருக்காங்களே, அவங்களை நினைச்சு என்றாவது வருத்தப்பட்டதுண்டா"

"எனக்கு தெரிந்தவர்களாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்களுக்காக பிரார்த்திப்பேன்"

இதற்குமேல் அவரிடம் பேச பிடிக்காமல் போனை கட் செய்துவிட்டேன். 

சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்துக்கு என்னை சுத்தமாக தெரியாது. ஆனால், எனக்கு அவரைத் தெரியும். அது ஒன்று போதுமே அவருக்காக நான் வருத்தப்பட? என் குடும்பத்தில் இருப்பவர்கள் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தால் மட்டும்தான் வருத்தப்பட வேண்டுமா என்ன? 

எம்.ஜி.ஆர் புரூக்ளின் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது கூட நாங்கள் எல்லாம் கல்லூரியில் கூட்டுப்பிரார்ததனை செய்தோம். 

அமிதாப் பச்சன் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த போது கூட பள்ளியில் நண்பர்கள் பிரார்த்தனை செய்தோம்.

பத்திரிகைகளில், தொலைகாட்சிகளில் வரும் செய்திகளை நம்புவது கஷ்டமாக இருந்தாலும், சூப்பர் ஸ்டார் விரைவில் குணமடைந்து வருவார் என்று நம்புகிறேன்.

தலைவர் சூப்பர் ஸ்டாருக்காக நான் ஒவ்வொரு விநாடியும் பிரார்த்திக்கிறேன். எம்.ஜி ஆருக்காக நான் கல்லூரி படிக்கையில் பாடி வேண்டிய பாடலை இன்று மீண்டும் அவருக்காக பாடுகிறேன்.

" இறைவா உன் மாளிகையில் எத்தனையோ மணி விளக்கு தலைவா உன் காலடியில் என் நம்பிக்கையின் ஒளி விளக்கு

ஆண்டவனே உன் பாதங்களை நான் கண்ணீரில் நீராட்டினேன் இந்த ஓருயிரை நீ வாழ வைக்க இங்கு உன்னிடம் கையேந்தினேன் முருகைய்யா"

*******************************************************

நடிகர் தனுசுக்கு வாழ்த்துகள். இந்த சிறு வயதிலேயே தேசிய விருது என்பது சாதாரண விசயம் இல்லை. அதுவும் தன் மாமனாருக்கே இன்னும் கிடைக்காத விருது, இவருக்கு கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால் பாருங்கள், இந்த விருது அறிவிப்பு வந்தபோது அவரால் சந்தோசமாக அதைக் கொண்டாட கூட முடியவில்லை.

*******************************************************

சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) தலைவர் டொமினிக் ஸ்ரோஸ் கலின் ஹோட்டல் பணிப்பெண் ஒருவரை பாலியல் பலாத்காரம் செய்ய முயற்சித்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டு நியூயோர்க் ஜோக் எப் கெனடி விமான நிலையத்தில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டுள்ளார்.

62வயதான டொமினிக் ஸ்ரோஸ் கலின் பரிஸ் நோக்கி புறப்படுவதற்கு தயாராக இருந்த எயர் பிரான்ஸ் விமானத்தில் வைத்து விமான நிலைய காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டு நியூயோர்க் காவல்துறையினரிடம் ஒப்படைத்துள்ளனர்.

ஹோட்டல் பணிப்பெண் ஒருவரிடம் பாலியல் பலாத்காரம் செய்ய முயற்சித்ததாக முறைப்பாடு கிடைத்ததையடுத்து  அது தொடர்பாக அவரிடம் விசாரணை நடைபெற்று வருவதாக காவல்துறை ஆணையர் பால் ஜே.பிரௌன் தெரிவித்துள்ளார்.

இது பழைய செய்தி. ஆனால், இப்போது என்ன சொல்கிறார் என்றால், அந்த பெண்ணின் சம்மதத்துடன் தான் அந்த பெண்ணை ஓ...ல் செய்ய சொன்னதாகவும், இப்போது அந்த பெண் புகார் செய்தது ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை என்கிறார்.

ஒரு 62 வயதானவர், 2012ல் பிரான்ஸின் ஜனாதிபதியாகக் கூடிய வாய்ப்புள்ளவர், IMF வின் தலைவரானவர் இப்படி நடந்து கொண்டிருப்பார் என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை.

ஒரு வேளை, அவருக்கு வேண்டாதவர்கள் செய்த திட்டமிட்ட சதியாக இருக்குமோ என்று நினைக்கிறேன். ஏனென்றால், அவருக்கு பெண் தேவை என்றால், அவரால் வேறுவிதத்தில் அடைய முடியாதா என்ன?

என்னவோ போங்க காலம் கெட்டுக் கடக்கு!

*******************************************************

சில சமயம் இங்கே வானவில் சேனல்ல இசை நிகழ்ச்சி பார்ப்பதுண்டு. பெரும்பாலும் இந்தியால ஏற்கனவே ஒளிப்பரப்பான நிகழ்ச்சியாத்தான் இருக்கும். வேற வழி இல்லாமல் பார்ப்பதுண்டு.  அதுல சில பாடகர்கள் பாடுறத பார்த்தா கோபம் கோபமா வருது. அவ்வளவு தப்பும் தவறுமா பாடறாங்க. 

அந்த மாதிரி பாடகர்களை இபிகோ 302 பிரிவின் படி அரஸ்ட் செய்ய முடியுமா?
மனிதர்களை கொலை செய்ய முயற்சி பண்ணா மட்டும்தான் அரஸ்ட் செய்யணுமா என்ன?

பாடல்களை கொலை செய்ய முயற்சித்தால் அரெஸ்ட் செய்யக்கூடாதா?

*******************************************************

என் தாத்தா ஒரு ஹோமியோபதி டாக்டர். எங்கள் பரம்பரையில யாருமே எம் பி பிஸ் படிக்கலை. என் பெண்ணை எப்படியாவது டாக்டர் ஆக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். ஆனால், இந்த வருடம் மாணவர்கள் வாங்கி இருக்கும் மார்க்கைப் பார்த்தால் என் ஆசை நிராசை ஆகிவிடுமோ என்று பயமாக உள்ளது. போகிற போக்கைப் பார்த்தால், எல்லாப் பாடங்களிலும் 200க்கு 200 வாங்கினால்தான் மெடிக்கல் சீட் கிடைக்கும் போல.

எனக்கு ஒரு விசயம் புரியவில்லை. எல்லோரும் நன்றாக படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்களா? இல்லை பாடங்கள் சுலபமாக இருக்கிறதா? இல்லை நமது பாடத்திட்டதில் ஏதாவது கோளாறா?

ஏறக்குறைய 140,000 இன்ஜினியரிங் சீட்டு உள்ள மாநிலத்தில் ஏன் மிகக்குறைவான மெடிக்கல் சீட்டுகள் உள்ளது? ஏன் மெடிக்கல் சீட்களை அதிகரிக்கக்கூடாது?

மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ற அளவில் டாக்டர்கள் நம் நாட்டில் உள்ளார்களா? யாராவது விசயம் தெரிந்தவர்கள் விளக்கினால் பரவாயில்லை.

*******************************************************



May 18, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -15


ஜெயிலர் சொல்லி சென்றவுடன், எனக்கு தூக்கமே வரவில்லை. முன்பே இந்த வாரத்தில் வெளியாவோம் என்று தெரிந்திருந்தாலும், நாளை விடுதலை என்றவுடன், ஒருவிதமான சந்தோசமும் பதட்டமும் வந்து அப்பிக்கொண்டது. இரவு முழுவதும் தூங்கவே இல்லை. எப்போது காலை வரும் என்று விழித்தே இருந்தேன்.

அப்படியே சிந்தனையில் இருந்தவன் எப்போது தூங்கினேன் எனத் தெரியவில்லை. நான் எழுந்த போது காலை 5 மணி. அதன் பிறகு எல்லாமே மிகவும் துரிதமாக நடந்தன. எல்லா பார்மாலிட்டிகளும் முடிந்து நான் வெளியே வரும்போது காலை மணி 10. நான் இரண்டு வருடங்களில் ஜெயிலில் பார்த்த வேலைக்கு கையில் கொஞ்சம் பணம் கொடுத்திருந்தார்கள். 

ஜெயிலை விட்டு வெளியே வந்து சுதந்திர காற்றை சுவாசித்தபோது ஏற்பட்ட சந்தோசத்தை வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாது. அங்கேயே நின்று ஒரு முறை ஜெயிலை உற்று நோக்கினேன்.

அங்கே நின்று கொண்டிருந்த போலிஸ்காரர், "ஏம்பா, வீட்டுக்கு போக மனம் வரலையா?" என்று கேட்டவுடன்தான் எனக்கு சுயநினைவே வந்தது. முதலில் எங்கே செல்வது என்பதில் ஒரு குழப்பம் வந்தது. இனி, என் வாழ்க்கை என்னாகும்? என்பதை நினைக்கையில் கொஞ்சம் பயம் வர ஆரம்பித்தது. இனி எங்கே வேலைக்குப்போவது? நமக்கு யார் வேலை கொடுப்பார்கள்? 

என் வாழ்க்கையே இப்படி சூன்யமாகிப்போய்விட்டதே? ஏன்? காரணம் யார்? யோசித்துப்பார்த்ததில் எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் ராஜாதான் என்று தெரிய வர அவன் மேல் என் கோபம் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. 

'முதலில் அவனைப் போய் பார்க்கவேண்டும். சட்டையைப் பிடித்து அவனை கேள்விகள் கேட்க வேண்டும்'

அபோதுதான் வீணாவின் நினைவும் வந்தது. அவள் ஏன் என்னை வந்து ஜெயிலில் பார்க்கவில்லை. நான் இல்லாமல் அவள் இல்லை என்றாளே? என்னைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ள அவசரம் காண்பித்தாளே? அவள்தானே என்னை துரத்தி துரத்தி காதலித்தாள். அப்படிப்பட்ட அன்பை செலுத்தியவள், ஏன் என்னை பார்க்காமல் புறக்கணித்தாள்? ஒரு வேளை நான்தான் தப்பு செய்திருப்பேன், கம்பனிக்கு துரோகம் செய்திருப்பேன் என்று நினைத்திருப்பாளோ? அப்படி அவளுக்கு சந்தேகம் ஏற்பட்டிருந்தால், என்னை வந்து பார்த்து என்னிடம் கேட்டிருக்கலாமே? 

இப்படி பலவாறு குழம்பிய நான், முதலில் ராஜாவை பார்க்க முடிவு செய்தேன். அதன் பிறகு வீணாவை சென்று பார்க்கலாம். என எண்ணினேன். ஆனால் மனதில் ஒரு குரூர எண்ணம் தோன்றி தோன்றி மறைந்தது. நம்மை இந்த நிலமைக்கு ஆளாக்கிய ராஜா எப்படி நன்றாக இருக்கலாம்? அவனும் என்னைப்போல அனுபவிக்க வேண்டும். நான் பட்ட வேதனைகளை எல்லாம் அவனும் பட வேண்டும். செய்யாத குற்றத்திற்கு என்னை இப்படி பழிவாங்கிவிட்டானே? 

அவனை கொலை செய்தால் என்ன? பொறுமை. 'முதலில் அவனை சென்று பார்ப்போம். பிறகு வீணாவை சென்று பார்ப்போம். பின் வீட்டிற்கு சென்று அம்மாவைப் பார்ப்போம்' என்று நினைத்தவன் திடீரென முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன்.

ராஜாவைப் பார்த்து ஏதாவது ஏடாகூடமாக ஆகிவிட்டால், பின் வீட்டிற்கே செல்ல முடியாமல் போய்விடும். அதனால் முதலில் வீட்டிற்கு செல்வோம், அப்புறம் ராஜா, வீணா.....

வீட்டீற்கு செல்வதற்காக பஸ் ஸ்டாண்டை நோக்கி புறப்பட்டேன்.


-தொடரும்




May 17, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -14


என் பதில் இவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தை அவளுள் ஏற்படுத்தும் என்று சிறிதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் முகத்தை உற்று நோக்கினேன். கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ஆறாக பெருகி வழிய ஆரம்பித்தது.

"சாரி வீணா"

"என்ன சாரி, நீங்க என்னவேணா பேசுவிங்களா?"

"ஒரு கோபத்துல அப்படி சொல்லிட்டேன். இனிமே அப்படி சொல்ல மாட்டேன்"

"கோபமா இருந்தாலும், என்ன பேசறோம், யாரிடம் பேசறோம்னு தெரிஞ்சு பேசுங்க"

"அதான் சாரி கேட்டன்ல"

"சாரி கேட்டா, சொன்னது இல்லனு ஆயிடுமா?"

"சரி, சரி முதல்ல கண்ணை துடைச்சுக்கோ"

முதன் முதலாக அவளின் அனுமதியில்லாமல் அவள் கண்களை அவளின் சேலையால் துடைத்துவிட்டேன். என்னையறியாமல் அவளை அப்படியே என் தோளோடு சாய்த்துக்கொண்டேன். மனம் முழுவதும் சந்தோசம் பொங்கியது. என்ன மாதிரி உறவு இவள்? இவள் கிடைப்பதற்கு நான் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்? இவளை எக்காரணம் கொண்டும் நான் கைவிடக்கூடாது. இவளை கடைசி வரையில் கண்கலங்காமல் பாதுகாக்க வேண்டும்.

மனம் மகிழ்ச்சியுடன் அவளின் முகத்தை இரண்டு கைகளாலும் ஏந்தினேன். அவள் கண்களை நேராக சந்தித்தேன்.

"நான் என்னடா புண்ணியம் செய்தேன்? உன்னைப்போல் ஒரு தேவதை எனக்கு கிடைப்பதற்கு?"

பார்வையினாலே அவளை வினவினேன்.

அப்படியே சிறிது நேரம் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தோம். அவள்தான் அங்கே தோன்றிய அசாதாரண அமைதியை கலைத்தாள்.

"நீங்க சொல்றது சரிதான் புஜ்ஜிம்மா"

"என்னடா?"

"நான் நாளைக்கே நம்ம விசயத்தை ராஜாட்ட சொல்லிடறேன்"

"தட்ஸ் குட்"

கோவிலில் மக்கள் கூட்டம் குறைய ஆரம்பித்தது. அப்போதுதான் மணியை பார்த்தோம். இரவு 7.30. நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கிறோம். உடனே வீட்டிற்கு கிளம்பினோம்.

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் சாதாரணமாக போயின. மூன்றாம் நாள் காலையில், வீணா என்னிடம் வந்து, விசயத்தை ராஜாவிடம் சொல்லிவிட்டதாக கூறினாள். 'அப்பாடா' ஒருவழியாக பிரச்சனை முடிந்து விட்டது என்று சந்தோசப்பட்டேன்.

அந்த சந்தோசம் ரொம்ப நேரம் நீடிக்கவில்லை. ராஜாதான் அவன் அறைக்கு வருமாறு கூப்பிட்டான். அவன் வீணா விசயத்தைப் பற்றி பேசக்கூப்பிடுகிறான் என நினைத்து ரொம்ப முன் ஜாக்கிரதையாக என்ன பேசவேண்டும் என மனதில் ஒரு ஒத்திகை பார்த்துவிட்டுத்தான் சென்றேன்.

ஆனால் அவன் அலுவலக விசயம்தான் பேசினான். ஆனால் என்னால் ஒரு வித்தியாசத்தை புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஒருவித எரிச்சலுடனே என்னிடம் பேசினான். கோபம் கோபமாக என்னிடம் பேச ஆரம்பித்தான்.

நான் நிதானமாகவே பதில்களை சொல்ல ஆரம்பித்தேன். என்னைப்பார்க்கும் போது எல்லாம் என்னைக் கேவலப்படுத்த ஆர்ம்பித்தான். அதிகமாக திட்ட ஆரம்பித்தான். நான் எதற்கும் கோபப்ப்டவே இல்லை.

வீணா அவனுக்கு கிடைக்காத ஆத்திரத்தில்தான் அப்படி நடந்துகொள்கிறான் என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஆனால் வீணாவுக்கும் எனக்குமான நெருக்கம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தது. நான் சந்தோசத்தில் திளைத்துக்கொண்டிருந்த சமயத்தில்தான் சமயம் பார்த்து, அந்த டெண்டர் விசயத்தில் என்னை வசமாக மாட்டிவிட்டான் ராஜா.

ஜெயிலில் நான் சோர்ந்து போகும் நேரத்தில் எல்லாம் எனக்கு கிடைக்கும் ஒரே ஆறுதல், என் வீணாவைப் பற்றிய நினைவுகள்தான். அவளைப்பற்றி நினைக்கையில் மனம் ஒரு வித போதை நிலைக்குப் போய்விடும். அப்படியே வானத்தில் பறப்பதுபோலவே இருக்கும். நான் ஜெயிலில் இருப்பதே எனக்கு மறந்து போய்விடும். இப்படியே நானும் இரண்டு வருடம் ஜெயில் வாழ்க்கையை வாழ்ந்துவிட்டேன்.

இவ்வாறு பலவாறு யோசித்திக்கொண்டிருக்கையில் யாரோ வருவது போல் இருக்க யார்? என்று பார்த்தேன் அருகில் ஜெயிலர் ஐய்யா, நின்று கொண்டிருந்தார்.

"ரகு, நாளைக்கு உனக்கு விடுதலை. காலையில் நீ உன் வீட்டுக்குப்போகலாம்"

மனம் சந்தோசத்தில் துள்ளிக்குதித்தது.

-தொடரும்


May 14, 2011

மிக்ஸர் - 13.05.2011


சிறு வயதில் இருந்தே எனக்கு அரசியலில் அதிக ஈடுபாடு உண்டுநண்பர்களிடம் அதிகமாக அரசியல் பேசுவேன்இணையத்தில் அரசியல் பேசுவதில்லைஇந்த முறை நான் ஓட்டுப்போடவில்லைஇருந்தாலும் நேற்றிலிருந்து ஒருவித பரபரப்பு என்னை ஆட்கொண்டுள்ளது. (நேற்று பிளாக்கர் சொதப்பிவிட்டதால், இதற்கு பின் எழுதியவைகள் இப்போது தேவையில்லை. அதான் முடிவு தெரிந்துவிட்டதே)

*******************************************************

முன்னாள் கலிபோர்னியா கவர்னர் அர்நால்ட் Schwarzenegger (எப்படி தமிழில் எழுதுவதென்பது எனக்குத் தெரியவில்லை) தன்னுடைய மனைவியை (மரியா ஷ்ரிவர்) விட்டு பிரியப்போகிறாராம். அர்நால்ட் ஆஸ்திரேலியாவில் பிறந்தவர் என்பதும், அவர் ஒரு பாடிபில்டர் என்பதும் உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விசயம்தான். அர்நால்ட்க்கு தற்போது 63 வயது, அவர் மனைவிக்கு 55 வய்து. அவர்கள் திருமணம் நடந்த வருடம் 1986. கிட்டத்தட்ட 25 வருடம் சேர்ந்து வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்அவர்களுக்கு மொத்தம் நான்கு குழந்தைகள். ஆனால், அவர்கள் விவாகரத்து பெறப்போவதாக சொல்லவில்லை. ஆனால் பிரிந்து வாழப்போகிறார்களாம். எங்கள் நான்கு குழந்தைகளுக்கும் நாங்கள் எப்போதும் பெற்றோர்கள்தான் என்கிறார்கள் இருவரும். அவர்கள் இருவரும் என்ன சொல்கிறார்கள் தெரியுமா?

"நாங்கள் இருவரும் நீண்ட சிந்தனைக்குப்பிறகு, நிறைய யோசித்து, நிறைய பேசி இந்த முடிவை எடுத்திருக்கிறோம்"

எனக்கு ஒரு விசயம் புரியவில்லை. 25 வருடம் சேர்ந்து வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். பிரச்சனைகள் ஏதேனும் வந்திருக்கலாம். அதை பேசி தீர்த்துக்கொள்ளாமல் ஏன் பிரிந்து வாழ முடிவெடுத்தார்கள் என்று தெரியவில்லை.

நான் இத்தனை நாட்களாக விவாகரத்து ஏதோ கல்யாணம் ஆகி ஒரு சில வருடங்களில் சில பல காரணங்களுக்காக நடப்பது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். போகிற போக்கைப் பார்த்தால் 70 வயதில் கூட விவாகரத்து கேட்பார்கள் போல. பயமாய் இருக்கிறது.

*******************************************************

சர்வாதிகாரத் தலைவர்கள் எல்லாம் எப்போதும் என்ன மாதிரி மனநிலையில் இருப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. லிபியா அதிபர் கடாபி அந்த நாட்டு ராணுவத்தை தவிர அவருக்கு என தனி ராணுவம் வைத்திருந்தது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அவருடைய இராணுவம் லிபியாவின் சொந்த மக்களையே கொன்ற சம்பவும் நடந்தது. நேட்டோ படைகள் சென்ற வாரம் அவரின் மாளிகையை தகர்த்த போது, அவரின் இளைய மகனும், மூன்று பேரக்குழந்தைகளும் இறந்துவிட்டார்கள். இத்தனை நாட்களாக கடாபியும் இறந்து இருக்கலாம் என்று அனைவரும் நினைத்திருந்த வேளையில் நேற்று அவர் ஒரு பழங்குடியினத் தலைவருடன் பேசும் வீடியோ ஒன்று வெளியாகி இருக்கிறது.

குடும்பம் சிதறிப்போனது. ஒரு இளைய மகன் இறந்து போய்விட்டான். ஒரு பாவமும் செய்யாத மூன்று பேரக்குழந்தைகளும் இறந்துவிட்டார்கள். நாட்டிலும் அவருக்கு நிறைய எதிர்ப்பு கிளம்பிவிட்டது. பின்பு எதற்காக இப்படி உயிரை கையில் பிடித்துக்கொண்டு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. இப்போது அவர் மன நிலை எப்படி இருக்கும்.

இன்னொரு கோணத்தில் யோசித்தோமானால், எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் என்ன காரணம், யார் காரணம் என்று சிறுபிள்ளைகளுக்கு கூடத்தெரியும்.

நல்ல வேளை, நம் நாட்டில் மிடில் ஈஸ்ட் நாடுகளைப் போல அதிகம் ஆயில் இல்லை.

*******************************************************

'ங்கேயும் காதல்' நல்லப் படமா? ஹிட்டா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை. ஆனால், எப்போவாவது சன் மியூஸிக் சேனல் பார்க்கும் போது அவர்களின் விளம்பரத் தொல்லை தாங்க முடியவில்லை. அது எந்த நிகழ்ச்சியாக இருந்தாலும், போன் செய்து பேசுபவர்களிடம், "எங்கேயும் காதல் படம் பார்த்துட்டீங்களா?" என்று தவறாமல் கேட்கிறார்கள். படத்தை எப்படி எல்லாம் மார்க்கெட்டிங் செய்கிறார்கள் பாருங்கள்.

*******************************************************

ரு நாளைக்கு 1152 பெண்கள் கற்பழிக்கப்படுகிறார்கள். அதாவது ஒரு மணி நேரத்துக்கு 48 பெண்கள். பயப்படாதீர்கள், நம் நாட்டில் இல்லைஆப்பிரிக்க நாட்டில் உள்ள காங்கோ என்னும் ஒரு சிட்டியில் தான் இந்த நிலமை. பூமியிலேயே பெண்களுக்கான மோசமான இடம் என்று இந்த சிட்டியை சொல்லலாம். ஐநா புள்ளிவிவரப்படி இது போன வருட எண்ணிக்கையை விட 26 முறை அதிகமாம். Michelle Hindin  (an associate professor at John Hopkins' Bloomberg School of Public Helath) சொல்கிறார், இந்த சதிவிகிதம் இன்னும் அதிகரிக்குமாம். ஒரு புள்ளிவிவரத்தின் படி 2006 முதல் 2007 வரை ஒரு வருடத்தில் 4 லட்சம் பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டு இருக்கின்றார்களாம். அதாவது 1000 பெண்களில் 29 பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டவர்களாம். படிக்கவே கொடுமையாக இருக்கிறது! என்ன மாதிரியான ஊர் அது. அங்கே இருக்கும் ஆண்கள் எல்லாம் மனிதர்களா இல்லை மிருகங்களா?

வசதி படைத்த நாடுகள் ஏன் இந்த மாதிரி ஏழை நாடுகளை கண்டு கொள்வதில்லை. அவர்களுக்கு உரிய அடிப்படை வசதிகளையும், படிப்பறிவையும், குறைந்த பட்ச தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்தால், இப்படிப்பட்ட ஏழைநாடுகளும் மாறும் அல்லவா?

*******************************************************

'ழைப்புக்கு ஏற்ற ஊதியம்' என்பது எந்த அளவிற்கு உண்மையாக இருக்கிறது என்பதில் எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. என் வீட்டில் உள்ள புல்களை மாத மாதம் வெட்டுவதற்கு அதற்குறிய மெஷினோடு ஒருவர் வருவார். கிட்டத்தட்ட 4 மணி நேரவேலை. வெட்டி முடித்தவுடன், அனைத்தையும் கூட்டி, பெருக்கி, எடுத்து தனித்தனியாக பெரிய பைகளில் கட்டி வெளியே உள்ள குப்பை வைக்கும் இடத்தில் வைப்பார். அளவுக்கு அதிகமாக வளர்ந்த பூச்செடிகளை எல்லாம் அழகாக வெட்டிவிடுவார். பத்து வருடமாக அவர் வாங்கியது 25 வெள்ளி. இப்போது 30 வெள்ளியாக உயர்த்தி இருக்கிறார்.

ஆனால், தலை முடியை வெட்டுவதற்கு இங்கே உள்ள சலூன்களில் வசூலிக்கும் தொகை 10 முதல் 12 வெள்ளி. மொத்தம் 15 நிமிட வேலை. அதுவும் என் தலைக்கு 5 நிமிடம் போதும். கூட ஷேம்பு போட்டு தலையை கழுவி விட்டால் 27 வெள்ளிவரை வாங்குகின்றார்கள். அதற்கு மேலும் ஒரு 25 நிமிடம்.

4 மணி நேரம் கடும் உழைப்பிற்கு கிடைக்கும் கூலி 30 வெள்ளி. 40 நிமிடத்திற்கு கிடைக்கும் கூலி 27 வெள்ளி.

இதில் எங்கே இருக்கிறது உழைப்பிற்கு ஏற்ற ஊதியம் எனும் கோட்பாடு?

*******************************************************