May 30, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -18


மனதில் ஒரு முடிவுடன் ராஜா வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். அவன் வீட்டீற்கு செல்லும் முன் சில விசயங்கள் செய்ய வேண்டி இருந்தது. ஆம்... சில பொருட்கள் வாங்க வேண்டி இருந்தது. ஆமாம், நான் முடிவு செய்துவிட்டேன். ராஜா இனிமேல் இந்த உலகத்தில் இருக்கக் கூடாது. ஆம, அவனை கொலை செய்ய முடிவு எடுத்துவிட்டேன். எனக்கு சிறு வயதில் இருந்து எதுவுமே சரியாக அமையவில்லை. அமைந்த ஒரே விசயம் வீணாவின் காதல். அந்தக் காதலையும் என்னைச் சரியாக அனுபவிக்க விடாமல் செய்த அவனை சும்மா விடக்கூடாது. நான் மட்டும் ஜெயிலுக்கு போகாமல் இருந்திருந்தால் இந்த நேரம் வீணாவுடன் கல்யாணம் ஆகி குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருந்திருப்பேன். அதைக்கெடுத்த பாவி அவன்.

அவனை ஒரு வழி செய்துவிட்டு பிறகு போய் வீணாவைப் பார்க்க வேண்டும். ஏன் என்னைப் பார்க்கவில்லை என கேள்விகள் கேட்க வேண்டும். இனி வீணா என்னைக் கல்யாணம் செய்து கொள்வாளா? தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவளைப் பார்க்க வேண்டும். அவளிடம் பேச வேண்டும். அவளை என்னை 'புஜ்ஜிம்மா' என்று ஒருதடவை அழைக்கச்சொல்லி கேட்க வேண்டும். சரி, வீணாவைப் பற்றி அப்புறம் யோசித்துக்கொள்ளலாம். முதலில் ராஜாவைக் கொல்ல வேண்டும். இனி, நான் நல்ல பெயருடன் இந்த உலகத்தில் வாழக்கூடிய சாத்தியங்கள் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

அதனால், என்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை எனக்கு இப்போது இல்லை.  அவனை எப்படிக் கொல்லலாம்? துப்பாக்கியால் சுட்டால் வேலை சட்டென்று முடிந்துவிடும். ஆனால், துப்பாக்கிக்கு எங்கே செல்வது? யார் கொடுப்பார்கள்? சரி வேறு எப்படி? கல்லைத் தூக்கி மண்டையில் போட்டு... அவ்வளவு பெரிய கல்லை எப்படி அவன் வீட்டிற்கு தூக்கி செலவது? சரி, கத்தியால் குத்திக் கொல்லலாமா? நல்ல யோசனைதான். ஆனால் சரியாக குத்தவில்லை என்றால், நான் மாட்டிக்கொள்வேனே?

நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகு நல்ல மொத்தமான ஒரு கயிறும், கத்தியிம்  வாங்கலாம் என முடிவெடுத்தேன். இந்த இடத்தில் இருக்கும் எந்த கடைகளிலும் நாம் வாங்கக்கூடாது. மாட்டிக்கொள்வோம். அதனால் ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்தில் இருக்கும் கடைகளில் ஏதாவது ஒன்றில் வாங்கலாம் என முடிவெடுத்து, ஒரு ஆட்டோவை பிடித்தேன்.

ஆட்டோவில் போகும் போது எல்லாம் ஒரே யோசனைதான். அவனை எப்படிக்கொள்வது? திடீரென என் சிந்தனை தடைப்பட்டது. என்ன செய்யப்போகிறேன் நான்? நானா இப்படி? வாடியப் பயிரை காணும்போதெல்லாம் வாடுபவன் அல்லவா நான்? எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்பு வேண்டும் என்றும் நினைப்பவன். ஒரு சிறிய எறும்பைப் பார்த்தால் கூட ஒதுங்கி அதற்கு வழிவிட்டு செல்பவன் அல்லவா நான்? எனக்குள் எப்படி இந்த கொலைவெறி? அவன் எக்கேடு கெட்டாவது இருந்துவிட்டு போகட்டுமே? நாம் ஏன் அவனைக் கொல்ல வேண்டும்? எப்படி இருந்தாலும் இழந்த நம் வாழ்க்கை நமக்கு மீண்டும் கிடைக்கப்போவதில்லை? 

அப்படி இருக்கும் பட்சத்தில் எதற்காக அவனைக் கொல்ல வேண்டும்? நாம் எடுத்த முடிவு சரிதானா? அவனை கொலை செய்ய்த்தான் வேண்டுமா? இல்லை விட்டு விடலாமா?

இல்லை இல்லை. அவனை விடக்கூடாது? நான் எப்படி அவனை விட முடியும்? எனக்கு கிடைத்த ஒரே சந்தோசம் வீணா? அவளுடன் எனக்கு கிடைக்க இருந்த வாழ்வை கெடுத்தவன் அல்லவா அவன்? அவனை எப்படி விட முடியும்? செய்யாத தவறிற்கு என்னை ஜெயிலிக்கு அனுப்பிய அவனை நான் எப்படி சும்மா விட முடியும்?  அதெல்லாம் விடக்கூடாது? தப்பு செய்தவர்கள் தண்டனையை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும். அவனை நான் கொன்றே ஆக வேண்டும், அதுவும் இன்று இரவே.....

"சார், இங்கதானே இறங்கணும்?"

"ஆமாம்"

ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கினேன். முதலில் கயிறு வாங்க முடிவெடுத்து, கடையை தேடிக்கொண்டு செல்ல ஆரம்பித்தேன். 

-தொடரும்

No comments: