Jun 1, 2011

குறை ஒன்று உண்டு -19


ஒரு பத்து நிமிட தேடலுக்குப் பிறகு ஒரு கடை தென்பட்டது. 

"சார், என்ன வேணும்?"

"மொத்தமான கயிறா கொடுங்க?"

"எந்த மாதிரி?"

சொல்லத் தெரியாமல் நான் முழிப்பதை பார்த்த அவரே,

"என்ன சார், இந்த கயிறு சரியா இருக்கா பாருங்க?"

பார்த்தேன். ஹீம். நல்ல மொத்தமான கயிறாக இருந்தால் தான் அவனை உடனே கொல்ல முடியும். இது சின்னதாக அல்லவா இருக்கு.

"இல்லைங்க இன்னும் கொஞ்சம் மொத்தமா வேணும்"

"எதுக்குண்னு சொன்னீங்கன்னா, எடுத்து தர வசதியாக இருக்கும்"

எதுக்கா? இவனிடம் எப்படி? 'நான் ராஜா என்ற ஒருவனை கொலை செய்யப் போகிறேன். அவன் என்னை ஜெயிலுக்கு அனுப்பினான். என் வீணாவை அபகரிக்கப்பார்த்தான்' என்றா சொல்ல முடியும்?

"சொல்லுங்க சார்"

"இல்லை மாட்டுக்கு மூக்கணாங் கயிறு கட்டுவாங்கல்ல, அந்த கயிறு மாதிரி மொத்தமா வேணும்"

"அப்படி சொல்லுங்க. இது மாதிரி விவரமா சொன்னாத்தானே, என்னால கொடுக்க முடியும். டேய் பையா, சாருக்கு கடைசில இருக்கு பாரு அந்த கயிரை எடுத்துக் காமி"

பார்த்தேன். ம்ம். இதுதான் சரி, இந்த கயிறு நல்ல மொத்தம். அப்படியே கழுத்தில் ஒரே இறுக்கு. ஆள் பத்து நிமிசத்தில் காலி. அப்படியே பிழைக்க முயற்சித்தாலும், கத்தியால் ஒரே குத்து. முடிந்தது வேலை. 

உடனே கயிறுக்கு உரிய பணத்தை கொடுத்துவிட்டு, கத்தி வாங்குவதற்காக அடுத்த கடைக்குச் சென்றேன். தலை வலிப்பது போல் இருந்தது. ஒரு காப்பி சாப்பிட்டால் தேவலாம் போல இருந்தது. அருகில் இருந்த ஒரு கடைக்குச் சென்றேன்.

"சாருக்கு என்ன வேணும்?"

"நல்லா ஸ்டாராங்கா ஒரு காபி கொடுங்க"

காபி சாப்பிட்டா தலை வலி போய்விடும். அப்புறம் நிதானமா கத்தி வாங்கலாம். கத்தி வாங்கிட்டு எங்கேயாவது ஹோட்டல்ல போய் சாப்பிடலாம். அப்புறம் ஏதாவது பார்க்ல இருட்டுற வரை உட்கார்ந்து இருக்கலாம். அப்புறம் ஊரே உறங்குன உடன் நிதானமா ராஜா வீட்டுக்கு போகலாம். அவனை கொலை செய்யலாம். 

திடீரென ஒரு யோசனை வந்தது. கொலை செய்ததும் மாட்டிக்கொண்டால்? என்ன ஜெயிலில் போடப் போகிறார்கள். நமக்கு ஜெயில் வாழ்க்கை புதுசா என்ன? சரி, உனக்கு புது இல்லை, ஆனா, அதுக்காக ஒரு உயிரை எடுப்பது சரியா? அவன் என்ன தப்பு பண்ணி இருந்தாலும்...

அய்யே என்ன இது கண்ட மாதிரி எல்லாம் தோணுது இங்க உக்காந்தா? எனக்கு காபியும் வேண்டாம் ஒரு மண்ணும் வேண்டாம், இப்போ கத்தி வாங்கணும் அதுதான் முக்கியம். 

அங்கிருந்து கிளம்ப ஆரம்பித்தேன்.

"சார் காபி"

"வேணாம்"

வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்த என்னைப் பார்த்து சரியான சாவு கிராக்கி என அவன் திட்டுவது என் காதில் விழுந்தது.

ஆம். நான் சாவு கிராக்கிதான்.


ஒரு சாவை ஏற்படுத்தப் போகும் கிராக்கி நான். வேகமாக அங்கே இருந்த ஒரு கடையை அணுகினேன். பலவிதமான கத்திகள் வைத்திருந்தார்கள். வெங்காயம் நறுக்குவதில் ஆரம்பித்து, பெரிய ஸைஸ் வாள் வரை இருந்தது. முதலில் ஓரளவு சாதாரண மீடியமான கத்தி வாங்கலாம் என்றுதான் நினைத்தேன். அப்புறம்தான் யோசனை வந்தது. ஒரு தடவை குத்தி எடுத்தால் அவன் உயிர் உடனே போக வேண்டும். அப்படியானால் சாதாரண கத்தி வாங்கக் கூடாது.

கொஞ்சம் தேடிப்பார்த்ததில் ஒரு பீச்சுவா கத்தி கிடைத்தது. உடனே அதை வாங்க முடிவெடுத்தேன். அந்தக் கடைக்காரன் என்னை விநோதமாக பார்த்தான். அதனால் அவனிடம் பேரம் பேச விரும்பவில்லை. அவன் கேட்ட காசை கொடுத்து விட்டு உடனே அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன்.

நேராக விறு விறு என்று நடக்க ஆரம்பித்தேன். எங்காவது ஹோட்டலில் சாப்பிட வேண்டும் போல் இருந்தது. காலையில் இருந்து சாப்பிடவில்லை. காப்பியும் சாப்பிடாமல் வந்து விட்டோம். தலை கிறு கிறு என்று வந்தது. அருகில் இருந்த ஒரு ஹோட்டலை நெருங்கினேன்.



-தொடரும்



2 comments:

இராஜராஜேஸ்வரி said...

தயாரிப்பு பலமாகத்தான் இருக்கிறது.

என். உலகநாதன் said...

//இராஜராஜேஸ்வரி said...
தயாரிப்பு பலமாகத்தான் இருக்கிறது.//

வருகைக்கும் பின்னூட்டத்திற்கும் நன்றி மேடம்.