Sep 7, 2011

வீடு..


கொல்லைப் புறமாக வீட்டினுள் நுழைந்து கிணத்தடிக்கு சென்ற ராமசாமியை அவர் மனைவி ராஜம், "ஏன்னா, ஒரு வாய் காப்பி கூட குடிக்காம அப்படி எங்க அவசரமா போயிட்டு வரேள்?"

"நம்ம கோடிவீட்டு குமார் ஒரு வீடு கட்டிட்டு இருக்கானோல்லியோ"

"ஆமாண்ணா தெரியும்?"

" அடுத்த வாரத்துல கிரஹப்பிரவேசம் வைச்சுருக்கான். நேத்து ராத்திரி வீடு முழுசா மார்பிள்ஸ் போட்டுண்டு இருந்துருக்கா. திடீருனு என்ன பிரச்சனையோ தெரியலை, மார்பிள் போட்டுட்டு இருந்தவனை அங்க வந்த கொத்தனார் குத்தி கொன்னுட்டானாம். தெருவே அல்லோகலப்படுது. அதான் ஒரு நடை போய் பார்த்துட்டு வரேன்"

"என்ன கொடுமையின்னா இது. பாவம், இனி யாரு அந்த வீட்டுல குடியிருப்பா. சரி, நீங்க சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வாங்கோ..டிபன் எடுத்து வைக்கிறேன்"

"ஆமாம் ராஜம், சீக்கிரம் டிபன் எடுத்து வை. நானும் நம்ம பிளாட்டு வரை ஒரு நடை போயிட்டு வரேன்"

குளிக்கும் போது ராமசாமியின் நினைவுகள் சற்று பின்னோக்கி சென்றது. தான் வீடு கட்ட ஆரம்பித்ததிலிருந்து ஏற்பட்ட பிரச்சனைகளை சற்றே அசை போட்டார்.

ராமசாமி  அரசு அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு சாதாரண குமாஸ்தா. அவருக்கு மொத்தம் மூன்று பிள்ளைகள் அதில் இரண்டு பெண்கள். ஆண் பிள்ளை ஒன்றாவது வேண்டும் என்று முயற்சி செய்து கடைசியில் வெற்றியும் பெற்றுவிட்டார். ராமசாமி பிறந்ததிலிருந்து இந்த ஒண்டி குடித்தனத்தில்தான் வாடகைக்கு இருக்கிறார். ஒரு கிச்சன், ஒரு பெட்ரூம் அதுவே ஹாலும் மற்றும் ஒரு திண்ணை அவ்வளவுதான் வீடு. ஆரம்பத்தில் அவ்வளவு கஷ்டம் தெரியவில்லை. பெண் பிள்ளைகள் பெரியவர்கள் ஆக சின்ன வீட்டில் வசிக்கும் கஷ்டம் தெரிய ஆரம்பித்தது.  

ராமசாமி மிகவும் கண்டிப்பானவர். ஒருவிதமான கொள்கையுடன் வாழ்பவர். 
எதிலுமே ஒரு நேர்த்தியை எதிர்பார்ப்பவர். எல்லாமே சரியாக ரூல்ஸ் படி நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர். அதே போல் நடந்து காட்டுபவர். லஞ்சம் வாங்காதவர் என்று பெயரெடுத்தவர். அவருக்கு ஏற்றார் போல் மனைவி. அதிர்ந்து பேசமாட்டார். ராமசாமி என்ன சொல்கிறாரோ அதே வேதவாக்கு என்று வாழ்பவர்.

ராமசாமிக்கு அவர் தாத்தா வழியில் பூர்வீக சொத்தாக ஊருக்கு ஒதுக்கு புறத்தில் ஒரு காலி மனை இருந்தது. பல வருடங்கள் அவருக்கு அந்த மனை எங்கு இருக்கிறது என்றே தெரியாது. பக்கத்து வீட்டு கோபாலு அய்யர் ஒரு நாள், 

"ஓய், போய் உன் மனையை பாரும். எவனாவது குடிசை போட்டுடப் போறான்" என்று பயத்தை ஏற்படுத்தவே ஒரு நாள் சென்று பார்த்தார். நல்ல வேளை. யாரும் வீடு கட்ட ஆரம்பிக்கவில்லை. கோபால் அய்யர்தான் அந்த ஆசையை கிளைப்பிவிட்டார்,

"ஏன் ஓய் , அந்த மனையில ஒரு வீட்டை கட்ட வேண்டியதுதானே"

"பணத்துக்கு நான் எங்க ஓய் போறது"

"இரண்டு பொட்டப் பிள்ளைகள வைச்சிருக்கிறீர். பேசாம, கடன ஒடன வாங்கி ஒரு சின்ன குடிசையாவது கட்டப்பாரும்"

அன்றிலிருந்து ராமசாமிக்கும் வீடு கட்டும் ஆசை வர ஆரம்பித்துவிட்டது. ராஜத்திடம் விசயத்தை சொன்னார். 

"ஆமாண்ணா, அவர் சொல்றது சரிதான். எப்படியாவது சின்னதா ஒரு வீடு கட்டுவோம்'

"பணத்துக்கு எங்கடி போறது?''

"பிஎஃப்ல கொஞ்சம் பணத்தை எடுங்கோ. நான் என் நகைகள் எல்லாத்தையும் தரேன். கொஞ்சம் கடனை வாங்குங்கோ"

"எல்லாத்தையும் வீட்டுக்கே செலவழிச்சுட்டா, பொட்ட புள்ளைங்கள எப்படி கரை ஏத்தறது"

"அதெல்லாம், நடக்கற படி நடக்கும். பெருமாள் இருக்கார். அவர் பார்த்துப்பார்"

ராமசாமி அன்றிலிருந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தார். ராஜமும் தினமும் அவரிடம் பேசிப் பேசி அவர் மனதை கரைத்தார். எல்லா சேமிப்புகளையும் எடுத்து, அங்கே இங்கே கடனை வாங்கி ஒரு வழியாக, ஒரு சுபயோக சுப தினத்தில் வீடு கட்ட பூஜை போட்டார். குறைந்த அளவே பணம் இருந்ததால் ஒரு 700 சதுர அடியில் வீடு கட்ட முடிவெடுத்தார்.

பூஜை போட்ட நாளிலிருந்து அவர் வாழ்க்கையே மாறிப்போய்விட்டது. அவர்கள் பரம்பரையிலேயே  அவருக்குத் தெரிந்து ராமசாமிதான் முதன் முதலில் சொந்த வீட்டில் குடிப்போக போகிறார்.

ஆபிஸ் விட்டதும் நேரே வீடு கட்டும் இடத்திற்கு சென்றுவிடுவார். எல்லோர் கூடவும் சேர்ந்து வேலை பார்ப்பார், கட்டிடத்திற்கு தண்ணீர் ஊற்றுவார். கொத்தனார், "அய்யரே, நீங்க எதுக்கு இந்த வேலை எல்லாம் செய்யறீங்க?. அதெல்லாம் நாங்க பார்த்துக்க மாட்டோமா?" என்று கேட்டால்,

"என் வீட்டுக்குத்தானே நான் செய்யறேன்" என்று சொல்லுவார். விடுமுறை நாட்களிலும் பிளாட்டில்தான் இருப்பார். ஏறக்குறைய ஒரு வருட வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அங்கேதான் கழித்தார். எப்போவாவது அவருடன் அவர் மனைவி ராஜமும், பெரிய பெண்ணும் வந்து வேலை பார்ப்பார்கள். மற்ற பிள்ளைகள் மணலில் விளையாடுவது வழக்கம். இருந்தாலும் ராமசாமிதான் வீடே கதி என்று கிடப்பார்.

ஒருவழியாக அவர் கனவு நினைவாகும் அந்த நாளும் வந்தது. வீட்டில் ஏறக்குறைய எல்லா வேலைகளும் முடிந்திருந்தன. சின்ன சின்ன வேலைகள்தான் பாக்கி இருந்தன. கிரஹப்பிரவேசம் முடிந்து வீட்டிற்கு குடிபோனவுடன் மற்ற வேலைகளை பார்க்கலாம் என முடிவெடுத்தார்.

"என்னங்க, எவ்வளவு நேரம் குளிப்பீங்க" என்று ராஜம் சத்தம் போட்டவுடன் தான் தான் ரொம்ப நேரமாக யோசனையில் இருந்ததே அவருக்கு தெரிந்தது. விறுவிறு என்று குளித்துவிட்டு, புது வீட்டிற்கு செல்ல ஆயத்தமானார். ஒரு முறை சென்று பார்த்துவிட்டு கிரஹப்பிரவேசத்திற்கான நாளைக் குறிக்க தீர்மானித்தார்.

அவர் புது வீட்டிற்கு கிளம்ப எததனிக்கையில், வீட்டிற்கு வெளியே ஒரே சத்தமாக இருக்கவே, ராமசாமி வெளியே வந்து பார்த்தார். வாசலில் நிறைய பேர் கோபத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

வெளியூர்காரர்கள் போல இருந்தார்கள். யாரும் பார்த்த முகமாக இல்லை. இவர் என்ன ஏது என்று விசாரிக்கும் முன்பே அந்த கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவர் விசயத்தை ஆரம்பித்தார்.

"யோவ் அயிரே, நீ என்ன பண்ணியிருக்க தெரியுமா?"

'என்ன?' என்பது போல் பாவமாக பார்த்தார் ராமசாமி.

"உன் இடத்துல வீடு கட்டாம என் இடத்துல வீடு கட்டியிருக்க"

"இல்லையே, என் இடத்தில்தானே கட்டியிருக்கேன்" என்றார் சற்று கோபமாக. அவர் என்னதான் பதில் சொன்னாலும் அந்த செய்தி தலையில் இடி விழுந்தது போல் இருந்தது. 

சத்தம் கேட்டு வந்த கோபால் அய்யர், அவர்களை சமாதானப்படுத்த முயற்சிக்க, அதில் ஒருவர் கோபால் அய்யரிடம் பஞ்சாயத்து அப்ரூடு ப்ளேனை காண்பித்தார். ராமசாமிக்கு தலை சுற்றுவது போல் இருந்தது. அப்படியே கீழே அமர்ந்தார்.

கோபால் அய்யர்தான், 'என்னவோய் அவா சொல்றது சரியா இருக்கும் போல இருக்கே? எதுக்கும் ஒரு நடை இடத்தை போய் பார்த்துட்டு வந்துடலாம்" என்றார்.

எல்லோரும் சேர்ந்து கிளம்பினார்கள். அங்கு சென்று சரி பார்த்த போதுதான் ராமசாமி தன் வீட்டை அடுத்த மனையில் கட்டியிருக்கும் உண்மை தெரிந்தது. ராமசாமியால் அந்த அதிர்ச்சியை தாங்க முடியவில்லை. குழம்பிப்போனார். எல்லோரும் கூடிப் பேசினார்கள்.

ராமசாமி கட்டிய வீட்டை தான் வைத்துக்கொள்வதாகவும், தன் இடத்தை அவர்களுக்கு எழுதித் தருவதாகவும் கூறினார். ஆனால், அவர்கள் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் வாங்கிய இடம் ராசி, வாஸ்து எல்லாம் பார்த்து வாங்கியதாகவும், அந்த இடத்தில் போய் ராமசாமி வீட்டை கட்டிவிட்டதாகவும் கூறி மறுத்துவிட்டனர். பிரச்சனை தீவிரமாகி கைகலப்பு ஆகும் சூழல் வரும்போல் ஆனது.

கோபால் அய்யர்தான் ராமசாமி சார்பாக அவர்களிடம் பேசினார். முடிவில்,

"நீங்கள் வேண்டுமானால் அந்த வீட்டை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். ராமசாமி இதுவரை செலவழித்த தொகையை அவருக்கு கொடுத்துவிடுங்கள்" என்று அவர்களிடம் பேசிப்பார்த்தார்.

முதலில் அவர்கள் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. 'நாங்கள் எங்கள் ஆசைக்கு ஏற்ப வீடு கட்ட நினைத்திருந்தோம். நீங்கள் கட்டிய வீடு எங்களுக்கு வேண்டாம்' என்றனர். நீண்ட யோசனைக்குப்பிறகு, வீட்டை அவர்கள் பெயருக்கு மாற்ற ஏற்படும் செலவுத் தொகையையும், பேங்கிலிருந்து டாக்குமெண்ட் வாங்க ஆகும் செலவையும், ராமசாமிதான் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்றும், இருந்தாலும் இறுதி முடிவை காலையில் சொல்வதாக சொல்லி சென்றார்கள். ராமசாமிக்கும், கோபால் அய்யருக்கும் நன்றாகவே தெரிந்தது, அப்படியே அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டாலும், குறைந்த விலைதான் தருவார்கள் என்று.

சித்த பிரமை பிடித்தவர் போல் வீட்டுக்கு வந்த ராமசாமியை, உள்ளுக்குள் வேதனை இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாத ராஜம்,

"ஏங்க இப்படி இருக்கீங்க. அதான் பணம் கொடுக்கப்போறாங்கள்ல. நாம வேற வீட்டை கட்டிக்கொள்ளலாம்" என்று தேற்ற முயன்றார். 

ஆனால் அவரோ எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தார். சாப்பிடக் கூப்பிட்டு பார்த்து ஓய்ந்துவிட்டார் ராஜம். சரி காலையில் சரியாகிவிடுவார் என்று நினைத்து ராஜம் தூங்க சென்றுவிட்டார்.

இரவு ஒரு பத்து மணி இருக்கும். திடீரென எழுந்தார். விறு விறு என்று தெருவில் நடந்தார். புது வீட்டை நோக்கி சென்றார். ராஜம் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தார். 

காலையில் எழுந்த ராஜம் படுக்கையில் ராமசாமியைக் காணாமல் தேட ஆரம்பித்தார். எங்கேயும் இல்லாமல் போகவே கோபால் அய்யரை கேட்க பதட்டத்துடன் பக்கத்து வீட்டுக்கு சென்றாள்.

அப்போது பால்காரன் கோபால் அய்யரிடம், பதட்டத்துடன் ஏதோ சொல்ல, அவரும் பதறி அடித்துக்கொண்டு ஓடினார். ராஜத்துக்கு ஏதோ விபரீதம் தோன்றவே அவரும் பின்னால் ஓடினார்.

கோபால் அய்யர் ராமசாமியின் புதுவீட்டுக்கு வந்து நின்றார். ஒரே கும்பலாய் இருக்கவே, விலக்கிவிட்டு பார்த்தார். அங்கே புது வீட்டின் நடு ஹாலில் ராமசாமி...தூக்கில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

"என்னண்ணா.." என்று கத்திக்கொண்டே ராஜம் மாமி மயக்கம் போட்டு விழுந்தார்.

"பாவம், இனி யாரு அந்த வீட்டுல குடியிருப்பா" என்று பக்கத்தில் பேசிக்கொண்டிருப்பது ராஜம் மாமியின் காதில் லேசாக விழுந்தது. 

1 comment:

என். உலகநாதன் said...

Ganesh wrote "Good Narration and a targic end..Vazthukkal"