Sep 19, 2011

அமுதா...


நான் எழுதப்போகும் இந்த விசயத்தை சிறுகதை என்று நான் வகைப்படுத்தப்போகிறேன். சிலர் இதை என் அனுபவமாக நினைக்கலாம். சிலர் இது ஏற்கனவே படித்தது போல் உள்ளது. ஒரே மாதிரி பார்மேட்டில் உள்ளது எனலாம். சிலர் எழுத வேறு விசயம் இல்லையா எனலாம். என் எழுத்தாள நண்பர், 'ஏன் எல்லாக்கதைகளிலும் நீ நுழைந்து கொள்கிறாய்' எனலாம். என் வீட்டினரோ, "யேய் இந்த கதையில் வருவது நீதானே?'' எனலாம். படிப்பவர்களுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறதோ அப்படி எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். எனக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இல்லை. மொத்தத்தில் நான் இதை எழுத வேண்டும். இது நிறைய பேரின் வாழ்க்கையில் நடந்து இருக்கலாம். இல்லை நடந்து கொண்டிருக்கலாம். இல்லை இனி நடக்கலாம். என் வாழ்க்கையில் நடந்ததா? என்று கேட்டால், நடந்திருக்கலாம்.. தெரியவில்லை. ஒரு மாதமாக மனதை விட்டு அகலாமல், வேறு எதையும் சிந்திக்கவிடாமல் செய்கிறது. இதை உங்களிடம் சொன்னால்தான் என்னால் மற்ற விசயங்களை எழுத முடியும். அதனால்......

நான் கல்லூரி படித்தபோது எனக்கு பிடித்த விசயங்கள் இரண்டு. ஒன்று அமுதா. இன்னொன்று கிரிக்கெட். நான் மூன்றாம் வருடம் படித்துக்கொண்டிருந்த போது அமுதா முதல் வருடத்தில் வந்து சேர்ந்தாள். நல்ல குடும்பப்பாங்கான அழகு என்பதோடு நிறுத்திக்கொள்வோம். அதற்கு மேல் வேண்டாம். எல்லோரும் மாடர்ன் உடைகளில் வரும்போது இவள் மட்டும் தாவணியில் வருவாள். சில நாட்கள் பாவாடை சட்டையில் வருவாள். அப்படி ஒரு நாள் அவள் பாவாடை சட்டையில் வந்த போதுதான் என் வாழ்க்கையில் புயல் அடிக்க ஆரம்பித்தது. அந்த வயதில் பார்க்கும் பெண்கள் எல்லாருமே எனக்கு பிடித்துப்போனாலும், அமுதாவைப் பார்க்கும் போது ஒரு இனம் புரியாத உணர்ச்சிகள் ஏற்பட்டது என்னவோ உண்மைதான். அதற்கு பெயர்தான் காதல் என்பது சில நாட்கள் கழித்துதான் எனக்கு புரிந்தது.

அந்த காலக்கட்டத்தில் என் கல்லூரி நண்பர்கள் அனைவருமே காதலில்தான் இருந்தோம். உங்களின் சந்தேகம் எனக்கு புரிகிறது. நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெண்களை காதலித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த பெண்கள் எல்லாம் அவர்களை காதலித்தார்களா என்று எனக்கு சரியாக தெரியவில்லை. அது தெரிந்து இப்போது எனக்கு என்ன ஆகப்போகிறது? ஏன் கோபப்படுகிறேன் என்பது உங்களுக்கு போகப் போக தெரியும்.

எல்லோரையும் போல நான் என் காதலை அமுதாவிடம் உடனே சொல்லவில்லை. சொல்லி அவள் மறுத்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று பயந்து சொல்லாமலேயே அவளை காதலித்துக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கு காரணம் நிறைய. நான் இப்படி அமுதாவைப்பற்றியும், நான் அவள் மேல் கொண்ட காதலைப் பற்றியும் நிறைய பில்ட் அப் கொடுத்து எழுதுவதால் என்னை நீங்கள் ஹீரோ அளவிற்கு உயர்த்தி பார்க்க வேண்டாம். நான் மிக சாதாரணமானவன். பிரம்மன் படைக்கும் போது மிச்சம் மீதி இருந்த களி மண்ணில், 'போனாப் போகுது போ' என்று என்னை படைத்து பூமிக்கு அனுப்பி விட்டான். அந்த அளவிற்கு என்னை சுமாராக படைத்துவிட்டான். நான் நல்ல கருப்பு. நிறம்தான் கருப்பு ஆளாவது பார்க்க லட்சணமாய் இருக்கக்கூடாதா? என்றால், பார்க்க மிக சுமாராய் இருப்பேன். ஆனால் மனதளவில் நான் தான் மிக அழகு என்று நினைப்பேன். எல்லாவிதத்திலும் தன்னம்பிக்கை அதிகம் உள்ளவன்.

இப்படிப்பட்ட எனக்கு காதல் வருவது எந்தவிதத்தில் நியாயம்? ஆனால், உடம்பில் உள்ள ஹார்மோனுக்கு எல்லாம் இந்த தியரி தெரியாது அல்லவா? சரி, காதல் வந்தது. யாரிடம் வரவேண்டும்.. ஒரு அருக்காணி மேலேயோ அல்லது யாராவது அசிங்கமான எனக்கு ஈடான் பெண்ணுடன் வந்திருந்தால் நியாயம். ஆனால் தங்கச்சிலை போன்ற அமுதா மேல் அல்லவா எனக்கு காதல் வந்தது? என்ன தைரியம் எனக்கு அப்போது இருந்திருக்க வேண்டும்?

இருந்தாலும் மனதளவில் அமுதாவை உருகி உருகி காதலித்தேன். தினமும் அவள் செல்லும் பஸ்ஸில் சென்றேன். அவள் செல்லும் இடங்களுக்கு எல்லாம் சென்றேன். அவள் கோவில் சென்றால் நானும் சென்றேன். இப்படி அவளை பின்தொடர ஒரு நாள் அவள் தோழி மூலம் என்னைக் கூப்பிட்டு அனுப்பினாள். அன்று மாலையில் கோவிலில் சந்திப்பதாக ஏற்பாடு.

மனம் முழுவதும் கனவுடன், என்னிடம் இருந்த உடைகளிலேயே கொஞ்சம் சுமாரான உடையை அணிந்து கொண்டு அவளைப்பார்க்க கோவிலுக்கு சென்றேன். உள் பிரகாரத்தில் காத்து இருந்தேன். ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்கு அவஸ்தையாக கழிந்தது. வயிற்றை வேறு என்னவோ செய்தது. அவள் ஒப்புக்கொண்டால் மொட்டையடித்துக்கொள்வதாக கடவுளிடம் வேண்டிக்கொண்டேன். ஒரு பதினைந்து நிமிடம் கழித்து தேர்போல அசைந்து வந்தாள். எனக்கு பிடித்த பாவாடை சட்டையில் இருந்தாள். என் அருகில் அவள் வர வர நான் பறக்க ஆரம்பித்தேன்.

அவள்தான் முதலில் பேச ஆரம்பித்தாள், "என்ன நீங்க என்னையே தினமும் பாலோ செய்யறீங்க?" சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாக விசயத்திற்கு வந்தாள். நான் அவள் பேசும் அழகையும் அந்த அழகிய உதடுகளின் அசைவையுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

"ஹலோ, உங்களைத்தான்? கேட்கறேன்ல"

"என்ன?"

"ஏன் என்னையே சுத்தறீங்க?"

"உன்னை மனப்பூர்வமா விரும்புறேன் அமுதா?"

"என்னது?"

"ஆமாம் அமுதா. உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைப்படறேன்"

"சாரிங்க. எனக்கு உங்க மேல காதல் வரலை"

பூமி சுக்கு நூறாக உடைந்து கொண்டிருந்தது. அதன் இடிபாடுகளில் சிக்கி, நான் கீழே கீழே போய்க்கொண்டிருந்தேன். சுதாரித்து மீண்டும் மேலே வந்து, "என்ன காரணம்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?"

"உங்களுக்கும் எனக்கும் ஒத்துவராது"

"ஏன்? நாம ஒரே ஜாதி மதம்தானே?"

"மனசுக்கு பிடிக்க வேண்டாமா?"

"ஏன் நான் அசிங்கமா இருக்கேனா?"

"அது ஒரு காரணம் இல்லை"

"வேற என்ன காரணம்?"

"அழகு எனக்கு முக்கியம் இல்லை. ஆனா உங்க கலர். நான் எவ்வளவு சிகப்பா இருக்கேன். உங்களை கல்யாணம் பண்ணிட்டா நல்லவா இருக்கும். அதுவும் இல்லாம புள்ளைங்கள் எல்லாம் உங்களை மாதிரி பொறந்தா..... அதனால எனக்கு உங்களை பிடிக்கலை"

அதன் பிறகு நான் அங்கே நிற்கவில்லை. கதைகளில் சினிமாவில் வருவது போல வாழ்வதற்கு நிறமா முக்கியம் என்றெல்லாம் நான் வாதிடவில்லை. விறுவிறுவென்று அவள் முகத்தைக்கூட திரும்பி பார்க்காமல் வந்துவிட்டேன். ஒரு மூன்று மாதம் பைத்தியம் பிடித்தது போல அலைந்தேன். பின் நன்கு தெளிந்தவுடன் படிப்பில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தேன். நன்றாக மார்க் வாங்கி பாஸ் செய்தேன். கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் வேலை கிடைத்தது. இரண்டு வருட டிரெயினிங் பிறகு என்னை ஜப்பானுக்கு அனுப்பினார்கள். கை நிறைய சம்பளம். நடுவில் ஒரு முறை இந்தியா வரும்போது, அமுதாவிற்கு கல்யாணம் நடந்துவிட்டதென்றும், அவள் வீட்டை எதிர்த்துக்கொண்டு, வீட்டை விட்டு ஓடி ஒரு முஸ்லீமை காதலித்து கல்யாணம் செய்துகொண்டாள் என்றும் நண்பர்கள் கூறினார்கள்.

அதன்பிறகு நான் ஜப்பான் வந்துவிட்டேன். அடுத்த இரண்டு வருடத்தில் எனக்கு திருமணம் நடந்தது. மிக அழகான மனைவியை எனக்கு கொடுத்து பிரம்மன் தான் செய்த தவறை திருத்திக்கொண்டான். மூன்று அழகான (அம்மா சாயலில்) பிள்ளைகள். சந்தோசமாக வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது. எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை. அமுதாவை கல்யாணம் செய்து கொண்டிருந்தாள் இப்படி சந்தோசத்துடன் வாழ்வேனா என எனக்கு சொல்லத்தெரியவில்லை.

சென்ற மாதம் ஒரு பிராப்பர்ட்டி வாங்குவது தொடர்பாக நான் மட்டும் இந்தியா சென்றிருந்தேன். ஒரு நாள் பேங்க் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அப்போது பேங்க் மேனஜர் அறையில் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, மேனேஜர் என்னைப்பார்த்து, "சார் யார் அது உங்களையே ரொம்ப நேரமாக பார்த்துக்கொண்டிருப்பது?" என்றார். நான் கண்ணாடிக் கதவின் மூலம் பார்த்து அதிர்ந்தேன். காரணம், என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது அமுதா. என்னால் நம்ப முடியவில்லை. கொஞ்சம் குண்டு. பார்க்க அயற்சியாய்.. ஆனால், முகம் மட்டும் அதே பொலிவு.

"யார் சார், உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்களா?"

"ஆமாம் சார், என்னோட அந்த காலத்து தோழி. என்ன விசயமா இங்க வந்திருக்காங்க?"

"ஏதோ லோன் வேணுமாம்"

"சார், எனக்கு ஒரு உதவி செய்ய முடியுமா?"

"என்ன?" என்பது போல் என்னைப் பார்த்த மேனஜரிடம், "சார், அவங்க என்ன லோன் கேட்கறாங்களோ, அதை கொடுங்க, நான் கியாரண்டி" என்றேன்.

"சார், நீங்க சொல்லி நான் மறுக்க முடியுமா? இன்னைக்கே கொடுத்தடறேன்"

ஒரு பத்து நிமிடம் கழித்து வெளியே வந்தேன். நான் நேருக்கு நேராக பார்க்கவும், அவளால் எதுவும் சொல்ல முடியாமல் என்னையே பார்த்தாள். கண்கள் கலங்குவது போல் இருந்தது. அங்கே இருக்க பிடிக்காமல் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன். ஒரு தேவதை போல் வாழ வேண்டியவள் ஒரு 25000 ரூபாய் லோனுக்கு அலைவதை நினைக்கையில் பாவமாக இருந்தது. அன்று முழுவதும் மனமே சரியில்லை.

அடுத்த நாளும் பேங்க் செல்ல வேண்டி இருந்தது. வேலை முடிந்து வெளியே வருகையில் அமுதா எனக்காக காத்திருப்பது போல் இருந்தது. என்னைப்பார்த்ததும், "ரொம்ப நன்றி" என்றாள்.

"மேனஜர் சொன்னார். உங்களால்தான் எனக்கு லோன் கிடைத்தது. ஒரே ஒரு முறை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து போக முடியுமா?" என்றாள். தயக்கத்துடன் மாலை வருவதாக ஒப்புக்கொண்டேன்.

மாலை ஒரு ஆறு மணிக்கு அமுதா வீட்டிற்கு சென்றேன். அது வீடு அல்ல. ஒரு ஹால் அவ்வளவுதான். அதிலே தடுத்து எல்லாம் இருந்தது. உடனே ஓடிப்போய் காபி வாங்கி வந்தாள். அவளின் நிலமை முழுதும் எனக்கு புரிந்தது. அவள் கணவன் ஒரு குடிகாரன் என்றும் தெரிந்தது. கிளம்புகையில் ஒரு 5 ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்து செலவுக்கு வைத்துக்கொள்ள சொன்னேன். வேண்டாம் என மறுத்துவிட்டாள். திடீரேன விசும்ப ஆரம்பித்தாள்,

"நான் அன்று அப்படி உங்களை....." 

அதற்கு மேல் எனக்கு அங்கே இருக்க பிடிக்காமல் "சரி நான் வருகிறேன்" என்று கிளம்ப ஆரம்பித்தேன்.

"அம்மா" என்று ஒரு 15 வயது பெண் வீட்டிற்கு உள்ளே ஓடி வந்தாள். ஒரு கணம் அந்தப் பெண்ணை உற்றுப்பார்த்தேன்.

கருப்பாக......


2 comments:

J.P Josephine Baba said...

ரொம்ப கொடுமை தான்!!!இருப்பினும் உங்கள் ந்ல்ல மனதுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்!

என். உலகநாதன் said...

//J.P Josephine Baba said...
ரொம்ப கொடுமை தான்!!!இருப்பினும் உங்கள் ந்ல்ல மனதுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்!//

மேடம், தப்பா புரிஞ்சுட்டீங்க. இது கதை. கதையின் நாயகன் நான் அல்ல. வருகைக்கு நன்றி.