Sep 27, 2011

சேகர் அண்ணா....


நடுராத்திரி தூக்கத்தில் அந்த டெலிபோன் அழைப்பு வந்தது. தூக்க கலக்கத்தில் திவ்யாதான் போனை எடுத்து என்னிடம் கொடுத்தாள். பயத்துடன் அவளிடமிருந்த போனை வாங்கினேன். நடு இரவில் வரும் எந்த போன் அழைப்புகளும் நல்ல செய்திகளை கொண்டு வருவதில்லை. அதனால்தான் இந்த பயம். 

"ஹலோ"

"டேய் குமார், சேகர் பேசறேன். நாளைக்கு கிளம்பி ஊருக்கு வரமுடியுமா?" 

"என்ன ஆச்சுண்ணா? இந்த நேரத்துல?"

"அம்மாவுக்கு ரொம்ப முடியலைடா"

"ராத்திரித்தானே பேசினேன், நல்லா இருந்தாங்களே!"

"எங்க அம்மாவுக்குடா. நாளைக்கு கிளம்பி ஆபிஸ் லீவு போட்டு வா. வரும்போது திவ்யாவையும் அழைச்சிட்டு வா"

"சரிண்ணா"

சேகர் அண்ணா பேச்சிற்கு என்றுமே நான் மறு பேச்சு பேசியதில்லை. "என்னங்க?" என்ற திவ்யாவிடம் விசயத்தை கூறினேன். அதன் பிறகு எவ்வளவோ முயன்றும் தூக்கம் வரவில்லை. மனம் முழுவதும் சித்தியையும், சேகர் அண்ணாவையும் சுற்றி வந்தது. மனம் பல வருடங்கள் பின்னோக்கி சென்றது.

**********************

சேகர் அண்ணா. என் சித்தப்பா மகன். என்னைவிட 10 வயது பெரியவர். ஊரில் எங்கள் குடும்பம் மிகவும் மரியாதைக்குறிய குடும்பம். அப்பா ரொம்ப செல்வாக்கானவர். ஊரில் அப்பா பேச்சுக்கு மறு பேச்சு கிடையாது. எங்கள் குடும்பமும் சித்தப்பா குடும்பமும் ஒரே வீட்டில்தான் வசித்தோம். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து எனக்கு எல்லாமே சேகர் அண்ணாதான். நான் அப்பா அம்மாவிடம் இருந்ததைவிட அண்ணாவிடம் இருந்ததுதான் அதிகம். என் மேல் அவ்வளவு பாசம். என்னை முதலில் பள்ளிக்கு அழைத்து சென்றது, எனக்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தது, விளையாட்டு சொல்லிக் கொடுத்தது, பருவ வயதில் ஒரு தோழனாக எல்லாமுமாய் இருந்தது எல்லாம் என் அண்ணன் தான்.

எனக்கு நன்றாக நினைவு இருக்கிறது. அப்போது எனக்கு 5 வயது இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். வீட்டில் எல்லோரும் ஒரே அழுகை. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நிறைய பேர் வந்திருந்தார்கள். சித்தி செத்துவிட்டதாக பேசிக்கொண்டார்கள். எனக்கு அப்போது அவ்வளவு விவரம் தெரியாது. சேகர் அண்ணன் அன்று ரொம்ப நேரம் அழுதது. எனக்கு இன்றும் சித்தி முகம் நினைவில் இல்லை. சரியாக ஒரு வருடத்தில் என் சித்தப்பாவுக்கு இன்னொரு திருமணம் நடந்தது. ஆரம்பத்தில் சித்தி எல்லோரிடமும் பாசமாகத்தான் இருந்தார்கள். போகப்போக அவர்களின் சுயரூபம் தெரிய ஆரம்பித்தது. சித்தப்பாவுடன் எப்போதும் சண்டை போட்டார்கள். எதற்கு என்று எனக்கு அப்போது புரியவில்லை. சண்டை அதிகமாக இருந்த ஒரு நாளில் அப்பா சித்தப்பாவை கூப்பிட்டு, "ஏண்டா உன் வீட்டுக்காரி ஆசைப்பட்டா தனியா வேணா போயிடுறியா?" என்று கேட்டார். ஆனால் சித்தப்பாவோ பதில் சொல்லாமல் அழ ஆரம்பித்தார். "உங்களை விட்டு எங்கும் போக மாட்டேன்" என்று சித்தப்பா சொல்லிக்கொண்டே அழுதது எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. அப்பா முன் சித்தப்பா உட்கார மாட்டார். முகம் பார்த்து பேச மாட்டார். அவ்வளவு அடக்கம். எனக்கு எப்படி சேகர் அண்ணாவோ அது போல் சித்தப்பாவுக்கு அப்பா. சித்திக்கு அடுத்த வருடத்தில் ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது.

எங்கள் வீட்டின் பின்னால் மிகப்பெரிய தோட்டம் இருக்கிறது. நிறைய தென்னை மரங்கள், மாமரங்கள், கொய்யா மரங்கள் இருக்கும். நிறைய காய்கறிகளும் பயிரிட்டிருப்பார்கள். அவைகளுக்கு எல்லாம் தண்ணீர் ஊற்றுவதற்காக ஒரு மோட்டாரும் உண்டு. மோட்டாருக்கு பக்கத்திலேயே ஒரு ஷெட் இருக்கும். அதன் சாவி எப்போதும் முன் வீட்டில் இருக்கும். எங்கள் தோட்டத்தில் வேலை செய்ய ஆட்கள் இருந்தார்கள். அன்று சனிக்கிழமை. அண்ணன் மோட்டர் செட்டுல குளிக்கலாம் என்று கூப்பிட்டதால் அவருடன் தோட்டத்திற்கு சென்றேன். சாவியைத் தேடினோம். வைத்த இடத்தில் இல்லை. சரி, யாராவது எடுத்து போயிருக்கலாம் என்று நினைத்து மோட்டார் ஷெட்டிற்கு சென்றோம். அண்ணன் தான் கதவை திறந்தது. நான் வெளியில் நின்றிருந்தேன். உள்ளே இருந்து தோட்ட வேலை செய்யும் முனியன் வேகமாக அரைகுறை உடையுடன் ஓடினான். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கொஞ்ச நேரத்தில் ஷெட்டிலிருந்து இருந்து சித்தி கலைந்த உடையுடன் வெளியே வந்தார்கள். அண்ணன் அவர்களைப் பார்த்து முறைத்து காறி துப்பியது. அன்றுதான் அண்ணனின் கோபமான முகத்தை பார்த்தேன். ஆனால் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. சித்தியிடம் ஏதோ தவறு இருக்கிறது என்றுமட்டும் எனக்கு தெரிந்தது. ஆனால் என்ன தவறு என்று அப்போது தெரியவில்லை. அதன் பிறகு முனியனை நான் ஊரிலேயே பார்க்கவில்லை.

அந்த விசயத்திற்கு பிறகு சித்தியின் போக்கே மாறிவிட்டது. அண்ணனை எதற்கு எடுத்தாலும் திட்டினார்கள். ரொம்ப கொடுமை படுத்தினார்கள். சரியாக சாப்பாடு போடவில்லை. என் அம்மாதான் அடிக்கடி அண்ணனை கூப்பிட்டு சாப்பாடு போட்டு கவனித்துக்கொண்டார்கள். ஆனால் அன்று பார்த்த அந்த விசயத்தைப் பற்றி அண்ணன் யாரிடமும் சொன்னதாக தெரியவில்லை. சித்தி எவ்வளவு கொடுமை படுத்தினாலும் அண்ணன் சித்தியை பத்தி யாரிடமும் ஒரு குறையும் சொன்னதில்லை. வருடங்கள் ஓடியது. ஆனால் சித்தியின் குணம் மட்டும் மாறவே இல்லை. 

என் வாழ்க்கையில் அண்ணன் ஒரு ஹீரோவாக நாளுக்கு நாள் மாறிக்கொண்டிருந்தார். அந்த நேரத்தில் வீட்டில் இன்னொரு சம்பவம் நடந்தது. அண்ணாவுக்கு தங்கை என்றால் உயிர். தங்கையும் அண்ணனின் மேலும் என் மேலும் பாசமாக இருப்பாள். சித்திக்கு அப்படியே மாறாக இருந்தாள். அவள் எங்களிடம் இப்படி பாசமாக இருப்பது சித்திக்கு பிடிக்கவே பிடிக்காது. தங்கைக்கோ சித்தியை துளியும் பிடிக்காது. ஒரு நாள் நடு இரவு. அண்ணன் என்னை எழுப்பி பின் வீட்டிற்கு அழைத்து சென்றது. அங்கே ஏதோ சத்தம். பார்த்தால், தங்கையும், எதிர்வீட்டு பையனும் வீட்டை விட்டு செல்ல தயாராக இருந்தார்கள். உடனே அவர்களை அண்ணனும் நானும் கையும் களவுமாக பிடித்தோம். யாருக்கும் தெரியாமல் வீட்டிற்குள் அழைத்து வந்தோம். அண்ணன் தான் இருவரிடமும் ஒரு மணி நேரம் பேசி அட்வைஸ் செய்தார்கள். அந்த பையனை யாருக்கும் தெரியாமல் வீட்டிற்கு அனுப்பி, அழுத தங்கையை அரவணைத்து புத்திமதி சொல்லி வீட்டிற்குள் கூட்டி வந்தோம். அப்போது எங்களை கடந்து ஒரு உருவம் வீட்டினுள் சென்றது. பார்த்தால் சித்தி. ஒரு நன்றி சொல்ல வேண்டுமே? ஹீம்.. 

அண்ணன் எப்படியோ அப்பாவிடமும் சித்தப்பாவிடமும் பேசி சம்மதம் வாங்கி தங்கை கல்யாணத்தை ஜாம் ஜாம் என்று நடத்தி வைத்ததார்கள். ஆனாலும் சித்தி அண்ணனை கேவலமாகத்தான் நடத்தினார்கள்.

அண்ணன் ஒரு பெண்ணை காதலித்த விசயம் எனக்கு லேட்டாகத்தான் தெரிந்தது. ஒரு நாள் என்னை அண்ணன் பக்கத்து ஊருக்கு கூட்டிப்போனது. அங்கே உள்ள கோவிலில் ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது,

"சாரிங்க, ரொம்ப லேட்டாயிடுச்சு" என்ற குரல் கேட்டு திரும்பினேன். பார்த்தால் ஒரு அழகான பெண். அண்ணன் உடனே, "டேய் குமார், இதாண்டா உனக்கு அண்ணியாகப்போற கலா" என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தார்கள். பின் கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்து விட்டு வீட்டீற்கு சென்றோம். சேகர் அண்ணன் எல்லா வகையிலும் சிறந்து இருந்தவர். ஸ்போர்ட்ஸ், படிப்பு என்று. ஆனால் வீட்டில் சித்தியின் கொடுமையினால் எப்போதும் சோகமாக இருப்பது போல எனக்குத் தோன்றும். ஆனால் அண்ணியை அறிமுகப் படுத்திய அன்று முதல் முறையாக அதன் முகத்தில் சந்தோசத்தை பார்த்தேன். மெதுவாக வீட்டிற்கு அண்ணன் விசயம் தெரிந்தது. முதலில் சித்தி குய்யோ முய்யோ என்று குதித்தார்கள். அப்பாத்தான் சமாதானப்படுத்தினார்கள். 

அப்பாவின் ஏற்பாட்டினால் பெண் பார்க்க ஏற்பாடு ஆனது. பெண் வீடு ஒரு ஏழைக்குடும்பம். எங்கள் அளவு வசதி இல்லாத குடும்பம். அடுத்த வேளை சாப்பாட்டிற்கே வழி இல்லாத குடும்பம். சித்தியின் ஊர்தான் அண்ணியின் ஊரும். எல்லாம் பேசி முடித்து கல்யாணம் நிச்சயம் ஆனது. ஆனால் சித்தி மட்டும் கோபத்துடனே அலைந்து கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. பத்திரிக்கை எல்லாம் அடித்த பின், அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்று பத்திரிக்கை காண்பித்து விட்டு வரும்படி அப்பா கூறினார். அதனால் அவர்கள் வீட்டிற்கு நானும் அண்ணனும் சென்றோம். பார்த்தால் வீட்டில் யாரும் இல்லை. பக்கத்து வீட்டில் விசாரித்தோம், "நேத்து உங்க சித்தியும் அவங்க அண்ணன்களும் வந்தாங்க. என்ன நடந்ததுனு தெரியலை. நைட்டே வீட காலி பண்ணிட்டு போயிட்டாங்க"

அண்ணன் அழுததோ இல்லையோ நான் நிறைய அழுதேன். வீட்டில் நாந்தான் விசயத்தை கூறினேன். எல்லோரும் மிகுந்த வருத்ததில் இருந்தார்கள். சித்தியின் முகம் மட்டும் மிகவும் சந்தோசமாக இருப்பது தெரிந்தது. அன்று பேசாமல் இருக்க ஆரம்பித்த அண்ணன் அதன் பிறகு யாரிடமும் பேசுவதை தவிர்த்தது. எவ்வளவோ எடுத்து சொல்லியும் கல்யாணம் செய்து கொள்ள மறுத்தது. என்னால் அண்ணனை அந்த கோலத்தில் பார்க்க முடியவில்லை.

இந்த விசயம் நடப்பதற்கு முன்னால் ஒரு முறை நான் அண்ணனிடம் கேட்டேன், "ஏண்ணே, நீ சித்தியை பத்தி அப்பாட்ட சொல்ல வேண்டியதுதானே"

"என்ன சொல்லச் சொல்றே?"

"எல்லாத்தையும்"

"எல்லாத்தையும்னா?"

"எல்லாத்தையும்தான்...பல வருசத்து முன்னாடி மோட்டார் ஷெட்....."

"டேய் ஒண்ணு புரிஞ்சுக்க. சித்தி பண்ணது தப்புதான். ஆனால் அவ்வளவு சின்ன பொண்ண ஒரு பெரிய மனுசன் கல்யாணம் பண்ணது மட்டும் சரியா? தப்பு என் அப்பா பேர்லடா?"

"எப்படிண்ணே உன்னால இப்படி பேச முடியுது?"

"குமார், நல்லா யோசிச்சு பார், அதுக்கு அப்புறம் சித்தி ஏதாவது தப்பு பண்ணாங்களா? இல்லைல. நம்ம குடும்பத்துக்கு ஏத்தா மாதிரிதானே இருக்காங்க. என்ன ஒண்ணு என்னை அவங்களுக்கு பிடிக்கலை. அதுக்கு நான் என்ன பண்ண முடியும்?"

"என்னமோ போண்ணேன்"

இந்த மாதிரி யாரால் பேச முடியும். அன்றே சொல்லி இருந்தால் அண்ணனின் வாழ்க்கை நன்றாக இருந்திருக்கும். ஆனால் என்ன செய்ய? அண்ணன் யாரிடமும் பேசாமல் இருப்பது குடும்பத்தில் எல்லோருக்குமே வேதனை அளித்தது. அண்ணனை வற்புறுத்தி எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தும் கடைசிவரை கல்யாணமே செய்துகொள்ள்வில்லை. எனக்கும் அண்ணந்தான் பெண் பார்த்து திருமணத்தை நடத்தி வைத்து அழகு பார்த்தது. ஆனாலும் அண்ணன் யாரிடமும் ஒரு வார்த்தை பேசுவதில்லை.

**********************

"என்னங்க தூங்கலையா?" என்ற திவ்யாவின் குரல் கேட்டவுடன் தான் பழைய நினைவுகளிலிருந்து திரும்பினேன். முதலில் கோபமாக வந்தது. அப்படி அண்ணனை கொடுமை செய்த சித்தியை போய் பார்க்க வேண்டுமா? என்று. ஆனால் என்ன செய்வது? அண்ணனுக்காக போக வேண்டியதுதான்.

ஆபிஸ் போகும் முன் முதலில் ராக்போர்ர்டில் டிக்கெட் புக் செய்தேன். நல்ல வேலை டிக்கெட் இருந்தது. எல்லா வேலைகளும் முடிந்து வீட்டிற்கு வர ஆறு மணி ஆனது. தேவையானவைகளை எடுத்துக்கொண்டு ரயில்வே ஸ்டேசன் செல்ல 8 மணி ஆனது. ஒரு வழியாக ராக் போர்ட்டில் ஏறி அமர்ந்ததும் மீண்டும் அண்ணனை பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தது மனது. அப்படியே தூங்கிப்போனோம்.

வீடு முழுக்க உறவுக்கார கும்பல். டாக்டர் 10 மணிக்கு வந்தார். சித்தியை முழுவதும் செக் செய்தார். பெரியவர்களை கூப்பிட்டார். "இன்னும் ஒரு மணி நேரம் உயிரோடு இருந்தால் பெரிய விசயம். பார்க்க வேண்டியவர்கள் போய் பாருங்கள்" என்றார். எல்லோரும் சென்றார்கள். நான் அண்ணனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அண்ணன் முகத்தில் ஒரு ரியாக்ஷனும் இல்லை.

கடைசியில் எல்லோரும் அண்ணனை கூப்பிட்டார்கள். மிகுந்த தயக்கத்துடன் நானும் அண்ணனுடன் சித்தியை பார்க்க போனேன். பல நாட்கள் பேசாமல் இருந்த அண்ணன் சித்தியை பார்த்து,

"அம்மா" என்று மெல்லிய குரலில் கூப்பிட்டது. மூன்று நாட்களாக கண்கள் திறக்காமல் இருந்த சித்தி கண்களைத் திறந்து, சத்தமாக அண்ணன் கைகளை பிடித்துக்கோண்டு,

"சேகர்" என்று அழ ஆரம்பித்தார்கள். நான் அண்ணனை பார்த்தேன். முகத்தில் எப்போதும் போல் எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லை. 
மொத்த உறவுக்கார கும்பலும் ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தார்கள். 'தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கொடுமை படுத்திவிட்டு இப்போது அழுகின்றார்களே' என்று.

ஆனால் சித்தி ஏன் அழுதார்கள் என்று எனக்கும் அண்ணனுக்கும் மட்டுமே தெரியும்.

**********************

6 comments:

suri said...

This is a excellent story. Congrats. Keep it up.

Suresh Canada.

suri said...

This is excellent story. Is it story or real? Thanks Suresh Kannan

sriram said...

அருமை உலக்ஸ்

எழுத்தில் மெருகேறியிருப்பது தெளிவா தெரியுது

என்றும் அன்புடன்
பாஸ்டன் ஸ்ரீராம்

என். உலகநாதன் said...

//suri said...
This is a excellent story. Congrats. Keep it up.

Suresh Canada.//

வருகைக்கும் பாராட்டுக்கும் நன்றி சுரேஷ்.

என். உலகநாதன் said...

//suri said...
This is excellent story. Is it story or real? Thanks Suresh Kannan//

நண்பர் சுரேஷ் கண்ணன்,

இது கதை. என் கதை அல்ல.

என். உலகநாதன் said...

//sriram said...
அருமை உலக்ஸ்

எழுத்தில் மெருகேறியிருப்பது தெளிவா தெரியுது

என்றும் அன்புடன்
பாஸ்டன் ஸ்ரீராம்//

நன்றி ஸ்ரீராம். உங்களால் தான் என் எழுத்து நன்றாக வருவதாக நான் நினைக்கிறேன்.