Sep 30, 2011

சவால் சிறுகதை


காலை 4 மணிக்கு அலாரம் வைத்து எழுந்தேன். எப்படியாவது இன்று காலைக்குள் எழுதிவிடவேண்டும். அப்போதுதான் மார்க்கெட்டுக்கு செல்ல முடியும். சீக்கிரம் போனால் அதிக மூட்டைகளை தூக்கி இறக்கி வைக்க முடியும். முன்பெல்லாம் அதிகாலை மார்க்கெட் போனால் நிறைய வேலைகள் இருக்கும். இப்போது எல்லாம் அதற்கும் போட்டி வந்து விட்டது. நிறைய பேர் வருவதால் அதிகம் கூலி வருவதில்லை. நாம் கொஞ்சம் அதிக கூலி கேட்டால் கிடைக்கும் வேலையும் போய்விடும். அதனால் நான் கொடுக்கும் கூலியை வாங்கிக் கொள்வதால் என்னை நிறைய கடைகாரர்களுக்கு பிடிக்கும். ஆனால் சக தொழிலாளர்களுக்கு பிடிப்பதில்லை. என்னால்தான் அவர்களுக்கும் கொஞ்சமாக கூலி கிடைக்கிறது என்பது அவர்கள் எண்ணம். 

நேற்றே ராஜாத்தி சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. "நாளைக்கு எப்படியாவது குழந்தையை பெரிய டாக்டரிடம் கூட்டி செல்ல வேண்டுமங்க?" குழந்தைக்கு நேற்று இரவு சரியான காய்ச்சல். இரவு ஏற்கனவே பெரிய ஆஸ்பத்திரில் வாங்கி வைத்திருந்த மருந்தை கொடுத்தோம். இப்போது கொஞ்சம் தேவலை. இன்று காலை கிடைக்கும் கூலியை வைத்துதான் டாக்டரிடம் போக வேண்டும் . பெரிய பணக்கார வீட்டில் பிறந்திருந்தால் எப்படி எல்லாமோ வாழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால் என்ன பண்ணுவது? விதி.

நான் காலை ஒரு 5 மணிக்கு மார்க்கெட் போனால் வீட்டிற்கு திரும்பி வர 9 மணி ஆகிவிடும். பின் வீட்டில் இருப்பதை சாப்பிட்டுவிட்டு, மற்ற வேலைகளுக்கு செல்வது வழக்கம். மற்ற வேலைகள் என்றால் பெரிய வேலைகள் என்று அர்த்தம் இல்லை. என்ன வேலை கிடைக்கிறதோ அதை செய்வேன். என் மனைவி ராஜாத்தி பக்கத்து வீடுகளில் பாத்திரம் கழுவது, கூட்டுவது பெருக்குவது என்று வீட்டு வேலைகள் செய்கிறாள். பெரிசாக குடும்பத்திற்கு வருமானம் இல்லை என்றாலும், ஏதோ அன்றாடம் சமாளிக்க முடிகிறது.

இப்படிப்பட்ட குடும்ப சூழ்நிலைகளில் இருக்கும் நான் எதையோ எழுதி முடிக்க வேண்டும் என்று (முதல் வரியில்) சொல்வதை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம். ஆம். எனக்கு படிப்பில் அதிகம் ஆர்வம் உண்டு. நான் எட்டாவதுவரை படித்திருக்கிறேன். அதன் பிறகு ஏற்பட்ட குடும்ப சூழ்நிலையால் என்னால் படிப்பை தொடர முடியவில்லை. ஆனால், என்னால் படிக்கும் பழக்கத்தை மட்டும் நிறுத்த முடியவில்லை. கிடைக்கும் நேரங்களில் அருகே உள்ள நூலகத்திற்கு சென்றுவிடுவேன். அங்கே இருக்கும் புத்தகங்களை எல்லாம் படிப்பேன். இந்த பழக்கம் என் மனைவிக்கு பிடிப்பதில்லை. நேரத்தை வீணாக்காமல் அந்த நேரத்திலும் ஏதாவது வேலைக்கு போய் நான் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பது அவள் எண்ணம்.

நான் படிப்பதோடு நின்றிருந்தால் பரவாயில்லை. சில நேரங்களில் எனக்கு நிறைய எழுத தோன்றும். ஆனால் நான் எழுதி அதனால் என்ன ஆகப் போகிறது என்று எழுதாமல் இருப்பேன். இப்படித்தான் பல கதைகள் என் மனதில் தோன்று அழிந்திருக்கின்றன. எனக்கு சங்கர் என்கிற பணக்கார நண்பன் ஒருவன் உண்டு. அவன் அவ்வப்போது எனக்கு ஒரு சில உதவிகள் செய்வான். அவனும் எனக்கு நூலகத்தில்தான் அறிமுகமானான். அவன் நல்ல படிப்பாளி என்பதை அவனிடம் பழகிய சில நாட்களில் தெரிந்து கொண்டேன். 

சில சமயம் அவனிடம் நான் படித்தவைகளை, மனதில் தோன்றும் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்வேன். மனதில் தோன்றும் கதைகளை அவனிடம் சொல்வேன். அப்போது என் மனதில் ஒரு நிம்மதி பாயும்.  அவைகளை நான் எழுத முடியாமல் தவிக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் தூக்கமில்லாமல் நான் அலைவதுண்டு. கதைகளை எத்தனையோ முறை என் மனைவியிடம் பகிர்ந்து கொள்ள நினைத்ததுண்டு. அப்படித்தான் ஒரு நாள் இரவில் என் மனைவியிடம் அப்போது தோன்றிய ஒரு கதையை சொல்ல விரும்பி,

"யேய், ஒரு கதை சொல்ல வா?"

"தூக்கம் வருதுங்க. காலைல பெரிய வீட்டுல சீக்கிரம் வரச் சொல்லி இருக்காங்க"

"கேளேன்"

"எப்போ சொல்லி முடிப்பீங்க?"

அந்த கேள்வி என் மனதை ஆழமாக பாதித்தாலும், "சீக்கிரம் சொல்லி முடிச்சுடுவேன்" என்று கதை சொல்ல ஆரம்பித்தேன். "ம்" என்று கேட்க ஆரம்பித்தாள். என்னை அறியாமல் 20 நிமிடங்களுக்கும் மேல் சொல்லி இருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். கதை முடிந்தவுடன் அவளிடம் கதை எப்படி இருந்தது என்று கேட்க விரும்பி அவளை அழைத்தேன். பதில் வராமல் போகவே அவள் முகத்தின் அருகில் சென்று பார்த்தேன். அப்போதுதான் தெரிந்தது அவள் தூங்கி அதிக நேரம் ஆகிவிட்டது என்று. அன்றிலிருந்து அவளிடம் கதை சொல்வதை விட்டுவிட்டேன்.

ஆனால் நண்பன் சங்கர் அப்படி இல்லை. ஆர்வமாய் கேட்பான். அவந்தான் ஒரு நாள்," ஏம்பா குமார், இவ்வளவு நல்லா சொல்லறியே இதை எல்லாம் எழுதி ஏதாவது பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பலாம் இல்லை?" என்றான்.

"அதுக்கெல்லாம் எனக்கு ஏது நேரம்? அதுவும் இல்லாம எப்படி அனுப்பறது என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது?"

"என் கிட்ட குடுப்பா. நான் அனுப்பறேன்"

"ஒரு நாள் பார்ப்போம்" என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன்.

இது நடந்து பல வாரங்கள் ஆகிவிட்டது. நேற்று நூலகத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது சங்கர், "குமார், இணையத்துல ஒரு சவால் சிறுகதை போட்டினு வைச்சிருக்காங்க. 3000 ரூபாய் பரிசாம். உனக்குத்தான் நல்லா எழுத வரும்ல பேசாமா ஒரு நல்ல கதை எழுதி குடு. உன் பெயர்ல ஒரு வலைப்பூ ஆரம்பிச்சு நான் அனுப்பறேன். நிச்சயம் உனக்கு பரிசு கிடைக்கும்" என்றான்.

எனக்கு அதிகம் பரிட்சயம்  இல்லாத வலைப்பூ, இணையம் பற்றி அவன் கூறிய போது இல்லாத கவனம் அவன் கூறிய 3000ரூபாயில் அதிகம் இருந்தது. சரி எழுதிவிடலாம் என்று நினைத்து சரி என்றேன். அவனே பேப்பர் பேனா எல்லாம் வாங்கி கொடுத்தான். கூடவே ஒரு படத்தையும் கொடுத்தான். அதில் ஒருவர் கையில் செல்போன் வைத்திருந்தார். அவரின் மேஜையில் இருந்த பேப்பரில் இரண்டு வாசகங்கள் இருந்தன. அந்தப் படத்தில் இருக்கும் நிகழ்வு சிறுகதையின் ஒரு இடத்தில் சரியாக பொருந்த வேண்டுமாம்.

இரவு முழுவதும் யோசித்தேன். பல கருக்கள் வந்து போயின. முடிவில் ஒரு கருவினை தேர்ந்தெடுத்தேன். சரி காலையில் மார்க்கெட் போகுமுன் எழுதுவோம். அப்போதுதான் மனம் தெளிவாக இருக்கும் என்று நினைத்து படுத்தேன். அதனால் நான் முதல் பத்தியில் சொன்னது போல காலை 4 மணிக்கு அலாரம் வைத்து எழுந்தேன். மணி 5க்குள் முடிக்க வேண்டும். எழுத ஆரம்பித்தேன். எழுதிக்கொண்டே இருந்தேன். ஏறக்குறைய முடிக்கும் தருவாயில் இருந்தேன். அப்போது பின்னால் இருந்து ஒரு குரல்,

"ஏங்க மார்க்கெட் போகல?"

"இதோ போறேன்"

"எத்தனை மணிக்கு?"

"கொஞ்ச நேரத்துல"

"இப்போ மணி என்னன்னு நினைச்சீங்க? மணி 7 ஆகப்போகுது. பாவி மனுஷா, இன்னைக்கு நீ கொண்டு வர பணத்துலத்தான் புள்ளையை பெரிய டாக்டருகிட்ட கூட்டி போகலாம்னு நினைச்செனே? இப்படி மண்ணள்ளி போட்டுட்டியே? இப்ப நான் என்ன பண்ணறது. புள்ளை காய்ச்சலால துடிக்குதே? நானும் அசந்து தூங்கிட்டேனே?" 

அப்போதுதான் எனக்குத்தெரிந்தது. மணியை பார்க்காமல் எழுதிக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்.

"அப்படி என்னைய்யா பண்ணுன இவ்வளவு நேரம்?" என்றவள் என் பக்கத்தில் வந்தாள். என் கைகளில் இருந்த பேப்பரை பிடுங்கினாள். சுக்கு நூறாக கிழித்து போட்டாள். நான் செய்வதறியாது நின்றேன். என் கண்கள் கலங்கியது.

கீழே கிழிந்த பேப்பர் துண்டுகளில் இருந்த எழுத்துக்கள் என்னைப் பார்த்து சிரித்தன.

9 comments:

Kannan said...

நல்ல கதை......
தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.......

நன்றி,
கண்ணன்
http://www.tamilcomedyworld.com

என். உலகநாதன் said...

// Kannan said...
நல்ல கதை......
தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.......

நன்றி,
கண்ணன் //

வருகைக்கு நன்றி கண்ணன்.

Rathnavel said...

நல்ல கதை.

என். உலகநாதன் said...

// Rathnavel said...
நல்ல கதை.//

நன்றி ரத்னவேல் சார்.

என். உலகநாதன் said...

Po Ayyappan Shiva All the Best Sir........... I Realy Enjoyed!!!!!!!!!!!!!!

கேரளாக்காரன்(ஆனாலும் அதிரி புதிரி தமிழன் ) said...

Good story

என். உலகநாதன் said...

//கேரளாக்காரன்(ஆனாலும் அதிரி புதிரி தமிழன் ) said...
Good story//

நன்றி நண்பா!

sriram said...

நல்லா இருக்கு உலக்ஸ்

ஆதி + பரிசல் வச்சிருக்கும் போட்டிக்கு அந்த வாசகங்களை இக்கதையில் ஒட்டி அனுப்புங்க

என்றும் அன்புடன்
பாஸ்டன் ஸ்ரீராம்

நம்பிக்கைபாண்டியன் said...

புதுசா யோசிச்சுருக்கீங்க , நல்ல முயற்சி வாழ்த்துக்கள்